Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၃၈၄) မဟာဧည့်ခံပွဲကြီး၏ အစ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လျန်ဝမ်စွန်း လာကြည့်ပြီး တွန်းလှဲပစ်ချင်နေသော တောင်တန်းမှာ သဘာဝကျစွာပင် လီတောင်တန်း ဖြစ်လေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">စုလီ ဆိုသည်မှာ လီတောင်တန်း ဖြစ်ကြောင်း တိုက်ကြီးတစ်ခုလုံး သိရှိထားကြ၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">အတိတ်တွင် ထိုတောင်ထွတ်သည် ထင်ရှားကျော်ကြားပြီး ချဉ်းကပ်၍ မရနိုင်ခဲ့ပေ။ ဝမ်ဖော့၊ ရှောင်ကျန်းနှင့် လျန်ဝမ်စွန်း ကဲ့သို့သော လွတ်မြောက်ခြင်းစာရင်း၏ ထိပ်ဆုံးမှ ကျွမ်းကျင်သူများပင် ၎င်းကို ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင် စိန်ခေါ်နိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ကြချေ။ သို့သော်လည်း လက်ရှိတွင် စုလီသည် အပြင်းအထန် ဒဏ်ရာရထားပြီး တောင်ထွတ်ကြီးသည်လည်း စတင် ယိမ်းယိုင်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လျန်ဝမ်စွန်းသည် ဤတောင်ထွတ်ကို ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်မည့် အရည်အချင်းနှင့် စွမ်းအား သူ့တွင် ရှိသည်ဟု ယုံကြည်ထား၏။ ရလဒ်အနေဖြင့် သတင်းရရှိပြီးနောက် သူသည် ဧကရာဇ်ရထားလုံးကြီးကို စီးနင်း၍ အိမ်တော်မှ ထွက်ခွာလာပြီး တည်းခိုခန်းရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ထိုတောင်ကြီး၏ ရှေ့တွင် အခြား လူငယ်လေးတစ်ယောက် ရပ်နေသည်မှာ တစ်ခုတည်းသော အတားအဆီး ဖြစ်၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">အကယ်၍ သူ ထိုတောင်ကြီးကို တွန်းလှဲပစ်ချင်ပါက ဤလူငယ်လေးဟူသော အတားအဆီးကို ဖြတ်ကျော်ရမည် ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“မင်းက ချန်းချန်ရှန်လား…”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လျန်ဝမ်စွန်းက တည်းခိုခန်း၏ ကျောက်သားလှေကားထစ်များ ရှေ့တွင် ရှိနေသော လူငယ်လေးကို ကြည့်၍ တည်ငြိမ်စွာ မေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ချန်းချန်ရှန် ထိုမေးခွန်းကို ပြန်မဖြေခဲ့ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လက်ရှိတွင် သူ အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားနေသောကြောင့်တည်း။ စာအုပ်ဂူဗိမာန် ဝင်ပေါက်တွင် ဝမ်ဖော့ကို အဝေးမှ လှမ်းမြင်ခဲ့ဖူးသည်မှလွဲ၍ လွတ်မြောက်ခြင်းစာရင်းဝင် တစ်ယောက်ကို သူ မြင်တွေ့ဖူးခြင်းမှာ ဤသည်က ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်၏။ ဤလူများသည် လူ့လောက၏ စစ်မှန်သော အဓိက အင်အားစုများ ဖြစ်ကြသည်။ ပွင့်လန်းသော ခေတ်တစ်ခေတ်သည် လျန်ဝမ်စွန်းနှင့် အခြားနာမည်ကျော်များဖြင့် စတင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ရှီးနင်ရွာမှ မြို့တော်သို့ ခရီးနှင်လာပြီးနောက် သူသည် အလွန် အရေးပါသော စစ်မှန်သည့် ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးများစွာကို တွေ့မြင်ခဲ့ရပြီး ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ထိုပုဂ္ဂိုလ်ကြီးများက အလွန် မြင့်မားလွန်းလှ၏။ တာအိုသခင်ပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ စုလီပဲ ဖြစ်ဖြစ် သူတို့နှင့် ရင်းနှီးသည်ဟု ဆိုနိုင်သော်လည်း ချန်းချန်ရှန် အနေဖြင့် အမှန်တကယ် လက်ခံနိုင်ခြင်း မရှိပေ။ သို့သော်လည်း ကြာပန်းနက်ပလ္လင်ပေါ်မှ လူငယ်မင်းသားမှာမူ ကွာခြားသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ချန်းချန်ရှန်၏ လက်ရှိ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်နှင့် ကျော်ကြားမှုအရ သူသည် တိမ်ပြာအဆင့်သတ်မှတ်ချက် စာရင်း၏ အကန့်အသတ်များကို ကျော်လွန်၍ ရွှေရောင်ဂုဏ်ထူးဆောင် စာရင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်နေပြီ ဖြစ်သောကြောင့်တည်း။ တစ်နည်းအားဖြင့် သူသည် လွတ်မြောက်ခြင်းစာရင်းနှင့် အလွန် နီးစပ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ နီးစပ်မှသာ စစ်မှန်သော ဖိအား၊ တစ်နည်းအားဖြင့် ကွာဟချက်ကို သူ ခံစားနိုင်မည် ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လျန်ဝမ်စွန်း မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။ ချန်းချန်ရှန်၏ တိတ်ဆိတ်မှုက သူ့ကို အတော်လေး အံ့အားသင့်သွားစေသော်လည်း အကြောင်းပြချက် တစ်စုံတစ်ရာကြောင့် သူ ဒေါသမထွက်ခဲ့ပေ။ သူက နောက်တစ်ကြိမ် တည်ငြိမ်စွာ ထပ်မေးလိုက်၏။ “မင်းက ချန်းချန်ရှန်လား…”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ ချန်းချန်ရှန် သတိပြန်ဝင်လာပြီးမှ လျန်ဝမ်စွန်းက သူ့ကို မေးနေကြောင်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူက စုလီကို သတ်ရန် လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ စုလီကို သတ်ရဲသူများသည် ပထမဆုံး အနေဖြင့် သူတို့၏ အာရုံစိုက်မှုကို ချန်းချန်ရှန်အပေါ် ထားရှိကြမည် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ အခြားလူငယ်လေးသာ ဆိုပါက အနည်းငယ် မောက်မာပြီး ကျေနပ်နေကောင်း နေပေလိမ့်မည်။ သို့သော်လည်း ချန်းချန်ရှန်ကမူ ထိုသို့ မဖြစ်ခဲ့ပေ။ အကြောင်းမှာ သူသည် ကျော်ကြားသူတစ်ယောက် ဖြစ်နေသည်ဟူသော အသိ သူ့တွင် မရှိသောကြောင့် ဖြစ်၏။ တကယ်တမ်းတွင်မူ တက္ကသီလာပွဲတော်၊ မဟာစာမေးပွဲကြီး၊ ကောင်းကင်ကျမ်းစာ ကျောက်စာတိုင်များကို နားလည်သဘောပေါက်ချိန် သို့မဟုတ် ရိုးရာကျောင်းတော်၏ ကျောင်းအုပ်ကြီး ရာထူးကို လက်ခံလိုက်ချိန်မှစ၍ ကိစ္စရပ်အမျိုးမျိုးက သူ့ကို တိုက်ကြီးပေါ်တွင် အကျော်ကြားဆုံး ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ဖြစ်လာစေခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။ လျန်ဝမ်စွန်းကဲ့သို့ လူမျိုးပင်လျှင် သာမန် နှုတ်ဆက်စကား ဆိုသည့်တိုင် သူ့ကို ဦးစွာ စကားအနည်းငယ် ပြောဆိုရမည် ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">တည်းခိုခန်း တည်ရှိရာ လမ်းမရှည်ကြီးပေါ်တွင် တိတ်ဆိတ်နေပြီး ဖုန်မှုန့်များက ဖြည်းညင်းစွာ ငြိမ်ကျလာသည်။ နေရာအနှံ့အပြားတွင် ပြန့်ကျဲနေသော ဘုန်းတော်ကြီးများမှလွဲ၍ အခြားလူများစွာကို ဝိုးတဝါး မြင်တွေ့နေရသည်။ ထိုလူများသည် နန်းတော်မှ အသေခံတပ်ဖွဲ့ဝင်များ ဖြစ်ပုံရပြီး တည်းခိုခန်းကို အချိန်မရွေး တိုက်ခိုက်ရန် အဆင်သင့် ဖြစ်နေကြသည်။ သို့သော်လည်း လူတိုင်းက ချန်းချန်ရှန်၏ အဖြေကို စောင့်ဆိုင်းနေကြသဖြင့် သူတို့ ယာယီအားဖြင့် လှုပ်ရှားခြင်း မရှိကြသေးပေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ရှီးနင်ရွာမှ လူငယ်တာအိုလေးသည် လက်ရှိတွင် လျန်ဝမ်စွန်းကဲ့သို့ လူမျိုးနှင့် တန်းတူ ပြောဆိုပိုင်ခွင့် ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သို့သော်လည်း မျှော်လင့်မထားဘဲ ချန်းချန်ရှန်က ဘာစကားမျှ မပြောခဲ့ချေ။ သူက ချက်ချင်း လှည့်ထွက်သွားပြီး တည်းခိုခန်းထဲသို့ ဝင်ကာ တံခါးများကို ပိတ်၍ ဒုတိယထပ်သို့ ပြေးတက်သွားတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လျန်ဝမ်စွန်းသည် ကြာပန်းနက်အလယ်တွင် မတ်မတ်မတ်မတ်နှင့် တောင့်တောင့်ကြီး ထိုင်နေသည်။ သူ မျက်ခုံးများကို ပို၍ မြင့်အောင် ပင့်လိုက်ပြီး ပြုံးသလို မပြုံးသလို မျက်နှာထားမျိုး ဖြစ်ပေါ်လာ၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ပိတ်ထားသော တံခါးကို တွန်းဖွင့်ပြီး ချန်းချန်ရှန် စုလီ၏ ကုလားထိုင်ရှေ့သို့ ရောက်လာသည်။ ချန်းချန်ရှန်က ပြောလိုက်၏။ “ကျွန်တော်တို့ ထွက်ပြေးရအောင်…”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">စုလီ မျက်လုံးဖွင့်၍ သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ “အရှုံးပေးဖို့ အချိန်တောင် မရှိသေးဘဲ ထွက်ပြေးဖို့ စိတ်လောနေပြီလား…”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ချန်းချန်ရှန် ခေါင်းငုံ့ထားပြီး ဘာမှ ပြန်မပြောပေ။ သူ၏ ရင်ဘတ်က နိမ့်လိုက်မြင့်လိုက် ဖြစ်နေ၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူ စုလီကို ခေါ်ပြီး ထွက်ပြေးချင်သည်။ ဆိုလိုသည်မှာ သူ၏ မူလအကြံအစည်ကို စွန့်လွှတ်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူ အရှုံးပေးလိုက်ပြီ ဖြစ်၏။ အင်အားကွာခြားချက်ကြောင့် သူ အရှုံးပေးလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် လျန်ဝမ်စွန်းကို သူ သေချာပေါက် နိုင်မည် မဟုတ်ကြောင်း သိလိုက်သောကြောင့်တည်း။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဆံခြည်မျှင်လောက်ပင် အခွင့်အရေး မရှိပေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">တည်းခိုခန်း အပြင်ဘက်ရှိ လမ်းမရှည်ကြီးသည် ယခင်အတိုင်း တိတ်ဆိတ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လျန်ဝမ်စွန်းက ရွှမ်ယန်မြို့၏ ဘုန်းတော်ကြီးကို အပေါ်စီးမှ ကြည့်ကာ မေးလိုက်၏။ “တာအိုအသင်းတော်က ဒီကိစ္စတွေကို ဂရုစိုက်မှာလား…”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဟွာကျဲဖူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မည်သည့် ခံစားချက်မျှ မရှိဘဲ ပြောလိုက်သည်။ “မသက်ဆိုင်တဲ့ လူတွေရဲ့ အသက်ရှင်ခြင်း၊ သေဆုံးခြင်းကို ကျွန်တော် ဂရုမစိုက်ပါဘူး… ဒါပေမဲ့ ကျောင်းအုပ်ကြီးချန်းရဲ့ ဘေးကင်းရေးကိုတော့ ကျွန်တော်တို့ ဂရုစိုက်ရပါမယ်”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ယခင်က ချန်းချန်ရှန်သည် သူ မြို့ထဲသို့ ရောက်ရှိနေကြောင်း မသိချင်ယောင်ဆောင်၍ ရသည်ဟု ဘုန်းတော်ကြီးကို ပြောခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း ရွှမ်ယန်မြို့တစ်ခုလုံးက သူ ရှိနေကြောင်း သိသွားပြီ ဖြစ်ရာ တာအိုအသင်းတော်မှ လူများက သူ့ကို မည်သို့ ဂရုမစိုက်ဘဲ နေနိုင်ပါမည်နည်း။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဒီလူငယ်ကျောင်းအုပ်ကြီးချန်းက ဒီကိစ္စကို ဘာလို့ ဂရုစိုက်နေလဲ ကျွန်တော် နားမလည်ဘူး… ဒါပေမဲ့… ကျွန်တော်ကတော့ ဂရုမစိုက်ဘူး”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လျန်ဝမ်စွန်းက သူ၏ အင်္ကျီလက်ထဲမှ နှင်းကဲ့သို့ ဖြူဖွေးသော လက်ကိုင်ပုဝါတစ်ထည်ကို ထုတ်ယူ၍ သူ့အဝတ်အစားပေါ်တွင် ကပ်နေသော ဖုန်မှုန့်များကို ဖွဖွလေး သုတ်ဖယ်လိုက်သည်။ သူက ဆက်ပြောလိုက်၏။ “အိမ်တော်ရဲ့ ရထားလုံးကို သုံးလိုက်ပြီဆိုမှတော့ ဒီကိစ္စက အဆုံးသတ်တစ်ခု ရှိရမယ်”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဟွာကျဲဖူက သူ့ကို လေးနက်သော မျက်နှာထားဖြင့် ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ “တာအိုသခင်က ကျောင်းအုပ်ကြီးချန်း မြို့တော်ကို ပြန်ရောက်လာမယ့်အချိန်ကို စောင့်နေပါတယ်”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လျန်ဝမ်စွန်း၏ လှုပ်ရှားမှုများ အနည်းငယ် ရပ်တန့်သွားပြီး ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်နေပြီးမှ ပြောလိုက်၏။ “အဲဒါဆို သူ့ကို ပြန်ပို့လိုက်… သူ မသွားချင်ဘူးဆိုရင်တော့ ကျွန်တော် သူ့ကိုပါ သတ်လိုက်ရမှာပဲ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဟွာကျဲဖူ ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “အဲဒီလိုသာ ဖြစ်ခဲ့ရင် လျန်အိမ်တော်ဆိုတာ ရှိတော့မှာ မဟုတ်ဘူး”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဘုန်းတော်ကြီးက ခြိမ်းခြောက်ခြင်း မပါဘဲ အလွန် ရိုးရှင်းစွာ ပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤသည်က ဘက်လိုက်မှုမရှိသော အမှန်တရားတစ်ခု ဖြစ်သောကြောင့်တည်း။ အကယ်၍ ချန်းချန်ရှန်သာ ရွှမ်ယန်မြို့တွင် သေဆုံးသွားခဲ့ပါက တာအိုအသင်းတော် မည်သို့ တုံ့ပြန်မည်ကို လူတိုင်း စိတ်ကူးကြည့်နိုင်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သို့သော်လည်း သူက အလွန် ရိုးရှင်းစွာ ပြောလိုက်သောကြောင့် ထိုစကားတွင် အလျှော့ပေးမည့် အရိပ်အယောင် လုံးဝ မရှိပေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လျန်ဝမ်စွန်း