BIT

Title

Show in VIP/Series

Status (Active / Inactive)

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၃၈၈) ကျွန်ုပ်တို့ ဘဝတွေရဲ့ အဓိပ္ပာယ်များ (၁)</h2>

စုလီက နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မေးလိုက်၏။ “ခုနက မင်း အောက်ဆင်းသွားတုန်းက ဘာလို့ စက္ကူဝါထီးကို ယူမသွားတာလဲ…”

စက္ကူဝါထီးသည် ကြယ်တာရာသိပ်သည်းခြင်းအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦး၏ အစွမ်းကုန် တိုက်ခိုက်မှုကို ပိတ်ဆို့နိုင်သော မယုံကြည်နိုင်လောက်သည့် ကာကွယ်ရေးစွမ်းအားကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။ ဝမ်ရွှေ့တွင် ရှိစဉ်က ကျဲရှိုး ပြောပြဖူးသဖြင့် ဤအကြောင်းကို ချန်းချန်ရှန် ကြားဖူးသည်။ သို့သော်လည်း လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ် အတွင်း ထီးက စုလီ၏ လက်ထဲတွင်သာ အမြဲ ရှိနေခဲ့သည်။ ထို့ပြင် နှင်းလွင်ပြင်မှ ထွက်ခွာလာသည့် နေ့မှစ၍ ထိုထီးကို ဓားတစ်လက်ဟုသာ သူ အမြဲ ခံစားခဲ့ရသဖြင့် ၎င်း၏ ကာကွယ်ရေး ဂုဏ်သတ္တိကို လုံးဝ မေ့လျော့နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခု စုလီ၏ စကားများကို ကြားလိုက်ရသောအခါ သူ ကြောင်ငေးငေး ဖြစ်သွားရ၏။

သူက ရိုးသားစွာ ဝန်ခံလိုက်သည်။ “ကျွန်တော် မေ့သွားတာ”

စုလီ သက်ပြင်းချလိုက်၏။ “မင်းက တကယ်ကို အရမ်း တုံးအတာပဲ”

သူတို့နှစ်ဦး စကားပြောနေစဉ် ရှောင်ကျန်း မလှုပ်ရှားပေ။ လျန်ဝမ်စွန်းလည်း မလှုပ်ရှားပေ။ တည်းခိုခန်း ဝန်းကျင်ရှိ လမ်းမများပေါ်မှ လူများ အားလုံးလည်း မလှုပ်ရှားကြပေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် စကားပြောနေသူမှာ စုလီ ဖြစ်သောကြောင့်တည်း။

လွန်ခဲ့သော ရာစုနှစ်ပေါင်းများစွာ အတွင်း စုလီသည် ကျင့်ကြံခြင်းလောကရှိ မရေမတွက်နိုင်သော လူများအတွက် စံပြပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့သည်။ သူသည် လူ့လောက၏ ဝိညာဉ်နှင့် ဓား ဖြစ်သည်။ သူ့ကို သတ်ဖြတ်၍ ရနိုင်သော်လည်း အရှက်ခွဲ၍ မရနိုင်ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ၎င်းက လူ့လောကကြီး ကိုယ်တိုင်ကို အရှက်ခွဲခြင်းနှင့် တူညီသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဤအခိုက်အတန့်တွင် အရူးသွပ်ဆုံး ရှောင်ကျန်းပင်လျှင် နောက်ထပ် ခဏတာမျှ စောင့်ဆိုင်းရန် ဝန်လေးလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

အဆုံးသတ်က ဆုံးဖြတ်ပြီး ဖြစ်သည်။ သာမန်လူများသည် ဤသတ်ဖြတ်မှုကို လက်ခံထားကြပြီး စုလီ၏ ရှေ့တွင် ရပ်နေသော တစ်ဦးတည်းသောသူ ချန်းချန်ရှန်မှာလည်း ရှုံးနိမ့်သွားပြီ ဖြစ်သည်။ နှစ်ဖက်စလုံးကြားရှိ အင်အားကွာဟချက်မှာ အလွန် ကြီးမားလွန်းလှ၏။ ကျင့်ကြံခြင်းလောက၏ ပထမဆုံး ပွင့်လန်းသော ပန်းပွင့်များ မျိုးဆက်တွင် ကျွမ်းကျင်သူ လေးဦးက ကျန်လူများထက် ပို၍ သန်မာကြသည်။ နှင်းနင်းလျှောက်သူ ရွှမ်မေသည် စာအုပ်ဂူဗိမာန်ရှိ နတ်လမ်းမကြီး ရှေ့တွင် သေဆုံးသွားပြီ ဖြစ်သဖြင့် သုံးဦးသာ ကျန်ရှိတော့သည်။ ထိုသုံးဦးအနက် နှစ်ဦးက ရွှမ်ယန်မြို့သို့ ရောက်ရှိနေကြပြီ ဖြစ်သည်။ ချန်းချန်ရှန် ဘာလုပ်နိုင်ပါမည်နည်း။

