BIT

Title

Show in VIP/Series

Status (Active / Inactive)

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၃၈၃) ပွင့်လင်းပြတ်သားသူ လျန်ဝမ်စွန်း</h2>

ချန်းချန်ရှန် အခန်းတံခါးကို တွန်းဖွင့်ပြီး ကုလားထိုင်ရှေ့သို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ သူ ကြားခဲ့ရသမျှ အရာအားလုံးကို အနည်းငယ်မျှပင် ချန်လှပ်မထားဘဲ စုလီအား ရှင်းပြလိုက်၏။

စုလီက ကုလားထိုင်လက်တန်းကို ဖွဖွလေး ပုတ်လိုက်သည်။ သူ ခဏတာမျှ တိတ်ဆိတ်နေပြီးမှ ရယ်မောလိုက်၏။ “လောကကြီးမှာ နေရာတိုင်း ပြဿနာတွေ ရှိနေတာပဲ… ငါတို့ လုပ်ရမှာက အဲဒီမေးခွန်းတွေကို ဖြေရှင်းဖို့ပဲ… တကယ်တော့ မင်းရဲ့ ပြဿနာက သိပ်ပြီး ဒုက္ခမပေးပါဘူး… လျန်ရှောင်ရှောင်ရဲ့ အကွက်ချစီစဉ်မှုက တကယ့်ကို လှပသပ်ရပ်ပေမဲ့ မင်းက အဲဒါကို ဖြေရှင်းဖို့ မြို့တော်ကို ပြန်သွားရုံပါပဲ… ငါသာ လီတောင်တန်းကို ပြန်ရောက်သွားရင်တော့ အဲဒါကို ဖြေရှင်းဖို့ ပိုတောင် လွယ်သွားဦးမှာပေါ့”

သူ ဘာကို ဆိုလိုသည်ကို ချန်းချန်ရှန် နားလည်လိုက်သည်။ အကယ်၍ လျန်ရှောင်ရှောင်၏ သေဆုံးမှုက ဤအရာကို လုပ်ဆောင်ရန် သူ့အသက်ကို အသုံးချချင်ခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်ပါက ထိုဒုက္ခသည် ဖြေရှင်းရန် အမှန်တကယ် ခက်ခဲပေလိမ့်မည်။ သို့သော်လည်း သူသည် လက်ရှိတွင် တာအိုအသင်းတော်၏ လူကြိုက်များသော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ဖြစ်နေသည် မဟုတ်ပါလော။ တာအိုသခင်သာ သူ့ကို ဆက်လက် ယုံကြည်နေသမျှ ကာလပတ်လုံး ဤပြဿနာက ကြီးမားလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။ လီတောင်တန်းဓားဂိုဏ်းဘက် အပိုင်းနှင့် ပတ်သက်၍မူ စုလီသာ လီတောင်တန်းသို့ အသက်ရှင်လျက် ပြန်ရောက်သွားပြီး စကားတစ်ခွန်းလောက် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်ရုံဖြင့် မည်သူက သံသယဝင်ရဲပါမည်နည်း။

စုလီ ပြောလိုက်သော စကားများက ရိုးရှင်းပုံရသော်လည်း တကယ်တမ်း၌ လုံးဝ မရိုးရှင်းလှပေ။ သူသည် ပြဿနာနှစ်ခုကို ပေါင်းစပ်လိုက်ပြီး ချန်းချန်ရှန် လက်ရှိ ရင်ဆိုင်နေရသော အကြီးမားဆုံး ပြဿနာများထဲမှ တစ်ခုကို ဖြေရှင်းပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ချန်းချန်ရှန် အနေဖြင့် နောက်ထပ် ရွေးချယ်မှုတစ်ခု ပြုလုပ်ရန် မလိုအပ်တော့ဘဲ သူ၏ ယခင် ရည်ရွယ်ချက်ကိုသာ ဆက်လက် ဆုပ်ကိုင်ထားရန် လိုအပ်တော့သည်။

