Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၁၇၂</h2> <h2 style="text-align:center">ခေါင်းမာလွန်းသူ</h2> <h2 style="text-align:center">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>အငွေ့တထောင်းထောင်း ထနေသည့် ပြောင်းဖူးဆန်ပြုတ် ပန်းကန်များကို ကြည့်ကာ ကျိုးရှုရီ တစ်ယောက် ဆာလောင်မှုကို မအောင့်နိုင်တော့ဘဲ ဝင်ရောက် စားသောက်လေသည်။ လီရှင်းထင် မြိန်ရေရှက်ရေ စားနေသည်ကိုလည်း သူမ ဘေးမှ စောင့်ကြည့်နေမိ၏။</p> <p>အင်း... အရသာကတော့ ရှယ်ပဲ…။</p> <p>ယန်ချင်းယွဲ့ကတော့ ဘေးတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်ကာ အကဲခတ်နေသည်။ သူမကို ကျိုးရှုရီ မသိမသာ အကြိမ်ကြိမ် ခိုးကြည့်မိ၏။</p> <p>ဝန်ခံရလျှင် ယန်ချင်းယွဲ့သည် ရိုးရှင်းသော အဝတ်အစားများကိုသာ ဝတ်ဆင်ထားပြီး မိတ်ကပ် လုံးဝ လိမ်းခြယ်ထားခြင်း မရှိသော်လည်း ပေါ်လွင်ထင်ရှားသည့် ရုပ်ရည်နှင့် အချိုးအစားကျသော ခန္ဓာကိုယ်ကြောင့် အတော်လေး လှပသူတစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>သို့သော် ဤကဲ့သို့သော မိန်းကလေးက လီရှင်းထင် ပြောနေသည့် ဝမ်အားကုနှင့် လက်ထပ်တော့မည်ဟု တွေးမိသည့်အခါ ကျိုးရှုရီ ရင်ထဲတွင် မသက်မသာ ဖြစ်သွားရ၏။</p> <p>ဆယ်မိနစ်ခန့် ကုန်ဆုံးသွားသည်။</p> <p>လီရှင်းထင်က ပထမဆုံး စားပြီးသွားပြီး ကျိုးရှုရီကတော့ အတော်များများကို ကုန်အောင် စားလိုက်လေသည်။</p> <p>လီရှင်းထင်က လေတက်လိုက်ပြီးနောက် မျက်လုံးလေး ကလည်ကလည်ဖြင့်... "ငါ့ဆီ လာနေပါလို့ ပြောတာကို နင်က ငြင်းတယ်... ငါနဲ့သာ အတူရှိရင် ဒါမျိုးစားဖို့ ငါ ဒီအထိ ခဏခဏ ပြန်လာနေစရာ မလိုတော့ဘူးပေါ့…"</p> <p>သူမ၏ လေသံမှာ အတော်လေး ပေါ့ပါးနေသည်။</p> <p>ယန်ချင်းယွဲ့က ခပ်ဖျော့ဖျော့ ပြုံးကာ... "နေမရလို့ပါဟာ… " ဟုသာ ပြန်ဖြေခဲ့သည်။</p> <p>ရိုးရှင်းသော အဖြေဖြစ်သော်လည်း နောက်ကွယ်မှ အဓိပ္ပာယ်မှာတော့ မရိုးရှင်းလှပေ။</p> <p>"ကဲပါ... ထားလိုက်ပါတော့... နင် နေမရဘူးဆိုရင်လည်း ငါ အတင်းမတိုက်တွန်းတော့ပါဘူး"</p> <p>"ဒါပေမဲ့ ရှောင်လန်းယွဲ့... ငါ ဒီတစ်ခါတော့ အတည်ပြောမယ်... နင် အဲဒီ တိရစ္ဆာန်နဲ့ လက်ထပ်ဖို့ဆိုတာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး…"</p> <p>"ငါ့ဆီမှာ ပိုက်ဆံတွေ အများကြီး ရှိတယ်... နင် လက်မခံဘူးလို့ ငြင်းရင် နောက်ကို နင်နဲ့ စကားမပြောတော့ဘူးလို့ မှတ်လိုက်..." </p> <p>လီရှင်းထင်က ရှိသမျှ နည်းလမ်းအကုန်သုံးကာ ဖိအားပေးလေသည်။</p> <p>သို့သော်...