Book List

<h2 style="text-align:center">အခန်း ၁၇၇</h2> <h2 style="text-align:center">ဝမ်အားကု သေဆုံးခြင်း</h2> <h2 style="text-align:center">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဝမ်အားကု ထံမှ ဘယ်ကပေါ်လာမှန်း မသိသော မောင်းချဓားမြှောင် တစ်လက် ထွက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် ကျိုးရှုရီနှင့် လီရှင်းထင်တို့မှာ နေရာမှာပင် အေးခဲသွားကြလေသည်။ သူတို့ ဘာမှ မလုပ်နိုင်တော့ဘဲ ကြောက်လန့်တကြား အော်ဟစ်ရုံသာ တတ်နိုင်တော့၏။</p> <p>တစ်ဖက်တွင်တော့ ယန်ချင်းယွဲ့မှာ ကြောက်လန့်သွားသည့်အလား နေရာမှာတင် မလှုပ်မယှက် ရပ်နေလေသည်။</p> <p>Live ကြည့်နေသော ပရိသတ်များမှာလည်း ထိုနည်းတူပင် ထိတ်လန့် စိုးရိမ်နေကြလေသည်။ သူတို့၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အကြောက်တရားနှင့် ပြာယာခတ်မှုများက အထင်းသား။</p> <p>ဝမ်အားကု၏ ဒေါသတကြီး အမူအရာကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် အကယ်၍ ယခုအချိန်တွင် သူသာ ယန်ချင်းယွဲ့ အနားသို့ ရောက်သွားမည် ဆိုပါက သူမကို တကယ် သတ်ပစ်ရန် ပြင်ဆင်ထားကြောင်း ထင်ရှားလှပေသည်။</p> <p>လက်ရွံ့မည့်ဟန် လုံးဝ မရှိပေ။</p> <p>မှတ်ထားရမည်မှာ လူတစ်ယောက် ဒေါသထွက်ပြီး အသိစိတ် လွတ်သွားချိန်တွင် ထိုကဲ့သို့သော ထိန်းချုပ်မရသည့် ရူးသွပ်မှုမျိုးကို တားဆီးရန်မှာ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပင်။</p> <p>ဝမ်အားကုက ယန်ချင်းယွဲ့နှင့် မီတာဝက်ခန့်သာ ကွာဝေးတော့ပြီး နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ဓားမြှောင်က သူမ၏ လည်ပင်းကို တည့်တည့် ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားတော့မည့်အလားပင်။</p> <p>သို့သော် ထိုအချိန်မှာပင် အခန်းအပြင်ဘက် ပြတင်းပေါက်နားမှ အသံများ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ထွက်ပေါ်လာလေသည်။</p> <p>" ရပ်လိုက်စမ်း... "</p> <p>" မလှုပ်နဲ့... "</p> <p>" လက်နက်ချလိုက်... "</p> <p>ရဲတွေ ရောက်လာပြီ...။</p> <p>သူတို့ ကားပေါ်မှ ဆင်းလာချိန်တွင် ဤမြင်ကွင်းကို အချိန်ကိုက် မြင်တွေ့လိုက်ရခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p>ဘာစကားမျှ မဆိုတော့ဘဲ ရဲအရာရှိ အချို့က သေနတ်များကို အလျင်အမြန် ဆွဲထုတ်ကာ ဝမ်အားကုထံသို့ ချိန်ရွယ်လိုက်ကြလေသည်။ အကြမ်းဖက် ရာဇဝတ်မှု တစ်ခု ဖြစ်ပွားတော့မည့် အခြေအနေနှင့် ရင်ဆိုင်နေရသဖြင့် သူတို့ အလွန် အလေးအနက် ထားကြခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p>သူတို့၏ တုံ့ပြန်မှုက မြန်ဆန်ပြီး