“နောက်ပိုင်းကျရင် ရွှမ်ယန်မြို့မှာ ပြဿနာတွေ အများကြီး ပေါ်လာလိမ့်မယ်… ကျွန်တော် ဒီကိစ္စရဲ့ အရေးပါမှုကို လျှော့တွက်မိသွားပုံရတယ်… တာအိုအသင်းတော်က ဝင်မပါချင်ဘူး… ပြီးတော့ ကျွန်တော့်မှာလည်း အဲဒီပြဿနာတွေကို ဖြေရှင်းဖို့ နည်းလမ်း မရှိဘူး… စီနီယာ ပြောတာ မှန်ပါတယ်… ကျွန်တော် အလောင်းအစား ရှုံးသွားပြီ ထင်ပါတယ်” ချန်းချန်ရှန်သည် စားပွဲဘေးသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ သူက လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို မယူ၍ တစ်ငုံသောက်ကာ အနည်းငယ် ခြောက်သွေ့နေသော လည်ချောင်းကို စိုစွတ်စေလိုက်၏။

စုလီက မျက်ခုံးများကို ပို၍ မြင့်အောင် ပင့်လိုက်သည်။ သူ၏ အပြုံးက ပို၍ ကျယ်ပြန့်လာပြီး ပြောလိုက်၏။ “ဒါပေါ့… မင်း ရှုံးသွားတာပေါ့… ဒါပေမဲ့ မင်း အသံကုန် အော်လိုက်တာက အကျိုးကျေးဇူးတချို့တော့ ရှိပါသေးတယ်… အနည်းဆုံးတော့ မင်း ငါ့ရဲ့ အကြီးမားဆုံး ပြဿနာကို ဖြေရှင်းပေးလိုက်တာပဲ”

ချန်းချန်ရှန် လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ချလိုက်သည်။ သူ အတော်လေး ရှုပ်ထွေးသွားပြီး ‘ငါ ဘာလုပ်လိုက်မိလို့လဲ’ ဟု တွေးလိုက်၏။

“မင်း အော်လိုက်တဲ့အသံနဲ့ ငါတို့ခရီးစဉ်ရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်ကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်တာလေ… တိုက်ကြီးပေါ်က လူတိုင်း ရွှမ်ယန်မြို့ကို ကြည့်နေကြပြီ… အဖိုးကြီးယင်က နောက်ဆုံးမှာ ဂုဏ်သိက္ခာ နည်းနည်းလောက်တော့ လိုချင်သေးတာပဲ… အဲဒါကြောင့် အနည်းဆုံးတော့ သူက တာအိုအသင်းတော်ရဲ့ မျိုးဆက်သစ်တွေကို နေ့ခင်းကြောင်တောင်ကြီး ငါ့ကို လာသတ်ခိုင်းမှာ မဟုတ်တော့ဘူး” စုလီက ပြုံးနေရာမှ ရပ်တန့်လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်၏။ “အဲဒီလိုသာ မဟုတ်ရင် အပြင်က ဘုန်းတော်ကြီးက အခုအချိန် ငါ့ကို ဘယ်လိုသတ်ရမလဲဆိုတာ သေချာပေါက် စဉ်းစားနေလောက်ပြီ… အဲဒါကြောင့် အနည်းဆုံးတော့ မင်း ငါ့အတွက် လီနန်းတော်ဆိုတဲ့ ဒုက္ခကြီးကို ဖြေရှင်းပေးလိုက်တာပဲ”

ချန်းချန်ရှန် စဉ်းစားကြည့်လိုက်ရာ တကယ်ပင် ထိုအတိုင်း ဖြစ်နေ၏။ တာအိုအသင်းတော် ဟူသော ဒုက္ခကြီးကို ဖြေရှင်းလိုက်ခြင်းက နောက်ထပ် ဝင်လာမည့် ဒုက္ခများကို ဖြေရှင်းနိုင်မည့် အင်အားရှိသည်ဟု မဆိုလိုပေ။ ဟွာကျဲဖူက သူ၏ သဘောထားကို ယခင်ကတည်းက အလွန် ရှင်းလင်းစွာ ထုတ်ဖော်ပြသခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။ လက်ရှိတွင် တာအိုအသင်းတော်သည် စုလီကို ဘာမျှ လုပ်မည် မဟုတ်သော်လည်း သူ့ကို လုံးဝ ကူညီမည်လည်း မဟုတ်ပေ။ အများဆုံး အနေဖြင့် နှစ်ဖက်စလုံးက တစ်ဖက်နှင့်တစ်ဖက် အကူအညီ မပေးကြသည့် အခြေအနေမျိုးသာ ဖြစ်လိမ့်မည်။

သူ ဤကိစ္စများကို တွေးတောနေစဉ် တည်းခိုခန်း အပြင်ဘက် တိတ်ဆိတ်နေသော လမ်းမများဆီမှ ကြီးမားသော ပေါက်ကွဲသံကြီး တစ်သံ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာ၏။ သူ ပြတင်းပေါက်ဆီသို့ လျှောက်သွား၍ တွန်းဖွင့်လိုက်ရာ လမ်းတစ်ဖက်ခြမ်းရှိ အဆောက်အအုံများ ပြိုကျပျက်စီးမှုကြောင့် ထွက်ပေါ်လာသော ဖုန်မှုန့်များကိုသာ မြင်လိုက်ရသည်။ နံရံများနှင့် အဆောက်အအုံများက မွန်းစတားကြီးတစ်ကောင် ပြေးဝင်လာသကဲ့သို့ အဆက်မပြတ် ပြိုကျနေ၏။ ထို့ပြင် ငလျင်တစ်ခုက သူရှိရာ နေရာဆီသို့ ဦးတည် ပြန့်နှံ့လာသကဲ့သို့လည်း ဖြစ်နေသည်။

တည်းခိုခန်း အပြင်ဘက်ရှိ ဘုန်းကြီးများက အာမေဋိတ်သံများဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။ “အိမ်တော်က… ဧကရာဇ်ရထားလုံးကို သုံးလိုက်ပြီဟေ့…”

ထိုအသံကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ချန်းချန်ရှန် ကြောင်ငေးသွား၏။ သူက လမ်းတစ်ဖက်ခြမ်းတွင် ကြီးထွားလာသော ဖုန်မှုန့်တိမ်တိုက်ကြီးကို ကြည့်လိုက်ပြီး မြေကြီး တုန်ခါနေမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ‘ဒါက ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ… အခု တည်းခိုခန်းဆီကို ဘယ်သူ လာနေတာလဲ’ ဟု သူ တွေးလိုက်မိသည်။ သူ ပို၍ မစဉ်းစားနိုင်မီ ပြတင်းပေါက်မှ ခုန်ထွက်လိုက်ပြီး တည်းခိုခန်းရှေ့ရှိ ကျောက်သားလှေကားထစ်များပေါ်သို့ ဆင်းသက်လိုက်၏။ ထိုအချိန်၌ ဟွာကျဲဖူသည်လည်း တည်းခိုခန်းထဲမှ လမ်းလျှောက်ထွက်လာသည်။ သူက ချန်းချန်ရှန်၏ ဘေးတွင် အလွန် ခက်ထန်တင်းမာသော မျက်နှာထားဖြင့် ရပ်လိုက်သည်။

“ဘယ်သူ လာတာလဲ…” ချန်းချန်ရှန် မေးလိုက်၏။

“လျန်အိမ်တော်ရဲ့ ဧကရာဇ်ရထားလုံးပဲ” ဟွာကျဲဖူက ဖုန်မှုန့်များ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာသို့ လှမ်းကြည့်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ “ဧကရာဇ်ရထားလုံးက သူတို့စံအိမ်ထဲက မထွက်တာ နှစ်ပေါင်းတစ်ရာနီးပါး ရှိနေပြီ… ဒီနေ့ အဲဒါကို သုံးလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူက တွေးမိမှာလဲ…”

ချန်းချန်ရှန် မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း ‘လျန်’ ဆိုသော နာမည်က နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံ ပေါ်ထွက်လာပြန်ပြီ ဖြစ်သည်။

