BIT

Title

Show in VIP/Series

Status (Active / Inactive)

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၃၈၇) ငတုံးငအလူငယ်လေးရဲ့ လူပိန်းဓား</h2>

တည်းခိုခန်း အပျက်အစီးများကြားရှိ ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် စုလီက မတ်မတ် ထိုင်နေသည်။ သူ၏ မျက်လုံးများ ပိတ်ထားပြီး အိပ်ပျော်နေသကဲ့သို့ ထင်ရသော်လည်း တကယ်တမ်း၌ သူ နိုးနေ၏။

သူ၏ လက်က စက္ကူဝါထီးကို ဆုပ်ကိုင်ထားသော်လည်း ဓားအိမ်ကို ကိုင်၍ ဓားကို ဆွဲထုတ်မည့် အရိပ်အယောင် လုံးဝ မပြပေ။

ကောင်းကင်မှ ဆင်းသက်လာသော သတ္ထုလှံသည် သူနှင့် ကျန့်အနည်းငယ်မျှသာ ကွာဝေးတော့ပြီး သူ၏ ဆံပင်နက်များမှာ လေထဲတွင် လွင့်မျောစ ပြုနေပြီ ဖြစ်သည်။

တစ်ချိန်က ပြိုင်ဘက်ကင်း ဖြစ်ခဲ့ဖူးသော ဤကျွမ်းကျင်သူသည် နောက်ဆုံး၌ သေရေးရှင်ရေး အခြေအနေသို့ တွန်းပို့ခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။ သူ့ကို ဘယ်သူ ကယ်တင်နိုင်ပါမည်နည်း။

စုလီတွင် မိတ်ဆွေ မရှိပေ။ လီတောင်တန်းမှ လူများမှလွဲ၍ သူ ဘယ်သူ့ကိုမှ တစ်ခါမျှ မယုံကြည်ခဲ့ဖူးပေ။

သို့သော်လည်း လီတောင်တန်းက အလွန် ဝေးကွာလွန်းလှသည်။ လက်ရှိ ရွှမ်ယန်မြို့တွင် ချန်းချန်ရှန် တစ်ယောက်သာ ရှိ၏။

သူ့ကို ကူညီပြီး ဤလှံချက်ကို ပိတ်ဆို့ပေးနိုင်မည့် တစ်ဦးတည်းသောသူမှာလည်း ချန်းချန်ရှန်သာလျှင် ဖြစ်သည်။

ချန်းချန်ရှန် သူ့ကို ကူညီပြီး ဤလှံချက်ကို ပိတ်ဆို့ပေးရမည်။

ရလဒ်အနေဖြင့် ထိုနေရာရှိ လူအားလုံး၏ မျှော်လင့်ချက်ကို ကျော်လွန်သော အရာတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။ တည်းခိုခန်း ဝန်းကျင်ရှိ လမ်းမများသည် ရုတ်တရက် အလွန် ပူပြင်းလာ၏။ ကောင်းကင်မှ လွင့်မျောကျဆင်းနေသော စက္ကူနှင်းများသည် ယခင်ကထက် ပို၍ လျင်မြန်စွာ ကခုန်လာကြသည်။ ဧကရာဇ်ရထားလုံးပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသော စက္ကူစအချို့သည် မီးလောင်ကျွမ်းသွားသကဲ့သို့ တွန့်လိပ်သွားကြသည်။

ဤအပူချိန်သည် ချန်းချန်ရှန်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ထွက်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

သူသည် ရူးသွပ်လုနီးပါး နည်းလမ်းတစ်ခုကို အသုံးပြု၍ သူ၏ မူလစွမ်းအင်ကို မီးရှို့နေခြင်း ဖြစ်၏။

ဤသည်က စုလီ သူ့ကို သင်ပေးခဲ့သော ဒုတိယမြောက် ဓားသိုင်း… မီးတောက်ဓားပင် ဖြစ်လေသည်။

သူ၏ ဓားဆန္ဒက ကြမ်းတမ်းစွာ မြင့်တက်လာပြီး ဧကရာဇ်ရထားလုံး အထက်ရှိ နေရာလွတ်ကို ပြည့်နှက်သွားစေသည်။

ဤရူးသွပ်သော ဓားသိုင်းတွင် ကောင်းကင်လောင်ကျွမ်းခြင်း ဓား၏ မြင့်တက်နေသော ဓားစွမ်းအင်၊ ရွှေကျီးကန်းဓား၏ ထူးခြားသော လျှို့ဝှက်ချက်များနှင့် မူလစွမ်းအင် မီးလောင်ကျွမ်းသွားသည့် အခိုက်အတန့်တွင် လီတောင်တန်း ဓားသိုင်း၏ နောက်ဆုံးတိုက်ကွက်တွင် ပါဝင်သော ကောင်းမွန်သော ကိစ္စတစ်ခုအတွက် သေဆုံးရန် ဆုံးဖြတ်ချက်နှင့် သတ္တိတို့ ပါဝင်နေ၏။

ဤဓားသိုင်းကို ချန်းချန်ရှန် အနေဖြင့် ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်များကို ကျော်လွန်၍ ကျွမ်းကျင်သူများနှင့် တိုက်ခိုက်နိုင်ရန်အတွက် စုလီက အထူး တီထွင်ပေးထားခြင်း ဖြစ်သည်။

