Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၄၁၆)</h2> <h2 style="text-align: center;"> လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းသုံးရာက ဝေမြို့ဒဏ္ဍာရီ</h2> <h2 style="text-align: center;"> နဂါးသမီးတော်</h2> <h2 style="text-align: center;"> ကျိန့်ကျွင်း နှင့် ဓမ္မစောင့်နတ်စစ်သူကြီး</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>​လျှော်ဝတ်အဖိုးအိုက လေသံဖျော့ဖျော့ဖြင့် ရှင်းပြသည်မှာ</p> <p> </p> <p>"အဲဒီတုန်းက ဝေမြို့မှာ မသေဆေး ထွက်ပေါ်လာတယ်ဆိုတဲ့ သတင်းကြောင့် အဖက်ဖက်က အင်အားစုတွေ အကုန်ရောက်လာကြတယ်။ ငါလည်း အဲဒီပွဲမှာ ဝင်ရောက်လုယက်ခဲ့မိလို့ အဖြူရောင်ဝတ်ရဟန်းနဲ့ အငြိုးအတေး ဖြစ်ခဲ့ရတာပါ။ အဲဒါကြောင့်ပဲ ဒီနေရာမှာ ချိပ်ပိတ်အကျဉ်းချခံလိုက်ရတာပေါ့"</p> <p> </p> <p>​"မသေဆေး..."</p> <p> </p> <p>လီယန်ချူမှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> "မင်း ဒီမှာ အကျဉ်းချခံထားရတာ ဘယ်လောက်ကြာပြီလဲ "</p> <p> </p> <p>​လျှော်ဝတ်အဖိုးအိုက တည်ငြိမ်စွာပင် ဖြေကြားသည်</p> <p> </p> <p>"နှစ်ပေါင်း သုံးရာ ရှိပါပြီ"</p> <p> </p> <p>​"လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်းသုံးရာကတည်းက ဝေမြို့မှာ မသေဆေးသတင်းတွေကြောင့် တိုက်ပွဲတွေ ဖြစ်ပွားခဲ့တာလား "</p> <p> </p> <p> လီယန်ချူ အံ့ဩတကြီး ရေရွတ်မိသည်။</p> <p> </p> <p>​အဖိုးအိုက ခေါင်းညိတ်ပြ၏။</p> <p> </p> <p>​လီယန်ချူက ထပ်ဆင့်မေးမြန်းပြန်သည်</p> <p> </p> <p>"အဲဒီ မသေဆေးဆိုတာက အမှန်တကယ်တော့ ဘာလဲ၊ ပြီးတော့ ဝေမြို့ရဲ့ ဘယ်နေရာမှာ ဝှက်ထားတာလဲ "</p> <p> </p> <p>​သူသည် ထိုကိစ္စကို အလွန်ပင် စိတ်ဝင်စားသွားမိသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် လျှော်ဝတ်အဖိုးအိုက ခေါင်းကိုသာ ခါယမ်းရင်း</p> <p> </p> <p> "မသိရပါဘူး၊ ဘယ်သူမှလည်း အဲဒါက ဘာလဲဆိုတာ အတိအကျမသိကြဘူး။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီတုန်းက နာမည်ကြီး ပညာရှင်တွေ အများကြီး လာရောက်လုယက်ခဲ့ကြတယ်။ အဲဒီတုန်းက သွေးချောင်းစီးတိုက်ပွဲကြီးကို အခုထိ ပြန်တွေးမိတိုင်း ရင်တုန်နေတုန်းပဲ"</p> <p> </p> <p>​"မင်းရဲ့ အဲဒီတုန်းက ကျင့်စဉ်အဆင့်က ဘယ်လောက်လဲ "</p> <p> </p> <p>လီယန်ချူက မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​အဖိုးအိုက ရှင်းပြသည်</p> <p> </p> <p> "ဒုတိယအဆင့် အထက်ပိုင်း  ပါ၊ အဲဒီတုန်းက ငါက လူပျိုအရွယ်ပဲ ရှိပါသေးတယ်..."