Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၃၈၅)</h2> <h2 style="text-align: center;">တစ်ခါတလေ လူတစ်ယောက်ကို ကယ်တင်ဖို့အတွက်</h2> <h2 style="text-align: center;">လူတစ်ယောက်ကို ဘယ်လိုသတ်ရမလဲဆိုတာ သင်ယူရတတ်တယ်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">စုလီ ပုန်းခိုနေသည့် နေရာကို အော်ဟစ်လိုက်ခြင်းဖြင့် ညဉ့်ယံ၏ အမှောင်ထုထဲတွင် ဖုံးကွယ်နေသော လူများနှင့် ကိစ္စရပ်အားလုံးကို နေရောင်အောက်သို့ ရောက်လာအောင် ဖိအားပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ချန်းချန်ရှန် ထိုသို့ဖြစ်လာရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိခဲ့သော်လည်း သူ၏ နှလုံးသား ဆန္ဒအတိုင်းသာ ပြုမူဆောင်ရွက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ အဂရုစိုက်ဆုံး အရာမှာ သူ၏ နှလုံးသား အလိုအတိုင်း လိုက်နာရန် ဖြစ်သောကြောင့်တည်း။ သို့သော်လည်း သူ ဤလုပ်ရပ်ကို မလုပ်ဆောင်မီ နောက်ဆက်တွဲ ဘာဖြစ်လာမည်ကို သေချာစွာ ထည့်သွင်းစဉ်းစားခဲ့ပြီး ဆိုးကျိုးထက် ကောင်းကျိုးက ပိုများမည်ဟု တွေးထင်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့်ပင် လျန်ဝမ်စွန်းက အလွန် နောင်တရစွာ သက်ပြင်းချလိုက်ခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဤသည်က ဗျူဟာတစ်မျိုး ဖြစ်ပြီး တွက်ချက်မှုတစ်ခုလည်း ဖြစ်သည်။ တောင်ပိုင်းသို့ ခရီးနှင်ရာ လမ်းတစ်လျှောက် စုလီ သင်ကြားပေးခဲ့သော စစ်ပွဲစီမံကိန်း ရေးဆွဲခြင်းနှင့် ဓားသိုင်းပညာရပ်များ ကဲ့သို့သော မူဝါဒ အားလုံးကို အသုံးပြုထားခြင်း ဖြစ်၏။ အခြားရှုထောင့်တစ်ခုမှ ကြည့်လျှင် နွေဦးနေရောင်ခြည်အောက်၌ ရွှမ်ယန်မြို့ထဲသို့ သူ အော်ဟစ်လိုက်သော စကားလုံး လေးလုံးသည် ပိန်းပိတ်အောင် မှောင်မိုက်နေသော ညဉ့်ယံထဲသို့ သူ၏ ဉာဏ်ပညာဓားဖြင့် ထိုးစိုက်လိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် အမှောင်ထုကို ခွဲဖြာကာ အလင်းရောင် အနည်းငယ်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားစေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သို့သော်လည်း လျန်ဝမ်စွန်းကို သူ၏ ကိုယ်ပိုင် မျက်စိဖြင့် မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ၏ တွက်ချက်မှုများတွင် ပြဿနာ အချို့ ရှိနေကြောင်း ချက်ချင်း ခံစားလိုက်ရ၏။ ဤနေရာတွင် ရှိနေသော ပြဿနာမှာ သူ ပြောခဲ့သကဲ့သို့ လျန်ဝမ်စွန်းကို မနိုင်နိုင်သဖြင့် ထွက်ပြေးရမည် ဆိုခြင်းမျိုး မဟုတ်ဘဲ လျန်ဝမ်စွန်း ကိုယ်တိုင် ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ၏ မိသားစုကို ဆက်ခံမည့်သူ ဖြစ်ပါလျက်၊ လူထု၏ ဆန္ဒများ ပြောင်းလဲနေပါလျက် သူက စုလီကို သတ်ရန် နေ့ခင်းကြောင်တောင်ကြီး အမှန်တကယ် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ဒါက ဘာကြောင့်ပါလိမ့်…</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဘာလို့လဲ…” ချန်းချန်ရှန်က စုလီကို မေးလိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">စုလီက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူတို့အားလုံးရဲ့ မျိုးရိုးနာမည်က ‘လျန်’ ဖြစ်နေလို့လေ…”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လျန်ရှောင်ရှောင်၊ လျန်ဟုန်ကျွမ်း၊ လျန်ဝမ်စွန်း… စုလီကို သတ်ချင်စိတ် အပြင်းပြဆုံး ထုတ်ဖော်ပြသခဲ့ကြသော ဤလူသုံးဦးစလုံး၏ မျိုးရိုးနာမည်မှာ လျန် ဖြစ်နေကြသည်။ သူတို့အားလုံးက တော်ဝင်လျန် သွေးမျိုးဆက်ဝင်များ ဖြစ်နေကြသလား… ပြီးတော့ စုလီနှင့် လျန်အိမ်တော်ကြားတွင် ဖြေရှင်း၍ မရနိုင်သော မည်သို့သော ရန်ငြိုးမျိုး ရှိနေသနည်း…</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဧကရာဇ် ဖြစ်ပြီးမှ မင်းသားအဖြစ် ပြန်နေချင်တဲ့သူ ဘယ်သူရှိလို့လဲ…” စုလီက ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်ရှိ ကြီးမားသော ဧကရာဇ်ရထားလုံးပေါ်မှ ဝိုးတဝါး မြင်နေရသော ကြာပန်းနက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်၏။ “လျန်အိမ်တော် သခင်တွေရဲ့ မျိုးဆက်တိုင်း၊ မျိုးဆက်တိုင်းမှာ ရှိတဲ့ အကြီးမားဆုံး ဆန္ဒကတော့ မြို့တော်ကို ပြန်ပြီး ဧကရာဇ်ပလ္လင်ပေါ်မှာ နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်ထိုင်ဖို့ပဲ… ဒါပေမဲ့ သူတို့မှာ အခွင့်အရေး တစ်ခါမှ မရခဲ့ဘူး… နောက်ဆုံး လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ်နှစ်ကျော်က မြို့တော်မှာ ပြည်တွင်းစစ် ဖြစ်တော့မှ သူတို့ နောက်ဆုံးတော့ အခွင့်အရေး တစ်ခုကို မြင်တွေ့ခဲ့ရတာ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">အတိတ်က ထိုအဖြစ်အပျက်များအကြောင်း စုလီ ပြောပြဖူးသဖြင့် ချန်းချန်ရှန် ကြားဖူးနားဝ ရှိထားသည်။ ထို့ကြောင့် သူက ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးလိုက်၏။ “ပုန်ကန်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တာ သက်ရှည်ခြင်းဂိုဏ်း မဟုတ်ဘူးလား…”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">စုလီက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “လောကကြီးကို လိုချင်ရင် မင်းရဲ့ အစီအစဉ်တွေက နက်နဲရမယ်လေ… လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ရာပေါင်းများစွာကတည်းက လျန်အိမ်တော်က သက်ရှည်ခြင်းဂိုဏ်းထဲကို စိမ့်ဝင်ဖို့ စတင် လုပ်ဆောင်ခဲ့ကြတာ… လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ်နှစ်ကျော်က သက်ရှည်ခြင်းဂိုဏ်း ပဋိပက္ခတွေ ဖန်တီးခဲ့တာက သူတို့ရဲ့ ထူးချွန်တဲ့ ခြယ်လှယ်မှုတွေကြောင့်ပဲ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ချန်းချန်ရှန် နားမလည်နိုင်သေးချေ။ စုလီက သက်ရှည်ခြင်းဂိုဏ်းကို ဝင်ရောက်စီးနင်းပြီး အကြီးအကဲများ အားလုံးကို သတ်ဖြတ်ကာ လျန်အိမ်တော်၏ နှစ်ရာပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်ခဲ့သော ပူးပေါင်းကြံစည်မှုကို ချေမှုန်းပစ်လိုက်ခြင်းမှာ အမှန်တကယ် နာကြည်းစရာ ကောင်းသောအရာ ဖြစ်သော်လည်း အဘယ်ကြောင့် သူတို့က စုလီကို အူထဲအသည်းထဲအထိပါ မုန်းတီးနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေရသနည်း။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">စုလီက ပြောလိုက်၏။ “အဲဒီအကြီးအကဲတွေထဲမှာ တစ်ယောက်ရဲ့ မျိုးရိုးနာမည်က လျန်လေ… သူက