လမ်းမကြီးဘေးရှိ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်တွင် ပထမဆုံးအကြိမ် အသုံးပြုခဲ့စဉ်က ချန်းချန်ရှန်၏ မီးတောက်ဓားသည် မြောက်ပိုင်းမှ ကြယ်တာရာသိပ်သည်းခြင်းအဆင့် အာဏာရှင် လင်းဖိန်ယွမ်ကို အမှိုက်ပုံတစ်ခုအဖြစ် တိုက်ရိုက် ခုတ်ပိုင်းပစ်ခဲ့သည်။ လျန်ဝမ်စွန်း၏ ကျင့်ကြံခြင်းက မှန်းဆ၍ မရနိုင်လောက်အောင် နက်နဲနေလျှင်ပင် ဤတိုက်ခိုက်မှုကို ရင်ဆိုင်ရသောအခါ သူ အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားရ၏။

လျန်ဝမ်စွန်းက သူ၏ လက်ချောင်းများကို ဖြေလျှော့လိုက်ပြီး ဓားတစ်လက်အဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်သည်။ ထိုအချိန်၌ သူ၏ ကျည်ပွေ့က တိုက်ခိုက်မှုကို ရင်ဆိုင်ရန် လေထဲသို့ မြောက်တက်သွား၏။

သို့သော်လည်း ချန်းချန်ရှန်၏ မီးတောက်ဓားက သူ့ထံသို့ အမှန်တကယ် ထိုးစိုက်မလာခဲ့ပေ။

သူက ဓားမြှောင်ကို ပြောင်းပြန်လှန်လိုက်ပြီး ရှေ့သို့ နောက်တစ်ကြိမ် ထိုးစိုက်လိုက်သော်လည်း သူ၏ ပစ်မှတ်မှာ လျန်ဝမ်စွန်း၏ နဖူးမဟုတ်ဘဲ လျန်ဝမ်စွန်း၏ ညာဘက် လေထုထဲရှိ နေရာလွတ်တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။

ဤတိုက်ခိုက်မှုက သိပ်မထူးခြားသလို ထင်ရသော်လည်း တကယ်တမ်းတွင်မူ နက်နဲသော အဓိပ္ပာယ်တစ်ခု ပါဝင်နေ၏။ ဓားသွား ညွှန်ပြလိုက်သော နေရာသည် ကြီးမားသော ဗဟုသုတ ပမာဏတစ်ခု လိုအပ်သည်။

ဤသည်က စုလီ သူ့ကို ပေးခဲ့သော ပထမဆုံး ဓားသိုင်း… ဉာဏ်ပညာဓားပင် ဖြစ်သည်။

ဉာဏ်ပညာဓားသည် ကြီးမားသော တွက်ချက်မှု အရေအတွက်၊ ကောက်ချက်ချနိုင်စွမ်း ပါရမီ၊ တောက်ပစွာ လင်းလက်နေသော ဓားနှလုံးသားနှင့်… အလွန် ကောင်းမွန်သော ကံတရားတို့ကို လိုအပ်သည်။

လျန်ဝမ်စွန်းကဲ့သို့သော ကြယ်တာရာသိပ်သည်းခြင်းအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးအတွက် သူတို့၏ ကြယ်တာရာနယ်ပယ်ကို ပြီးပြည့်စုံသည်ဟု ခေါ်ဆိုနိုင်သည်။ ချန်းချန်ရှန်၏ တိုက်ခိုက်မှုက အတွင်းမှ အပြင်သို့ ထွက်သွားခြင်း ဖြစ်လျှင်ပင် ဖောက်ထွက်ရန် အလွန် ခက်ခဲလှသည်။ ထို့ကြောင့် ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။

ဖြစ်နိုင်သည်မှာ သူ၏ ကံကြမ္မာ ဆိုးရွားသောကြောင့် သို့မဟုတ် အလွန် ကောင်းမွန်သောကြောင့် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ သူ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားလိုက်တိုင်း သူ၏ ကံတရားက အမြဲတမ်း အဆင်ပြေနေတတ်သည်။ ဖျောက်ခနဲ အသံတိုးတိုးလေးနှင့်အတူ ဓားမြှောင်သည် လျန်ဝမ်စွန်း၏ ကြယ်တာရာနယ်ပယ်ကို အပေါက်ငယ်လေး တစ်ပေါက် ဖောက်ထွက်သွား၏။

ချန်းချန်ရှန်၏ ပုံရိပ် ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ အပူချိန်များ ထုတ်လွှတ်ပြီး စက္ကူစများကို လေထဲသို့ လွင့်ပျံစေလျက် သူ တည်းခိုခန်းထဲသို့ ပြန်ရောက်သွား၏။

ဤသည်က ယဲ့ရှီခြေလှမ်း ဖြစ်သည်။

တည်းခိုခန်း အတွင်းပိုင်းသည် လုံးဝ ရှုပ်ပွနေသည်။ စုလီ ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေပြီး သေခြင်းတရားကို စောင့်ဆိုင်းနေသကဲ့သို့ သူ၏ မျက်လုံးများကို မှိတ်ထား၏။

ထိုသတ္ထုလှံသည် နှင်းကျနေသော ကောင်းကင်ကို ထိုးဖောက်လာပြီး သူ၏ ဝမ်းဗိုက်ကို ဖောက်ထွက်တော့မည် ဖြစ်သည်။