တည်းခိုခန်း အနောက်ဘက်ရှိ ကျိုးပဲ့နေသော နံရံတစ်ခုသည် လေ၏ ညင်သာစွာ တွန်းတိုက်မှုကိုပင် ဆက်လက် တောင့်ခံနိုင်စွမ်း မရှိတော့ဘဲ ဝုန်းခနဲ အသံနှင့်အတူ ပြိုကျသွားကာ ဖုန်မှုန့်များ နောက်တစ်ကြိမ် လွင့်ပျံလာပြန်သည်။ ဖုန်မှုန့်များ ငြိမ်သက်သွားသောအခါ ရွှမ်ယန်မြို့ ဘုန်းတော်ကြီး ဟွာကျဲဖူ တည်းခိုခန်း အတွင်း၌ ပေါ်လာသည်။ သူက ချန်းချန်ရှန်ကို ကြည့်၍ လေးနက်စွာ ပြောလိုက်၏။ “အရှင် ဒီအခြေအနေကို ဘာမှ ပြောင်းလဲလို့ မရတော့ပါဘူး… ဒါကြောင့် ဒီအခြေအနေကို နည်းနည်း ပိုအေးဆေးတဲ့ နည်းလမ်းနဲ့ အဆုံးသတ်ခွင့် ပြုလိုက်ပါလား…”

ချန်းချန်ရှန် ခေါင်းငုံ့ထားပြီး ဘာမှ ပြန်မပြောပေ။

စုလီ ညာလက်ကို နောက်တစ်ကြိမ် မြှောက်၍ ချန်းချန်ရှန်၏ ပခုံးကို ပုတ်လိုက်သည်။ သူက ပြုံး၍ ပြောလိုက်၏။ “ငါက ဘယ်လိုလူမျိုးလဲ… မင်းလို ကလေးလေး တစ်ယောက်က ငါ့ရှေ့မှာ တစ်သက်လုံး မားမားမတ်မတ် ရပ်ပြီး ကာကွယ်ပေးဖို့ တကယ် ပြင်ဆင်နေတာလား…”

ချန်းချန်ရှန် သူ၏ ဆိုလိုရင်းကို နားလည်လိုက်ပြီး ဘေးသို့ ခက်ခဲပင်ပန်းစွာ ရွှေ့လိုက်သည်။

လျန်အိမ်တော်၏ ဧကရာဇ်ရထားလုံး ရောက်လာချိန်တွင် သူ ပြတင်းပေါက်နား၌ ရပ်နေခဲ့သည်။ ရှောင်ကျန်း၏ လှံ ဆင်းသက်လာချိန်တွင် သူ ကုလားထိုင် ရှေ့၌ ရပ်နေခဲ့သည်။ သူ လဲကျသွားသည့် အချိန်မှာပင် ကုလားထိုင် ရှေ့၌သာ လဲကျသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ၏ အင်အားများ လုံးဝ ကုန်ခမ်းသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။ ဤနောက်ဆုံး အခိုက်အတန့်တွင် လေးစားမှုကြောင့် ဖြစ်စေ၊ အခြား အကြောင်းပြချက် တစ်စုံတစ်ရာကြောင့် ဖြစ်စေ စုလီ ကိုယ်တိုင် ဤကပ်ဘေးကို ရင်ဆိုင်ခွင့် ပြုသင့်သည်ဟု သူ ခံစားလိုက်ရသည်။ ထို့ကြောင့် သူ ဘေးဖယ်ပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

စုလီ ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေပြီး သူ၏ လက်က စက္ကူဝါထီးကို ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။ သူက သူ့ရှေ့ရှိ ရှောင်ကျန်း၊ ဧကရာဇ်ရထားလုံးပေါ်ရှိ လျန်ဝမ်စွန်းနှင့် လမ်းမများပေါ်ရှိ လူအုပ်ကြီးကို ငေးကြည့်နေ၏။ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာက တည်ငြိမ်အေးချမ်းနေပြီး လွတ်လပ်ပေါ့ပါးနေကာ ဂရုမစိုက်သည့်ဟန် ပေါက်နေသည်။ ထိုလူများ အားလုံးက လမ်းဘေးက ဘာမဟုတ်သည့် လူအုပ်စု တစ်စုသာ ဖြစ်နေသကဲ့သို့ပင်။