ပြတ်သားလှပေသည်။</p> <p>အကယ်၍ ဝမ်အားကု ဓားသာ ယန်ချင်းယွဲ့ကို တကယ် ထိုးမိသွားမည် ဆိုပါက သေဆုံးသည်အထိ မဖြစ်လျှင်တောင် ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာများ ရရှိသွားမည်မှာ အသေအချာ။</p> <p>ပြည်သူ့ ရဲတပ်ဖွဲ့ဝင်များ၊ ပြည်သူ့ လုံခြုံရေးကို စောင့်ရှောက်သူများ အနေဖြင့် ဤမြင်ကွင်းကို မြင်တွေ့ရချိန်တွင် သူတို့၏ ချက်ချင်း တုံ့ပြန်မှုက ဘာဖြစ်မည်နည်း။ သေချာပေါက် ကျရောက်လာတော့မည့် တိုက်ခိုက်မှုကို ရပ်တန့်ရန် သတိပေးချက်များနှင့် အမိန့်များ ပေးခြင်းပင် ဖြစ်လေသည်။</p> <p>သို့သော် ဤအချိန်တွင် ဝမ်အားကုမှာ တိုက်ခိုက်ရန် အသင့် အနေအထားသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်ကာ ဒေါသများ ဖုံးလွှမ်းနေလေပြီ။</p> <p>အမိန့်ပေးရုံနှင့် သူ ရပ်တန့်သွားမည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>စဉ်းစားရန် အချိန် အနည်းငယ်၊ သို့မဟုတ် စိတ်အေးသွားရန် နေရာလေး အနည်းငယ်သာ ရခဲ့မည် ဆိုပါက သူ၏ လုပ်ရပ်များကို သူ ပြန်လည် စဉ်းစားမိကောင်း စဉ်းစားမိပေလိမ့်မည်။</p> <p>ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်... ရဲတွေ ရောက်နေတဲ့ အချိန်မှာ သူတို့ မျက်စိရှေ့မှာတင် လူသတ်ဖို့ ဆိုတာကတော့ သူ တွေးတောင် တွေးရဲမှာ မဟုတ်ဘူးလေ...။</p> <p>သူက သတ်ရန် ရည်ရွယ်ထားသည် မဟုတ်ဘဲ ယန်ချင်းယွဲ့ကို ခြောက်လှန့်ဖို့ သက်သက်သာ ဖြစ်နိုင်ပေသည်။ သို့သော် သူ၏ လုပ်ရပ်များက ကြည့်ရှုနေသူများ၏ အမြင်တွင် လူသတ်ရန် ရည်ရွယ်ထားပုံ ပေါက်နေလေသည်။</p> <p>ထို့ကြောင့် ရဲအရာရှိများ အနေဖြင့် အခြေအနေအရ တုံ့ပြန်ရန်မှတစ်ပါး အခြား ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။ သေနတ်သံ နှစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာ၏။</p> <p>" ဒိုင်း... "</p> <p>" ဒိုင်း... "</p> <p>ထို့နောက်... ဝမ်အားကု တစ်ယောက် ဇဝေဇဝါ မျက်နှာထားဖြင့် သူ့ရင်ဘတ်ကို သူ ပြန်ငုံ့ကြည့်လိုက်လေသည်။</p> <p>သူ မြေကြီးပေါ် လဲကျသွားပြီး မျက်လုံးအပြူးသားဖြင့် ယန်ချင်းယွဲ့ ရှိရာဘက်ကို စိုက်ကြည့်နေတော့၏။</p> <p>သူ့မျက်လုံးများထဲတွင် နာကြည်းမှုများနှင့် အကြောက်တရားများ ပြည့်နှက်နေလေသည်။</p> <p>ထိုနေရာတွင် ရှိနေသူ အများစုမှာ ရုတ်တရက် ဖြစ်ပျက်သွားသော အဖြစ်အပျက်များကြောင့် အံ့အားသင့်နေသဖြင့် သတိမထားမိကြသော်လည်း အရေးကြီးသော အသေးစိတ် အချက်တစ်ခုကို သတိထားမိလိုက်သူ တစ်ဦး ရှိလေသည်။ ၎င်းမှာ သေချာ စောင့်ကြည့်နေသော လီယီတောင်းပင် ဖြစ်၏။</p> <p>ဝမ်အားကု ကျည်ဆန် ထိမှန်သွားချိန်တွင် ထိုပစ်ချက်များက သေရန်အထိ မရည်ရွယ်ကြောင်း