ချန်းချန်ရှန် စုလီ၏ ရှေ့တွင် ပေါ်လာသည်။

သူ့ကို ကြည့်နေကြသော လူတိုင်း သူတို့၏ မျက်လုံးများ နာကျင်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ဤသည်က အစပိုင်းက ဓားဆန္ဒနှင့် မသက်ဆိုင်ဘဲ လက်ရှိတွင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်က ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အပူချိန်ကို ထုတ်လွှတ်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် မီးတောက်များ မရှိသော်လည်း သူ မီးလောင်နေသကဲ့သို့ ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းနေဆဲ ဖြစ်၏။

ကောင်းကင်မှ ကျဆင်းလာသော ဤလှံချက်ကို ရင်ဆိုင်ရန် ချန်းချန်ရှန်သည် သူ၏ ဓားမြှောင်ကို သူ့ရှေ့တွင် ကာထားလိုက်သည်။ ဓားမြှောင်က ပို၍ တောက်ပမလာသလို နဂါးတစ်ကောင်၏ အရှိန်အဝါလည်း ပေါ်ထွက်မလာပေ။ ၎င်းက ကျောက်တုံးတစ်တုံး သို့မဟုတ် သဲပုံတစ်ပုံကဲ့သို့ အလွန် သာမန်ကာလျှံကာသာ ဖြစ်နေ၏။

ကျောက်တုံးနှင့် သဲကို ရောစပ်လိုက်သောအခါ ရေကာတာတစ်ခုအဖြစ် တည်ဆောက်နိုင်သည်။

ကောင်းကင်မှ ဆင်းသက်လာသော ဤသတ္ထုလှံသည် ကမ်းပါးများကို လွှမ်းမိုးသွားသော ရေလွှမ်းမိုးမှုတစ်ခုကဲ့သို့ ကြောက်စရာကောင်းလောက်အောင် အားကောင်းလှသည်။

ချန်းချန်ရှန် သူ၏ ဓားမြှောင်ကို အလျားလိုက် ကိုင်ထားလိုက်သောအခါ ဤပျက်စီးစေနိုင်သော ရေလွှမ်းမိုးမှုကြီး ရှေ့တွင် ကြီးမားသော ရေကာတာတစ်ခု ပေါ်လာသကဲ့သို့ ဖြစ်နေ၏။

ဤသည်က စုလီ သူ့ကို သင်ပေးခဲ့သော တတိယမြောက် ဓားသိုင်း ဖြစ်သည်။

ဤဓားသိုင်းတွင် အလွန် တုံးအသော နာမည်တစ်ခု ရှိသည်။ ၎င်းကို လူပိန်းဓားဟု ခေါ်သည်။

စုလီ၏ စကားများအရ ဤဓားသိုင်းသည် အလွန် တုံးအသော ဓားသိုင်းတစ်ခု ဖြစ်သဖြင့် အတုံးအ,အဆုံး လူများသာ သင်ယူနိုင်သည်။ ဤဓားသိုင်းသည် အသဘာဝအကျဆုံးလည်း ဖြစ်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ရန်သူများကို ရင်ဆိုင်ရန် ၎င်းကို အသုံးပြု၍ လုံးဝ မရနိုင်သောကြောင့်တည်း။ ၎င်းကို ကာကွယ်ရန်အတွက်သာ အသုံးပြုနိုင်သည်။

၎င်းကို လူပိန်းဓားဟု ခေါ်ရခြင်းမှာ ဤဓားသိုင်းကို သင်ယူရန် ထပ်ခါတလဲလဲ လေ့ကျင့်ခြင်းမှလွဲ၍ အခြား နည်းလမ်း မရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ပင်လယ်ရေများ ခမ်းခြောက်ပြီး ကျောက်တုံးများ ဆွေးမြေ့သွားသည်အထိ လေ့ကျင့်ရမည်။ ကြယ်များ နေရာရွှေ့ပြီး မြောက်ကြယ်(斗) ပြောင်းသွားသည်အထိ လေ့ကျင့်ရမည်။ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး တည်ရှိနေသရွေ့ လေ့ကျင့်ရမည်။ သို့မှသာ တစ်စုံတစ်ယောက်က ၎င်းကို သင်ယူပြီးကြောင်း အတည်ပြုရန် မဖြစ်နိုင်တော့လောက်အောင် ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။

