Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၁၇၁</h2> <h2 style="text-align: center;">ယာယီမစ်ရှင်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>မှာယူထားသော အစားအသောက်များကို စားသောက်ပြီးနောက် လီယီတောင်း ခေတ္တအနားယူကာ အခန်းထဲသို့ ပြန်ဝင်ခဲ့၏။</p> <p>လဲလှယ်ထားသော တံခါးအသစ်ကို စိုက်ကြည့်နေသည့် လီယီတောင်း မျက်နှာက တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်။ ဤတံခါးကို ချီယွီချန်တို့အဖွဲ့မှ လာရောက်တပ်ဆင်ပေးထားခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>ထို့ပြင် သူ ပြန်ရောက်လာချိန်တွင် ဆိုင်အပြင်ဘက်၌ သူစိမ်းနှစ်ဦးကိုလည်း တွေ့လိုက်ရသေး၏။ လူရှင်းလှသည့် လမ်းပေါ်တွင် ယောင်လည်လည် လုပ်နေသည့် မျက်နှာစိမ်း နှစ်ဦးမို့ လီယီတောင်း သတိထားမိပေသည်။</p> <p>ဤသို့ဖြင့် တစ်ညတာ တိတ်ဆိတ်အေးချမ်းစွာ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြန်သည်။</p> <p>ထိုညတွင် လီယီတောင်း အိပ်မက်တစ်ခု မက်ခဲ့လေသည်။ လီယီနို အကြောင်းပင်။</p> <p>မည်သည့်နေရာဟု အမည်တပ်ရန် ခက်ခဲသော အလွန်ထူးဆန်းသော ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုတွင် လီယီနို ရှိနေသည်ဟု သူ အိပ်မက် မက်၏။</p> <p>အိပ်မက်ထဲတွင် လီယီနို တစ်ယောက် အရပ်ပိုရှည်လာပြီး ပို၍လည်း လှလာ၏။ အိပ်ပျော်နေသော လီယီနိုကို တစ်နေရာမှနေ၍ စောင့်ကြည့်နေသည့် အိပ်မက်မျိုး ဖြစ်သော်လည်း သူမ၏ ဘေးနားတွင် အနားကပ်ထိုင်နေရသကဲ့သို့ ခံစားချက်မျိုး ရနေလေသည်။</p> <p>လီယီတောင်း နိုးလာချိန်တွင် မနက် ၈ နာရီပင် ကျော်နေလေပြီ။ သို့သော် ရင်းနှီးနေသော နွေးထွေးသည့် နေရောင်ခြည်ကတော့ ပြတင်းပေါက်မှ ဖြာကျမနေပေ။</p> <p>အပြင်ဘက်မှ မှိုင်းညို့နေသော ရာသီဥတုမှာ တစ်စုံတစ်ဦး၏ စိတ်ခံစားချက်ကို ထင်ဟပ်နေသည့်အလား။ ကိုယ်လက်သန့်စင်ပြီးနောက် ဆိုင်တံခါးကို တွန်းဖွင့်၍ ထွက်လာခဲ့၏။ ဘေးဆိုင်ခန်းကို လှမ်းကြည့်လိုက်သော်လည်း ပိတ်ထားသည်ကိုသာ တွေ့ရ၏။</p> <p>သူ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။</p> <p>' ဒီနှစ်ယောက် ဘယ်ပျောက်ကုန်တာလဲ... ' </p> <p>သူ လှည့်ပြန်လာပြီး ဖုန်းထုတ်ကာ အစားအသောက် မှာရန် ပြင်လိုက်၏။ သို့သော် ထိုအချိန်မှာပင် ကြာမြင့်စွာ စောင့်မျှော်ခဲ့ရသော စနစ်အသံက နားထဲသို့ ပဲ့တင်ထပ်လာလေသည်။</p> <p>[ ကတောင်... စနစ်၏ ယာယီမစ်ရှင်တစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာပါပြီ။ ]</p> <p>[ မစ်ရှင် သတ်မှတ်ချက် - သင်သည် စနစ်၏ စည်းမျဉ်းများကို မချိုးဖောက်ဘဲ ကယ်ဆယ်ရေးမစ်ရှင်တစ်ခုကို ပြီးမြောက်အောင် ဆောင်ရွက်ရမည်။ မစ်ရှင်မှာ လက်ရှိ အန္တရာယ်နှင့် ကြုံတွေ့နေရသော လီရှင်းထင်နှင့် ကျိုးရှုရီတို့ကို ကယ်ဆယ်ရန် ဖြစ်သည်။ ]</p> <p>[ မစ်ရှင် ကျရှုံးပါက ပြစ်ဒဏ်မရှိပါ။ မစ်ရှင် အောင်မြင်ပါက နတ်ဘုရား ရတနာသေတ္တာ တစ်လုံး၊ သေမင်း၏ အံ့အားသင့်ဖွယ် သေတ္တာ တစ်လုံးနှင့် အပိုဆုအဖြစ် သက်တမ်း နှစ် ၁,၀၀၀ ရရှိမည် ဖြစ်သည်။ ]</p> <p>ဟမ်...