</p> <p> </p> <p>​"အခုရော "</p> <p> </p> <p>​"ဒုတိယအဆင့် အထက်ပိုင်းပါပဲ"</p> <p> </p> <p>​"ဟင် "</p> <p> </p> <p>​"ငါက နဂါးအဖြစ် ကူးပြောင်းဖို့ ကြိုးစားတာ ရှုံးနိမ့်သွားလို့ ကျင့်စဉ်တွေ အကုန်လုံးနီးပါး အဖျက်ဆီးခံလိုက်ရတာပါ။ ဒီနှစ်တွေထဲမှာ မြေအောက် ယင်စွမ်းအားလမ်းကြောင်း  ကို အမှီပြုပြီး ကျင့်ကြံရင်း ကိုယ်ထဲမှာ ကျန်နေတဲ့ သန့်စင်လှတဲ့ ယန်မိုးကြိုးဓာတ်  တွေကို ချေဖျက်နေရတာကြောင့် ကျင့်စဉ်ပိုင်းမှာတော့..."</p> <p> </p> <p>​လီယန်ချူသည် ရွှေငါးကြင်းအသွင်ပြောင်း လျှော်ဝတ်အဖိုးအိုကို သေချာစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>နှမြောစရာကောင်းသည်မှာ သူသည် မဟာယာနဗုဒ္ဓဂိုဏ်း၏ စိတ်အမှန်ကို စစ်ဆေးသည့်အတတ် သို့မဟုတ်   စိတ်ဝိညာဉ်ညှို့ယူအတတ် များကို မတတ်ကျွမ်းခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p> သို့မဟုတ်ပါက ထိုအဖိုးကြီး ပြောသမျှသည် မည်မျှမှန်ကန်ကြောင်း အတည်ပြုနိုင်မည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​သူသည် အဖိုးအိုထံမှ အခြေအနေအချို့ကို မေးမြန်းသိရှိပြီးနောက် အနည်းငယ် စဉ်းစားကာ ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်သည်။</p> <p> ဤသူ့ကိုယ်ပေါ်တွင် မကျေမနပ်ဖြစ်နေသော ဝိညာဉ်အာဃာတများ မရှိသလို၊ ဝေမြို့အရပ်ထဲတွင်လည်း ရွှေငါးကြင်းကြီးက ဘေးဒုက္ခပေးနေသည်ဟူသော ဒဏ္ဍာရီမျိုး မရှိချေ။</p> <p>ထို့ကြောင့် သူသည် သတ်ရန် အနည်းငယ် အားနာမိသဖြင့် လှည့်ထွက်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​"အဲ..."</p> <p> </p> <p>​"တာအိုဆရာ... ခဏလောက် စောင့်ပါဦး "</p> <p> </p> <p>​လျှော်ဝတ်အဖိုးအိုက လီယန်ချူကို လှမ်းတားလိုက်သည်။ လီယန်ချူက လှည့်ကြည့်ကာ</p> <p> </p> <p>"ဘာကိစ္စလဲ "</p> <p> </p> <p>​အဖိုးအို၏ မျက်နှာတွင် မျှော်လင့်ချက်များ ပြည့်နှက်နေပြီး</p> <p> </p> <p> "တာအိုဆရာသာ  ငါ့ကို ဒီနေရာက ကယ်ထုတ်ပေးရင် ငါ မင်းဆီမှာ အစေခံဖို့  ဝန်မလေးပါဘူး"</p> <p> </p> <p>​လီယန်ချူက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ</p> <p> </p> <p>"မင်းက ဒီလို လူသေအလောင်းတွေနဲ့ မိစ္ဆာအငွေ့အသက်တွေ ပြည့်နေတဲ့ နေရာမှာ နေရတဲ့အပြင် မဟာယာနဗုဒ္ဓဂိုဏ်းရဲ့ သံကြိုးချိပ်ပိတ်မှုလည်း ခံထားရတယ်။ ငါ့စိတ်အတိုင်းဆိုရင်တော့ မင်းကို ဓားနဲ့ ပိုင်းပစ်လိုက်မှာပဲ။ ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ ကိုယ်ပေါ်မှာ သွေးညှော်နံ့မရှိဘဲ စင်ကြယ်တဲ့ အရှိန်အဝါရှိနေလို့ ငါက လက်လွှတ်ပေးလိုက်တာ။ မသတ်တာတောင်မှ ကျေးဇူးတင်သင့်လှပြီ၊ မင်းကို ကယ်ပေးဖို့အထိတော့ မဖြစ်နိုင်ဘူး"</p> <p> </p> <p>​လျှော်ဝတ်အဖိုးအို၏ နှုတ်ခမ်း တုန်ယင်သွားကာ အသံကို ထိန်းရင်း</p> <p> </p> <p>  "ငါ့ရဲ့ မူလအသွင်က ရွှေငါးကြင်း ပါ မင်းကို သခင်အဖြစ် သတ်မှတ်လိုက်မယ်ဆိုရင် မင်း အတွက် ကုသိုလ်ကံနဲ့ ကံကြမ္မာအရှိန်အဝါ တွေကို တိုးပွားစေနိုင်မှာပါ "</p> <p> </p> <p>​"ကံကြမ္မာအရှိန်အဝါကို တိုးစေတယ် ဟုတ်လား"</p> <p> </p> <p>လီယန်ချူက အံ့အားသင့်စွာ မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​"မှန်ပါတယ် "</p> <p> </p> <p>အဖိုးအိုက ခိုင်မာစွာ ဖြေသည်။</p> <p> </p> <p>​"မဖြစ်နိုင်တာပဲ၊ မင်းကိုယ်တိုင်တောင် နဂါးအဖြစ်ကူးပြောင်းတာ ရှုံးနိမ့်ခဲ့တာပဲ။ မင်းရဲ့ ကံကြမ္မာက ဘယ်လောက်တောင် ညံ့သလဲဆိုတာ သိသာနေတာကို"</p> <p> </p> <p>လီယန်ချူက ခေါင်းခါလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​လျှော်ဝတ်အဖိုးအို : "..."</p> <p> </p> <p>​ထိုသို့ဖြင့် ကျင့်စဉ်အဆင့်လည်း လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်ကာ အသက်အရွယ်လည်း မခန့်မှန်းနိုင်သော ရွှေငါးကြင်းကြီးမှာ နဂါးပြတ်ဂူအတွင်း၌ မည်သူမျှ ဂရုမစိုက်ခြင်း ခံရကာ ကျန်ရစ်ခဲ့တော့သည်။</p> <p> </p> <p>​လီယန်ချူသည် နဂါးပြတ်ဂူအတွင်း၌ မည်သူ့ကိုမျှ ဂရုစိုက်ရန်မလိုဘဲ လှည့်လည်သွားလာရင်း တွေ့သမျှ အလောင်းပိုးကောင်များ၊ ရေမိစ္ဆာများနှင့် အလောင်းကောင်များကို အကုန်အစင် သုတ်သင်ပစ်လိုက်သည်။</p> <p> ဂူအတွင်း တစ်ပတ်ပတ်ပြီးနောက် မည်သည့်မိစ္ဆာမျှ မကျန်တော့မှသာ သူ သေချာသွားတော့သည်။</p> <p>​ထိုနေရာကို သူသည် စိတ်ကြိုက် ကစားပစ်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>​ထို့နောက်မှသာ သူသည် စောစောက တာအိုကျောင်းရှိရာသို့ ပြန်သွားပြီး ကျောက်ချန်း၊ ကူးတို့သမားတို့နှင့် ပြန်လည် ဆုံတွေ့လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​"လီတာအိုဆရာ "</p> <p> </p> <p>ကျောက်ချန်းက လှမ်းအော်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​လီယန်ချူက သူ့ကို ပြုံးပြကာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ကူးတို့သမားကမူ စိုးရိမ်တကြီးဖြင့်</p> <p> </p> <p>"တာအိုဆရာ... စောစောက ဂူထဲမှာ အသံကြီးတွေ ဆက်တိုက်ကြားနေရတာ အရှင် လုပ်လိုက်တာလား"</p> <p> </p> <p>​လီယန်ချူက ခေါင်းညိတ်ပြကာ</p> <p> </p> <p>"အေး... ဂူထဲက မိစ္ဆာတွေကို ရှင်းပစ်လိုက်တာ၊ ကြည့်ရတာ မျက်စိနောက်လို့"</p> <p> </p> <p>​ကူးတို့သမား၏ မျက်နှာတွင် ထင်တဲ့အတိုင်းပါပဲ ဆိုသော အမူအရာ ပေါ်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​"တာအိုဆရာ... အရင်ဆုံး ဒီနေရာကနေ ထွက်ကြရအောင်"</p> <p> </p> <p> ကျောက်ချန်းက အကြံပြုသည်။</p> <p> </p> <p>​"အင်း"</p> <p> </p> <p>လီယန်ချူ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။</p> <p>သူ အကြည့်တို့က ကယ်ထုတ်ထားသော သူဌေးသမီး (၁၁) ယောက်ဆီသို့ ရောက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>​ကူးတို့သမားက</p> <p> </p> <p> "ကျွန်တော် အခေါက်ခေါက်အခါခါ ပြန်လာကြိုပေးပါ့မယ်"</p> <p> </p> <p>ဟု ပြောသည်။</p> <p> သူရဲ့ ကူးတို့လှေမှာ သေးငယ်လွန်းသဖြင့် လူအကုန် မဆံ့ချေ။</p> <p> </p> <p>​လီယန်ချူက ခဏစဉ်းစားပြီးနောက်</p> <p> </p> <p> "အားလုံး တစ်ခါတည်း အတူတူ ထွက်ကြတာပေါ့"</p> <p> </p> <p> ဟု ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ထိုစကားကြောင့် ကူးတို့သမားမှာ ကြောင်သွားမိသည်။</p> <p> ဤမျှ သေးငယ်သော လှေပေါ်တွင် လူဆယ်ဂဏန်းကျော် မည်သို့ တင်ဆောင်ရမည်နည်း သူဌေးသမီးလေးများကလည်း ကြောက်ကြောက်ရွံ့ရွံ့နှင့် ကြည့်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ ကူးတို့သမား၏ အကြံအတိုင်းဆိုလျှင် တစ်စုံတစ်ယောက်မှာ ထိုဂူထဲတွင် စောင့်ကျန်ခဲ့ရပေမည်။</p> <p>သူတို့သည် ထိုငရဲခန်းလို နေရာမျိုးတွင် တစ်စက္ကန့်မျှပင် ဆက်မနေချင်တော့ချေ။</p> <p> </p> <p>​ယခုမူ လီယန်ချူတွင် နည်းလမ်းအသစ်ရှိသည်ဟု ကြားလိုက်ရသဖြင့် အားလုံးက စိတ်လှုပ်ရှားသွားကြသည်။</p> <p> ငယ်ရွယ်ပြီး ခန့်ညားသော တာအိုဆရာက ဘယ်လိုနည်းလမ်းမျိုး သုံးဦးမှာလဲ</p> <p> </p> <p>​လီယန်ချူက လက်ဖြင့် မန္တန်ကွက်ဖော်ကာ</p> <p> </p> <p> "ကြီးထွားစေ "</p> <p> </p> <p>ဟု အော်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ရုတ်တရက်ဆိုသလို သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် မြင့်တက်လာကာ ပေနှစ်ဆယ်ခန့် မြင့်သော ဘီလူးတစ်မျှ ကြီးမားသည့် တာအိုဆရာကြီးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုသည်မှာ ဖာထျန်းရှန့်တီ ခေါ် နတ်ဘုရားရုပ်ထု ဖန်ဆင်းခြင်း အတတ်ပင်</p> <p>​လုံဟူရှန်း  မှ ဆင်းသက်လာသော ထိုအတတ်ကို လီယန်ချူက နည်းလမ်းအသစ်ဖြင့် အသုံးချလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​ကူးတို့သမား : "..."