စုလီနှင့်အတူ တောင်ဘက်သို့ ခရီးနှင်ရာတွင် ကျင့်ကြံခြင်းလောက၌ အုပ်စုများစွာ ရှိကြောင်း ချန်းချန်ရှန် သိရှိခဲ့ရသည်။ သူသည် လျန်မျိုးနွယ်စုကို ပို၍ပင် သတိထားနေမိ၏။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လျန်ရှောင်ရှောင်၏ မျိုးရိုးနာမည်က လျန်ဖြစ်သလို လျန်ဟုန်ကျွမ်း၏ မျိုးရိုးနာမည်ကလည်း လျန်ပင် ဖြစ်နေသောကြောင့်တည်း။

လျန်သည် တစ်ချိန်က ဧကရာဇ်မျိုးနွယ်၏ မျိုးရိုးနာမည် ဖြစ်ခဲ့ဖူးသည်။ လျန်မျိုးနွယ်စုသည် ယခင်မင်းဆက်၏ ဧကရာဇ်မိသားစု ဖြစ်ခဲ့၏။ သူတို့သည် လက်ရှိ မဟာကျိုးမင်းဆက်၏ ဧကရာဇ်မိသားစု ဖြစ်သော ချန်းမျိုးနွယ်စုနှင့် လက်ဆက်ထိမ်းမြားခြင်းမှတစ်ဆင့် အလွန် ရင်းနှီးသော ဆက်ဆံရေး ရှိခဲ့ဖူးသည်။ လွန်ခဲ့သော နှစ်တစ်ထောင်က ချန်းမျိုးနွယ်စုသည် လျန်မျိုးနွယ်စုကို အစားထိုး နေရာယူပြီးနောက်ပိုင်းတွင်လည်း သူတို့သည် ကြီးမားသော လေးစားမှုကို ရရှိခဲ့ကြသည်။ ဖြစ်နိုင်သည်မှာ တစ်ချိန်က တည်ရှိခဲ့ဖူးသော လက်ဆက်ထိမ်းမြားမှု ဆက်ဆံရေးကြောင့် သော်လည်းကောင်း၊ အားနာမှုကြောင့် သော်လည်းကောင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ ယေဘုယျအားဖြင့် သူတို့က လျန်မျိုးနွယ်စုကို သီးသန့် အခွင့်အရေးများစွာ ပေးအပ်ခဲ့ကြသည်။

မဟာကျိုးမင်းဆက်ကို တည်ထောင်ပြီးနောက် လျန်မျိုးနွယ်စုသည် မြို့တော်မှ ထွက်ခွာပြီး ထျန်းလျန်ခရိုင်သို့ ပြန်သွားခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် မင်းသားများအဖြစ် ဘွဲ့ထူးဂုဏ်ထူး ရရှိခဲ့ကြသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် သူတို့သည် တစ်ချိန်က အုပ်စိုးသူများ ဖြစ်ခဲ့ဖူးကြရာ ဤကဲ့သို့သော ကံကြမ္မာကို လက်ခံရန် မည်သို့ လိုလားပါမည်နည်း။ သူတို့သည် အချိန်ကာလ၏ တိုက်စားမှုကို ခံခဲ့ရပြီ ဖြစ်သော်လည်း သူတို့၏ ယခင်ဘုန်းကျက်သရေကို ပြန်လည်အသက်သွင်းရန် ဆန္ဒရှိနေကြဆဲ ဖြစ်သည်။ လက်ရှိ လျန်မျိုးနွယ်စုတွင် မြင့်မြတ်သော သွေးမျိုးဆက် ရှိနေသေးပြီး လူထု၏ လေးစားမှုကို ရရှိထားသည်မှလွဲ၍ သူတို့သည် လောကကြီးကို ပြောင်းလဲနိုင်စွမ်း ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့သည်မှာ ကြာပြီ ဖြစ်သည်။ ဖြစ်နိုင်သည်မှာ ထိုအကြောင်းပြချက်ကြောင့်ပင် သူတို့သည် တိုက်ကြီး၏ မြောက်ဘက်ပိုင်းတွင် ဆက်လက် ရပ်တည်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ သို့သော်လည်း တိုက်ကြီးတစ်ခုလုံးကို တစ်ချိန်က အုပ်စိုးခဲ့ဖူးသော မျိုးနွယ်စုသည် သဘာဝကျစွာပင် သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင် ထူးကဲသော သွေးမျိုးဆက် ရှိနေပေသည်။ လွန်ခဲ့သော နှစ်တစ်ထောင်အတွင်း လျန်မျိုးနွယ်စုမှ မရေမတွက်နိုင်သော ကျွမ်းကျင်သူများ ပေါ်ထွက်ခဲ့ပြီး လက်ရှိတွင် လူသိအများဆုံးမှာ လျန်နန်းတော်မှ လူငယ်မင်းသား လျန်ဝမ်စွန်း ဖြစ်သည်။

