BIT

Title

Show in VIP/Series

Status (Active / Inactive)

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၃၈၂) လောကကြီးတွင် ဒုက္ခပြဿနာများက နေရာတိုင်း၌ ရှိနေသည်</h2>

တည်းခိုခန်းအောက်ရှိ လမ်းမကြီးတစ်ခုလုံး လုံးဝ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ လမ်းသွားလမ်းလာများနှင့် ကုန်သည်များသည် ချန်းချန်ရှန်ကို မော့ကြည့်လိုက်ကြ၏။ အချို့သောလူများက အံ့အားသင့်စွာ တီးတိုးရေရွတ်နေကြစဉ်မှာပင် သူ၏ ဒုတိယမြောက် စကားသံကို ကြားလိုက်ရသည်။

“ကျွန်တော် ချန်းချန်ရှန်ပါ… စုလီက ကျွန်တော့်အနောက်က အခန်းထဲမှာ ရှိနေတယ်… ခင်ဗျားတို့ သူ့ကို ကယ်ချင်တာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ သတ်ချင်တာပဲဖြစ်ဖြစ် လာချင်တဲ့သူ အကုန်လုံး အမြန် လာခဲ့ကြပါ”

ယခင်စကားများကဲ့သို့ပင် ဤစကားလုံးများကလည်း ချစ်စဖွယ် နွေဦးနေရောင်ခြည် ဖြာကျနေသော ရွှမ်ယန်မြို့ထဲတွင် ပျံ့လွင့်သွား၏။ စကားသံများက လျင်မြန်စွာနှင့် ဝေးကွာစွာ ပျံ့လွင့်သွားသည်။ ဖြစ်နိုင်ခြေများအရ ၎င်းတို့သည် မြို့ရိုးများကို အလွန်လျင်မြန်စွာ ကျော်ဖြတ်ပြီး တိုက်ကြီး၏ ထောင့်တိုင်းသို့ ရောက်ရှိသွားပေလိမ့်မည်။ မရေမတွက်နိုင်သော အကြည့်များက တည်းခိုခန်း၏ ပြတင်းပေါက်ပေါ်သို့ ကျရောက်လာပြီး ချန်းချန်ရှန်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် နားခိုသွားကြ၏။ ရွှမ်ယန်မြို့၏ ဤလမ်းမကြီးပေါ်၌ တိတ်ဆိတ်မှုက နောက်တစ်ဖန် လွှမ်းခြုံသွားပြန်သည်။ ထိုတိတ်ဆိတ်မှုက ခေတ္တမျှ ကြာမြင့်ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ဆူညံပွက်လောရိုက်သံများဖြင့် အက်ကွဲပျက်စီးသွားပြီး လုံးဝ ရုန်းရင်းဆန်ခတ်ဖြစ်သွားသော မြင်ကွင်းတစ်ခုကို ကြိုဆိုလိုက်တော့သည်။

ကြွေပန်းကန်လုံးတစ်လုံး မြေကြီးပေါ်သို့ ကျကွဲပြီး အပိုင်းအစ တစ်ဆယ့်ရှစ်စ ဖြစ်သွားသော အသံ၊ ပြတင်းပေါက်တစ်ခု ကြမ်းတမ်းစွာ ပိတ်လိုက်သံနှင့် ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးသံများ ထွက်ပေါ်လာ၏။ ကလေးတစ်ယောက်၏ နားမလည်နိုင်စွာ မေးမြန်းသံများ၊ မိဘများ၏ ဆူပူကြိမ်းမောင်းသံများ၊ အဝေးသို့ ဒုန်းစိုင်းပြေးထွက်သွားကြသော မြင်းခွာသံများနှင့် မြို့တံခါး ပိတ်လိုက်သောကြောင့် ထွက်ပေါ်လာသည့် အဝေးမှ တုန်ခါမှုများပင် ရှိနေသည်။