</p> <p>ကယ်ဆယ်ရေး မစ်ရှင်တဲ့လား... ပြီးတော့ ဒီလူနှစ်ယောက်ကို ကယ်ရမယ် ဟုတ်လား...။</p> <p>လီရှင်းထင်အတွက်ကတော့ သေဆုံးရမည့် အခြေအနေ ပြောင်းလဲသွားသည်ကို သူ သတိထားမိပြီးသားမို့ အဆင်ပြေပါသေး၏။ သို့သော် ကျိုးရှုရီကတော့...။</p> <p>သူမ သေဆုံးရမည့် အကြောင်းရင်းက ပဟေဠိ ဖြစ်နေဆဲ ဖြစ်သလို၊ သေရမည့် အချိန်ကလည်း ပြောင်းလဲခြင်း မရှိသေးပေ။ အချိန်တန်ရင် ဖြစ်လာမည့် ကိစ္စသာ ဖြစ်၏။</p> <p>' ဘာတွေ လာနောက်နေတာလဲ... သူတို့ကို ကယ်ခိုင်းနေတာလား... ' </p> <p>လီယီတောင်းမှာ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်တော့ အချက်တစ်ချက်ကို လုံးဝ လျစ်လျူရှုထားမိသည်။</p> <p>၎င်းမှာ သူတို့၏ စကားထဲမှ "ကယ်ဆယ်ရေး" ဆိုသည်မှာ လက်ရှိ ကြုံတွေ့နေရသော အကျပ်အတည်းကို ရည်ညွှန်းခြင်း ဖြစ်သည်ဆိုသည့် အချက်ပင်။ တစ်နည်းအားဖြင့် ပြောရလျှင် သူတို့ ရင်ဆိုင်နေရသော ကျရောက်တော့မည့် အန္တရာယ်မှ ကယ်တင်ရန်သာ ဖြစ်၏။</p> <p>သို့သော် လီယီတောင်းမှာ ကျိုးရှုရီနှင့် လီရှင်းထင်တို့ အန္တရာယ်နှင့် ကြုံတွေ့တော့မည်ကို လုံးဝ မသိရှိသေးပေ။ ထို့ကြောင့် ဤအခြေအနေတွင် သူ၏ တစ်ခုတည်းသော စဉ်းစားချက်မှာ ထိုသူနှစ်ဦး၏ လက်ရှိ သေဆုံးရမည့် အခြေအနေသာ ဖြစ်နေတော့သည်။</p> <p>ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် လီယီတောင်း ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ခေါင်းခါလိုက်ရ၏။</p> <p>' ကယ်လို့ရရင် ကယ်မှာပေါ့... မရရင်လည်း ထားလိုက်ရုံပဲ... '</p> <p>သက်တမ်း နှစ်တစ်ထောင်နှင့် ရတနာသေတ္တာ နှစ်လုံးမှာ ဆွဲဆောင်မှု ရှိသော်လည်း မကယ်နိုင်လျှင် ပြစ်ဒဏ် မရှိသည်က အားသာချက် ဖြစ်၏။ ယာယီ မစ်ရှင်များ၏ ဤအချက်မှာ အတော်လေး ကောင်းမွန်လှပေသည်။ အတင်းအကျပ် လုပ်ဆောင်ရန် မလိုပေ။</p> <p>သို့သော် ကျရှုံးပါက ပြစ်ဒဏ် ရှိလျှင်တောင် လီယီတောင်းက သိပ်ပြီး ဂရုစိုက်နေမည် မဟုတ်ပေ...။</p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင်… </p> <p>ကျိုးရှုရီနှင့် လီရှင်းထင်တို့မှာ တစ်နေကုန် ပင်ပန်းစွာ ခရီးနှင်ပြီးနောက် လီရှင်းထင်၏ မွေးရပ်မြေသို့ နောက်ဆုံးတွင် ရောက်ရှိသွားကြလေသည်။ ထိုနေရာသို့ ရောက်ချိန်တွင် ညနေစောင်းပင် ရှိနေလေပြီ။</p> <p>ထို့ကြောင့် သူတို့ မြို့ထဲတွင် တစ်ည အိပ်လိုက်ကြပြီး နောက်တစ်နေ့ မနက်တွင်မှ ရွာသို့ ပြန်ရန် ကားတစ်စီး ရှာလိုက်ကြသည်။ လီရှင်းထင်က သူမ ဘေးကင်းကြောင်း ပြောရန် အိမ်သို့ အရင် ပြန်ခဲ့၏။</p> <p>မိဘများမှာလည်း သူမ၏ အတွေးနှင့် ရည်ရွယ်ချက်ကို သိသွားသောအခါ တားဆီးခြင်း မပြုကြပေ။ </p> <p>ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူမ၏ အချစ်ဆုံး သူငယ်ချင်းမှာ သူတို့ မျက်စိရှေ့တွင် ကြီးပြင်းလာသူ မဟုတ်ပါလား။ </p> <p>ထို့ကြောင့် ဤကိစ္စကို သူတို့ မထောက်ခံသလို သူမကိုပင် ဖျောင်းဖျကြည့်ခဲ့ကြသေး၏။</p> <p>ကံမကောင်းစွာဖြင့် မအောင်မြင်ခဲ့ပေ။ ထိုကောင်မလေးမှာ ဤမင်္ဂလာပွဲကို အထမြောက်အောင် လုပ်ဆောင်ပြီးမှ မွေးစားမိဘများနှင့် အဆက်အသွယ် အားလုံးကို ဖြတ်တောက်ရန် ဆုံးဖြတ်ချက် ခိုင်မာနေခဲ့လေသည်။</p> <p>သူမ၏ မွေးစားမိဘများမှာ စိတ်သဘောထား ပြည့်ဝကောင်းမွန်သူများ မဟုတ်ကြသော်လည်း သူမကို ငယ်စဉ်တည်းက ကျွေးမွေးပြုစုထားခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။ ထို့ကြောင့် စီးပွားရေးလည်း မလုပ်တတ်သော သူမ အနေဖြင့် ကျေးဇူးကို ဤနည်းဖြင့်သာ ဆပ်နိုင်တော့မည် ဖြစ်၏။ ၎င်းမှာ အတော်လေး နားလည်ရခက်သော အခြေအနေ ဖြစ်သည်ဟု ဆိုရပေမည်။ သို့သော် အချို့သော လူများမှာ... ထိုကဲ့သို့ပင် ခေါင်းမာတတ်ကြလေသည်။</p> <p>ဟောင်းနွမ်း ပျက်စီးနေသော ခြံဝင်းတစ်ခုနှင့် စုတ်ပြတ်နေသော အိမ်ငယ် သုံးလုံး ရှိရာသို့ သူတို့ ရောက်လာကြ၏။ လီရှင်းထင်က အခန်း တစ်ခု၏ တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။</p> <p>အသက် ၂၀ ကျော်အရွယ် အမျိုးသမီး တစ်ယောက်မှာ မှန်ထဲတွင် သူမကိုယ်သူမ ငေးငိုင်စွာ ကြည့်ရင်း ထိုင်နေ၏။ တံခါးဖွင့်သံ ကြား၍ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ လီရှင်းထင်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် မျက်လုံးများထဲတွင် အံ့အားသင့်မှုနှင့် ထိတ်လန့်မှုများ ဖြတ်ပြေးသွား၏။ သို့သော် တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူမ၏ အကြည့်ထဲတွင် ရှောင်လွှဲလိုသည့် အရိပ်အယောင်များလည်း ရှိနေလေသည်။</p> <p>" နင် ဘာဖြစ်နေတာလဲ ယန်ချင်းယွဲ့... နင် တော်တော် မာန်တက်နေပါလား... ငါ့ဖုန်းတွေကိုတောင် မကိုင်ဘူးပေါ့... နင်က နင့်ရဲ့ ယုတ်မာတဲ့ မွေးစားမိဘတွေရဲ့ ကျေးဇူးကို ဆပ်နိုင်လောက်အောင် တော်နေတယ်လို့ ထင်နေတာလား... နင်က တကယ်ပဲ ရိုးအတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ဟန်ဆောင်နေတာလား... "</p> <p>" ဝမ်အားကုက ဘယ်လိုလူလဲဆိုတာ နင် သိရဲ့လား... နင်က တကယ်ပဲ အဲဒီ ယွမ် ၁၈၈,၈၀၀ တန် တင်တောင်းငွေ အတွက်နဲ့ သူ့ကို လက်ထပ်တော့မှာလား... "</p> <p>" ငါ နင့်ကို မကျွေးနိုင်ဘူးလို့ ထင်နေတာလား... နင် တကယ်ပဲ အဲဒီလောက်အထိ အ တာလား... ငါ့ကို ရူးအောင် လုပ်နေတာလား... "</p> <p>အခန်းထဲ ရောက်သည်နှင့် လီရှင်းထင်တစ်ယောက် ဒေါသူပုန်ထ သောင်းကျန်းတော့သည်။ ရိုးရိုးသားသား ဆိုရလျှင် ဘေးတွင် ရပ်နေသော ကျိုးရှုရီပင် ကြောင်အမ်းသွားရသည်။</p> <p>ပုံမှန်ဆိုရင် လီရှင်းထင်က တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်တတ်သူလေ...