လျန်ရှောင်ရှောင်ရဲ့ ဘိုးဘေး ဖြစ်လောက်တယ်… လျန်ဝမ်စွန်းနဲ့ လျန်ဟုန်ကျွမ်းက ဘာလို့ ငါ့ကို ဒီလောက် မုန်းနေရသလဲ ဆိုတာကတော့… ဖြစ်နိုင်တာက ငါ သက်ရှည်ခြင်းဂိုဏ်းက လူတွေကို သတ်ပြီးတဲ့အခါ ရွှမ်ယန်မြို့ကို ရောက်လာပြီး လျန်အိမ်တော်က အဘိုးကြီးတွေ အကုန်လုံးကိုပါ သတ်ပစ်လိုက်လို့ ဖြစ်မှာပေါ့”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ချန်းချန်ရှန် စကားမပြောနိုင် ဖြစ်သွားသည်။ ‘ဒါက တစ်မိသားစုလုံးကို သတ်ပစ်လိုက်တာနဲ့ အတူတူပဲလေ’ ဟု သူ တွေးလိုက်မိ၏။ သူတို့ကြားတွင် ဤမျှ သွေးစွန်းသော ရန်ငြိုးမျိုး ရှိနေမှတော့ လျန်တော်ဝင်သွေးမျိုးဆက်၏ မျိုးဆက်သစ် လူငယ်များက စုလီအပေါ် ဤမျှ ရန်ငြိုးထားနေကြခြင်း၊ လျန်ရှောင်ရှောင်က နတ်ဆိုးများနှင့် ပူးပေါင်းရန်ပင် ဝန်မလေးခဲ့ခြင်းတို့မှာ အံ့ဩစရာ မဟုတ်တော့ပေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်မှ လျန်ဝမ်စွန်းနှင့် ရွှမ်ယန်မြို့ ဘုန်းတော်ကြီးတို့၏ စကားပြောသံများကို ကြားနေရသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ချန်းချန်ရှန် ထိုစကားဝိုင်းကို တိတ်ဆိတ်စွာ နားထောင်နေပြီးမှ ရုတ်တရက် မေးလိုက်၏။ “စီနီယာ… အဲဒီလူတွေ အကုန်လုံးကို သတ်ဖို့ တကယ် လိုအပ်ခဲ့လို့လား…”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">စုလီ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် လှောင်ပြောင်လိုသော အမူအရာတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ “တရားပြန်ချဖို့ ပြင်နေပြန်ပြီလား…”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ချန်းချန်ရှန် ခေါင်းခါယမ်းလိုက်၏။ “ကျွန်တော်က ဒီကိစ္စအတွက် အစကတည်းက သွေးတွေ အများကြီး မစီးဆင်းခဲ့သင့်ဘူးလို့ ခံစားရုံ သက်သက်ပါ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">စုလီက မေးခွန်းကို တိုက်ရိုက် မဖြေဘဲ ပြောလိုက်သည်။ “အဲဒီတုန်းက သက်ရှည်ခြင်းဂိုဏ်းနဲ့ လျန်အိမ်တော်က တောင်ပိုင်းကို မြောက်ပိုင်းဆီ ကျူးကျော်စေချင်ခဲ့ကြတာ… အဲဒီအချိန်တုန်းက မြို့တော်က လုံးဝ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေတဲ့ အခြေအနေမှာ ရှိနေခဲ့တယ်… နန်းတွင်းနဲ့ တာအိုအသင်းတော်က အကွဲကွဲအပြားပြား ဖြစ်ပြီး ပြည်တွင်းစစ်မီးတွေ တောက်လောင်နေခဲ့တာ… တောင်ပိုင်းသားတွေ မဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့တဲ့ တစ်ခုတည်းသော ပြဿနာက သူတို့ရဲ့ အကြီးမားဆုံး ပြဿနာလည်း ဖြစ်နေခဲ့တယ်… အဲဒါက ထျန်းဟိုင် ရှိနေခြင်းပဲ… နောက်ဆုံးတော့ သူတို့က အဲဒီပြဿနာကို ဖြေရှင်းမယ့် နည်းလမ်းတစ်ခု ရှာတွေ့သွားခဲ့ကြတယ်”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဘာနည်းလမ်းလဲ…”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“သူတို့က ငါ့ကို မြို့တော်သွားပြီး ထျန်းဟိုင်ကို သတ်ခိုင်းကြတာ… ငါ ထျန်းဟိုင်ကို မသတ်နိုင်ရင်တောင်မှ ထျန်းဟိုင် အပြင်းအထန် ဒဏ်ရာရသွားလိမ့်မယ်လို့ သူတို့ ယုံကြည်ခဲ့ကြတယ်”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“စီနီယာ… ခင်ဗျား သွားခဲ့လား…” မေးခွန်းက သူ့နှုတ်ဖျားမှ ထွက်သွားသည်နှင့် အဓိပ္ပာယ်မရှိမှန်း ချန်းချန်ရှန် သိလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သဘာဝကျစွာပင် စုလီသည် နတ်ဧကရီထျန်းဟိုင်ကို သတ်ရန် မြို့တော်သို့ မသွားခဲ့ပေ။ သို့မဟုတ်ပါက သမိုင်းသည် ၎င်း၏ လက်ရှိပုံစံအတိုင်း ဖြစ်လာခဲ့လိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် စုလီက သူ့ကို အရူးတစ်ယောက်လို ကြည့်၍ မေးလိုက်၏။ “ငါက ရူးနေတဲ့ပုံ ပေါက်နေလို့လား…”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">‘ဘယ်တော့မှ ဖြစ်လာနိုင်စရာ မရှိတဲ့ ဒီအကြံဉာဏ်ကို တကယ် တွေးခဲ့ကြတဲ့ အဲဒီတောင်ပိုင်းသားတွေကသာ ရူးနေတာ ဖြစ်ရမယ်’ ဟု ချန်းချန်ရှန် တွေးလိုက်မိသည်။ သူက မေးလိုက်၏။ “အဲဒီတုန်းက သူတို့ စီနီယာကို ဘယ်လို စည်းရုံးဖို့ ကြိုးစားခဲ့ကြလဲ…”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“သူတို့က ငါ့မိန်းမကို ဖမ်းပြီး သက်ရှည်ခြင်းဂိုဏ်းရဲ့ ရေအေးကန်ထဲမှာ ချုပ်နှောင်ထားခဲ့ကြတယ်… ပြီးတော့ ငါ့ကို တရားမျှတမှုအကြောင်း တရားချကြတာပေါ့”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">စုလီ ဤစကားများကို ပြောလိုက်သည့်အချိန်၌ သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် ခံစားချက် သိပ်မရှိသော်လည်း ဆယ်နှစ်ကျော် ကြာမြင့်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည့်တိုင် ချန်းချန်ရှန်က သူ၏ ဒေါသကို အာရုံခံမိနေသလို ခံစားနေရဆဲ ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဘယ်သူမှ တခြားလူတွေကို မသတ်ချင်ကြပါဘူး… ငါလည်း မသတ်ချင်ဘူး”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">စုလီက ဤစကားများဖြင့် အဆုံးသတ်လိုက်သည်။ “သွေးတွေ အများကြီး စီးဆင်းရင် အဝတ်အစားတွေ မပြောနဲ့၊ ဓားကို ဆေးကြောရတာတောင် အရမ်း ဒုက္ခများတယ်… ဒါကြောင့် ငါက သတ်ရတာ မကြိုက်ဘူး… ဒါပေမဲ့ တချို့လူတွေ သေကို သေရမယ့်အချိန်၊ သွေးတွေ စီးကို စီးဆင်းရမယ့် အချိန်တွေ ရှိတတ်တယ်”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ချန်းချန်ရှန် နားလည်လိုက်သည်။ သူ ကြားဖူးခဲ့သော အတိတ်က ဤကိစ္စရပ်များမှာ နောက်ဆုံး၌ အပြည့်အဝ ရှင်းလင်းသွားပြီ ဖြစ်၏။ ဤအကြောင်းကို ပြောပြခြင်းဖြင့် စုလီသည် သူ့ကို အလွန် ရိုးရှင်းသော အမှန်တရားတစ်ခု ပေးသိချင်နေပြီး ချန်းချန်ရှန်၏ အကြံဉာဏ်များကိုလည်း ဆက်လက် နားမထောင်ချင်တော့ကြောင်း ပြသနေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဤလောကကြီးတွင် နေထိုင်ရာ၌ လွတ်လပ်စွာ နေထိုင်ချင်ပြီး ကိုယ်ချစ်ခင်ရသူများကို အန္တရာယ်မှ ကာကွယ်ပေးချင်လျှင် လုံလောက်အောင် သန်မာရမည် ဖြစ်သည်။ တစ်လောကလုံးက သင့်ကို သန်မာသည်ဟု ဝန်ခံပြီး သင့်အင်အားကို ကြောက်ရွံ့လာသည်အထိ သန်မာရမည် ဖြစ်သည်။ ၎င်းကို မည်သို့ သက်သေပြပြီး လောကကြီးက ဤအချက်ကို ဝန်ခံလာအောင် မည်သို့ လုပ်ဆောင်မည်နည်း။ သင်သည် အခြားသူများကို သတ်ဖြတ်ရန် ဆန္ဒရှိရမည် ဖြစ်ပြီး တစ်လောကလုံး သွေးစွန်းသွားစေရန် ဆန္ဒရှိရမည် ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">စုလီသည် ထိုကဲ့သို့သော လူစားမျိုးပင် ဖြစ်သည်။ သူသည် သက်ရှည်ခြင်းဂိုဏ်းမှ အကြီးအကဲ တစ်ယောက်မကျန် သတ်ဖြတ်ခဲ့ပြီး လျန်အိမ်တော်ကိုလည်း မျိုးပြုန်းလုနီးပါး ချေမှုန်းကာ တိုက်ကြီးတစ်ခုလုံးကို သွေးမြစ်အဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်ခဲ့သည်။ သူ့ဇနီးသည်၏ အသက်ကို ပြန်မကယ်နိုင်ခဲ့သော်လည်း နောက်ပိုင်း ဆယ်နှစ်တာ ကာလအတွင်း မည်သူကမျှ သူ့ကို ခြိမ်းခြောက်ရဲခြင်း သို့မဟုတ် အသုံးချရဲခြင်း မရှိခဲ့သလို မည်သူကမျှ သူ့သမီးကိုလည်း ခြိမ်းခြောက်ရဲခြင်း မရှိခဲ့ပေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">နားလည်ခြင်းက လက်ခံခြင်းဟု မဆိုလိုသော်လည်း ချန်းချန်ရှန် အနေဖြင့် စုလီကို အခြား ဘာမျှ ပြောစရာ မရှိတော့ပေ။ ထို့ကြောင့် သူ အခြားတစ်ယောက်ကို သွားပြောလျှင် ပိုကောင်းမည်ဟု တွေးလိုက်၏။ သူ ပြတင်းပေါက်ဆီသို့ လျှောက်သွားပြီး လိုက်ကာကို ဖယ်လိုက်သည်။ ဧကရာဇ်ရထားလုံးပေါ်မှ ကြာပန်းနက်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသော လျန်ဝမ်စွန်းကို ကြည့်ကာ အလွန် ရိုးရှင်းစွာ ကြေညာလိုက်၏။ “ကျွန်တော် သူ့ကို ကာကွယ်ပေးချင်တယ်”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လျန်ဝမ်စွန်း၏ ချောမောခန့်ညားပြီး မြင့်မြတ်သော မျက်နှာပေါ်တွင် သူ နားမလည်ကြောင်း ဖော်ပြနေသည့် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ “လူအများကြီးက မင်း ကျိုးဥယျာဉ်ထဲမှာ သေသွားပြီလို့ ထင်ခဲ့ကြတာ… မင်း ရွှမ်ယန်မြို့မှာ တကယ် သေရလိမ့်မယ်လို့ ငါ မထင်ထားခဲ့ဘူး”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ချန်းချန်ရှန်၏ ကြေညာချက်က အလွန် ရိုးရှင်းသလို လျန်ဝမ်စွန်း၏ တုံ့ပြန်မှုကလည်း အလွန် ရိုးရှင်းလှသည်။ သူသည် မရေမတွက်နိုင်သော အကြည့်များအောက်တွင် စုလီကို သတ်ရန် လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ရာ မည်သူ့ထံမှ ခြိမ်းခြောက်မှုကိုမျှ ဂရုမစိုက်ကြောင်း ဖော်ပြနေခြင်း ဖြစ်သည်။ တာအိုအသင်းတော်ထံမှ ခြိမ်းခြောက်မှုကိုပင် ဂရုစိုက်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“အဲဒီတုန်းက သူ ခင်ဗျားကို မသတ်ခဲ့ဘူး၊ လျန်ဟုန်ကျွမ်းကို မသတ်ခဲ့ဘူး၊ လျန်ရှောင်ရှောင်ကိုလည်း မသတ်ခဲ့ဘူး”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ချန်းချန်ရှန်က ဆက်ပြောလိုက်၏။ “သူက လျန်အိမ်တော်ကို ဆုတ်ခွာဖို့ လမ်းတစ်ခု ချန်ပေးခဲ့တယ်… ဒါကြောင့် လျန်အိမ်တော်ကလည်း သူ့ကို အသက်ရှင်ဖို့ လမ်းတစ်ခု ပြန်ချန်ပေးနိုင်လောက်ပါတယ်”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဒါပေမဲ့ အဲဒီတုန်းက အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့တဲ့သူ အရမ်း နည်းခဲ့တယ်… ဒါ့အပြင် အဲဒါကို ဆုတ်ခွာဖို့ လမ်းတစ်ခုလို့ မင်း တကယ် ထင်လို့လား… မဟုတ်ဘူး… ငါ့အိမ်တော် ဆုံးရှုံးလိုက်ရတာက ရာစုနှစ်ပေါင်းများစွာ တည်ဆောက်ခဲ့တဲ့ မရေမတွက်နိုင်တဲ့ လူတွေရဲ့ မျှော်လင့်ချက်တွေနဲ့ အိပ်မက်တွေပဲ… ဒါပေမဲ့ ငါ သူ့ကို အသက်ရှင်ဖို့ လမ်းတစ်ခု ပေးနိုင်ကောင်း ပေးနိုင်ပါလိမ့်မယ်” လျန်ဝမ်စွန်းက ရက်စက်စွာ ကြေညာလိုက်သည်။ “မင်း ငါ့ကို သူ့ခြေလက်လေးဖက်လုံး ဖြတ်တောက်ခွင့်ပြုပြီး