ခဏတာမျှသော အချိန်လေးအတွင်း လမ်းမပေါ်ရှိ လမ်းသွားလမ်းလာများနှင့် ကုန်သည်များ အားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားကြ၏။ ရှည်လျားသော လမ်းမကြီးသည် လုံးဝ လူသူကင်းမဲ့သွားပြီး လမ်းပေါ်တွင် လွင့်မျောနေသော မုန့်ထုပ်စက္ကူတစ်ခုနှင့် အဝေးမှ မြို့တံခါးဆီမှ ထွက်ပေါ်လာသော မီးခိုးငွေ့ အမျှင်တန်းအချို့သာ ကျန်ရစ်ခဲ့တော့သည်။ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း ရွှမ်ယန်မြို့သည် မြို့ပျက်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်သွားသကဲ့သို့ပင်။ မြို့ပျက်တိုင်းက ထိုကဲ့သို့ ဖြစ်လာရန် ရည်ရွယ်ထားခြင်းတော့ မဟုတ်ပေ။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် မြို့ပျက်တစ်ခု ဆိုသည်မှာ သေဆုံးနေသော မြို့တစ်မြို့ သို့မဟုတ် မကြာမီ သေဆုံးတော့မည့် မြို့တစ်မြို့ဟု အဓိပ္ပာယ်ရ၏။

ချန်းချန်ရှန်သည် ပြတင်းပေါက်နားတွင် ရပ်လျက် ငြိမ်သက်၍ သက်မဲ့ဖြစ်နေသော လမ်းမကြီးကို ငေးကြည့်နေသည်။ တဖြည်းဖြည်း ဆုတ်ခွာသွားပြီး တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားသော လူတို့၏ လှုပ်ရှားသံများကို သူ ကြားနေရ၏။ တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ပိတ်ထားသော တံခါးများ၏ အက်ကွဲကြောင်းများကြားမှ ကြောက်ရွံ့စွာ ချောင်းကြည့်နေကြသော မျက်လုံးများကို သူ မြင်နေရသည်။ သူ မှင်တက်သွားပြီး စကားမပြောနိုင် ဖြစ်သွား၏။ သူ နားမလည်ပေ။ စုလီ ဒီမှာရှိကြောင်း သူ အော်ပြောလိုက်ရုံသာ ရှိသေးသည်၊ အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ ကြီးမားသော တုံ့ပြန်မှုမျိုး ဖြစ်ပေါ်လာရသနည်း။ သူ တစ်ခုခု မှားယွင်းလုပ်မိလိုက်ကြောင်း သို့မဟုတ် ဤကိစ္စကို လျှော့တွက်မိလိုက်ကြောင်း သူ ဝိုးတဝါး ခံစားလိုက်ရသည်။

နွေဦးနှောင်းပိုင်းတွင် ရွှမ်ယန်မြို့၏ လမ်းမများကြား တိုးဝှေ့တိုက်ခတ်နေသော လေပြေ၌ ကိုယ်ပိုင် အနွေးဓာတ်လေးများ ရှိနေတတ်သည်။ သို့သော်လည်း ယခုအခါ လမ်းဘေးရှိ မီးဖိုများ ငြိမ်းသွားပြီး လူတို့၏ သက်ရှိလက္ခဏာများ အားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်သဖြင့် လေပြေက အနည်းငယ် ပိုအေးစက်လာ၏။ ချန်းချန်ရှန် မသိစိတ်ဖြင့် ပြတင်းပေါက်ကို ပြန်ပိတ်လိုက်သည်။ သူ ခေါင်းလှည့်လိုက်သောအခါ ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသော စုလီကို တွေ့လိုက်ရ၏။ အနည်းငယ် ကူရာမဲ့ပြီး အနည်းငယ် လှောင်ပြောင်လိုသော အမူအရာဖြင့် စုလီက မေးလိုက်သည်။ “အခု ကြောက်သွားပြီလား…”

