Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၁၇၈</h2> <h2 style="text-align: center;">အဘိုးအိုက ယန်ချင်းယွဲ့ကို တွေ့ချင်နေတာလား...</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>အချိန်တို့ လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးသွားပြီး နောက်တစ်နေ့သို့ ကူးပြောင်းလာခဲ့လေပြီ။</p> <p>နေ့လည်နေ့ခင်း အိုက်စက်စက် ရှိသည်မို့ လီယီတောင်း ဆိုင်ရှေ့၌ ထိုင်ကာ လေညင်းခံနေ၏။</p> <p>လမ်းမပေါ်တွင် တက္ကစီတစ်စီး ရပ်သွားပြီး ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော လူသုံးယောက် ကားပေါ်မှ ဆင်းလာလေသည်။ သူတို့မှာ ကျိုးရှုရီ၊ လီရှင်းထင်နှင့် ယန်ချင်းယွဲ့တို့ ဖြစ်ကြ၏။</p> <p>သူ ခန့်မှန်းထားသည့်အတိုင်း ယန်ချင်းယွဲ့ ပါလာခဲ့သည်။</p> <p>သူမက မိမိနှင့် ဆွေးနွေးစရာ တစ်ခုခု ရှိနေမည်ကို လီယီတောင်း သိထား၏။</p> <p>သူ၏ ခန့်မှန်းချက်အရ ယန်ချင်းယွဲ့က မည်သည့် သီးခြား အဖွဲ့အစည်းနှင့်မျှ ပတ်သက်မှု မရှိသော်လည်း သူမထံတွင် ထူးခြားသော စွမ်းရည်အချို့ ရှိနေလေသည်။</p> <p>ဤစွမ်းရည်များက မည်သို့ အလုပ်လုပ်သည်ကို သူမကိုယ်တိုင်ပင် အပြည့်အဝ နားလည်ပုံ မပေါ်ဘဲ သူမ၏ အလားအလာများကို ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာရန် ကူညီပေးမည့်သူ တစ်ဦးကို လိုအပ်နေပုံ ရ၏။</p> <p>လီရှင်းထင်က ဤကိစ္စအတွက် သင့်တော်မည့်သူ မဟုတ်သလို သူမ၏ မွေးစားမိဘများကတော့ ပို၍ပင် မဖြစ်နိုင်ပေ။</p> <p>ထို့ကြောင့် အစ်ကိုယီတောင်း၏ တည်ရှိမှုက သူမအတွက် အခွင့်အရေး တစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့လေပြီ။</p> <p>၎င်းမှာ ယန်ချင်းယွဲ့ အနေဖြင့် သူမ၏ အခြေအနေကို နားလည်အောင် ကူညီပေးနိုင်မည့်သူ တစ်ဦးနှင့် အဆက်အသွယ် လုပ်ရန် အခွင့်အရေးပင် ဖြစ်၏။</p> <p>" ပြန်ရောက်လာကြပြီလား... " </p> <p>လီယီတောင်းက သူတို့ကို တည်ငြိမ်စွာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။</p> <p>ကျိုးရှုရီနှင့် လီရှင်းထင်တို့က တစ်ပြိုင်နက်တည်း ခေါင်းညိတ်ပြကြ၏။</p> <p>ယန်ချင်းယွဲ့က အစ်ကိုယီတောင်းကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး ဘာစကားမျှ မဆိုဘဲ ခပ်ငေးငေးသာ ကြည့်နေလေသည်။</p> <p>" ပါဆယ် မှာထားတယ်... မကြာခင် ရောက်တော့မယ်... အတူတူ နေ့လယ်စာ စားကြတာပေါ့... "</p> <p> လီယီတောင်းက ပြောလိုက်၏။</p> <p>" ကျေးဇူးပါပဲ... " </p> <p>ကျိုးရှုရီနှင့် လီရှင်းထင်တို့က ပြိုင်တူ ပြန်ဖြေကြသည်။</p> <p>ယန်ချင်းယွဲ့ကလည်း ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။</p> <p>နာရီဝက်ခန့် အကြာတွင် ဆိုင်ရှေ့၌ စားပွဲတစ်လုံး ချကာ လီယီတောင်း မှာထားသော အစားအစာများကို စားသောက်ကြလေသည်။ သူတို့ ၃ယောက် များများစားစား စားဝင်ဦးမည် မဟုတ်မှန်း လီယီတောင်း သိပေသည်။<br /> ဝမ်အားကု သေဆုံးသွားသည်ကို မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီးနောက် သူတို့ ကြုံတွေ့နေရမည့် တုန်လှုပ်မှုနှင့် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ သက်ရောက်မှုများကို သူ နားလည်ပေသည်။</p> <p>ထို့ကြောင့် ကျိုးရှုရီနှင့် လီရှင်းထင်တို့ ပြန်လာမည့် အချိန်ကို စောင့်ရင်း ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ခေါက်ဆွဲပွဲများကို သူ တမင် မှာထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p>" အစ်ကိုယီတောင်း... ကျေးဇူးပါပဲ... " </p> <p>ခေါက်ဆွဲ နည်းနည်း စားပြီးနောက် လီရှင်းထင်က အရင် စကားစလိုက်သည်။</p> <p>ကျိုးရှုရီကလည်း ဝင်ပြောလေသည်။ </p> <p>" ကျေးဇူးပါ အစ်ကိုယီတောင်း... အစ်ကိုသာ မရှိရင် ကျွန်မတို့ ပြန်ရောက်လာနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး... "</p> <p>ကျိုးရှုရီနှင့် လီရှင်းထင်တို့၏ အမြင်တွင် ဝမ်အားကု သေဆုံးမှုအတွက် အစ်ကိုယီတောင်း၌ တာဝန်ရှိသည်ဟု ယုံကြည်နေကြခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p>ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်... အစ်ကိုယီတောင်း က ဝမ်အားကု ရဲ့ Live ကို တွေ့ပြီး Follow လိုက်ပြီးမှ ဒီအဖြစ်အပျက်က ဖြစ်သွားခဲ့တာလေ...။</p> <p>ထိုစဉ် ယန်ချင်းယွဲ့ ခဏတာ တုံ့ဆိုင်းသွားပုံ ရသော်လည်း အလျင်အမြန်ပင် ပုံမှန် အခြေအနေသို့ ပြန်ရောက်သွား၏။</p> <p>ဤအချိန်လေးက အလွန် တိုတောင်းသော်လည်း လီယီတောင်း သတိထားမိလိုက်သည်။</p> <p>မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူ ဘာစကားမျှ မဆိုဘဲ ခေါက်ဆွဲကိုသာ ဆက်စားနေလိုက်၏။</p> <p>စားကုန်ခါနီးတွင် ကျိုးရှုရီနှင့် လီရှင်းထင်တို့ အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြပြီး ကျိုးရှုရီက... <br /> " အစ်ကိုယီတောင်း... မကြာခင် လာမယ့် အစီအစဉ်အတွက် ပလက်ဖောင်းရဲ့ ဖိတ်ကြားချက်ကို အစ်ကို လက်ခံလိုက်ပြီလားဟင်... " </p> <p>လီရှင်းထင်ကလည်း လီယီတောင်းကို ကြည့်ကာ အဖြေကို စောင့်နေ၏။</p> <p>လီယီတောင်း စကားမပြောဘဲ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။ ၎င်းမှာ သူ၏ အဖြေပင်။</p> <p>" ဒါဆို... ကျွန်မတို့လည်း ပလက်ဖောင်းရဲ့ ဖိတ်ကြားချက်ကို လက်ခံလိုက်ရမလား... " </p> <p>ကျိုးရှုရီ အသံတွင် မေးခွန်းထုတ်လိုသည့် အရိပ်အယောင်လေး ပါဝင်နေ၏။</p> <p>သူတို့က လီယီတောင်း၏ အကြံဉာဏ်ကို တောင်းခံနေကြောင်း ထင်ရှားလှပေသည်။</p> <p>ဤအချိန်တွင် ယန်ချင်းယွဲ့က သူတို့ နှစ်ယောက်ကို မျက်မှောင် အနည်းငယ် ကြုတ်ကာ ကြည့်နေ၏။ သူမတို့ အဘယ်ကြောင့် ဤလူကို တိုင်ပင်နေရသနည်းဟု တွေးတောနေပုံ ရလေသည်။</p> <p>သို့သော် အဘယ်ကြောင့် မိမိ အကြံဉာဏ်ကို တောင်းခံနေရသည်ကို လီယီတောင်း နားလည်လေသည်။</p> <p>ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်... သူတို့ နှစ်ယောက်လုံးက ငါ့ရဲ့ Follower တွေလေ... မမျှော်လင့်ထားတာတွေ ဘာမဆို ဖြစ်သွားနိုင်တယ် မဟုတ်လား...။</p> <p>ဥပမာအားဖြင့် ဒီတစ်ခေါက်ဆိုရင် သူတို့ ပြန်တောင် မလာနိုင်တော့လောက်တဲ့ အခြေအနေမျိုးနဲ့ ကြုံခဲ့ရတာ...