လီယီတောင်း သတိထားမိလိုက်သည်။</p> <p>ပစ်ခတ်ခဲ့သော ရဲအရာရှိ နှစ်ဦးမှာ သူ့ကို သတ်ရန်ထက် တားဆီးရန်သာ ရည်ရွယ်မှန်း သိသာပေသည်။</p> <p>သို့သော် မည်သူမျှ သတိမထားမိခဲ့သည့် အရာမှာ... သေနတ်ကျည်ဆန် ဝမ်အားကုကို ထိမှန်သွားသည့် အချိန်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်တည်း ယန်ချင်းယွဲ့၏ လက်ထဲရှိ ခွက်ထဲမှ သာမန် မျက်စိဖြင့် မမြင်နိုင်သော ရေစက်လေး တစ်စက်က လေထဲတွင် ရပ်တန့်သွားပြီး ဝမ်အားကု၏ နှလုံးအိမ်ထဲသို့ တိုက်ရိုက် ထိုးဖောက် ဝင်ရောက်သွားခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်၏။</p> <p>သေနတ် အပစ်ခံရပြီးနောက် ဝမ်အားကု သေဆုံးသွားရခြင်း၏ အဓိက အကြောင်းရင်းမှာ ဤမသိမသာ ရေစက်လေးကြောင့်ပင် ဖြစ်လေသည်။</p> <p>ဝမ်အားကုက နောက်ဆုံး အချိန်လေးတွင် ယန်ချင်းယွဲ့၏ လုပ်ရပ်များကို ခံစားမိကောင်း ခံစားမိပေလိမ့်မည်။ ၎င်းမှာ သူ အလွန်အမင်း ကြောက်လန့်သွားသည့် အကြောင်းရင်းပင် ဖြစ်၏။</p> <p>ရဲအရာရှိများက သံသယရှိသူကို ချက်ချင်း ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီး အရေးပေါ် ဆေးကုသမှု ခံယူရန် အကူအညီ တောင်းလိုက်လေသည်။</p> <p>သံသယရှိသူ ဒဏ်ရာရရှိထားကြောင်းနှင့် အရေးပေါ် ဆေးကုသမှု လိုအပ်ကြောင်း သူတို့ သတင်းပို့လိုက်ကြ၏။ ရဲအရာရှိ သုံးဦးက သူတို့၏ တာဝန်များကို ကျွမ်းကျင်စွာ ခွဲဝေလိုက်ကြသည်။</p> <p>တစ်ယောက်က ဝမ်အားကု၏ အခြေအနေကို စစ်ဆေးရန် ရှေ့သို့ တက်သွားပြီး၊ တစ်ယောက်က အရေးပေါ် အကူအညီ ခေါ်ကာ၊ ကျန်တစ်ယောက်က အိမ်ထဲသို့ ဝင်သွားလေသည်။</p> <p>" အားလုံး အဆင်ပြေကြရဲ့လား... " </p> <p>အနီးသို့ ရောက်လာသော ရဲအရာရှိ တစ်ဦးက မေးလိုက်၏။</p> <p>ဤအချိန်တွင် ကျိုးရှုရီနှင့် လီရှင်းထင်တို့မှာ အလွန်အမင်း ကြောက်လန့်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>ယန်ချင်းယွဲ့ ကတော့... ယခင်က တည်ငြိမ်နေသော ဟန်ပန် လုံးဝ မရှိတော့ပေ။</p> <p>သူမက ထိတ်လန့်နေသော မိန်းမငယ်လေး တစ်ဦးအသွင် ဖြစ်နေပြီး တစ်ကိုယ်လုံး ထိန်းမရအောင် တုန်ယင်နေလေသည်။</p> <p>ယခင်က သူမ၏ တည်ငြိမ်မှုနှင့် ထူးခြားသော အရှိန်အဝါများမှာ ယခုအခါ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။</p> <p>" ကျွန်... ကျွန်မ အဆင်ပြေပါတယ်... " </p> <p>ယန်ချင်းယွဲ့က ကြောက်ရွံ့စွာဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။</p> <p>" မင်းတို့ကော... ဒဏ်ရာ ရသွားသေးလား... " </p> <p>သူက ကျိုးရှုရီနှင့် လီရှင်းထင်တို့ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်၏။</p> <p>" ကျွန်မ အဆင်ပြေပါတယ်... "</p> <p>" ကျွန်... ကျွန်မလည်း