ချန်းချန်ရှန်၏ အသံက အနည်းငယ် တင်းမာနေ၏။ “ဒါက လောင်းကြေးတစ်ခုပဲလေ…”

ဘယ်တုန်းကတည်းကမှန်းမသိ စုလီ၏ ဘယ်ဘက်လက်က စက္ကူဝါထီးကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ဖြစ်ကာ ညာဘက်လက်က ကုလားထိုင်လက်တန်းကို ဖွဖွလေး ပုတ်နေသည်။ ချန်းချန်ရှန်၏ မျက်လုံးများကို ကြည့်ရင်း သူ ပြောလိုက်၏။ “အဲဒါဆို ငါ မင်းကို ပြောနိုင်ပြီ… မင်း အဲဒီလောင်းကြေး ရှုံးသွားပြီ”

‘စုလီ ဒီမှာ ရှိတယ်’… စိတ်ကူးကြည့်၍ပင် မရနိုင်လောက်သော အမြန်နှုန်းဖြင့် ဤစကားလုံးလေးလုံးက ရွှမ်ယန်မြို့၏ နေရာအနှံ့အပြားသို့ ပျံ့နှံ့သွားသည်။ မဟာကျိုး စစ်တပ်၏ အမြန်ဆုံးသော သိမ်းငှက်နီများနှင့် ငန်းနီများပင် ဤသတင်းကို ကြားဖြတ် တားဆီးနိုင်ခြင်း မရှိပေ။ သုဿာန်တစပြင်အလား တိတ်ဆိတ်မှုတစ်ခုက ရွှမ်ယန်မြို့အပေါ် လွှမ်းခြုံထားသော်လည်း ထိုသုဿာန်တစပြင်အလား တိတ်ဆိတ်မှု၏ နောက်ကွယ်တွင် စစ်မှန်သော ဖရိုဖရဲဖြစ်မှုများ ရှိနေ၏။ သာမန်ပြည်သူများ၏ နေအိမ်များထဲတွင် ပန်းကန်ခွက်ယောက် မည်မျှ ကွဲရှသွားကြောင်း မည်သူ သိနိုင်ပါမည်နည်း။ လူမည်မျှ ခြေခေါက်လဲသွားကြောင်း မည်သူ သိနိုင်ပါမည်နည်း။

လေထု အတင်းမာဆုံး ဖြစ်နေသော နေရာမှာ သိသာထင်ရှားစွာပင် စုလီနှင့် ချန်းချန်ရှန်တို့ တည်းခိုနေသော တည်းခိုခန်းပင် ဖြစ်သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဤတည်းခိုခန်းသည် ဖရိုဖရဲဖြစ်မှု အားလုံး၏ အရင်းအမြစ်လည်း ဖြစ်၏။ စားသောက်နေကြသော ဖောက်သည်များသည် တတ်နိုင်သမျှ အမြန်ဆုံး ထွက်ပြေးသွားကြပြီး တည်းခိုခန်းတွင် တည်းခိုနေသော ဧည့်သည်များထဲမှ အများစုမှာ သူတို့၏ ခရီးဆောင်အိတ်များကိုပင် သယ်ဆောင်သွားချိန် မရလိုက်ကြချေ။ ဧည့်သည်များ တရွေ့ရွေ့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်နှင့်အမျှ တည်းခိုခန်းပိုင်ရှင်နှင့် စားပွဲထိုးများပင် အခွင့်ကောင်းယူ၍ တိတ်တဆိတ် ထွက်ခွာသွားကြတော့သည်။