သူ့သွေးကြောတွေကို ဖျက်ဆီးခွင့်ပြုရင် သူ့ကို အရှင်ထားပေးလို့ ရပါတယ်”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ချန်းချန်ရှန် ဤကိစ္စကို ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်စွာ စဉ်းစားလိုက်ပြီးမှ နောက်ဆုံးတွင် ပြန်ဖြေလိုက်၏။ “ဒါက မတရားပါဘူး”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လျန်ဝမ်စွန်းက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “သွေးကြွေးကို သွေးနဲ့ ပြန်ဆပ်တာ၊ သေခြင်းတရားကို သေခြင်းတရားနဲ့ ပြန်ဆပ်တာ၊ ဒါက အတရားမျှတဆုံးပဲ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ချန်းချန်ရှန်က ပြောလိုက်၏။ “စီနီယာက လူသားတွေအတွက် နှင်းလွင်ပြင်ကို သွားခဲ့တာပါ… သူ နတ်ဆိုးတွေရဲ့ ဝိုင်းရံတာ ခံခဲ့ရပြီး အပြင်းအထန် ဒဏ်ရာရခဲ့တာ… မဟုတ်ရင် ခင်ဗျားတို့ သူ့ကို သတ်နိုင်ဖို့ အခွင့်အရေးတောင် ရှိမှာ မဟုတ်ဘူး… ဒါကြောင့် အနည်းဆုံးတော့ သူက လူသားတွေရဲ့ လက်ထဲမှာ မသေသင့်ဘူး၊ အနည်းဆုံးတော့ ဒီတစ်ခါ မဖြစ်သင့်ဘူး၊ အနည်းဆုံးတော့ ဒီနည်းလမ်းနဲ့ မဖြစ်သင့်ဘူး… သူ တစ်ချိန်က လူဘယ်နှယောက်ကိုပဲ သတ်ခဲ့ပါစေ၊ သူက တကယ် လူဆိုးတစ်ယောက် ဖြစ်နေရင်တောင်မှပေါ့”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဤစကားများကို ကြားလိုက်ရသောအခါ တည်းခိုခန်း ဝန်းကျင်ရှိ ဘုန်းကြီးများနှင့် လျန်အိမ်တော်မှ အသေခံတပ်ဖွဲ့ဝင်များ၏ စိတ်ခံစားချက်များ ပြောင်းလဲသွားကြ၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လျန်ဝမ်စွန်းသည် ပြတင်းပေါက်ရှိ ချန်းချန်ရှန်ကို စိုက်ကြည့်ကာ တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။ “မင်း ပြောတာ အကြောင်းပြချက် ရှိကောင်း ရှိပါလိမ့်မယ်… ခေတ်တစ်ခေတ်ရဲ့ ဒဏ္ဍာရီတစ်ယောက် ဒီလိုမျိုး သေဆုံးသွားရတာ၊ သူ့ကို သတ်လိုက်တဲ့ ငါက သမိုင်းမှတ်တမ်းတွေထဲမှာ သူခိုး ဒါမှမဟုတ် လူယုတ်မာ ဆိုတဲ့ ဂုဏ်သတင်းဆိုးနဲ့ ကျန်ရစ်ခဲ့လိမ့်မယ်… ဒါပေမဲ့… ငါ ဂရုမစိုက်ဘူး၊ ပြီးတော့ ဒီလောကကြီးကလည်း ဂရုစိုက်မှာ မဟုတ်ဘူး… ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဒါက သူ့ကို သတ်ဖို့ တစ်ခုတည်းသော အခွင့်အရေး ဖြစ်နေပြီး လောကကြီးက လူတိုင်းက သူ့ကို သေစေချင်နေလို့ပဲ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ချန်းချန်ရှန်က မေးလိုက်၏။ “ဒါက နတ်ဆိုးတွေနဲ့ ပူးပေါင်းကြံစည်တာနဲ့ အတူတူပဲ ဖြစ်နေရင်တောင်မှလား…”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဒါက အရှက်မဲ့တဲ့ လူသတ်မှုတစ်ခုပဲ… နတ်ဆိုးတွေနဲ့ ပူးပေါင်းကြံစည်တာအကြောင်း ထည့်မပြောနဲ့ဦး၊ နတ်ဆိုးသခင်နဲ့ သဘောတူညီချက် လုပ်ရရင်တောင်မှ ဘာဖြစ်လဲ…”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လျန်ဝမ်စွန်း၏ လေသံက တရားမျှတပြီး ကျေနပ်နေပုံ ပေါ်သည်။ တည်းခိုခန်း ဝန်းကျင်ရှိ အဆောက်အအုံများ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပြိုကျသွားသည်နှင့်အမျှ ကျင့်ကြံသူများ၏ ပုံရိပ်များ စတင် ပေါ်ထွက်လာကြ၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ရွှမ်ယန်မြို့၏ တံခါးများ ပိတ်ထားသော်လည်း