ချန်းချန်ရှန် ထိုစကားများကို ကြားလိုက်ရသောအချိန်က ဤဓားသိုင်းကို သင်ယူမည့် အတွေးကို လုံးဝ စွန့်လွှတ်လိုက်သည်။ ဤလူပိန်းဓားကို လောက၏ အစွမ်းထက်ဆုံး ကာကွယ်ရေး ဓားသိုင်းအဖြစ် သတ်မှတ်နိုင်သည်ဟု စုလီ ပြောမှသာ သူ စိတ်ပြောင်းသွားခြင်း ဖြစ်၏။ လီတောင်တန်းမှ ထွက်ခွာလာပြီးနောက် စုလီ၏ ဓားလမ်းစဉ် အောင်မြင်မှုများက ပို၍ ထူးခြားလာပြီး သူ၏ အတွေ့အကြုံကလည်း ကျယ်ပြန့်နက်နဲလာသည်။ သဘာဝကျစွာပင် သူ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်က မှားယွင်းလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော်လည်း ချန်းချန်ရှန် ဤလူပိန်းဓားကို သေချာ စတင် သင်ယူသောအခါ သူ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို နောင်တရမိလာ၏။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် စုလီပင်လျှင် ဤဓားသိုင်းကို အောင်မြင်စွာ မသင်ယူနိုင်ခဲ့သောကြောင့်တည်း။ လီတောင်တန်း တစ်ခုလုံးတွင်၊ တိုက်ကြီးတစ်ခုလုံးတွင်ပင် ဤဓားသိုင်းကို အောင်မြင်စွာ သင်ယူနိုင်ခဲ့သူ တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ မရှိခဲ့ပေ။ ရှည်လျားလှသော သမိုင်းကြောင်း တစ်လျှောက်တွင်ပင် ဤဓားသိုင်းကို သင်ယူနိုင်ခဲ့သူ တစ်ယောက်ကို ရှာတွေ့နိုင်မည် မဟုတ်ချေ။ အခြားနည်းဖြင့် ပြောရလျှင် ဤဓားသိုင်းသည် စာအုပ်များထဲတွင်သာ ရှိပြီး စိတ်ကူးယဉ် ဓားလမ်းစဉ် အချို့တွင်သာ တည်ရှိသည်။ လက်တွေ့ဘဝတွင် တစ်ခါမျှ မပေါ်ပေါက်ဖူးပေ။

စုလီ ပြောပြချက်အရ သူ ဤဓားသိုင်းကို ဘယ်သောအခါမျှ မသင်ယူနိုင်ခဲ့ရခြင်း အကြောင်းရင်းမှာ သူက ပါရမီရှင်တစ်ယောက်ဖြစ်လွန်းနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်ဟု ဆိုသည်။ သူ၏ ဓားက လွတ်လပ်ပြီး ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး ကင်းမဲ့ကာ ဤကဲ့သို့သော ကန့်သတ်ချက်များကို လက်ခံရန် မလိုလားပေ။ သို့သော်လည်း ချန်းချန်ရှန် အနေဖြင့် ဤဓားသိုင်းကို သင်ယူနိုင်မည့် ဖြစ်နိုင်ခြေ အမှန်တကယ် ရှိနေသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော်… အချို့သော ကဏ္ဍများတွင် ချန်းချန်ရှန်က တကယ်ကို အလွန် တုံးအသောကြောင့် ဖြစ်၏။

ချန်းချန်ရှန်သည် သဘာဝကျစွာပင် စုလီ၏ စကားများကို နောက်ထပ် ယုံကြည်တော့မည် မဟုတ်ပေ။ သို့တိုင်အောင် သူသည် တကယ်ကို အလွန် တုံးအစွာပင် ဓားသိုင်းကို စတင် သင်ယူခဲ့သည်။ သူက နေ့ရောညပါ မနားမနေ လေ့ကျင့်ခဲ့ပြီး တစ်ချိန်ချိန်တွင် သူ ဤဓားသိုင်းကို သင်ယူပြီးသကဲ့သို့ ခံစားလာရ၏။

သို့သော်လည်း အတည်ပြုရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ ယခင်က တစ်ခါမျှ မစမ်းသပ်ဖူးသောကြောင့်တည်း။ ယခုအချိန်မတိုင်ခင်အထိပင်။

ထိုနိုင်ထက်စီးနင်း သတ္ထုလှံသည် နှင်းကျနေသော ကောင်းကင်ကို ထိုးဖောက်ပြီး ဆင်းသက်လာသည်။

ဓားတစ်သောင်း၏ တစ်ပြိုင်နက်တည်း တိုက်ခိုက်မှုသည် ဤနေရာတွင် အသုံးမဝင်ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် စွန်စီးလာသော ထိုထူးဆန်းသည့်လူ လုံးဝ ရူးသွပ်နေသည်မှာ အလွန် သိသာထင်ရှားနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ စုလီကို သတ်ရန်အတွက် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် အပေါက်ပေါင်း တစ်သောင်းလောက် ဖြစ်သွားလျှင်ပင် သူ အနည်းငယ်မျှ ဂရုစိုက်မည် မဟုတ်ပေ။

ချန်းချန်ရှန် အနေဖြင့် ဤဓားသိုင်း တစ်ကွက်ကိုသာ အသုံးပြုနိုင်သည်။

သူက လှံတစ်ချောင်းကို ပိတ်ဆို့နေခြင်း ဖြစ်သဖြင့် သဘာဝကျစွာပင် ပိတ်ဆို့ခြင်းမှလွဲ၍ အခြား လုပ်စရာ မရှိပေ။

သူသည် ဓားမြှောင်ကို သူ့ရှေ့တွင် အလျားလိုက် ကိုင်ထားပြီး ချဉ်းကပ်လာနေသော လှံနှင့် လေထဲတွင် လွင့်မျောနေသော ဖဲကြိုးနီကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူ၏ စိတ်က အလွန် တင်းမာနေပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်က သစ်သားပြားတစ်ချပ်ကဲ့သို့ တောင့်တင်းနေ၏။ သို့သော်လည်း သူ၏ ဓားနှလုံးသားက နှိုင်းယှဉ်၍ မရနိုင်လောက်အောင် တည်ငြိမ်နေပြီး သူ၏ မျက်နှာအမူအရာကို အနည်းငယ် ထုံထိုင်းသည်ဟုပင် ပြောနိုင်သည်။