လက်ရှိအချိန်တွင် တည်းခိုခန်းသည် တိတ်ဆိတ် ငြိမ်သက်နေ၏။ နေရာတိုင်းတွင် မှောက်လဲနေသော ကုလားထိုင်များနှင့် စားပွဲများ ရှိနေပြီး အလွန် ရှုပ်ပွနေသော မြင်ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်နေသည်။ နံရံဘက် ကပ်လျက်ရှိသော ကောင်တာတွင်သာ လူတစ်ယောက် ကျန်ရစ်နေခဲ့သည်။ စာရင်းကိုင်တစ်ယောက် ထိုနေရာတွင် ရပ်နေ၏။ စာရင်းကိုင်၏ မျက်ခုံးများက တွဲကျနေပြီး အတော်လေး ဆင်းရဲနွမ်းပါးပုံ ပေါ်သည်။ သူက အလွန် သန့်စင်နေအောင် လျှော်ဖွပ်ထားသော ဝတ်ရုံရှည်တစ်ထည်ကို ဝတ်ဆင်ထားသော်လည်း ဤအရာက သူ့ကို ပို၍ ဆင်းရဲနွမ်းပါးပုံ ပေါက်စေ၏။ ဖြစ်နိုင်သည်မှာ သူ ဆင်းရဲသောကြောင့် သူ၏ အလုပ်ကို မုန်းတီးပုံရသော်လည်း ယခုအချိန်ထိ သူ တည်းခိုခန်းမှ ထွက်ခွာမသွားသေးချေ။ သူ ကောင်တာနောက်တွင် ဆက်လက် ရပ်နေပြီး သူ၏ ပေသီးကို ရွှေ့ကာ စာရင်းများကို တွက်ချက်နေသည်။

သတင်းက ပျံ့နှံ့သွားပြီ ဖြစ်ရာ သဘာဝကျစွာပင် လူများ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ရောက်လာကြတော့သည်။ ချန်းချန်ရှန်ကို အနည်းငယ် ပျော်ရွှင်စေသည်မှာ ပထမဆုံး ရောက်လာသူက တာအိုအသင်းတော်မှ လူတစ်ယောက် ဖြစ်နေခြင်းပင်။

ရွှမ်ယန်မြို့၏ ဘုန်းတော်ကြီးသည် တိုက်ကြီးပေါ်ရှိ တာအိုအသင်းတော်၏ မြောက်ဘက်အကျဆုံး ဘုန်းတော်ကြီး ဖြစ်သည်။ သူ၏ အဆင့်အတန်းက အလွန် မြင့်မားပြီး သူ၏ အာဏာက အလွန် ကြီးမားလှ၏။ လက်ရှိ ရွှမ်ယန်မြို့တွင် ခန့်အပ်ထားသော ဘုန်းတော်ကြီးမှာ ဟွာကျဲဖူဟု ခေါ်ပြီး သူသည် တာအိုသခင်၏ ယုံကြည်အားအထားရဆုံး လက်ရုံးတစ်ဆူ ဖြစ်သည်။ ထိုအကြောင်းပြချက်ကြောင့် ရွှမ်ယန်မြို့သည် ထျန်းလျန်ခရိုင်တွင် အလွန် လေးစားခံရသော နေရာတစ်ခု ဖြစ်၏။ ရွှမ်ယန်မြို့စား သို့မဟုတ် ထိုမင်းသား၏ နန်းတော်ပင်လျှင် သူကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ လာရောက်လည်ပတ်ခဲလှသည်။ သို့သော်လည်း ယနေ့တွင် သူ ဤတည်းခိုခန်းသို့ ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ မဖြစ်မနေ လာခဲ့ရ၏။ ထို့ပြင် သူ ပြသသော သဘောထားက ရွှမ်ယန်မြို့ တစ်မြို့လုံးကို အနည်းငယ် မလျော်ကန်သလို ခံစားရစေသည်။