ဤအချက်က စုလီကို သတ်ချင်နေသော လူများကို မည်သို့ တားဆီးနိုင်ပါမည်နည်း။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ရုတ်တရက် မီးတောက်အလင်းတန်းတစ်ခု ကောင်းကင်ကို ဖြတ်သန်းသွားသည်။ ရုတ်တရက် အပူချိန် မြင့်တက်လာမှုနှင့်အတူ တိမ်နီကီရင်တစ်ကောင် လမ်းမရှည်ကြီး၏ တစ်ဖက်ခြမ်းသို့ ဆင်းသက်လာ၏။ ရွှယ်ဟယ်သည် ထိုအကောင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေပြီး သူ၏ သံချပ်ကာပေါ်၌ ထိုနေ့က စွန်းထင်းခဲ့သော သွေးများ ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။ မကြာမီတွင် အနီရောင် ကပြဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော လျန်ဟုန်ကျွမ်းသည် လမ်းမကြီး၏ အခြားတစ်ဖက်ခြမ်းတွင် ပေါ်လာသည်။ သူ၏ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော မျက်နှာပေါ်တွင် ဖုန်မှုန့်များ ပေကျံနေဆဲ ဖြစ်ပြီး ဓားဒဏ်ရာများကို သူ၏ ကိုယ်ပေါ်၌ ထင်ရှားစွာ မြင်တွေ့နေရဆဲ ဖြစ်သည်။ သူ မည်သို့ တောင့်ခံပြီး ဤမျှ လျင်မြန်စွာ ပြန်ရောက်လာနိုင်သည် ဆိုခြင်းမှာ လုံးဝ ပဟေဠိတစ်ခုပင် ဖြစ်၏။ လျန်ဟုန်ကျွမ်း ပေါ်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဟွာကျဲဖူ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ ထိုနေ့က လျန်ဟုန်ကျွမ်းအား စုလီ ရှိနေသည့် နေရာကို တိတ်တဆိတ် ပြောပြခဲ့သူမှာ ဤရွှမ်ယန်မြို့ ဘုန်းတော်ကြီးပင် ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“တွေ့လား… တာအိုအသင်းတော်တောင်မှ သူ့ကို တကယ် သေစေချင်နေတာ…” လျန်ဝမ်စွန်းက ချန်းချန်ရှန်ကို ကြည့်၍ ပြောလိုက်သည်။ “ဒီတော့ မင်းက လူ့လောကကြီး တစ်ခုလုံးကို ဘယ်လို တားဆီးမှာလဲ…”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ချန်းချန်ရှန်သည် ပတ်ဝန်းကျင် လမ်းများနှင့် လမ်းကြားများတွင် ရှိနေသော ထိုပုံရိပ်များကို ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်၏။ ဤလူများက မည်သူတွေ ဖြစ်သည်၊ မြောက်ဘက်တွင် မည်သို့သော ဂုဏ်သတင်းမျိုး ရှိသည်၊ သို့မဟုတ် မည်သည့် ဂိုဏ်း၊ မည်သည့် ကျောင်းတော်မှ ဖြစ်သည် ဆိုခြင်းကို သူ မသိပေ။ သူတို့၏ ချီစွမ်းအင်ကို ကြည့်ရုံဖြင့် ဤလူများ မည်မျှ ကြောက်စရာ ကောင်းကြောင်းကိုသာ သူ ပြောနိုင်၏။ ဤလူများသည် စုလီကို သတ်ရန် ရောက်လာကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ရွှယ်ဟယ်သည် မဟာကျိုး နတ်စစ်သူကြီး တစ်ယောက် ဖြစ်သဖြင့် သူက လှုပ်ရှားလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။ လျန်ဟုန်ကျွမ်းတွင်လည်း တိုက်ခိုက်ရန် အင်အား ရှိလောက်မည် မဟုတ်ပေ။ သို့သော်လည်း ဤအခြားလူများက တိုက်ခိုက်ကြပေလိမ့်မည်။ အမှောင်ထုထဲတွင် ပုန်းကွယ်နေသော နာမည်ကျော် လုပ်ကြံသူ လျိုချင်း ရှိနေသေးသည် ဆိုသည့် အချက်ကို ထည့်မပြောလျှင်ပင် ဖြစ်၏။ ယနေ့ ဤတိုက်ပွဲတွင် လျန်ဝမ်စွန်းအပြင် ကြောက်စရာအကောင်းဆုံး လူမှာ ထိုလုပ်ကြံသူ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">စုလီ အပြင်းအထန် ဒဏ်ရာရနေသည်။ ဤသည်က တိုက်ကြီးတစ်ခုလုံးကို စားသောက်ပွဲ တက်ရောက်ရန် ဖိတ်ကြားလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေ၏။ ယခုအခါ စားသောက်ပွဲ တက်ရောက်မည့် ဧည့်သည်များ အားလုံး ရောက်ရှိနေကြပြီ ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် သူတို့၏ ဓားများကို တူများအဖြစ် အသုံးပြုကြမည် ဖြစ်ပြီး ဝိုင်အကောင်းစားအစား သွေးတစ်ခွက်ကို သောက်ရန် ပြင်ဆင်နေကြကာ လူသားအသား ဟင်းလျာများကို စားသုံးကြပေတော့မည်။ ဤစားသောက်ပွဲသို့ နောက်ထပ် ဧည့်သည်များ လာဦးမည်လား ဆိုခြင်းကို ချန်းချန်ရှန် မသိသော်လည်း သူက ထမင်းစားပွဲကို တစ်စစီ ဆုတ်ဖြဲပစ်ရန် ကြိုးစားချင်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူသည် ပြတင်းပေါက်နားတွင် ရပ်လျက် ဧကရာဇ်ရထားလုံးပေါ်ရှိ လျန်ဝမ်စွန်းကို စိုက်ကြည့်နေ၏။ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာ မပြောင်းလဲသော်လည်း သူ၏ ချီစွမ်းအင်က ဖြည်းညင်းစွာ လည်ပတ်နေသည်။ သူ၏ ဝိညာဉ်အာရုံက ဓားမြှောင်၏ ဓားအိမ်ပေါ်တွင် နားခိုနေပြီး နဂါးနက်၏ ဝိညာဉ်နှင့် ချိတ်ဆက်ကာ ရက်ပေါင်းများစွာ အိပ်မောကျနေခဲ့သော ထိုဓားများကို နှိုးဆွလိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">မရေမတွက်နိုင်သော ဓားများ…</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူ စတင် တွက်ချက်လိုက်ပြီး သူ၏ မူလစွမ်းအင်ကို မီးရှို့ရန် ပြင်ဆင်ကာ သူ၏ ဓားတစ်သောင်းကို ထွက်ခွာစေရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဉာဏ်ပညာဓားနှင့် မီးတောက်ဓားတို့သည် စုလီ သင်ပေးထားသော ဓားများ ဖြစ်ကြပြီး ဓားတစ်သောင်းကမူ သူ၏ ဓားများ ဖြစ်ကြသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူ၏ ဓားလမ်းစဉ် တိုးတက်လာမှုများကို အသုံးပြု၍ ဓားတစ်သောင်း အသုံးပြုခဲ့သော ဓားဆန္ဒအတွက် အစားထိုးနိုင်မလား၊ ထိုနည်းအားဖြင့် ကျိုးဂူဗိမာန်ရှေ့မှ မြင်ကွင်းကို ထပ်မံ ဖန်တီးနိုင်မလား ဆိုသည်ကို သူ ကြည့်ချင်သည်။ ထို့နောက် သူသည် လျန်ဝမ်စွန်းကို ဓားချက်တစ်ချက်တည်းဖြင့် တိုက်ရိုက် သတ်ဖြတ်ပစ်မည် ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ချန်းချန်ရှန်သည် ဝိညာဉ်တံခါးဖွင့်ခြင်း အထက်အဆင့် ပါရမီရှင်တစ်ယောက် ဖြစ်သည်။ လျန်ဝမ်စွန်းသည် လွတ်မြောက်ခြင်းစာရင်း၏ ထိပ်ဆုံးရှိ စစ်မှန်သော ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ မည်သူက ကြည့်ကြည့်၊ သူကိုယ်တိုင် ကြည့်လျှင်ပင် သူတို့၏ အင်အား ကွာခြားချက်မှာ မြို့တစ်မြို့၏ အရွယ်အစားပမာ ကြီးမားကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ နားလည်ထားကြ၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သို့သော်လည်း သူ၏ ပြိုင်ဘက်ကို သတ်နိုင်မလား ဆိုသည်ကို သူ ကြိုးစားကြည့်ချင်သေးသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အခြေအနေက ယခု ဆုံးဖြတ်ပြီးပြီ ဖြစ်သောကြောင့်တည်း။ လျန်ဝမ်စွန်းကို သတ်မှသာ စုလီ အသက်ရှင်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဤသည်က စုလီ သူ့ကို သင်ပေးခဲ့သော နောက်ဆုံးပေါ် အမှန်တရား ဖြစ်ကောင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">-အခန်း (၃၈၅) ပြီး</p> <p style="text-align:justify"> </p>


Save