ဤအချိန်တွင် ဤကောင်လေး ကြည့်ရသည်မှာ အတော်လေး တုံးအပုံရသည်ဟု တစ်စုံတစ်ယောက်က အမှန်တကယ် ပြောနိုင်ပေလိမ့်မည်။

ဖဲကြိုးနီက ကခုန်နေပြီး စက္ကူနှင်းများကို ဆုတ်ဖြဲပစ်လိုက်သည်။

သတ္ထုလှံသည် တည်းခိုခန်း အတွင်းပိုင်းသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ တောက်ပပြီး နိုင်ထက်စီးနင်းဆန်သော လှံသွားသည် မည်းနက်ပြီး တည်ငြိမ်သော ဓားမြှောင်အသွားနှင့် ထိတွေ့သွား၏။

မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း လှံသွားသည် ဓားမြှောင်ကို အကြိမ်ပေါင်း ထောင်ချီ ရိုက်ခတ်သွားသည်။

တည်းခိုခန်းထဲတွင် လွင့်မျောနေသော စက္ကူစများသည် အပိုင်းပိုင်း ပြတ်တောက်သွားပြီး အမှုန့်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွား၏။ နှင်းများ ပိုကျလာသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး နှင်းများက ပို၍ စစ်မှန်လာသကဲ့သို့ ရှိသည်။

ကြီးမားသော ပေါက်ကွဲသံကြီး တစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ချီစွမ်းအင် လှိုင်းများက တည်းခိုခန်းထဲမှ ပေါက်ကွဲထွက်လာ၏။ စက္ကူနှင်းများသည် တည်းခိုခန်းထဲမှ လုံးဝ ကန်ထုတ်ခံလိုက်ရပြီး တည်းခိုခန်း ဝန်းကျင်ရှိ ကျန့်ရာပေါင်းများစွာ အချင်းဝက်အတွင်းရှိ လမ်းမများ အားလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားသည်။

တိတ်ဆိတ်မှုထဲမှ နားကွဲမတတ် အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာ၏။

၎င်းသည် သတ္ထုချင်း ပွတ်တိုက်သံ ဖြစ်သည်။

သတ္ထုလှံသည် ဖြည်းညင်းစွာ နောက်သို့ ဆုတ်ခွာသွားသည်။

ချန်းချန်ရှန် စုလီ၏ ရှေ့တွင် ရပ်နေဆဲ ဖြစ်၏။

သူ၏ မျက်နှာက ဖြူရော်နေပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်၊ အထူးသဖြင့် သူ၏ ခြေထောက်နှစ်ဖက်က မရပ်မနား တုန်ခါနေသည်။

နောက်တစ်ခဏတွင် သူ လဲကျသွားတော့မည့်ပုံ ပေါ်သော်လည်း သူ လဲမကျခဲ့ပေ။

သူ နောက်သို့ တစ်လှမ်းမျှပင် မဆုတ်ခဲ့ချေ။

ထိုသတ္ထုလှံက တကယ်ကို အလွန် အားကောင်းလွန်းပြီး အလွန် ကြောက်စရာကောင်းလွန်းသဖြင့် သူကိုယ်တိုင်ပင် ထိုအချက်ကို မသိခဲ့ပေ။ နောက်ဆုံး အခိုက်အတန့်တွင် သူ မျက်လုံးများကိုပင် မှိတ်ထားခဲ့၏။ ယခုအချိန်ထိ သူ မျက်လုံးများကို မဖွင့်ရသေးချေ။

သူ၏ မူလစွမ်းအင်ကို ကြမ်းတမ်းစွာ မီးရှို့လိုက်ခြင်း၏ နောက်ဆက်တွဲ အကျိုးဆက်များ ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူ၏ ကိုယ်အပူချိန်က အလွန် မြင့်မားနေပြီး ယုံကြည်၍ မရနိုင်လောက်အောင် ပူပြင်းနေ၏။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် စက္ကူစတစ်ခု သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ ကျရောက်လာပြီး ချက်ချင်း မီးလောင်ကျွမ်းသွားကာ မီးခိုးဖြူ အမျှင်တန်းအချို့ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ၎င်းက သူ့ကို အတော်လေး ထူးဆန်းသော အသွင်အပြင်တစ်ခု ပေးစွမ်းနေ၏။

လူအုပ်ကြီးသည် မီးခိုးဖြူ အမျှင်တန်းများ ထွက်နေသော ချန်းချန်ရှန်ကို ကြည့်ရင်း အလွန် တုန်လှုပ်သွားကြသဖြင့် ပြောစရာ စကားလုံး ရှာမတွေ့တော့ချေ။