<br /> ယန်ချင်းယွဲ့က ခပ်အေးအေးပင် ပြုံးလိုက်ပြီး... "နင် မလုပ်နိုင်ပါဘူး" ဟု ဆို၏။</p> <p>လီရှင်းထင် စကားမပြောနိုင် ဖြစ်သွားရသည်။ ဘေးရှိ ကျိုးရှုရီလည်း ထိုနည်းတူပင်။</p> <p>အဖြေက တိုတိုနှင့် ရှင်းလင်းလွန်းလှပေသည်။ လီရှင်းထင်မှာ ရှုံးနိမ့်သွားသူတစ်ဦးကဲ့သို့ ချက်ချင်း ဖြစ်သွား၏။ ယန်ချင်းယွဲ့နှင့် အဆက်အသွယ် ဖြတ်ရန်မှာ သူမ အမှန်တကယ် မလုပ်နိုင်သည့် ကိစ္စပင် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>"ငါ နင့်ကို တောင်းပန်ပါတယ် ယန်ချင်းယွဲ့ရယ်…" </p> <p>လီရှင်းထင် လေသံ ချက်ချင်း ပျော့သွားပြီး အသနားခံလိုက်လေသည်။</p> <p>"ငါနဲ့ လိုက်ခဲ့ပါ... ခေါင်းမမာစမ်းပါနဲ့... ဘာလို့ အဲဒီ အသုံးမကျတဲ့ကောင်ကို လက်ထပ်ချင်နေရတာလဲ... ဒါက ယွမ် ၁၈၈,၈၀၀ ကြောင့်တင် မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ငါသိတယ်... တကယ် ဘာဖြစ်နေတာလဲဆိုတာ ငါ့ကို ပြောပြပါလား... ငါ့ရဲ့ တောင်းဆိုမှုလို့ သဘောထားပေးပါနော်... ဟုတ်ပြီလား..."</p> <p>လီရှင်းထင်က ယန်ချင်းယွဲ့၏ မျက်နှာကို မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ဖြင့် ကြည့်ကာ အကြောင်းအရင်းကို ဖွင့်ပြောလာရန် စောင့်ဆိုင်းနေသည်။</p> <p>ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဤရွာငယ်လေးတွင် ယန်ချင်းယွဲ့အတွက် ယွမ် ၁၈၈,၈၀၀ ဆိုသည်မှာ အမှန်တကယ်ပင် များပြားသော ပမာဏ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>အကယ်၍သာ ငွေကြေးကိစ္စသာ မှန်ကန်ပါက လီရှင်းထင်အနေဖြင့် သူမ၏ အကူအညီကို ယန်ချင်းယွဲ့ ငြင်းပယ်မည် မဟုတ်ကြောင်း သိနေသည်။ ယန်ချင်းယွဲ့သည် သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်ငွေကို လွယ်လွယ်နှင့် သုံးစွဲမည် မဟုတ်သော်လည်း အမှန်တကယ် လိုအပ်လာပါက တွန့်ဆုတ်နေမည့်သူ မဟုတ်ပေ။</p> <p>ထို့ကြောင့် လီရှင်းထင်က ကျေးဇူးဆပ်သည့် အနေဖြင့် သူမ၏ မွေးစားမိဘများကို ငွေပိုပေးရန် အကြံပြုသောအခါ ယန်ချင်းယွဲ့က ငြင်းဆန်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ ဤအခြေအနေတွင် တစ်ခုခုတော့ မရိုးရှင်းမှန်း လီရှင်းထင် သိနေသည်။ သို့သော် အမှန်တကယ် ဘာဖြစ်နေသနည်း ဆိုသည်ကိုတော့ သူမ ရှာဖွေဖော်ထုတ်ရန် လိုအပ်နေပေသည်။</p> <p>ယန်ချင်းယွဲ့က ခပ်ဖျော့ဖျော့ ပြုံးကာ... <br /> "တော်ပါတော့... တကူးတက လာလည်တာပဲကို... ဒါတွေ မပြောကြရအောင်... မနက်ဖြန်က ငါ့ရဲ့ အရေးကြီးတဲ့နေ့ပဲ... ဒီညကို ငါ့အတွက် ဂုဏ်ပြုပေးတဲ့ ညလို့ သဘောထားလိုက်ပါ... ပြီးရင် နင် ပြန်လို့ရပါပြီ…" </p> <p>ကျိုးရှုရီ ဆွံ့အသွားရ၏။</p> <p>'ဒီစကားက ဘာလို့ ဒီလောက် ထူးဆန်းနေရတာလဲ...'</p> <p>မနက်ဖြန်က မင်္ဂလာဆောင်ရမည့် နေ့ဖြစ်သော်လည်း ယနေ့တွင် သူမက နှင်ထုတ်နေသည် မဟုတ်ပါလား။ ဤအခြေအနေမှာ ပုံမှန်မဟုတ်မှန်း ငတုံးပင်လျှင် သိနိုင်ပေသည်။</p> <p>ထိုအချိန်တွင် လီရှင်းထင်က ရုတ်တရက် မတ်တပ်ရပ်လိုက်၏။</p> <p>"ယန်ချင်းယွဲ့... နင် ငါ့ကို တကယ်ပဲ ရူးအောင် လုပ်တော့မှာလား... ငါက နင့်ရဲ့ အစ်မ မဟုတ်တော့ဘူးလား... ဘာဖြစ်နေတာလဲဆိုတာ ငါ့ကို ဘာလို့ မပြောနိုင်ရတာလဲ... ဘာတွေလဲ... ငါ့ကို ပြောပြပါလို့ တောင်းပန်နေတာလေ..."</p> <p>သို့သော် ယန်ချင်းယွဲ့က တည်ငြိမ်စွာဖြင့်... <br /> "ခဏနေရင် နင့်အတွက် အသားလုံးကြော် လုပ်ပေးမယ်... မနက်ဖြန် မင်္ဂလာပွဲကျရင်‌ ကျွေးမယ့် ဝက်လက်ပေါင်းနဲ့ ပုစွန်ကြီးတွေလည်း အခု အများကြီး ထည့်ပေးမယ်…"</p> <p>"အင်း... ပင်လယ်မျှော့တွေနဲ့ ငါးကဏန်းတွေကော... အဲဒါတွေက တအားကောင်းတယ်လို့ ကြားဖူးတယ်... နင် စားဖူးတဲ့ဟာတွေ ဆိုပေမဲ့ ဒီနေ့ နေ့လယ်စာကိုတော့ ငါနဲ့အတူတူ စားပေးပါနော်…"</p> <p>ယန်ချင်းယွဲ့သည် သူမဘာသာ ဆက်တိုက် ပြောနေလေသည်။</p> <p>လီရှင်းထင်မှာ အမှန်တကယ်ပင် စကားမပြောနိုင်တော့ဘဲ ဒေါသပေါက်ကွဲလုနီးပါး ဖြစ်သွားရ၏။ သို့သော် ယန်ချင်းယွဲ့ကတော့ ပြုံးမြဲ ပြုံးနေဆဲပင်။ ကျိုးရှုရီမှာ ဘာလုပ်ရမှန်းမသိဘဲ ရပ်နေမိသော်လည်း ဤသည်မှာ ၎င်းတို့ နှစ်ဦးကြား ဆက်သွယ်ပြောဆိုသည့် ပုံစံတစ်ခု ဖြစ်နိုင်ကြောင်း ရိပ်မိလိုက်သည်။ ယန်ချင်းယွဲ့၏ စရိုက်ကပင် ဤသို့ ဖြစ်နေနိုင်ပေသည်။</p> <p>မဟုတ်လျှင် လီရှင်းထင်နှင့် သူမ၏ ပတ်သက်မှုကို ကြည့်ပါက ဤရွာငယ်လေးတွင် ဆက်နေမည့်အစား အတူတူ Live လွှင့်ခြင်း သို့မဟုတ် လီရှင်းထင်၏ အလုပ်တွင် ကူညီပေးခြင်းများ ပြုလုပ်နိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။ အဘယ်ကြောင့် ဤဒုက္ခများကို