</p> <p> </p> <p>ကျောက်ချန်း : "..."</p> <p> </p> <p>​ဒီလိုလည်း လုပ်လို့ရတာလား  အထူးသဖြင့် ကျင့်ကြံသူဖြစ်သည့် ကူးတို့သမားမှာ ပို၍ပင် အံ့သြနေမိသည်။</p> <p>ဒုတိယအဆင့် ရောက်လျှင် ယင်ဝိညာဉ်မှတစ်ဆင့် ဝိညာဉ်ပုံရိပ် များကို ဖန်ဆင်းနိုင်သည် မှန်သော်လည်း၊ ယခု လီယန်ချူမှာ သူ၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခန္ဓာကိုယ်ကိုပင် ဤမျှ ကြီးမားအောင် လုပ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​"ဒီအစွမ်းက... တကယ်ကို အသုံးဝင်တာပဲ"</p> <p> </p> <p>ဟု ကူးတို့သမားက စိတ်ထဲမှ မှတ်ချက်ချမိသည်။</p> <p> </p> <p>​ထိုသို့ဖြင့်... လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်ပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသော၊ လူသေလောင်းများနှင့် မိစ္ဆာများ ပြည့်နှက်နေသည့် နဂါးပြတ်ဂူ မင်္ဂလာမဲ့နယ်မြေကြီးသည် ယခုအခါ အလွန်ပင် တိတ်ဆိတ်အေးချမ်းသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>အေးစိမ့်သော အငွေ့အသက်များအစား နွေးထွေးသော အာရုံများက ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​ဟောင်းနွမ်းလှသော ကူးတို့လှေကလေးသည် ဝေးရာသို့ မောင်းသွားရာ လှေပေါ်တွင် ပိန်ချပ်သော အဖိုးကြီးတစ်ဦး၊ ဓားလွယ်ထားသော လူငယ်တစ်ဦးနှင့် အမျိုးသမီး သုံးလေးဦး ပါရှိသည်။</p> <p> </p> <p> ထိုလှေကလေး၏ နောက်တွင်မူ ပေနှစ်ဆယ်ခန့် မြင့်သော တာအိုဆရာကြီး တစ်ဦးက ရေထဲတွင် လမ်းလျှောက်လိုက်ပါလာပြီး သူ၏ လက်မောင်းပေါ်တွင် အမျိုးသမီး ခုနစ်ဦး ရှစ်ဦးခန့် ထိုင်လိုက်ပါလာကြသည်။</p> <p> </p> <p>​ထိုမြင်ကွင်းကိုသာ တစ်စုံတစ်ယောက် မြင်တွေ့လိုက်ရလျှင် ဝေမြို့အရပ်ထဲ၌ နောက်ထပ် နတ်ဘုရားပုံပြင်အသစ်တစ်ခု ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာဦးမည်မှာ သေချာလှသည်။</p> <p> </p> <p>​သူတို့ ဝေမြို့သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ အစိုးရအာဏာပိုင်များ မှာ အကြီးအကျယ် တုန်လှုပ်သွားကြသည်။</p> <p>မြို့တော်မှ ပျောက်ဆုံးနေသော သူဌေးသမီးလေးများကို နဂါးပြတ်ဂူအတွင်း၌ ရှာတွေ့ခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>​သို့သော်လည်း ကျန်းမျိုးရိုးကောင် ခေါင်းဆောင်သော ရေဓားပြအုပ်စုကိုမူ လီယန်ချူက