မဖြစ်နိုင်စွာပင် သူသည် လျန်ဝမ်စွန်း၏ ကြယ်တာရာနယ်ပယ်ကို အတင်းအကျပ် ဖောက်ထွက်ပြီး တည်းခိုခန်းထဲသို့ ပြန်ဝင်ကာ ကောင်းကင်ကို ခွဲဖြာဆင်းသက်လာသော ထိုသတ္ထုလှံကို ခိုင်မာစွာ ပိတ်ဆို့လိုက်သည်။ ဤလူငယ်လေး မည်သို့ လုပ်ဆောင်လိုက်သနည်း။ သူ မည်မျှပင် ပါရမီရှင် ဖြစ်နေပါစေ၊ သူက ဆယ့်ခြောက်နှစ်သာ ရှိသေးကြောင်း သိထားရမည်။ ယနေ့ သူ ရင်ဆိုင်နေရသော ပြိုင်ဘက်များမှာ မဟာစာမေးပွဲကြီးမှ သူ၏ ရွယ်တူများ မဟုတ်ဘဲ လွတ်မြောက်ခြင်းစာရင်းဝင် စစ်မှန်သော ကျွမ်းကျင်သူများ ဖြစ်ကြသည်။

“ထူးခြားတယ်… ငါ့လှံကို တကယ် ပိတ်ဆို့နိုင်တယ်ပေါ့…”

ခံစားချက် ကင်းမဲ့သော အသံတစ်သံ တည်းခိုခန်းထဲမှ ထွက်ပေါ်လာ၏။

ချန်းချန်ရှန် မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ စွန်တစ်ခုဖြင့် ဝင်ရောက်လာသော ထိုထူးဆန်းသည့်လူကို နောက်ဆုံး၌ ရှင်းလင်းစွာ မြင်လိုက်ရသည်။

ထိုထူးဆန်းသည့်လူ၏ ခန္ဓာကိုယ်က အနည်းငယ် ပိန်ပါးသည်။ သူက စုတ်ပြတ်ဟောင်းနွမ်းနေသော အဝတ်အစားတို တစ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး သူ၏ လက်မောင်း တစ်ဝက်နှင့် ခြေသလုံးများကို ဖော်ထား၏။ စက္ကူဖြူတစ်ချပ်က သူ၏ မျက်နှာကို ဖုံးအုပ်ထားသည်။ နှာခေါင်းနှင့် ပါးစပ်ကို စက္ကူဖြူပေါ်တွင် ရေးဆွဲထားပြီး မျက်လုံးနှစ်လုံးကိုသာ ဖော်ထားသည်။

ချန်းချန်ရှန်က တကယ်ကို ထူးခြားလွန်းလှသည်… ဤသည်က ထိုနေရာတွင် ရှိနေသူ အားလုံး တွေးနေကြသော အရာ ဖြစ်၏။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသည် ဤလူ၏ သတ္ထုလှံကို ပိတ်ဆို့နိုင်ခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်ပြီး ဤလူသည်ကား ဆေးခြယ်သံချပ်ကာ ရှောင်ကျန်း ဖြစ်နေသောကြောင့်တည်း။

လွန်ခဲ့သော နှစ်လေးဆယ်က ကျောက်ပြုတ်ရေနွေးကန် ထိပ်သီးအစည်းအဝေး ဖွင့်လှစ်ချိန်မှစ၍ ကျင့်ကြံခြင်းလောကသည် ပွင့်လန်းသော ပန်းပွင့်များ၏ ခေတ်ကို တရားဝင် ကြိုဆိုခဲ့သည်။ မရေမတွက်နိုင်သော ပါရမီရှင်များ ရှေ့ထွက်လာကြရာတွင် ဆေးခြယ်သံချပ်ကာ ရှောင်ကျန်းသည် အမြဲတမ်း အတောက်ပဆုံး နာမည်တစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သည်။ သူ၏ ကျော်ကြားမှုသည် ထျန်းလျန်ဝမ်ဖော့နှင့် တန်းတူဖြစ်ပြီး သူသည် လူသားမျိုးနွယ်၏ စစ်မှန်သော ကျွမ်းကျင်သူများထဲမှ တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ လူအများအပြား၏ မျက်လုံးထဲတွင် သူသည် ထျန်းလျန်ဝမ်ဖော့ထက် ပို၍ ကြောက်စရာ ကောင်းသည်ဟု မြင်ကြသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူက အရူးတစ်ယောက် ဖြစ်သောကြောင့်တည်း။

လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာက ထိုကျောက်ပြုတ်ရေနွေးကန် ထိပ်သီးအစည်းအဝေး ပြီးဆုံးပြီးနောက် ဝမ်ဖော့က ထိပ်ဆုံးနေရာကို ရယူခဲ့ပြီး ရွှမ်မေ၊ လျန်ဝမ်စွန်းနှင့် ကျန်လူများ အားလုံးက သူ့နောက်တွင် ရှိနေခဲ့ကြသည်။ ရှောင်ကျန်းသည် ဤအချက်ကို လက်မခံလိုသဖြင့် ဝမ်ဖော့ကို ကျော်ဖြတ်နိုင်ရန်အတွက် ပြဿနာ တစ်စုံတစ်ရာ ရှိနေသော ကျင့်စဉ်တစ်ခုကို အတင်းအကျပ် ကျင့်ကြံခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူ ရူးသွပ်သွားပြီး ကျရှုံးခဲ့ရ၏။ သို့သော်လည်း သူ ပျက်စီးပြီး ပျောက်ကွယ်သွားတော့မည်ဟု လူတိုင်း ထင်နေကြချိန်တွင် သူသည် သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်း အားလုံးကို စွန့်လွှတ်ပြီး အသစ်ပြန်လည် ကျင့်ကြံလိမ့်မည်ဟု မည်သူက စိတ်ကူးမိပါမည်နည်း။ ထို့ပြင် တိုတောင်းလှသော နှစ်အနည်းငယ် အတွင်းတွင် သူသည် ကြယ်တာရာသိပ်သည်းခြင်း အထက်အဆင့်သို့ နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်လည် ဝင်ရောက်လာလိမ့်မည်ဟု မည်သူ ထင်ပါမည်နည်း။ ထိုကဲ့သို့သော စိတ်ဆန္ဒမျိုးက မည်မျှ ရူးသွပ်စရာကောင်းလောက်အောင် အားကောင်းလိုက်ပါသနည်း။