။ အခုတော့ ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ...။ ဘာလို့ ကြမ်းတမ်းတဲ့ မိန်းမ တစ်ယောက်လို ဖြစ်နေရတာလဲ...။ </p> <p>ဇာတ်လမ်း အပြည့်အစုံကိုသာ မသိလျှင် ကျိုးရှုရီမှာ လီရှင်းထင် အသားလွတ်ကြီး ဆဲဆိုနေသည်ဟုပင် ထင်မိပေလိမ့်မည်။</p> <p>သူတို့ ရှေ့တွင်ရှိသော ယန်ချင်းယွဲ့၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အပြုံးဖျော့ဖျော့လေး တစ်ခု ပေါ်လာ၏။</p> <p>" နင် မနက်စာ စားပြီးပြီလား... "</p> <p>သူမက လီရှင်းထင်၏ စကားများကို ဘာမှ ပြန်မပြောဘဲ ဤမေးခွန်းကိုသာ တည်ငြိမ်စွာ မေးလိုက်လေသည်။ ကျိုးရှုရီလည်း ယန်ချင်းယွဲ့ စကားကြောင့် အူကြောင်ကြောင် ဖြစ်သွား၏။ သို့သော် လီရှင်းထင်၏ တုံ့ပြန်မှုက ကျိုးရှုရီကို ပို၍ပင် ကြောင်အမ်းသွားစေလေသည်။</p> <p>" မစားရသေးဘူး... ပြောင်းဖူးဆန်ပြုတ် စားချင်တယ်... " </p> <p>လီရှင်းထင်က အော်ပြောလိုက်ပြီး ချက်ချင်း ထိုင်ချလိုက်လေသည်။</p> <p>" အင်း... နင် ပြန်လာမယ်ဆိုတာ ငါ သိပါတယ်... နင့်အတွက် ငါ ပြင်ဆင်ထားပြီးသား... "</p> <p>ထိုသို့ပြောပြီး ယန်ချင်းယွဲ့ အခန်းထဲမှ ထွက်သွားလေသည်။ ကျိုးရှုရီ ဆွံ့အသွား၏။ ယန်ချင်းယွဲ့နှင့် လီရှင်းထင်ကို သူမ မျက်လုံးအပြူးသားဖြင့် ခဏမျှ ကြောင်ကြည့်နေမိလေသည်။</p> <p>ဒီမှာ ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ...။ ဒီနှစ်ယောက်က ဂေါက်များဂေါက်နေတာလား...။</p> <p>ကျိုးရှုရီ နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေမှန်း သိ၍ လီရှင်းထင်က လက်လျှော့လိုက်သည့် လေသံဖြင့်... <br /> " ထိုင်ပြီး ခဏစောင့်ဦး... ငါ ဒီထမင်းကို မစားရင် သူ စကားပြောမှာ မဟုတ်ဘူး... "</p> <p>" သူ့အကျင့်က အဲဒီလိုပဲ... သူသာ အဲဒီလောက် မခေါင်းမာရင် ငါ ဒီအထိ လူကိုယ်တိုင် လာပါ့မလား... "</p> <p>" ဒါပေမဲ့... သူ့ပုံစံကို ကြည့်ရတာ... အင်း… ငါ ဝမ်အားကု ကို သွားရှာရမယ် ထင်တယ်... "</p> <p>ဝမ်အားကု ဆိုသူကြောင့် လီရှင်းထင် အနည်းငယ် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်နေပုံရ၏။ တစ်ဖက်လူမှာ နယ်ခံ လူမိုက်တစ်ဦး ဖြစ်သလို ရွာထဲတွင် အချမ်းသာဆုံး လူများထဲမှ တစ်ဦး ဖြစ်၍ တစ်ရွာလုံးအပေါ် သြဇာအာဏာ လွှမ်းမိုးထားသူ ဖြစ်လေသည်။ ၎င်းမှာ ဝေးလံခေါင်သီသော တောင်ပေါ်ရွာများတွင် ရှောင်လွှဲ၍ မရသော ပြဿနာတစ်ခုပင်။</p> <p> </p>


Save