ရွှမ်ယန်မြို့ အထက်ရှိ ကောင်းကင်သည် အနည်းငယ် အုံ့မှိုင်းလာသည်။ စက္ကူနှင်းများ ကျဆင်းခြင်း ရပ်တန့်သွားပြီ ဖြစ်သော်လည်း ရုတ်တရက် မိုးဖွဲဖွဲလေးများ စတင် ရွာသွန်းလာ၏။

မိုးရေစက်များ ဖျန်းပက်ခံထားရသော ထိုလမ်းမများပေါ်တွင် လုံးဝ တိတ်ဆိတ်မှုသာ ရှိနေသည်။ အချိန်အတော်ကြာသည်အထိ မည်သူကမျှ စကားတစ်ခွန်း မဆိုကြချေ။

ရှောင်ကျန်း ခေါင်းစောင်း၍ စုလီကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မကြုံစဖူး အာရုံစိုက်မှုနှင့် စိတ်အားထက်သန်မှုတို့ကို မြင်တွေ့နေရသည်။ သူက မကြာမီ သူကိုယ်တိုင် ရိုက်ခွဲပစ်တော့မည့် အလွန် အဖိုးတန်သော ကြွေထည်ပစ္စည်း တစ်ခုကို လေးစားအားကျစွာ ကြည့်ရှုနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေ၏။

သူ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ စက္ကူဖြူသည် မိုးရေစက်များကြောင့် စိုစွတ်သွားပြီး ပုံသဏ္ဌာန် စတင် ပြောင်းလဲလာသည်။ ၎င်းက ပို၍ ရယ်စရာ ကောင်းလာသလို ပို၍ ကြောက်စရာလည်း ကောင်းလာသည်။ မကြာမီတွင် သူ အနည်းငယ် စတင် တုန်ရီလာ၏။ သတ္ထုကြိုးတစ်ချောင်းကို အဆက်မပြတ် ရိုက်ခတ်နေသကဲ့သို့ အသံတစ်သံ စက္ကူဖြူကို ဖောက်ထွက်လာသည်။ “ခင်ဗျားလို လူမျိုးတောင် သေရမယ်ဆိုတာ တကယ်ကို အဓိပ္ပာယ်ရှိတာပဲ”

ဤစကားများကို ပြောလိုက်သောအခါ ရှောင်ကျန်း၏ အသံက ပို၍ပင် တုန်ရီလာသည်။ ၎င်းက အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားနေသလို အနည်းငယ် စိတ်ပျက်နေသလိုလည်း ဖြစ်နေ၏။ သမိုင်းတွင် အရေးအကြီးဆုံး အပြောင်းအလဲ တစ်ခုကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ မြင်တွေ့ရပြီး ပါဝင်ခွင့်ရတော့မည် ဖြစ်သောကြောင့် သူ စိတ်လှုပ်ရှားနေခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ပို၍ ရှုပ်ထွေးသော အကြောင်းပြချက် တစ်ခုကြောင့် သူ စိတ်ပျက်နေခြင်းလည်း ဖြစ်သည်။

စုလီက အပြင်းအထန် ဒဏ်ရာရနေသော တိရစ္ဆာန်လေး တစ်ကောင်ကို ကြည့်သကဲ့သို့ သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သနားစရာကောင်းသော လေသံဖြင့် သူက ပြောလိုက်၏။ “လူတိုင်း သေရမှာပဲလေ… ဒီလောက် ရိုးရှင်းတဲ့ အမှန်တရားကိုတောင် မင်း နားမလည်ဘူးလား… လူတိုင်းက မင်းရဲ့ ရူးသွပ်မှုက ငါနဲ့ တူတယ်လို့ ပြောကြတယ်… ဒါပေမဲ့ အခု မင်းကြည့်ရတာ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် အရူးတစ်ယောက်နဲ့ တူနေရတာလဲ…”

အကယ်၍ အခြားလူတစ်ယောက်သာ သူ့ကို အရူးဟု ခေါ်ခဲ့လျှင် ရှောင်ကျန်း သေချာပေါက် ဒေါသထွက်ပြီး ရူးသွပ်သွားပေလိမ့်မည်။ သူ၏ ပြိုင်ဘက် အသားစိုင် အပိုင်းပိုင်း ဖြစ်သွားသည်အထိ သူ ရပ်တန့်မည် မဟုတ်ပေ။ သို့သော်လည်း စုလီ၏ စကားများကို ကြားလိုက်ရသောအခါ သူ ဒေါသပင် မထွက်ခဲ့ချေ။ ဆန့်ကျင်ဘက် အနေဖြင့် သူ၏ မျက်လုံးများက အလွန် ရိုးသားလာ၏။ “တွေ့လား… ဒီနေ့ ရောက်လာတဲ့ လူတွေ အကုန်လုံးက လူယုတ်မာတွေ၊ မဟုတ်ရင် အမှိုက်ပတွေချည်းပဲ… သူတို့လက်ချက်နဲ့ သေရတာက အဓိပ္ပာယ်မရှိဘူး”