နဂါးပြတ်ဂူတစ်ခုလုံးကို ရှာဖွေသော်လည်း ရှာမတွေ့ခဲ့ချေ။</p> <p>၎င်းမှာ အလွန်ပင် ထူးဆန်းလှသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ပြင် ပျောက်ဆုံးနေသော အမျိုးသမီးများထဲမှ အချို့မှာလည်း ရှာမတွေ့ဘဲ ကျန်ရစ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။</p> <p> ဥပမာ  သူတို့ စတွေ့ခဲ့သော ကောင်မလေးနှင့် နောက်ပိုင်းတွင် တွေ့ခဲ့သော တာအိုမယ်လေးတို့ ဖြစ်သည်။</p> <p>သူတို့ကို တခြားတစ်နေရာသို့ ပို့ဆောင်လိုက်ခြင်းလော၊ သို့မဟုတ် အသက်ရှည်ဆေးအတွက် အသက်ဇီဝိန်ကို နုတ်ယူသတ်ဖြတ်လိုက်ပြီလော ဆိုသည်မှာ မသိနိုင်ချေ။</p> <p> </p> <p>​လီယန်ချူသည် ထိုမိစ္ဆာတာအိုဆရာကို စစ်ဆေးမေးမြန်းပြီးနောက် တိုက်ရိုက် သတ်ဖြတ်လိုက်သည်။</p> <p> သူ၏ ထွက်ဆိုချက်များအရ သူ၏ ဆရာသခင်မှာ လောင်ကျွင်းကျဲ ဂိုဏ်းကို တည်ထောင်သူဖြစ်ပြီး၊ နတ်ဘုရားများ ချီးမြှင့်သော အတတ်ပညာများကို ကျင့်ကြံသူဖြစ်သည် ။</p> <p>၎င်းတို့ ကျင့်ကြံသော အတတ်ပညာများမှာ နတ်ဘုရားများထံမှ တိုက်ရိုက် သင်ယူထားခြင်း ဖြစ်သည်ဟု ဆိုသည်။</p> <p>​တစ်ခါတစ်ရံတွင် နတ်ဘုရားများ ကိုယ်ထင်ပြသည်ကိုပင် မြင်တွေ့ရတတ်ကြောင်း၊ ၎င်းတို့ထဲတွင် နဂါးသမီးတော် ၊ ကျိန့်ကျွင်း ၊ ဓမ္မစောင့်နတ်စစ်သူကြီး  နှင့် ထျန်းရှီးကျိန့်ရန် တို့ ပါဝင်ကြောင်း ထွက်ဆိုခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>​ထိုကိစ္စအပေါ် လီယန်ချူက သံသယအပြည့် ရှိနေသည်။</p> <p> </p> <p>ထို လောင်ကျွင်းကျဲ ဆရာသခင်၏ နတ်ဘုရားအရေခွံအောက်တွင် မျက်လုံးပေါင်းများစွာနှင့် ဝိညာဉ်ဆိုးကြီး၏ ပုံသဏ္ဍာန်ကို မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီးနောက် ထိုမိစ္ဆာတာအိုဆရာ ပြောဆိုသော နတ်ဘုရားများမှာလည်း မိစ္ဆာများ အသွင်ပြောင်းထားခြင်းသာ ဖြစ်နိုင်ချေ ရှစ်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်း ရှိသည်ဟု သူ ယူဆလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​သို့သော်လည်း... မိမိကိုယ်ကို နတ်ဘုရားများအဖြစ် ဗြောင်ကျကျ ဟန်ဆောင်ဝံ့သည့် မိစ္ဆာမျိုးကို သူ ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့ဖူးခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>ထိုကိစ္စ၏ နောက်ကွယ်တွင် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အင်အားစုကြီးတစ်ခု ပတ်သက်နေနိုင်ကြောင်း သူ ရိပ်မိလိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save