ခါးစည်းခံနေရသနည်း။</p> <p>လီရှင်းထင် ဒေါသထွက်နေပြီး ဘာပြောရမှန်း မသိဖြစ်နေချိန်တွင် ကောင်လေးတစ်ယောက် အပြင်မှ ရုတ်တရက် ပြေးဝင်လာလေသည်။ ထိုကောင်လေးကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် ယန်ချင်းယွဲ့ မျက်နှာ အမူအရာမှာ ပြောင်းလဲသွားတော့၏။ သို့သော် သူမ ဘာမှ မပြောရသေးမီ ကောင်လေးက အရင် စကားစလိုက်သည်။</p> <p>"မမထင်... အစ်မ ယန်ချင်းယွဲ့က ဘာလို့ အဲဒီ လူမိုက်နဲ့ လက်ထပ်ချင်နေတာလဲဆိုတာ ကျွန်တော် သိတယ်..."</p> <p>"အဲဒီ ခေါင်းမာတဲ့ အဘိုးကြီးနဲ့ အဘွားကြီးက အစ်မ ယန်ချင်းယွဲ့ကို ပြောနေတာ ကျွန်တော် ကြားခဲ့တယ်... တကယ်လို့ ဝမ်အားကုနဲ့ လက်မထပ်ရင် သူတို့ ခြေထောက်တွေကို ရိုက်ချိုးမယ်... မြေယာတွေကို သိမ်းပိုက်မယ်... ပြီးရင် ရွာထဲကနေ နှင်ထုတ်မယ်လို့ ခြိမ်းခြောက်နေတာ..."</p> <p>ကောင်လေးသည် ယန်ချင်းယွဲ့၏ အကြည့်များကို ဂရုမစိုက်ဘဲ အသက်မရှူစတမ်း တရစပ် ပြောချင်ရာကို ပြောချလိုက်လေသည်။ ထို့နောက် ယန်ချင်းယွဲ့ ပြန်မဆူနိုင်ခင် ထွက်ပြေးသွားတော့၏။</p> <p>ဤသတင်းကို ကြားလိုက်ရသည့် လီရှင်းထင်မှာ မှင်သက်သွားပြီး ယန်ချင်းယွဲ့ကို ဒေါသတကြီး ကြည့်လိုက်၏။</p> <p>"နင်က အ တာလား... အဲဒီ ခေါင်းမာတဲ့ အဘိုးကြီးနဲ့ အဘွားကြီး ပြောတာကို ဘာလို့ ယုံနေရတာလဲ... သူတို့ ခြေထောက် အချိုးခံရရင်တောင် တန်တယ်... သူတို့ သေသေ ရှင်ရှင် နင်က ဘာလို့ ဂရုစိုက်နေရတာလဲ..."</p> <p>"နင် ငယ်ငယ်ကတည်းက အခုထိ သူတို့ နင့်ကို သမီးအရင်းတစ်ယောက်လို တကယ် ဆက်ဆံခဲ့ဖူးလို့လား..."</p> <p>"ဘာလို့ ဒီလောက်အထိ ရိုးအနေရတာလဲ... ငယ်ငယ်ကတည်းက အခုထိ နင် ဘယ်လောက်တောင် ဆင်းရဲဒုက္ခတွေ ခံခဲ့ရလဲ... ကမ္ဘာပေါ်မှာ နင့်လို အ တဲ့သူတွေ ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ရှိနေရတာလဲ..." </p> <p>လီရှင်းထင်မှာ ပြောရင်းပြောရင်း မျက်ရည်ပင် ဝဲလာရလေသည်။</p> <p>ယန်ချင်းယွဲ့၏ မွေးစားမိဘများ ပြောသည်မှာ အမှန် ဟုတ်မဟုတ် ဆိုသည်မှာ အရေးမကြီးတော့ပေ။ သူတို့ ပြောသည်မှာ မှန်ကန်နေလျှင်တောင် ယခုခေတ်မှာ ဥပဒေစိုးမိုးသော ခေတ်သစ်ဖြစ်သည် မဟုတ်ပါလား။ အတိတ်က နည်းလမ်းဟောင်းများမှာ သြဇာမညောင်းတော့ပေ။ တရားဥပဒေ၏ အပြစ်ပေးမှုကို မခံရဘဲ ရာဇဝတ်မှုများ ကျူးလွန်နိုင်သည်ဟု ယူဆခြင်းမှာ အဓိပ္ပာယ်မဲ့လှပေသည်။</p> <p>ဟာသပဲ...