Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၆၄</h2> <h2 style="text-align: center;">ဘိလပ်မြေ၏ ဈေးနှုန်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ကျုံမင်က ရှေ့နားရှိဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းခွင်ကို လှမ်းကြည့်ကာ...</p> <p>"ဒီ ဘိလပ်မြေဈေးနှုန်းကို ငါလည်းသိချင်နေတာ။ ကောင်းပြီလေ... လုပ်ငန်းခွင်မှာ ဘိလပ်မြေတွေ အရင်သွားချထားပြီးရင် ဈေးနှုန်း သွားမေးကြည့်ကြတာပေါ့"</p> <p>သူတို့နှစ်ဦးသည် ဘိလပ်မြေများကိုချထားခဲ့ပြီးနောက် ဘိလပ်မြေအလုပ်ရုံသို့ ပြန်လျှောက်လာခဲ့ကြသည်။ တန်းစီခြင်းဆိုသည်မှာ တပ်မှူးငယ် လီကျစ်ကိုယ်တိုင် အားပေးတိုက်တွန်းထားသော စည်းကမ်းကောင်းတစ်ခုဖြစ်ရာ သူတို့နှစ်ဦးသည် အစီအစဉ်မပျက်စေရန် အထူးဂရုစိုက်ကြရသည်။ သူတို့သည် ဘိလပ်မြေထုတ်ယူရန် တန်းစီနေသူများနောက်မှ ဝင်ရပ်ကာ တဖြည်းဖြည်း ရှေ့သို့တိုးလာခဲ့ရာ... ကွမ်းတစ်ယာညုံခန့်ကြာပြီးမှသာ ရှေ့ဆုံးသို့ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။</p> <p>ဘိလပ်မြေများကို ဝေငှပေးနေသော ကြီးကြပ်ရေးမှူးလျန်က ကောအာ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး လက်ဗလာဖြစ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ...</p> <p>"ဘိလပ်မြေ ထည့်မယ့် သစ်သားပုံးကော ဘယ်မှာလဲ" ဟု အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p>ကောအာ့က ကမန်းကတန်း ရှင်းပြလိုက်သည်။</p> <p>"ကျွန်တော်တို့ ထုတ်ပြီးပါပြီ။ ဒီဘိလပ်မြေတွေကို အပြင်လူတွေဆီကော ရောင်းပေးမလားဆိုတာ သိချင်လို့ လာမေးတာပါ"</p> <p>ဘိလပ်မြေများ ဝေငှပေးနေသော ပန်းရန်ဆရာအချို့က တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အကဲခတ်ကြည့်လိုက်ကြပြီး...</p> <p>"ဒီနှစ်ဝက်အတွင်းမှာ ဖန့်ကျားရွာက အတော်လေးအသုံးပြုနေရလို့ အခုလောလောဆယ်တော့ မရောင်းသေးဘူး။ ဖန့်ကျားရွာကိစ္စတွေ အားလုံးပြီးသွားရင်တော့ အပြင်လူတွေကို ရောင်းပေးမှာပါ"</p> <p>ထိုအခါ ကောအာ့၏မျက်နှာပေါ်တွင် ဝမ်းသာပျော်ရွှင်သွားသော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာကာ ပြုံးလျက်...</p> <p>"ဒါဆို ဒီ ဘိလပ်မြေက တစ်ကျင်ကို ဘယ်လောက်လောက် ပေးရမလဲ"</p> <p>ကောအာ့၏ မေးခွန်းကိုကြားသောအခါ သူတို့နောက်တွင် တန်းစီနေကြသော ပန်းရန်ဆရာများအားလုံးလည်း စိတ်ဝင်စားသွားကြပြီး ကြီးကြပ်ရေးမှူးလျန်၏ အဖြေကိုကြားရရန် ရှေ့သို့တိုးဝှေ့လာကြသည်။ ဤပန်းရန်ဆရာများအားလုံးမှာ အကယ်၍ဘိလပ်မြေသာ သုံးမျိုးစပ်အင်္ဂတေထက် ဈေးပိုသက်သာမည်ဆိုပါက