ဟွာကျဲဖူ ပြောခဲ့သကဲ့သို့ပင် လျန်အိမ်တော်၏ ဧကရာဇ်ရထားလုံးကို အသုံးမပြုခဲ့သည်မှာ အလွန် ကြာမြင့်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ယနေ့တွင် ထိုရထားလုံးသည် နန်းတော်မှ ထွက်ခွာလာပြီး တည်းခိုခန်းဆီသို့ ခရီးနှင်လာရာ လမ်းတစ်လျှောက်ရှိ နံရံများနှင့် အဆောက်အအုံများကို နင်းချေဖျက်ဆီးလာခဲ့၏။ ဤမျှ ကြီးမားသော လှုပ်ရှားမှုနှင့်ဆိုလျှင် ကြီးကျယ်သော ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်ပျက်တော့မည်ကို သိသာထင်ရှားစွာပင် ဆိုလိုနေသည်။ လောကကြီးတွင် ထိုရထားလုံးပေါ်၌ ထိုင်ခွင့်ရှိသော တစ်ဦးတည်းသောသူမှာ သိသာထင်ရှားစွာပင် လျန်ဝမ်စွန်း ဖြစ်၏။

မြောက်ဘက်နယ်မြေများတွင် လှည့်လည်သွားလာနေသော ပညာသစ်ပင်စံအိမ်မှ ကျွမ်းကျင်သူ မပေါ်လာမီ ဤမင်းသားသည် ဖြစ်နိုင်ခြေများအရ စုလီနှင့် ချန်းချန်ရှန်တို့ ဖြေရှင်းရမည့် အကြီးမားဆုံးသော ပြဿနာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ လျန်ဝမ်စွန်း ဆိုသည်မှာ အမှန်တကယ်တော့ မင်းသား၏ နာမည် မဟုတ်ပေ။ သူ့နာမည်က လျန်ကျန် ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ရွှမ်ယန်မြို့တစ်မြို့လုံးတွင် သူ့ကို ထိုနာမည်ဖြင့် ခေါ်ဝေါ်ရဲသူ တစ်ယောက်မျှ မရှိပေ။ ထို့ကြောင့် တဖြည်းဖြည်းနှင့် တိုက်ကြီးတစ်ခုလုံးကလည်း သူ့ကို လျန်ဝမ်စွန်းဟု စတင် ခေါ်ဝေါ်လာကြတော့သည်။

လွတ်မြောက်ခြင်းစာရင်း၏ အဆင့်သုံးနေရာ၊ ပွင့်လင်းပြတ်သားသူ လျန်ဝမ်စွန်း။ ဤဘွဲ့ထူးသည် အမြင့်မြတ်ဆုံး သွေးမျိုးဆက်နှင့် အကြီးမားဆုံး မွေးရာပါပါရမီကို ပိုင်ဆိုင်ထားသော လျန်ဝမ်စွန်း၏ စရိုက်လက္ခဏာမှ မြစ်ဖျားခံလာခြင်း ဖြစ်သည်။ လူငယ်မင်းသားသည် ကိစ္စများကို လုပ်ဆောင်ရာတွင် အလွန် တိုက်ရိုက်ကျပြီး အလွန် ပွင့်လင်းပြတ်သားစွာ လုပ်ဆောင်လေ့ ရှိသည်။ တစ်နည်းအားဖြင့် အလွန် နိုင်ထက်စီးနင်း လုပ်တတ်၏။ လျန်နန်းတော်၏ ဧကရာဇ်ရထားလုံးသည် အလွန် ကြီးမားလွန်းသဖြင့် တည်းခိုခန်းရှိရာ လမ်းမဆီသို့ ဝင်ရောက်နိုင်ခြင်း မရှိပေ။ ရလဒ်အနေဖြင့် ၎င်းသည် ရွှမ်ယန်မြို့ မြောက်ဘက်မှ ဆင်းလာရာ လမ်းတစ်လျှောက်ရှိ အိမ်များကို ဖြိုချဖျက်ဆီးလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ တကယ်ကို အလွန် နိုင်ထက်စီးနင်း ဆန်လှပေသည်။