ဟွာကျဲဖူသည် သူ့နောက်မှ လိုက်ပါလာသော ဘုန်းကြီး ဒါဇင်ပေါင်းများစွာကို တည်းခိုခန်းထဲ ဝင်ခွင့်မပြုခဲ့ပေ။ သူ ကျောက်သားလှေကားထစ်များ ရှေ့တွင် ရပ်ကာ သူ၏ ဝတ်ရုံနီကို သပ်ရပ်အောင် ပြုပြင်လိုက်ပြီးနောက် တည်းခိုခန်းထဲသို့ တစ်ယောက်တည်း ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။ သူက အတော်လေး နှိမ့်ချထားပုံ ပေါ်ပြီး မသိမသာ ရိုကျိုးနေသလိုပင် ရှိ၏။ အကယ်၍ စုလီသာ အပြင်းအထန် ဒဏ်ရာရမနေဘဲ သူ၏ အသက်က မကုန်ခမ်းနေပါက ဤရိုသေလေးစားမှုသည် သဘာဝကျစွာပင် စုလီအတွက် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ သို့သော်လည်း ယနေ့တွင်မူ ဤရိုသေလေးစားမှုက ချန်းချန်ရှန်အတွက် ဖြစ်သည်။

ချန်းချန်ရှန်သည် လက်ရှိ ရိုးရာကျောင်းတော်၏ ကျောင်းအုပ်ကြီး ဖြစ်သည်။ ဂိုဏ်းချုပ်ဘုန်းတော်ကြီး မေ့လီရှာ၏ စကားများကို သုံးရလျှင် တာအိုအသင်းတော် အတွင်း၌ တာအိုသခင်မှလွဲ၍ သူ မည်သူ့ကိုမျှ ဦးညွှတ်စရာ မလိုပေ။ အခြားသူများကသာ သူ့ကို ဦးညွှတ်ရမည် ဖြစ်သည်။ ဂုဏ်သရေရှိသော ဘုန်းတော်ကြီးတစ်ပါးက သူ့ကို ရိုရိုသသေ ဦးညွှတ်လာသောအခါ သူ အသားမကျသလို ခံစားနေရဆဲ ဖြစ်ပြီး မသိစိတ်ဖြင့် သူ၏ ကိုယ်ကို အနည်းငယ် ကိုင်းညွှတ်လိုက်မိခြင်းသာ ရှိ၏။

ဟွာကျဲဖူက ကိုယ်ကို မတ်လိုက်ပြီး သူ့ဘေးရှိ ပိတ်ထားသော တံခါးကို တစ်ချက်ပင် လှမ်းမကြည့်ဘဲ ချန်းချန်ရှန်ကို ပြောလိုက်သည်။ “အရှင် မသေသေးဘူးဆိုတဲ့ သတင်းကို ကျွန်တော်တို့ မကြာသေးခင်ကမှ သိခဲ့ရတာပါ… ဒါပေမဲ့ အတည်မပြုနိုင်ခဲ့ပါဘူး… ဒီနေ့ အရှင့်ကို တွေ့ရတာ တကယ်ကို ဝမ်းမြောက်စရာပါပဲ… ဒီသတင်း မြို့တော်ကို ပြန်ရောက်သွားရင် တာအိုသခင်လည်း အရမ်း ဝမ်းသာလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် ယုံကြည်ပါတယ်… မြို့တော်က မရေမတွက်နိုင်တဲ့ လူတွေက အရှင့်ရဲ့ ပြန်အလာကို မျှော်လင့်တကြီး စောင့်စားနေကြပါတယ်”

သူ၏ စကားများကိုပင် မဆုံးသေးဘဲ သူက လုံလောက်အောင် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောဆိုပြီး ဖြစ်နေပြီ။ ဘုန်းတော်ကြီးက လိုရင်းကို တန်းပြောပြီး ချန်းချန်ရှန်ကို ရွှမ်ယန်မြို့မှ ထွက်ခွာရန် ဖိတ်ခေါ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ချန်းချန်ရှန် သဘောတူပါက ရွှမ်ယန်မြို့ ဘုရားကျောင်းသည် သေချာပေါက် အားကောင်းသော အစောင့်အရှောက်များကို စေလွှတ်လိမ့်မည် ဖြစ်ပြီး ဟွာကျဲဖူ ကိုယ်တိုင်ပင် ပါဝင်လာပေလိမ့်မည်။