နောက်တစ်ကြိမ် တိတ်ဆိတ်သွားပြန်သည်။ သူက ဖုန်မှုန့်အနည်းငယ် ပေကျံနေသော လက်ကိုင်ပုဝါကို ရထားလုံးပေါ်မှ လွှင့်ပစ်လိုက်ပြီး စိတ်ဝင်စားမှု လုံးဝ မရှိသည့်ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်၏။ “မရှိတော့ဘူး ဟုတ်လား… လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ်နှစ်ကျော်က ဖြစ်ခဲ့တဲ့ကိစ္စ ပြီးသွားတာတောင် ဘာအကြောင်းပြချက်ကြောင့် ကျွန်တော်တို့ လျန်အိမ်တော် ရှိနေသေးတယ်လို့ ခင်ဗျား ထင်လဲ… ဒီနေ့ ကျွန်တော် စုလီကို နေ့ခင်းကြောင်တောင် သတ်မှာ… လီတောင်တန်းက ကျွန်တော့်မျိုးနွယ်စု တစ်ခုလုံးကို သတ်ဖြတ်မှာကို ကြောက်နေရဦးမှာလား… ကျွန်တော့်ကို ဒါတွေ လာပြောနေတာ အလကားပဲ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဟွာကျဲဖူ ရုတ်တရက် နွေဦးလေပြေ အေးစက်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ လွန်ခဲ့သော ဆယ်နှစ်ကျော်က ရိုးရာကျောင်းတော်၏ သွေးစွန်းသော အမှုကိစ္စ ပြီးနောက် ကြောက်မက်ဖွယ် အကောင်းဆုံးသော သတ်ဖြတ်မှုကြီး ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း သူတော်စင်များက အတင်းအကျပ် ဖုံးဖိထားခဲ့သဖြင့် အသေးစိတ် အချက်အလက် အားလုံးကို သူ သေချာမသိခဲ့ပေ။ သို့တိုင်အောင် လျန်အိမ်တော် မည်မျှ ခါးသီးသော တန်ဖိုးကို ပေးဆပ်ခဲ့ရသည် ဆိုခြင်းကိုတော့ သူ ကောင်းစွာ သိရှိထားသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူက ရထားလုံးပေါ်ရှိ လူငယ်မင်းသားကို ကြည့်၍ ပြောလိုက်၏။ “ဘာလို့ မင်းသားက ဒီလောက် ပြတ်သားနေရတာလဲ…”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ကြာပန်းနက် ရထားလုံးက အလွန် ကြီးမားသည်။ လျန်ဝမ်စွန်းသည် အလယ်ဗဟိုတွင် ထိုင်နေပြီး တစ်ဆင့် မြင့်နေသကဲ့သို့ ရှိကာ တည်းခိုခန်း၏ ဒုတိယထပ်နှင့် တစ်တန်းတည်း နီးပါး ဖြစ်နေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူက ဒုတိယထပ်ရှိ တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ပိတ်ထားသော ပြတင်းပေါက်ကို ကြည့်၍ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ “အဲဒီစကားလုံး ခြောက်လုံးကို ဒီလောက် ပြတ်ပြတ်သားသား အော်ပြောဖို့ သူ့ကို ဘယ်သူ ခိုင်းလိုက်တာလဲ…”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ရွှမ်ယန်မြို့သည် တိတ်ဆိတ်သော သေမင်းတမန် မြို့တစ်မြို့ ဖြစ်သွားသည်။ ချန်းချန်ရှန် ပြတင်းပေါက်များကို တွန်းဖွင့်ပြီး ချစ်စဖွယ် နွေဦးနေရောင်ခြည်အောက်တွင် ထိုစကားလုံး ခြောက်လုံးကို အော်ပြောလိုက်သောကြောင့် သတ်ဖြတ်ပွဲတစ်ခုက သူတို့ မျက်စိရှေ့မှောက်တွင် ဖြစ်ပျက်တော့မည် ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">‘စုလီ ဒီမှာ ရှိတယ်’</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဤစကားလုံး ခြောက်လုံးက ချန်းချန်ရှန်နှင့် စုလီကို သေမင်းထောင်ချောက်ထဲသို့ တွန်းပို့လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">တကယ်တမ်းတွင်မူ စုလီကို သတ်ချင်နေသော