အဆင်ပြေပါတယ်... "</p> <p>ကျိုးရှုရီနှင့် လီရှင်းထင်တို့ ယန်ချင်းယွဲ့ အနီးသို့ ချဉ်းကပ်သွားပြီး အတူတူ ရပ်ကာ ဝမ်အားကု၏ အသက်ကင်းမဲ့နေသော အလောင်းကို ငေးကြည့်နေမိကြသည်။</p> <p>" အော့... "</p> <p>နောက်ဆုံးတွင် သူတို့ မအောင့်နိုင်တော့ပေ။</p> <p>အလောင်း တစ်လောင်းကို မျက်ဝါးထင်ထင် မြင်ရခြင်းမှာ လူအများစုအတွက် အလွယ်တကူ ကိုင်တွယ် ဖြေရှင်းနိုင်သော ကိစ္စ မဟုတ်ပေ။ ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးတွင် မသိစိတ်မှ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ တုံ့ပြန်မှုများ ဖြစ်ပေါ်လာခြင်းမှာ သာမန်ပင် ဖြစ်၏။</p> <p>ယန်ချင်းယွဲ့ကလည်း ပျို့အန်ချင်ယောင် ဆောင်လိုက်သော်လည်း တကယ်တမ်းတွင်မူ သူမ အန်မည် မဟုတ်ပေ။ </p> <p>" ကောင်းပြီ... မင်းတို့ နှစ်ယောက် လောလောဆယ် အပြင်ထွက်နေကြပါ... ဒီမှာ ငါတို့ ရှင်းလိုက်မယ်... ပြီးရင်တော့ ထွက်ဆိုချက် ပေးဖို့ ရဲစခန်းကို လိုက်ခဲ့ဖို့ လိုလိမ့်မယ်... "</p> <p>" အော့... ဟုတ်ကဲ့... အော့... "</p> <p>ပြန်ဖြေနေစဉ် ကျိုးရှုရီ ဆက်လက် ပျို့အန်နေဆဲပင်။ ယန်ချင်းယွဲ့၏ အကူအညီဖြင့် သူမနှင့် လီရှင်းထင်တို့ နောက်ဆုံးတွင် အပြင်သို့ ရောက်သွားကြလေသည်။</p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဝမ်အားကု၏ Live မှာ လုံးဝ ဗြောင်းဆန်နေတော့၏။</p> <p>လက်ရှိ Live မြင်ကွင်းက မျက်နှာကြက်တွင် ချိတ်ဆွဲထားသော အသီးအနှံခြောက်များကိုသာ ပြသနေသော်လည်း သေနတ်သံများနှင့် ကျိုးရှုရီ၊ လီရှင်းထင်တို့၏ ပျို့အန်သံများ အပါအဝင် အသံအားလုံးကို ရှင်းလင်းပြတ်သားစွာ ကြားနေရလေသည်။</p> <p>အသေးစိတ် အချက်အလက် တစ်ခုကိုမျှ လက်မလွတ်စေရန် အားလုံးက သေချာ နားထောင်နေကြ၏။</p> <p>" လခွမ်း... လန့်သွားတာ သေးတောင်ထွက်ကျတော့မလို့... ဘာတွေ ဖြစ်ကုန်တာလဲဟ... "</p> <p>" ဘုရားရေ... အစ်ကိုကု သေသွားပြီလား.. ငရဲရောက်သွားပြီလား... "</p> <p>" မဖြစ်နိုင်တာ... ဘာလို့လဲ... အစ်ကိုကု က သိပ်ဆိုးဆိုးရွားရွားတွေ လုပ်ခဲ့တာမှ မဟုတ်တာ... " </p> <p>" မဟုတ်ဘူး... မဟုတ်ဘူး... တစ်ခုခုတော့ မှားနေပြီ... အစ်ကိုကု... ဒီမှာတအားကို လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်နေပြီ... "</p> <p>" မဟုတ်ဘူး... မဟုတ်ဘူး... တစ်ခုခုတော့ မှားနေပြီ... အစ်ကိုကု... ဒါက.. အရမ်းကို ယုံရခက်လွန်းနေပြီ... " </p> <p>" ဘာတွေ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေကြတာလဲ... လခွမ်း... ဘယ်လိုလုပ် ဒီလို အခြေအနေထိ ရောက်သွားရတာလဲ... " </p> <p>" ငါ... ငါ ကုတင်ပေါ် ပြန်သွားအိပ်တော့မယ်... ဒီနေ့ ငါ တခြား ကမ္ဘာ တစ်ခုကို ရောက်သွားသလိုပဲ ခံစားရတယ်... "</p> <p>" အတိအကျပဲ... အပေါ်ကလူတွေ ပြောတာ မှန်တယ်... တခြား ကမ္ဘာ ရောက်သွားတာ... တခြား ကမ္ဘာ ရောက်သွားတာ... ဒီဇာတ်လမ်း အပြောင်းအလဲက တအား မြန်လွန်းတယ်... ဘုရားရေ... "</p> <p>" အစ်ကိုယီတောင်းက ဒီလောက်တောင် ကြောက်စရာ ကောင်းနေပြီလား... သူ ပြောတဲ့အတိုင်း တကယ် ဖြစ်လာတာပဲ... " </p> <p>" အစ်ကိုယီတောင်း... ငါ ပြောနိုင်တာ တစ်ခုပဲ ရှိတယ်... သူက တကယ့် ဆရာကြီးပဲ... " </p> <p>" ဘာမှ ပြောစရာ မလိုတော့ဘူး... အစ်ကိုယီတောင်းက ထိပ်ဆုံးမှာ ရှိနေတာပဲ... ဒါကြောင့် ငါ သူ့ကို ဆရာတင်လိုက်ပြီ... "</p> <p>" ငါ ပြောနိုင်တာကတော့... အစ်ကိုယီတောင်းက အစ်ကိုယီတောင်း ပါပဲ... "</p> <p>" ဝမ်အားကု... ဒီအမှိုက်ကောင်... သေသင့်တယ်... ကံကောင်းလို့ ကျိုးရှုရီ အဆင်ပြေသွားတာ... မဟုတ်ရင် အစ်ကိုယီတောင်း ကိုတောင် မစောင့်တော့ဘဲ ငါ သွားသတ်မိမှာ... " </p> <p>" ငါ့ဓားမကြီးက သွေးဆာနေပြီ... ဒါပေမဲ့ အခုတော့ အသုံးမဝင်တော့ဘူး... " </p> <p>" အင်း... အစ်ကိုကုက… အနည်းဆုံးတော့ သူ သေလောက်တဲ့ အထိ မဖြစ်သင့်ဘူးလေ... "</p> <p>" ဟုတ်တယ်... ဘယ်လိုပဲ ကြည့်ကြည့်... သူ ကိုယ်ကျင့်တရားနဲ့ မညီတာတွေ လုပ်ခဲ့ရင်တောင် ဒါက သေဒဏ် ပေးလောက်တဲ့ ကိစ္စမှ မဟုတ်တာ... ဒါပေမဲ့ အခုတော့... "</p> <p>" ဟက်... ဝမ်အားကု သေတာက... သူ့ကိုယ်သူ သတ်သေတာပဲ... "</p> <p>" အတိအကျပဲ... ကိုယ့်သေတွင်း ကိုယ်တူးတာ... "</p> <p>" ဒါနဲ့... မင်းတို့ ကြားပြီးပြီလား... ဒီတစ်ခေါက် ပလက်ဖောင်း အစီအစဉ်ကို အစ်ကိုယီတောင်း လက်ခံလိုက်တယ်တဲ့... "</p> <p>" တကယ်ကြီးလား... ဒီတစ်ခေါက် ဧည့်သည် အဖြစ် နာမည်ကြီး အနုပညာရှင် တချို့ ပါမယ်လို့ ငါ ကြားတယ်... အစ်ကိုယီတောင်းက ပျားမလေး ကိုများ Follow လိုက်မလား... မင်းတို့ ဘယ်လို ထင်လဲ... "</p> <p>" မင်း လိပ်စာ ပေးရဲလား... အခုချက်ချင်း လာသတ်မယ်... "</p> <p>" ရိုင်းလိုက်တဲ့ကောင်... တကယ်လို့ အစ်ကိုယီတောင်းသာ ငါ့ရဲ့ ပျားမလေး ကို Follow လုပ်ရဲရင် ငါ သဘောမတူဘူး... သူ့ကို Unfollow လုပ်ပစ်မယ်... "</p> <p>" ဟုတ်တယ်... "</p> <p>ဤအချိန်တွင် လီယီတောင်းက ထင်ရာမြင်ရာ ပြောဆိုနေမှုများကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ Live ထဲမှ တိတ်တဆိတ် ထွက်လာခဲ့လေသည်။</p> <p>လီယီတောင်းက ယန်ချင်းယွဲ့ကို လူကိုယ်တိုင် သွားတွေ့ရန် စီစဉ်နေခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p>ယန်ချင်းယွဲ့ ထံမှ တန်ဖိုးရှိသော အချက်အလက် အချို့ကို ရနိုင်လိမ့်မည်ဟု သူ ခံစားနေရသည်။</p> <p> </p>


Save