ချန်းချန်ရှန်က ပိတ်ထားသော တံခါးဘက်သို့ လှည့်ကြည့်ကာ ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်စွာ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် ပြောလိုက်၏။ “အခုလောလောဆယ် ကျွန်တော့်လက်ထဲမှာ ပြဿနာလေးတစ်ခု ရှိနေတာ ခင်ဗျား သိပါတယ်”

“ဒီသခင်က တကယ်ကို အလွန် ကြီးမားတဲ့ ပြဿနာကြီး၊ ပြီးခဲ့တဲ့ ရာစုနှစ်ပေါင်းများစွာအတွင်း မြင်တွေ့ခဲ့ရတဲ့ အကြီးမားဆုံး ပြဿနာတောင် ဖြစ်နိုင်တယ်ဆိုတာ ကျွန်တော် ဝန်ခံပါတယ်” ဟွာကျဲဖူက တံခါးကို တစ်ချက်ကြည့်၍ ဆက်ပြောလိုက်၏။ “ဒါပေမဲ့ ဒါက အရှင့်ရဲ့ ပြဿနာ မဟုတ်သလို တာအိုအသင်းတော်ရဲ့ ပြဿနာလည်း မဟုတ်ပါဘူး… အရှင်သာ တည်းခိုခန်းမှာ ဆက်နေဖို့ တောင်းဆိုမယ်ဆိုရင် ဒီပြဿနာက ပိုပိုကြီးလာပြီး နောက်ဆုံးမှာ ကျွန်တော်တောင် မဖြေရှင်းနိုင်လောက်အောင် ကြီးမားလာလိမ့်မယ်”

ချန်းချန်ရှန်က မေးလိုက်သည်။ “အဲဒီ… ပြဿနာတွေက ဘယ်အချိန် ပေါ်လာမှာလဲ…”

ဟွာကျဲဖူက ပြန်ဖြေလိုက်၏။ “အရမ်း မြန်ပါတယ်… ဒါ့အပြင် ပညာသစ်ပင်စံအိမ်က လူတစ်ယောက် မြောက်ပိုင်းကို လာနေလောက်ပြီဆိုတဲ့ သတင်း မြို့တော်က ရောက်လာပါတယ်… လောလောဆယ် သူတို့ရဲ့ အထောက်အထားကို ကျွန်တော်တို့ အတည်မပြုနိုင်သေးပေမဲ့ အရမ်း ဒုက္ခပေးမယ့်သူဆိုတာတော့ သေချာပေါက် အတည်ပြုနိုင်ပါတယ်”

ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ချန်းချန်ရှန်က မေးလိုက်သည်။ “သခင်ကြီးစုလီကို မြို့တော်ဆီ ကျွန်တော်နဲ့အတူ ခေါ်သွားလို့ မရဘူးလား…”

ဟွာကျဲဖူက စဉ်းစားစရာပင် မလိုဘဲ တိုက်ရိုက် ပြန်ဖြေလိုက်၏။ “လီနန်းတော်က အဲဒီကိစ္စကို မပြောပါဘူး”

ချန်းချန်ရှန်က နောက်တစ်ဖန် တိတ်ဆိတ်သွားပြီး သူ့စကား၏ အဓိပ္ပာယ်ကို နားလည်လိုက်သည်။ ပထမ လုပ်ကြံသူ နှစ်ယောက်နှင့် ရွှယ်ဟယ်တို့ကို သူတို့ တွေ့ဆုံခဲ့ချိန်မှစ၍ ယခုအထိ အချိန်အတန်ကြာ ကုန်ဆုံးခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ လီနန်းတော်သည် စုလီ သူနှင့်အတူ ရှိနေကြောင်း သေချာပေါက် သိရှိပြီး ဖြစ်လိမ့်မည်။ သို့သော်လည်း သူတို့က လက်အောက်ခံ ဘုရားကျောင်းများကို ချန်းချန်ရှန်အား မြို့တော်သို့ ပြန်လည်ပို့ဆောင်ရန်သာ အမိန့်ပေးခဲ့သည်။ စုလီအကြောင်း တစ်လုံးတစ်ပါဒမျှ မဟခဲ့ခြင်းကပင် လီနန်းတော်၏ ရပ်တည်ချက်ကို ညွှန်ပြနေပြီး ဖြစ်၏။