လူများက သူတို့နှစ်ဦးကို ဤမျှ ဆိုးရွားသော အခြေအနေဆီသို့ တွန်းပို့လိုက်ခြင်း မဟုတ်ပါလော။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">တာအိုအသင်းတော်က စုလီကို ဘာမျှ မလုပ်နိုင်ပေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">မဟာကျိုး စစ်တပ်ကလည်း ဘာမျှ မလုပ်နိုင်ပေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လျန်ဝမ်စွန်းကဲ့သို့ စုလီကို တိတ်တဆိတ် သတ်ချင်နေကြသူများသည် သူ့ကို နေ့ခင်းကြောင်တောင်၌သာ သတ်ဖြတ်နိုင်တော့မည် ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လောကကြီးရှိ ကိစ္စများစွာကို လုပ်သာလုပ်နိုင်ပြီး ထုတ်ပြော၍ မရပေ။ အခြားလူများကို အမြင်ခံ၍ ဆိုလျှင် ပို၍ပင် ဆိုးသေး၏။ သို့မဟုတ်ပါက ရှင်းပြရန် ခက်ခဲပေလိမ့်မည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">တောင်ပိုင်းသားများအတွက် ဖြစ်စေ၊ သမိုင်းစာအုပ်များအတွက် ဖြစ်စေ ရှင်းပြရန် ခက်ခဲပေလိမ့်မည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဥပမာအားဖြင့် စုလီကို သတ်ဖြတ်ခြင်းမျိုး ဖြစ်၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဤသည်က အတိတ်က ကြွေကျနေသော မိုးမခပင် လွင်ပြင် မဟာမိတ်အဖွဲ့ ကိစ္စ၊ ဆေးပင်တစ်ရာဥယျာဉ် အပြောင်းအလဲ ကိစ္စ၊ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာက ကျိုး ပျောက်ဆုံးသွားမှု၏ အမှန်တရားတို့ ကဲ့သို့ သမိုင်း၏ အရိပ်ထဲတွင် ဖုံးကွယ်ထားသော သွေးစွန်းသည့် အဖြစ်အပျက်တစ်ခုသာ ဖြစ်သင့်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သို့သော်လည်း ချန်းချန်ရှန်က စကားလုံး ခြောက်လုံးကို အသုံးပြု၍ လူတိုင်းသိသော မဟာအခမ်းအနားကြီးတစ်ခု ဖြစ်အောင် ဖန်တီးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“မဟာဧည့်ခံပွဲကြီးက စနေပြီလေ… မင်းက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ပွဲမပြီးခင် စောစောစီးစီး ပြန်လို့ရမှာလဲ…”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">တည်းခိုခန်း၏ မှောင်မိုက်နေသော အခန်းထဲတွင် စုလီသည် ကုလားထိုင်ပေါ်၌ ထိုင်နေသည်။ သူက သူ့ရှေ့တွင် ခေါင်းငုံ့ထားသော လူငယ်လေးကို ကြည့်၍ အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်၏။ “ငါ မင်းကို စစ်သည်တွေ ဘယ်လို သုံးရမလဲဆိုတာ သင်ပေးခဲ့တယ်… ဉာဏ်ပညာဓားကို မင်း စိတ်တိုင်းကျ ဘယ်လို သုံးရမလဲဆိုတာ သင်ပေးခဲ့တယ်… မင်း အများကြီး သင်ယူနိုင်ခဲ့တယ်… ငါ မင်းအပေါ် ထားခဲ့တဲ့ အကြီးမားဆုံး မျှော်လင့်ချက်တွေထက်တောင် ကျော်လွန်ပြီး သင်ယူနိုင်ခဲ့တယ်… တကယ်တမ်းကျတော့ မင်းရဲ့ အော်သံလေး တစ်ချက်နဲ့တင် အပြောင်းအလဲတွေ အများကြီး ဖန်တီးနိုင်ခဲ့တယ်… အခု ငါ တကယ် သိချင်နေပြီ… မင်း ငါ့ကို ဘယ်လောက်ကြာကြာ ကာကွယ်ပေးနိုင်မလဲ ဆိုတာကိုပေါ့…”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">-အခန်း (၃၈၄) ပြီး</p> <p style="text-align:justify"> </p>


Save