နောင်တစ်ချိန် အခြားသူများအတွက် အိမ်ဆောက်ပေးရာတွင် ပစ္စည်းဖိုးမှ ငွေအမြတ်အစွန်းအချို့ရနိုင်မည်ဟု တွေးတောမိထားကြခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>နောက်တွင် တန်းစီနေကြသော ပန်းရန်ဆရာများအားလုံး ရှေ့သို့တိုးဝှေ့လာကာ သူ့အား ဝိုင်းကြည့်နေကြသည်ကို ကြီးကြပ်ရေးမှူးလျန် မြင်သောအခါ...</p> <p>"တန်းစီကြ... တန်းစီကြ... စည်းကမ်းမပျက်စေနဲ့" ဟု အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် လှမ်းအော်လိုက်သည်။</p> <p>သို့သော် ရှေ့သို့တိုးဝှေ့လာကြသော ပန်းရန်ဆရာများက နောက်ဆုတ်မသွားကြဘဲ...</p> <p>"စည်းကမ်းမပျက်ပါဘူး ဆရာလျန်ရာ... ကျွန်တော်တို့ကို ဈေးနှုန်းလေးသာ ပြောပြပေးပါ။ ပြီးရင် ပြန်တန်းစီပါ့မယ်"</p> <p>"ဒီ ဘိလပ်မြေက တစ်ကျင်ကို ဘယ်လောက်လဲ... ဆရာလျန်... ကျေးဇူးပြုပြီး ပြောပြပေးပါ"</p> <p>"ဟုတ်ပါရဲ့... တပ်မှူးငယ်က ဘယ်ဈေးနဲ့ရောင်းမှာတဲ့လဲ" ဟု အသံပေါင်းစုံဖြင့် ဝိုင်းပြောကြလေသည်။</p> <p>ပန်းရန်ဆရာများသည် ကြီးကြပ်ရေးမှူးလျန်မှာ တပ်မှူးငယ်အတွက် အလုပ်လုပ်ပေးနေသူဖြစ်ကြောင်း သိထားသဖြင့် သူ့အား ဆရာ ဟု တလေးတစား ခေါ်ဝေါ်လာကြခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>ပန်းရန်ဆရာများအားလုံး အဖြေသိချင်စိတ်ဖြင့် စိတ်အားထက်သန်နေကြသည်ကို မြင်လျှင် ကြီးကြပ်ရေးမှူးလျန်က သူ၏ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး သက်ပြင်းချကာ...</p> <p>"စိတ်မပူကြပါနဲ့... တပ်မှူးငယ်ပြောတာတော့ ဒီ ဘိလပ်မြေဈေးက တစ်ကျင်ကို ကြေးပြား သုံးပြားထက် မပိုစေရဘူးတဲ့"</p> <p>ထိုစကားကို ကြားသည်နှင့် ဝန်းရံနေကြသော ပန်းရန်ဆရာများအားလုံး ဝမ်းသာသွားကြပြီး အားလုံး၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ပျော်ရွှင်မှုများအထင်းသား ပေါ်လွင်သွားသည်။</p> <p>ကောအာ့နှင့် ကျုံမင် တို့သည်လည်း တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အကဲခတ်ကြည့်လိုက်ကြရာ သူတို့၏ မျက်လုံးများထဲတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ပြည့်နှက်နေပေသည်။</p> <p>မှတ်သားထားရမည့်အချက်မှာ သုံးမျိုးစပ်အင်္ဂတေ၏ ကုန်ကျစရိတ်သည် တစ်ကျင်လျှင် ကြေးပြား တစ်ပြားဖြစ်သော်လည်း... သုံးမျိုးစပ်အင်္ဂတေ တစ်ကျင်ကို တစ်ကျင်စာသာ အသုံးပြုနိုင်သည်။ ဘိလပ်မြေကမူ သဲနှင့် တစ်အချိုးငါး ရောစပ်ရသဖြင့် ဘိလပ်မြေ တစ်ကျင်ရှိလျှင် ခြောက်ကျင်စာခန့် အသုံးပြုနိုင်ပေသည်။</p> <p>အကယ်၍ ဘိလပ်မြေဈေးက သုံးမျိုးစပ်အင်္ဂတေထက် သုံးဆပိုများနေလျှင်ပင် ဘိလပ်မြေနှင့် သဲကို