သူ ရူးသွပ်သွားသောကြောင့် ရှောင်ကျန်းသည် ဒုတိယနှစ် မဟာစာမေးပွဲကြီးကို မတက်ရောက်နိုင်ခဲ့ပေ။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ၏ မျက်နှာသည် ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက် ဖြစ်လုနီးပါး အပြင်းအထန် ဒဏ်ရာရရှိခဲ့သည်။ သူ၏ မျက်နှာကို စက္ကူဖြူတစ်ချပ်ဖြင့် စတင် ဖုံးအုပ်ခဲ့သည်မှာလည်း ထိုအချိန်ကတည်းက ဖြစ်ပြီး နောက်ပိုင်းတွင် ဘယ်သောအခါမျှ ချွတ်ခြင်း မရှိတော့ပေ။ လောကကြီးက သူ့ကို ဆေးခြယ်သံချပ်ကာ ရှောင်ကျန်းဟု သိရခြင်းမှာ သူလာခဲ့သော ဂိုဏ်းသည် ဆေးခြယ်သံချပ်ကာကြောင့် ကျော်ကြားခြင်းအပြင် ဤစက္ကူဖြူတစ်ချပ်ကြောင့်လည်း ဖြစ်သည်။

ပုံပြင်များအရ ထိုအချိန်က နက္ခတ်ဗေဒအကြီးအကဲသည် သူ့ကို “ဘာလို့ မျက်နှာဖုံး မသုံးတာလဲ…” ဟု မေးခဲ့ဖူးသည်။ ရှောင်ကျန်းက “ကလေးလေးတွေကို မလန့်စေချင်လို့ စက္ကူဖြူတစ်ချပ်နဲ့ မျက်နှာကို ဖုံးထားတာပါ… တခြားလူတွေကို မပြရဲလို့ မဟုတ်ပါဘူး… ဘာလို့ မျက်နှာဖုံး သုံးရမှာလဲ…” ဟု ပြန်ဖြေခဲ့သည်။ ထိုအချိန်က ရှောင်ကျန်း အနေဖြင့် နောက်ထပ် နှစ်သုံးဆယ်ကျော် ကာလအတွင်း ထိုစက္ကူဖြူတစ်ချပ်က သူ၏ ပြိုင်ဘက်များကို မည်မျှ ကြောက်ရွံ့စေလိမ့်မည် ဆိုခြင်းကို စိတ်ကူးယဉ်နိုင်ခဲ့မည် မဟုတ်ပေ။

ဤသည်က ဆေးခြယ်သံချပ်ကာ ရှောင်ကျန်း ဖြစ်သည်။ သူက ရူးသွပ်ပြီး အလွန် နိုင်ထက်စီးနင်းလည်း ဆန်လှ၏။ သူ၏ လှံ မကျော်ဖြတ်နိုင်သော အတားအဆီးဟူ၍ မရှိပေ။ ချန်းချန်ရှန်၏ လက်ရှိ အသက်အရွယ်နှင့် ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်ဖြင့် သူ၏ လှံကို အမှန်တကယ် ပိတ်ဆို့နိုင်ခြင်းမှာ တကယ်ကို အလွန် လွန်ကဲသော ကိစ္စရပ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။

ဤအချက်တွင် လျန်ဝမ်စွန်းသည်လည်း ချန်းချန်ရှန်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး ချန်းချန်ရှန် သူ့ကို ပစ်မှတ်ထားခဲ့သော ပထမဆုံး တိုက်ခိုက်မှုနှင့် သူ၏ ကြယ်တာရာနယ်ပယ်ကို ဖောက်ထွက်သွားခဲ့သော တိုက်ခိုက်မှုအကြောင်း တွေးတောနေမိသည်။ သူ အတော်လေး ရှုပ်ထွေးသွား၏။ ပထမ တိုက်ခိုက်မှုက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက် ကြမ်းတမ်းနေရတာလဲ… ပြီးတော့ ဒုတိယ ဓားချက်က အသက်ရှိနေသလိုမျိုး တကယ် တွေးခေါ်နိုင်ပုံ ရနေတယ်… အဲဒါ ဘယ်လို ဓားသိုင်းမျိုးလဲ… တာအိုအသင်းတော်ရဲ့ မှတ်တမ်းတွေထဲမှာ အဲဒီလိုအရာမျိုး ငါ ဘာလို့ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးရတာလဲ…