“ကျွန်တော် ဒီတည်းခိုခန်းမှာ နောက်ထပ် ခဏလောက် ထပ်စောင့်ရလိမ့်မယ်”

“ကျွန်တော်တို့ အရှင့်ကို သေချာပေါက် ကာကွယ်ပေးနိုင်ပါတယ်… ဒါပေမဲ့ အဲဒီအခန်းထဲက သခင်ကြီးကိုတော့ ကာကွယ်ပေးဖို့ နည်းလမ်း မရှိပါဘူး… ဘာလို့လဲဆိုတော့ အရှင်က အဲဒီသခင်ကြီးကို ကာကွယ်ပေးချင်နေလို့ပါ… အဲဒါ မတရားဘူးဆိုတာ အရှင် နားလည်သင့်ပါတယ်”

“ဟုတ်ကဲ့”

ချန်းချန်ရှန်က ဟွာကျဲဖူကို ကြည့်၍ ကြေညာလိုက်သည်။ “ဒါကြောင့် ကျွန်တော် ရွှမ်ယန်မြို့မှာ ရှိနေတယ်ဆိုတာ ခင်ဗျား မသိချင်ယောင်ဆောင်လို့ ရပါတယ်”

ဟွာကျဲဖူက ပြန်ဖြေလိုက်၏။ “ဒါပေမဲ့ အရှင်က ရွှမ်ယန်မြို့မှာ ရှိနေတာလေ… ပြီးတော့ အရှင် ဘယ်လောက်ကြာကြာ နေဖို့ စီစဉ်ထားလို့လဲ… လူတိုင်းက ကိုယ့်ပြဿနာကိုယ် နောက်ဆုံးမှာ ဖြေရှင်းကြရတာချည်းပါပဲ… အထဲက သခင်ကြီး ကိုယ်တိုင်က ပြဿနာတစ်ရပ် ဖြစ်နေတယ် ဆိုတာကို ထည့်မပြောရင်တောင်မှပေါ့”

ချန်းချန်ရှန်က မေးခွန်းကို စဉ်းစားလိုက်ပြီး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “လီတောင်တန်းဓားဂိုဏ်းက လူတစ်ယောက် ရောက်လာတဲ့အထိ၊ ဒါမှမဟုတ်… သူ ယုံကြည်ရတဲ့၊ သူ့ကို ကာကွယ်နိုင်စွမ်းရှိတဲ့ လူတစ်ယောက် ရောက်လာတဲ့အထိ ကျွန်တော် စောင့်ချင်တယ်”

ဟွာကျဲဖူက နောင်တရစွာ သက်ပြင်းချလိုက်၏။ “စုလီက ဘယ်သူ့ကိုမှ မယုံကြည်ဘူးဆိုတာ တစ်လောကလုံး သိပါတယ်… သူ့မှာ မိတ်ဆွေ မရှိဘူး၊ တစ်ယောက်မှကို မရှိတာပါ… အဲဒီလိုလူမျိုး ပေါ်လာတဲ့အထိ အရှင် စောင့်ချင်တယ်တဲ့လား… ဘယ်လောက် ကြာမှာမို့လို့လဲ…”

“ဖြစ်ကောင်း ဖြစ်နိုင်ပါတယ်… ဒါပေမဲ့ သူ့ကို ကူညီချင်တဲ့သူတွေ ရှိသင့်တယ်လို့ ကျွန်တော် အမြဲ ခံစားရတယ်”