တွယ်ကပ်ပစ္စည်းအဖြစ် အသုံးပြုခြင်း၏ ကုန်ကျစရိတ်မှာ သုံးမျိုးစပ်အင်္ဂတေအသုံးပြုခြင်း၏ ထက်ဝက်သာ ရှိပေလိမ့်မည်။</p> <p>ဆိုလိုသည်မှာ ပန်းရန်ဆရာများအနေဖြင့် ဘိလပ်မြေကို ဝယ်ယူနိုင်သရွေ့ သူတစ်ပါးအတွက် အိမ်ဆောက်ပေးရာတွင် တွယ်ကပ်ပစ္စည်း ကုန်ကျစရိတ်၏ ထက်ဝက်ကို သက်သာစေနိုင်မည်ဖြစ်သည်။ ဒါက သေးငယ်သော ငွေပမာဏမဟုတ်ပေ။ တစ်လလျှင် ငွေ ၁ သျှူးကျော်မျှသာ ဝင်ငွေရှိသော ပန်းရန်ဆရာတစ်ဦးအတွက် သူတို့၏ ဝင်ငွေမှာ နှစ်ဆခန့်ပင် တိုးလာနိုင်ပေသည်။</p> <p>ဘိလပ်မြေက သူတို့ ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်ပြီးသားဖြစ်သော သုံးမျိုးစပ်အင်္ဂတေကို စွန့်လွှတ်လိုက်ရန် တွန်းအားပေးနေသော်လည်း ထိုအရာက သူတို့ကို ငွေပိုမိုရှာဖွေနိုင်စေမည်ဖြစ်သည်။</p> <p>ဝမ်းသာပျော်ရွှင်နေကြသော ပန်းရန်ဆရာများက အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ထပ်မေးလိုက်ကြပြန်သည်။</p> <p>"တပ်မှူးငယ်က ဘယ်တော့လောက် ဘိလပ်မြေ စရောင်းမှာလဲ"</p> <p>"လုံလုံလောက်လောက်ကော ရနိုင်ပါ့မလား"</p> <p>"ငါတို့ကော ဝယ်လို့ရပါ့မလား"</p> <p>ကြီးကြပ်ရေးမှူးလျန်က လက်မြှောက်အရှုံးပေးဟန်ဖြင့်...</p> <p>"ဝယ်လို့ရမှာပါ... ဝယ်လို့ရမှာပါ… ဖန့်ကျားရွာကိစ္စပြီးတာနဲ့ ဘိလပ်မြေကို စရောင်းတော့မှာ။ ငါတို့ သခင်မှာ သေချာပေါက် ပစ္စည်းအလုံအလောက်ရှိပါတယ်။ ကဲ... အားလုံးပဲ တန်းပြန်စီကြတော့... ဘိလပ်မြေထုတ်ပြီး အလုပ်သွားလုပ်ကြတော့"</p> <p>ဤကတိစကားကိုကြားလိုက်ရမှသာ ဝမ်းသာနေကြသော ပန်းရန်ဆရာများသည် စိတ်အေးသွားကြပြီး ဘိလပ်မြေထုတ်ယူရန် မိမိတို့၏ မူလနေရာများတွင် ပြန်လည်တန်းစီလိုက်ကြတော့သည်။</p> <p>***</p> <p> </p> <p> </p> <p>၈ လပိုင်း (၁၅) ရက်နေ့တွင်... ရှေ့ပြေးတပ်ဖွဲ့၊ တတိယတပ်ခွဲ၊ ပထမတပ်စုမှ စစ်သည် ဟွာကျန်း သည် သူ၏ လစဉ်လစာကို ထုတ်ယူရရှိခဲ့သည်။</p> <p>လစဉ်လစာမှာ ငွေ ၃ သျှူးဖြစ်ပြီး လီမိသားစုက မည်သည့်ဖြတ်တောက်မှု နှောင့်နှေးမှုမျှမရှိဘဲ အပြည့်အဝပေးချေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုနေ့တွင် မြို့ရိုးပြုပြင်ခြင်းလုပ်ငန်းများ ပြီးစီး၍ ညစာစားပြီးချိန်၌ ပထမတပ်ခွဲ၏ တပ်ခွဲမှူး လီရှင်း သည် စစ်တန်းလျားအပြင်ဘက်တွင် စားပွဲတစ်လုံးချကာ ဆီမီးခွက်နှစ်ခွက်ထွန်းညှိပြီး ပထမတပ်ခွဲမှ စစ်သည်များကို တစ်ယောက်ချင်းစီ လစာငွေများ ဝေငှပေးနေသည်။</p> <p>လီရှင်းသည် အသက်ငယ်ရွယ်သော်လည်း တပ်မှူးငယ်၏ ညီအရင်းဖြစ်သည့်အပြင် သူ၏ အပြောအဆိုနှင့်လုပ်ရပ်များမှာ စည်းစနစ်ကျနလှသည်။ ဤရက်ပိုင်းအတွင်း လီရှင်းသည် စစ်သည်များနှင့်အတူရောနှောကာ မြို့ရိုးပေါ်တွင် မြေသားများဖို့ခြင်း… သိပ်သည်းအောင် ပြုလုပ်ခြင်းတို့ကို ချွေးတစ်လုံးလုံးဖြင့် လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် တပ်ခွဲအတွင်းရှိ မည်သည့် ကိုယ်ရံတော်တပ်ဖွဲ့ဝင်ကမျှ သူ့ကို အထင်အမြင်သေးခြင်း မရှိဝံ့ကြပေ။</p> <p>ဟွာကျန်း၏ လစဉ်လစာကို တပ်ခွဲမှူး လီရှင်းကိုယ်တိုင် ပေးအပ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ စင်ကြယ်သော ငွေတုံးလေးများသည် ဆီမီးခွက်အလင်းရောင်အောက်တွင် တလက်လက်တောက်ပနေသည်။ ဟွာကျန်းသည် ထိုငွေများကိုဆုပ်ကိုင်ထားကာ လက်ထဲတွင် ဟိုဘက်ဒီဘက်ပွတ်သပ်ကြည့်ရင်း ဖော်ပြ၍မရနိုင်လောက်အောင် ပျော်ရွှင်ကြည်နူးနေမိသည်။</p> <p>"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် တပ်ခွဲမှူး..."</p> <p>လီရှင်းက ဟွာကျန်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ခပ်အေးအေးပင်...</p> <p>"ငါ့ကို ဘာလို့ ကျေးဇူးတင်ရမှာလဲ… မင်း ကျေးဇူးတင်ချင်ရင် ငါ့အစ်ကိုကိုသာ သွားကျေးဇူးတင်လိုက်ပါ… ဒါတွေအကုန်လုံးက သူ့ငွေတွေချည်းပဲ"</p> <p>ဟွာကျန်းက ကမန်းကတန်း ပြင်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ဟုတ်ကဲ့ပါ... တပ်မှူးငယ်ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"</p> <p>ဟွာကျန်းသည် ငွေများကို ရင်ခွင်ထဲတွင် တင်းကျပ်စွာပိုက်ထားရင်း သူတို့မိသားစု နေထိုင်ရာ ရွှံ့အိမ်လေးဆီသို့ လျှောက်လာခဲ့သည်။</p> <p>ဟွာကျန်းမှာ အသက်ဆယ့်ကိုးနှစ်ရှိပြီဖြစ်ပြီး သူ၏ဖခင်မှာ ဟွာကျန်းကို အိမ်ထောင်ချပေးရန် ငွေမရှိသဖြင့် နေ့စဉ်ရက်ဆက် သက်ပြင်းချကာ ပူပန်နေခဲ့ရသည်။ ယခုမူ ဟွာကျန်းသည် တစ်လလျှင် ငွေ ၃ သျှူး ဝင်ငွေရှိနေပြီဖြစ်ရာ သူ၏ဖခင် ပူပန်နေရမှုများမှာ ပြေလည်တော့မည်ဖြစ်သည်။ တင်တောင်းစရိတ်အတွက် ငွေသျှူး ၂၀ စုဆောင်းကာ အောင်သွယ်တော်ရှာ၍ အိမ်ထောင်ပြုရန်မှာ အချိန်သိပ်ကြာတော့မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>လစာငွေများ ရရှိပြီးသည်နှင့် ဟွာကျန်းသည် ဖခင်ဖြစ်သူအား သတင်းကောင်းပါးရန် အိမ်သို့ အမြန်ပြေးလာခဲ့သည်။ ဟွာမိသားစု၏ ရွှံ့အိမ်ငယ်နှစ်လုံးထဲတွင် ဤသတင်းကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဖခင်ဖြစ်သူမှာ အလွန်တရာဝမ်းသာသွားပြီး သူ၏ နာတာရှည် ချောင်းဆိုးရောဂါမှာလည်း ရုတ်တရက် ပျောက်ကင်းသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။ သူသည် ဟွာကျန်းနှင့်အတူ အချိန်အနည်းငယ် ကြာသည်အထိ စကားတွေဖောင်ဖွဲ့နေခဲ့သော်လည်း ချောင်းတစ်ချက်မျှပင် မဆိုးခဲ့ပေ။</p> <p>ဖခင်ဖြစ်သူနှင့် စကားစမြည်ပြောပြီးနောက် ဟွာကျန်းသည် ဝမ်းသာအားရဖြင့် ငွေများကို သေတ္တာတစ်လုံးထဲတွင် ဝှက်ထားလိုက်ကာ စစ်တန်းလျားသို့ ပြန်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။</p> <p>အိမ်အပြင်သို့ ခြေလှမ်းလိုက်သည်နှင့် ဘေးအိမ်မှ အဒေါ်ကြီးရှန် ကို မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p>အဒေါ်ကြီးရှန်က ဟွာကျန်းကို အထက်အောက် အကဲခတ်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက်...</p> <p>"ဟွာကျန်း... မင်း အတော်လေး ထွားလာပါလား"</p> <p>ဟွာကျန်းက ရိုးရိုးသားသားပင်ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p>"ဒီလထဲမှာ တပ်မှူးငယ်ရဲ့ ကိုယ်ရံတော်တပ်စခန်းမှာ အစားအသောက်ကောင်းကောင်းစားရပြီး နေ့တိုင်းလည်း အလုပ်လုပ်နေရတော့ နည်းနည်းထွားလာတာပါ"</p> <p>ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အဒေါ်ကြီးရှန်က ရှေ့သို့ ကိုင်းလာကာ မျက်လုံးများကို မှေး၍ ဟွာကျန်းအား စိုက်ကြည့်ရင်း လျှို့ဝှက်သောလေသံဖြင့်...</p> <p>"ဟွာကျန်း... ငါ့ကို လာမလိမ်နဲ့… မင်းတို့အားလုံး လစာငွေတွေရပြီလို့ ငါ ကြားထားတယ်နော်"</p> <p>ဖြောင့်မတ်ပွင့်လင်းသော ဟွာကျန်းက ဝမ်းသာအားရဖြင့်...</p> <p>"ကျွန်တော်က အဒေါ်ရှန်ကို ဘာလို့လိမ်ရမှာလဲ။ ကျွန်တော်တို့ တကယ်ပဲ လစာငွေတွေ ရလိုက်ပါပြီ။ စင်ကြယ်တဲ့ ငွေ ၃ သျှူးတိတိရတာ... တစ်ချန်တောင် အဖြတ်မခံရဘူး"</p> <p>ဟွာကျန်း၏ စကားကိုကြားပြီးနောက် အဒေါ်ကြီးရှန်မှာ အတန်ကြာဆွံ့အသွားခဲ့သည်။ အချိန်အတန်ကြာမှသာ အားကျသောလေသံကြီးဖြင့်...</p> <p>"ဟွာကျန်းရယ်... မင်းကတော့ ကိုယ်ရံတော်တပ်ထဲဝင်ရကောင်းမှန်းသိလို့ တကယ် ကံကောင်းတာပဲ။ ငါ့သားကတော့ သိပ်အပါပဲ... လူသူစုဆောင်းတဲ့ ကြေညာစာကို မြင်ရက်သားနဲ့ လှည့်စားတာနေမှာပါဆိုပြီး မဝင်ခဲ့ဘူးလေ။ အခုတော့ ရွာစောင့်တပ်ဖွဲ့မှာ ရေကျဲကျဲဆန်ပြုတ်ပဲ သောက်နေရရှာတယ်။ ကြည့်စမ်း... သူတို့က တကယ်ပဲ ငွေတွေပေးနေတာကိုး..." ဟု ညည်းတွားလိုက်သည်။</p> <p>အဒေါ်ကြီးရှန်၏ စကားကိုကြားလျှင် ဟွာကျန်းက ခေါင်းကုတ်ကာ...</p> <p>"ကျွန်တော်က ကျန်းချုံ ပြောတာ ကောင်းတယ်ဆိုလို့ ဝင်ဖြစ်သွားတာပါ..."</p> <p>အဒေါ်ကြီးရှန်က နှုတ်ခမ်းမဲ့ကာ...</p> <p>"ဘာ ကျန်းချုံလဲ... အဲဒီ ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျနေတဲ့ ကောင်အကြောင်းလာမပြောစမ်းပါနဲ့။ ဒါ မင်းရဲ့ ကံကောင်းမှုသက်သက်ပါ။ ဟွာကျန်း... မင်း အခု ချမ်းသာနေပြီပဲ။ အိမ်ထောင်ကော ပြုချင်နေပြီလား"</p> <p>ဟွာကျန်းက အဒေါ်ကြီးရှန်ကိုကြည့်ကာ အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့်...