သူနှင့် ရှောင်ကျန်းတို့သည် ဤလူငယ်လေးမှာ ကောလာဟလများတွင် ဖော်ပြထားသည်ထက် ပို၍ သန်မာလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ကြပေ။ မဟာစာမေးပွဲကြီး ကဲ့သို့သော မြို့တော်ရှိ သူ၏ စွမ်းဆောင်ရည်များကို ပထမဆုံး သိလိုက်ရချိန်တွင် ဤစစ်မှန်သော ကျွမ်းကျင်သူများက အထင်ကြီးခြင်း မရှိခဲ့ကြပေ။ လွန်ခဲ့သော နှစ်သုံးဆယ်ကျော်က မဟာစာမေးပွဲကြီးတွင်သာ သူတို့ ပါဝင်ခဲ့လျှင် နှင်းနင်းလျှောက်သူ ရွှမ်မေသည် ပထမအဆင့်၏ ပထမနေရာကို ရရှိချင်မှ ရရှိမည် ဆိုခြင်းကို သိထားရမည်။ ချန်းချန်ရှန် ရှေ့ဂူဗိမာန် တစ်ခုလုံးကို တစ်ရက်တည်းဖြင့် နားလည်သဘောပေါက်သွားမှသာ ချန်းချန်ရှန်၏ ပါရမီက တကယ် တုန်လှုပ်စရာ ကောင်းကြောင်း သူတို့ စတင် ခံစားလာရခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက် သန်မာနိုင်ရတာလဲ…

သို့သော်လည်း သူ ပို၍ သန်မာလျှင်ပင် ကန့်သတ်ချက် တစ်ခုတော့ ရှိသည်။ ၎င်းက အတိုင်းအတာ တစ်ခုအထိသာ ရောက်ရှိနိုင်သည်။

လေပြေတစ်ချက်က စက္ကူဖြူကို တိုက်ခတ်သွားပြီး တရှဲရှဲမြည်သွားစေသည်။ ထိုနည်းတူစွာပင် ချန်းချန်ရှန် လဲကျသွားပြီး ဖုန်မှုန့်များနှင့် အပျက်အစီးများ ပြည့်နေသော ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်ရက်သား ဖြစ်သွား၏။ သူ သွေးထွက်ခြင်း မရှိသော်လည်း သူ၏ လက်ကောက်ဝတ်ရိုး ကျိုးသွားပြီ ဖြစ်သည်။ သူ ကုလားထိုင် ရှေ့တွင် ထိုင်နေပြီး သူ၏ ဓားမြှောင်ကို နောက်ထပ် မမနိုင်တော့လောက်အောင် အားကုန်ခမ်းနေသည်။

လျန်ဝမ်စွန်းသည် ချန်းချန်ရှန် နောက်ရှိ ကုလားထိုင်ဆီသို့ အကြည့် ရွှေ့လိုက်သည်။ ရှောင်ကျန်းသည်လည်း ထိုကုလားထိုင်ဆီသို့ အကြည့် ပို့လိုက်၏။ ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသူမှာ မည်သူဖြစ်သည်ကို သူတို့ ဘယ်သောအခါမျှ မေ့လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။ ရလဒ်အနေဖြင့် ချန်းချန်ရှန်၏ ဓားက ဘာကြောင့် ဤမျှ သန်မာရသလဲ ဆိုခြင်းကို သူတို့ နားလည်လိုက်ကြသည်။

စုလီ ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသည်။ တစ်ချိန်ချိန်တွင် သူ၏ မျက်လုံးများ ပွင့်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

သူ ညာလက်ကို မြှောက်၍ ချန်းချန်ရှန်၏ ခေါင်းကို ပုတ်လိုက်သည်။ သူက စနောက်လိုသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။ “မင်းက တကယ်ကို လုံလောက်အောင် တုံးအတယ်လို့ ငါ ထင်တယ်”

ချန်းချန်ရှန်၏ အသံက အလွန် အားနည်းနေသော်လည်း ယခင်အတိုင်း ခေါင်းမာနေဆဲ ဖြစ်သည်။ “ကျွန်တော် ဘယ်လိုလုပ်ပြီး တုံးအတာလဲ…”

စုလီက ပြန်ဖြေလိုက်၏။ “မင်း စောစောကတည်းက ထွက်သွားသင့်တာ မဟုတ်ဘူးလား… ဒီမှာ ဘာကိစ္စ ဆက်နေနေတာလဲ…”

ချန်းချန်ရှန်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “ကျွန်တော် ထွက်သွားရင် ခင်ဗျား ဘာဖြစ်သွားမလဲ…”

စုလီက မေးလိုက်၏။ “ဒီလောက် ရိုးရှင်းတာလား…”

ချန်းချန်ရှန် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသည်။ “ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက် မရိုးရှင်းဘဲ နေမှာလဲ…”

စုလီ ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်နေပြီးမှ နောင်တရစွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ “ချိုးရှန်းက ဒီဓားသိုင်းကို မသင်ယူနိုင်ခဲ့တာ၊ ငါ့သမီးလေး မသင်ယူနိုင်ခဲ့တာ၊ ငါတောင် မလုပ်နိုင်ခဲ့တာ အံ့ဩစရာ မဟုတ်တော့ပါဘူး… ဒါပေမဲ့… မင်းက လုပ်နိုင်ခဲ့တယ်”

-အခန်း (၃၈၇) ပြီး

Book List