ထိုစကားများနှင့်အတူ ချန်းချန်ရှန် လှည့်ထွက်ပြီး အခန်းထဲသို့ ဝင်သွားလိုက်သည်။

ဟွာကျဲဖူက သူ့နောက်ကျောဘက်မှနေ၍ ရုတ်တရက် စကားစပြောလိုက်၏။ “အရှင် မသိလောက်သေးဘူး ထင်တယ်… ကျိုးဥယျာဉ်အပြင်ဘက်မှာ တစ်ခုခု ဖြစ်ခဲ့တယ်… အဲဒါကို ဖြေရှင်းဖို့ အရှင် မြို့တော်ကို အမြန်ဆုံး ပြန်လာမှ တကယ် ဖြစ်မှာပါ”

ချန်းချန်ရှန် ရပ်တန့်သွားပြီး မေးလိုက်သည်။ “ဘာဖြစ်ခဲ့လို့လဲ…”

ဟွာကျဲဖူက ပြန်ဖြေလိုက်၏။ “လျန်ရှောင်ရှောင် သေသွားပြီ”

ချန်းချန်ရှန်က ဤသို့သော သတင်းမျိုး ကြားရလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။ ခဏမျှ ကြောင်ငေးနေပြီးနောက် သူ မေးလိုက်သည်။ “သူက နတ်ဆိုးတွေရဲ့ သူလျှိုပဲ… သူ့ကို ဘယ်သူ သတ်လိုက်တာလဲ…”

ဟွာကျဲဖူ၏ မျက်နှာအမူအရာက အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးသွား၏။ “အရှင် သတ်လိုက်တာလို့ သူ ပြောသွားတယ်”

ချန်းချန်ရှန် အကြီးအကျယ် တုန်လှုပ်သွားသည်။ “ကျွန်တော် သတ်လိုက်တာလို့ သူ ပြောတယ် ဟုတ်လား…”

“ဟုတ်ပါတယ်… မသေခင်မှာ သူ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မပြောခဲ့ပေမဲ့ အဲဒီမှာရှိတဲ့ လူတိုင်းက သူ့ဆိုလိုရင်းကို နားလည်ပါတယ်” ဟွာကျဲဖူက သူ့မျက်လုံးများကို ကြည့်၍ ပြောလိုက်၏။ “သူက လီတောင်တန်းဓားသိုင်းရဲ့ နောက်ဆုံးတိုက်ကွက်အောက်မှာ သေဆုံးသွားခဲ့တာပါ… ကျိုးဥယျာဉ်ထဲမှာ ချီကျန့်နဲ့ အရှင်ပဲ အဲဒီတိုက်ကွက်ကို သိတာပါ”

ချန်းချန်ရှန်မှာ ဘာဖြစ်နေမှန်း နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်သွားရသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ဟွာကျဲဖူက ပြောလိုက်၏။ “လျန်ရှောင်ရှောင်က အရှင်နဲ့ ကျဲရှိုးကို နတ်ဆိုးတွေရဲ့ သူလျှိုတွေလို့ ပြောခဲ့တယ်… ကျဲရှိုး… ကျိုးထောင်ထဲမှာ အဖမ်းခံထားရပြီ”

ထိုစကားများကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ချန်းချန်ရှန် အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ သူ မြို့တော်သို့ အမြန်ဆုံး ပြန်ရမည်ကို သိသော်လည်း မည်သို့ ထွက်သွားနိုင်ပါမည်နည်း။ သူ ပိတ်ထားသော တံခါးကို ကြည့်လိုက်ပြီး အခြေအနေက တကယ်ကို အလွန် ပြဿနာများနေကြောင်း ခံစားလိုက်ရတော့သည်။

-အခန်း (၃၈၂) ပြီး

Book List