</p> <p>"ပြုချင်တာပေါ့... ဘာလို့ မပြုချင်ရမှာလဲ။ အဒေါ်ရှန်မှာ အဆက်အသွယ်များ ရှိလို့လား"</p> <p>အဒေါ်ကြီးရှန်က လျှို့ဝှက်စွာပြုံးလိုက်ပြီး...</p> <p>"ငါက သတင်းအချက်အလက် အရမ်းစုံတာ။ ဒီ အနီးတစ်ဝိုက်  ရွာ ရှစ်ရွာက မိန်းမပျိုလေးတွေ အားလုံးကို ငါ သိတယ်။ မင်း အိမ်ထောင်ပြုချင်တယ်ဆိုရင် ငါ တစ်ယောက်လောက် မိတ်ဆက်ပေးမယ်လေ"</p> <p>ဟွာကျန်းမှာ ဇနီးသည် ရှာမရမည်ကို တစ်နှစ်ကျော်မျှ ပူပန်နေခဲ့ရသူဖြစ်ရာ ဤစကားကို ကြားသောအခါ အလွန်တရာဝမ်းသာသွားပြီး ကမန်းကတန်းသဘောတူလိုက်သည်။</p> <p>"ဒါ သိပ်ကောင်းတာပေါ့ အဒေါ်ရှန်ရာ... မိန်းကလေးကောင်းကောင်း တစ်ယောက်လောက် မိတ်ဆက်ပေးပါ။ အဲဒီကျရင် အဒေါ်ရှန်ကို ကျေးဇူးဆပ်တဲ့အနေနဲ့ ငွေတွေ ပေးပါ့မယ်"</p> <p>အဒေါ်ကြီးရှန်က ပါးစပ်ကိုလက်ဖြင့်အုပ်ကာ ရယ်မောလိုက်ပြီး...</p> <p>"မင်းက ဘယ်လို မိန်းကလေးမျိုးကို သဘောကျတာလဲ"</p> <p>ဟွာကျန်းက ခေတ္တမျှစဉ်းစားလိုက်ပြီး ခေါင်းကိုကုတ်ကာ...</p> <p>"ကျွန်တော်က ဉာဏ်ကောင်းပြီး စကားနားထောင်တဲ့ မိန်းကလေးမျိုးကို သဘောကျတယ်"</p> <p>အဒေါ်ကြီးရှန်မှာ ခေတ္တမျှတန့်သွားပြီးနောက်...</p> <p>"ဉာဏ်ကောင်းပြီး စကားနားထောင်ရမယ်ဆိုတာ ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ။ ဉာဏ်ကောင်းတာကို လိုချင်တာလား… စကားနားထောင်တာကို လိုချင်တာလား... ဟွာကျန်း... ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောစမ်းပါ"</p> <p>ထိုအခါ ဟွာကျန်းက ပြတ်ပြတ်သားသားပင်...</p> <p>"ဉာဏ်ကောင်းတာကို လိုချင်တာပါ"</p> <p>အဒေါ်ကြီးရှန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး...</p> <p>"ကောင်းပြီ... ငါ နားလည်ပြီ… မင်းက ဉာဏ်ကောင်းတဲ့ မိန်းကလေးကိုလိုချင်တာပေါ့။ ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း မင်းအတွက် စီစဉ်ပေးပါ့မယ်။ သိပ်ကို ဉာဏ်ကောင်းတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်နဲ့ မိတ်ဆက်ပေးမယ်"</p> <p>ဟွာကျန်းက ရယ်မောလိုက်ပြီး…</p> <p> "ဒါဆိုလည်း အဒေါ်ရှန်ကိုပဲ အားကိုးလိုက်တော့မယ်ဗျာ"</p> <p>"မင်း ပေးမယ်ဆိုတဲ့ ငွေတွေကိုတော့ မမေ့နဲ့နော်"</p> <p>အဒေါ်ကြီးရှန်က တစ်ခွန်းတည်းသာပြောလိုက်ပြီး အခြားစကားမဆိုတော့ဘဲ ဝမ်းသာအားရဖြင့် ထွက်ခွာသွားလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save