ဝုန်းခနဲ အသံနှင့်အတူ တည်းခိုခန်း တစ်ဖက်ခြမ်းရှိ အဆောက်အအုံများ ပြိုကျသွားပြီး ဖုန်မှုန့်အများအပြား လေထဲသို့ လွင့်ပျံတက်သွား၏။

အလွန် ခမ်းနားထည်ဝါသော ရထားလုံးတစ်စီး ဖုန်မှုန့်တိမ်တိုက်များကြားမှ ဖြည်းညင်းစွာ ပေါ်ထွက်လာသည်။

ထိုရထားလုံးသည် အကျယ် ဆယ်ကျန့်ခန့် ရှိပြီး အရှည်လည်း ဆယ်ကျန့်ခန့် ရှိသည်။ ၎င်းကို အလွန် အဖိုးတန်သော မီးတောင်ဖန်ကျောက်များဖြင့် ဖုံးအုပ်ထား၏။ ၎င်းကို ကျွမ်းကျင်ပညာရှင် တစ်ဦးက ပန်းပွင့်ဖတ် အလွှာပေါင်း ရာချီဖြင့် ထုဆစ်ထားသဖြင့် ကြာပန်းပလ္လင်တစ်ခုနှင့် တူနေသည်။

ကြာပန်းပလ္လင်၏ ဘေးနှစ်ဖက်တွင် ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သော လူငယ်မောင်မယ် တစ်ဒါဇင်ခန့် ရပ်နေကြသည်။

ထိုမျှ ကြီးမားသော ကြာပန်းပလ္လင်ပေါ်တွင် လူတစ်ယောက် ထိုင်နေ၏။

ထိုလူသည် အလွန် ချောမောခန့်ညားပြီး သူ၏ ဆံပင်နက်များကို အလွန် သေသပ်စွာ ဖြီးသင်ထားသည်။ သူ၏ အဝတ်အစားများက ရိုးရှင်းပုံရသော်လည်း တကယ်တမ်း၌ အလွန် လက်ရာမြောက်ပြီး မြင့်မြတ်သော အရှိန်အဝါတစ်ခု ပါရှိနေသည်။ သူ၏ ထိုင်ပုံထိုင်နည်းက ကြာပန်းပလ္လင် အလယ်ဗဟိုတွင် အလွန် မတ်မတ်မတ်မတ် ရှိနေ၏။ သူ၏ ညာလက်က ဒူးပေါ်တွင် ရှိနေပြီး ဘယ်လက်က ကျည်ပွေ့တစ်ခုကို ကိုင်ထားသည်။ သူက ရှေ့သို့ အနည်းငယ် ကိုင်းညွှတ်နေပြီး ရုပ်တုတစ်ခုနှင့် တူနေ၏။ သူ၏ မျက်လုံးများကလည်း ရုပ်တုတစ်ခုကဲ့သို့ပင် အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်နေခြင်း မရှိဘဲ အေးစက်သော ခံစားချက်မျိုးသာ ရှိနေသည်။

ဤလူသည် လျန်ဝမ်စွန်း ဖြစ်သည်။

သူသည် ရွှမ်ယန်မြို့၏ မရေမတွက်နိုင်သော အိမ်ရာများကို ဖြတ်၍ တံခါးမကြီး တစ်ချပ်ကို တိုက်ရိုက် ဖွင့်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူက တောင်တန်းကို လာကြည့်ခြင်း ဖြစ်၏။

ပြီးနောက် တောင်တန်းကို တွန်းလှဲပစ်ရန် ဖြစ်သည်။

-အခန်း (၃၈၃) ပြီး

Book List