။</p> <p>လီရှင်းထင် မည်မျှပင် ဒေါသထွက်နေစေကာမူ ယန်ချင်းယွဲ့၏ အေးချမ်းသော အပြုံးကြောင့် ဒေါသများမှာ အလိုလို ငြိမ်ကျသွားရသည်။</p> <p>ယန်ချင်းယွဲ့က ညင်သာစွာဖြင့် အမှန်တရားကို ဖွင့်ဟလိုက်၏။ </p> <p>"သူတို့က ငါ့အသက်ကို ကယ်ခဲ့တာလေ"</p> <p>လီရှင်းထင် တစ်ဖန် စိတ်တိုသွားပြန်သည်။</p> <p>ယန်ချင်းယွဲ့က အမြဲတမ်း စွဲကိုင်ထားသည်မှာ သူမ၏ မွေးစားမိဘများ သူမကို မည်သို့ပင် ဆက်ဆံခဲ့စေကာမူ သူတို့သာ မကယ်ခဲ့လျှင် သူမခမျာ ဆိုးရွားလှသော ရာသီဥတုဒဏ်ကြောင့် သေဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ကြောင်းပင်။ ကယ်တင်ခဲ့သည့် အဓိက အကြောင်းရင်းက မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူမ၏ အသက်ကို သူတို့ ဆက်ပေးခဲ့သည်မှာ အမှန်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>ထို့ကြောင့် သူမ အမြင်တွင် သူမ၏ တည်ရှိမှုက မွေးစားမိဘများနှင့် အမှန်တကယ်ပင် ဆက်နွှယ်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ ဤစီစဉ်ထားသော မင်္ဂလာဆောင်ကို လက်ခံရခြင်းမှာလည်း အတိတ်က ကျေးဇူးကြွေးကို ဆပ်ခြင်းဟုသာ ဆိုရပေလိမ့်မည်။</p> <p>ယန်ချင်းယွဲ့နှင့် ဆက်လက် အငြင်းပွားနေလည်း အလကား ဖြစ်လိမ့်မည်ကို လီရှင်းထင် သဘောပေါက်လိုက်သည်။ </p> <p>ထို့ကြောင့် သူမက စိတ်ပျက်စွာ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး လက်ညှိုးထိုးကာ... <br /> "ကောင်းပြီလေ... ယန်ချင်းယွဲ့... နင် နိုင်ပါတယ်… ငါ ဆက်ပြီး မဖျောင်းဖျတော့ဘူး... ငါ အခု ဝမ်အားကုကို သွားရှာမယ်... သူ နင့်ကို လက်မထပ်နိုင်အောင် ငါ လုပ်ပြမယ်... ဒါဆိုရင် နင် ကျေနပ်ပြီမလား..." </p> <p>ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် လီရှင်းထင် အပြင်သို့ ထွက်ရန် ပြင်လိုက်တော့သည်။</p> <p>ကျိုးရှုရီသည်လည်း အံ့သြမှင်သက်နေရာမှ သတိဝင်လာကာ သူမနောက်သို့ အမြန် လိုက်သွားလေသည်။</p> <p>သို့သော် ထိုအခိုက်အတန့်မှာပင် လှောင်ပြောင်သရော်သည့် အသံတစ်ခု အခန်းထဲတွင် ရုတ်တရက် ပဲ့တင်ထပ်သွား၏။</p> <p>"အင်း... ငါတို့ရဲ့ ချစ်လှစွာသော မမထင်"</p> <p>"နင်က ချင်းယွဲ့ကို ငါနဲ့ လက်မထပ်စေချင်ဘူးဆိုတော့... နင်ကိုယ်တိုင်ပဲ ငါ့ရဲ့ သတို့သမီး လုပ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တာလား..."</p> <p> </p>


Save