။</p> <p>ယခုအခါ သူတို့ တောင်ပေါ်ဒေသသို့ သွားစဉ်က အစ်ကိုယီတောင်းကို အသိမပေးခဲ့မိသည့် အတွက် အလွန် နောင်တရနေကြပြီ ဖြစ်၏။</p> <p>အစ်ကိုယီတောင်း၏ အာရုံစိုက်မှုကို ရရှိထားပါက မည်သည့် အန္တရာယ်ကိုမဆို ရှောင်လွှဲနိုင်မည်ဟု သူတို့ ယုံကြည်နေကြသည်။</p> <p>သူတို့၏ ရင်ထဲတွင်တော့ အစ်ကိုယီတောင်းက အရာအားလုံးကို စွမ်းဆောင်နိုင်သူ တစ်ဦး ဖြစ်နေလေပြီ။</p> <p>ကျိုးရှုရီနှင့် လီရှင်းထင်တို့၏ မေးခွန်းကို အစ်ကိုယီတောင်း ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်၏။သူ မေးခွန်း တစ်ခုကို တွေးတောနေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>' ယာယီ မစ်ရှင်က ဘာလို့ ပြီးသွားပြီလို့ ပြနေရတာလဲ... '</p> <p>ဝမ်အားကု သေဆုံးသွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အရေးပေါ် မစ်ရှင် ပြီးမြောက်သွားပြီ ဖြစ်ကြောင်း စနစ်က အသိပေးချက် ပို့လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p>၎င်းက မစ်ရှင်သည် ကျိုးရှုရီနှင့် လီရှင်းထင်တို့ကို ကယ်တင်ရန် သက်သက် မဟုတ်ဘဲ သူတို့ ရင်ဆိုင်နေရသော အကျပ်အတည်းကို ဖြေရှင်းရန် ရည်ရွယ်ထားကြောင်း ညွှန်ပြနေလေသည်။</p> <p>ဤရှုထောင့်မှ ကြည့်လျှင် အရာအားလုံးက အဓိပ္ပာယ် ရှိသွားပြီ ဖြစ်၏။</p> <p>" အစ်ကိုယီတောင်း... " </p> <p>လီယီတောင်း အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ကျိုးရှုရီက ထပ်မေးလိုက်လေသည်။</p> <p>ထိုအခါမှ အတွေးထဲနစ်မျောနေသည့် လီယီတောင်းက... <br /> " အင်း... မင်းတို့ အစီအစဉ်ကို မင်းတို့ဘာသာ ဆုံးဖြတ်လို့ ရပါတယ်... " ဟု ညင်သာစွာ ပြန်ဖြေလိုက်၏။</p> <p>လီယီတောင်း၏ အဖြေကြောင့် အားလုံး ထပ်မံ တိတ်ဆိတ်သွားကြပြန်သည်။</p> <p>ခဏအကြာတွင် ကျိုးရှုရီနှင့် လီရှင်းထင်တို့ အထဲသို့ ဝင်၍ အနားယူရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြလေသည်။ သို့သော် ယန်ချင်းယွဲ့က အပြင်မှာ ခဏလောက် နေချင်သေးသည်ဟု ဆိုကာ ငြင်းပယ်လိုက်လေသည်။</p> <p>တကယ်တမ်းတွင် သူမ၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ အစ်ကိုယီတောင်းနှင့် သီးသန့် စကားပြောရန် ဖြစ်၏။</p> <p>ကျိုးရှုရီနှင့် လီရှင်းထင်တို့ အိမ်ထဲသို့ ဝင်သွားချိန်တွင် အပြင်ဘက်၌ ထိုင်နေသော အစ်ကိုယီတောင်းနှင့် ယန်ချင်းယွဲ့တို့မှာ တိတ်ဆိတ်နေကြလေသည်။</p> <p>နာရီဝက်ခန့် ကုန်ဆုံးသွား၏။ ကျိုးရှုရီနှင့် လီရှင်းထင်တို့ အပြင်သို့ ထွက်မလာကြတော့ပေ။</p> <p>ထိုအချိန်ကျမှသာ ယန်ချင်းယွဲ့က နောက်ဆုံးတွင် စကားစလိုက်လေသည်။</p> <p>" ရှင်က လူတစ်ယောက် ဘယ်အချိန် သေမယ် ဆိုတာကို တကယ် မြင်နိုင်တာလား... " </p> <p>ယခင်က အပြစ်ကင်းစင်သည့် ဟန်ပန်မျိုး မရှိတော့သော ယန်ချင်းယွဲ့က မေးလိုက်၏။</p> <p>လီယီတောင်းက ယန်ချင်းယွဲ့ကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်၏။</p> <p>" မင်း... ရေစက်တွေကို ထိန်းချုပ်နိုင်တယ် မဟုတ်လား... " </p> <p>သူက အဖြေမပေးပေ။ ထိုအစား မေးခွန်း ပြန်ထုတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p>လီယီတောင်း၏ စကားကို ကြားသောအခါ ယန်ချင်းယွဲ့ သိသိသာသာ တုန်သွားလေသည်။ </p> <p>" ရှင် မြင်လိုက်တာလား... "</p> <p>ဤတစ်ကြိမ်တွင် လီယီတောင်း တိတ်ဆိတ်နေပြီး ယန်ချင်းယွဲ့ကို ပြုံးပြရုံသာ ပြုံးပြလိုက်၏။</p> <p>သူမ၏ မေးခွန်းက အနည်းငယ် ပိုနေကြောင်း ထင်ရှားလှပေသည်။</p> <p>သူမ၏ လုပ်ရပ်များက အလွန် လျှို့ဝှက်လွန်းလှသဖြင့် လီယီတောင်းသာ မမြင်ခဲ့လျှင် မေးနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>စက္ကန့်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် သူမက လီယီတောင်းကို လေးနက်စွာ ကြည့်ကာ... <br /> " ဒါ ဘာလို့ ဖြစ်လာရတာလဲ ဆိုတာ ရှင် သိလား... " ဟု မေးလိုက်၏။</p> <p>ယန်ချင်းယွဲ့က လီယီတောင်းကို မျှော်လင့်ချက် အပြည့်ဖြင့် ကြည့်နေသော်လည်း ညင်သာစွာ ခေါင်းခါပြလိုက်သည့် အခါတွင်တော့ သူမ သိသိသာသာ စိတ်ပျက်သွားလေသည်။</p> <p>သို့သော် လီယီတောင်းက ဆက်ပြော၏။</p> <p>" မင်းရဲ့ စွမ်းရည်က တစ်ခုတည်းသော စွမ်းရည် မဟုတ်ပါဘူး... စိတ်ပူစရာ မလိုပါဘူး... အချိန်တန်ရင် မင်း နားလည်လာမှာပါ... "</p> <p>ထို့နောက် သူက... <br /> " မင်းဆီမှာ ဒီစွမ်းရည် ရှိတယ် ဆိုတာကို ဘယ်တုန်းက စသိခဲ့တာလဲ... " ဟု မေးလိုက်လေသည်။</p> <p>ဤမေးခွန်းကြောင့် ယန်ချင်းယွဲ့ ခဏတာ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသော်လည်း မျက်လုံးများထဲတွင် မျှော်လင့်ချက် အရိပ်အယောင်လေး ပြန်လည် ပေါ်လာ၏။</p> <p>" ငယ်ငယ်လေး ကတည်းက ကျွန်မရဲ့ အခြေအနေကို ကျွန်မ ခံစားမိတယ်... ကျွန်မ အမြင်မှာတော့ ရေက ကျွန်မရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်လိုပဲ... ဘယ်လို ထိန်းချုပ်ရမလဲ ဆိုတာကိုသာ ကျွန်မ မသိခဲ့တာ... လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးနှစ်လောက်ကမှ ကျွန်မ တဖြည်းဖြည်း ထိန်းချုပ်လာနိုင်ခဲ့တာ... "</p> <p>ယန်ချင်းယွဲ့၏ ရှင်းပြချက်ကို ကြားသောအခါ လီယီတောင်း ခပ်ဖွဖွ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။</p> <p>' ကြည့်ရတာ ဒီကမ္ဘာကြီးက ငါ ခန့်မှန်းထားတဲ့ အတိုင်း တော်တော်လေး တူနေပုံပဲ... '</p> <p>' ကမ္ဘာကြီးမှာ မသိရသေးတဲ့ အခြမ်း တစ်ခု ရှိနေတယ်... '</p> <p>" တီ... တီ... တီ... "</p> <p>ယန်ချင်းယွဲ့နှင့် မည်သို့ ဆက်ဆွေးနွေးရမည်ကို လီယီတောင်း စဉ်းစားနေစဉ်မှာပင် ဖုန်း မြည်လာလေသည်။</p> <p>သူ ကောက်ကိုင်ကြည့်လိုက်ရာ အဘိုးအို ထံမှ ဖြစ်၏။ ဖုန်းကိုင်လိုက်သည်နှင့် တစ်ဖက်မှ အဘိုးအို၏ အနည်းငယ် တည်ကြည်နေသော အသံကို ကြားလိုက်ရလေသည်။</p> <p>" အဲဒီ ကောင်မလေးကို ငါ့ဆီ ခေါ်လာခဲ့... သူ မင်းဆီမှာ နေလို့ မရဘူး... "</p> <p>ဟင်...</p> <p>လီယီတောင်း ခဏတာ မှင်သက်သွားရ၏။</p> <p>" အဲဒီ ကောင်မလေး ဟုတ်လား... "</p> <p>သူ အလိုလိုပင် ယန်ချင်းယွဲ့ ရှိရာဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်မိသည်။</p> <p>အဘိုးအို ပြောနေတာ ယန်ချင်းယွဲ့ အကြောင်းများလား...။</p> <p> </p>


Save