စုလီ စိတ်မကြည်မလင် ဖြစ်သွားသည်။ “မင်း တကယ် အရူးပဲလား… ဘယ်သူ့လက်ချက်နဲ့ သေရသေရ သေပြီဆိုကတည်းက အဓိပ္ပာယ်မရှိတာ အတူတူပဲ”

ရှောင်ကျန်း ရင်ကော့လိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။ “ကျွန်တော်က ဘယ်လိုလဲဆိုတာ ခင်ဗျား မြင်တယ်မလား… ကျွန်တော့်လက်ချက်နဲ့ သေရတာကတော့ အဓိပ္ပာယ်ရှိပါတယ်”

ချန်းချန်ရှန် မနေနိုင်ဘဲ ဝင်မေးလိုက်သည်။ “ခင်ဗျားတို့ လုပ်နေတဲ့ ဒီနည်းလမ်းက အဓိပ္ပာယ်ရှိလို့လား…”

သူတို့ အားလုံး အဓိပ္ပာယ်အကြောင်း ပြောနေကြသော်လည်း တူညီသော အဓိပ္ပာယ်မျိုး မဟုတ်ပေ။

ရှောင်ကျန်း သူ့ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများ ရုတ်တရက် အေးစက်သွားပြီး သူ၏ အသံက ပို၍ပင် ရူးသွပ်လာသည်။ သူ အော်ဟစ်လိုက်၏။ “ဒါပေါ့ အဓိပ္ပာယ်ရှိတာပေါ့… သူက စုလီလေ… အဲဒီအမှိုက်ကောင်တွေရဲ့ လက်ချက်နဲ့ သူ ဘယ်လိုလုပ် သေလို့ရမှာလဲ… သူက ငါ့လှံအောက်မှာပဲ သေလို့ရမှာပေါ့… ဒါ ရှင်းနေတာပဲဟာ”

လူအများအပြား၏ စိတ်ထဲတွင် သူ တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်း မရှိလျှင်ပင်၊ ဒုက္ခိတတစ်ယောက် ဖြစ်လုနီးပါး ဒဏ်ရာရနေလျှင်ပင် နောက်ဆုံး၌ စုလီသည် စုလီသာ ဖြစ်သည်ဟု တွေးထင်ထားကြသည်မှာ သေချာလှ၏။ သူသည် ဤလောကကြီးတွင် သာမန်ပုံစံဖြင့် ဘယ်သောအခါမျှ အသက်မရှင်ခဲ့ရာ မည်သို့ သာမန်ပုံစံဖြင့် ထွက်ခွာသွားနိုင်ပါမည်နည်း။

ချန်းချန်ရှန် ပြန်ပြောရန် စကားလုံး ရှာမတွေ့တော့ပေ။ သို့သော်လည်း စုလီတွင် သူပြောချင်သော ကိုယ်ပိုင် စကားလုံးများ ရှိနေသည်။

“ငါ ကန့်ကွက်တယ်” သူက တည်းခိုခန်း အပြင်ဘက်ရှိ လူအုပ်ကြီးကို ကြည့်ကာ အလွန် လေးနက်တည်ကြည်စွာ ပြောလိုက်၏။ “ငါ ဘယ်လိုပဲ သေသေ၊ ငါ သဘောမတူဘူး”

မိုးရွာနေသော လမ်းမများသည် နောက်တစ်ကြိမ် လုံးဝ တိတ်ဆိတ်သွားပြန်သည်။ သို့သော်လည်း လေထုအခြေအနေက ယခင်နှင့် မတူတော့ပေ။ ဤတိတ်ဆိတ်မှုသည် အံ့အားသင့်မှုမှ မြစ်ဖျားခံလာခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤနေရာရှိ လူတိုင်း စုလီနှင့် တွေ့ဆုံဖူးခြင်း မရှိကြသလို လီတောင်တန်း၏ ဒဏ္ဍာရီလာ ဂိုဏ်းတူဦးလေးငယ်သည် ဤကဲ့သို့သော လူစားမျိုး ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု မည်သူကမျှ စိတ်ကူးမယဉ်ဖူးကြပေ။ သူ၏ ဘဝနောက်ဆုံး အချိန်တွင်ပင် သူသည် စည်းကမ်းမဲ့ပြီး ပေါ့တန်နေဆဲ ဖြစ်ကာ ဒဏ္ဍာရီလာ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးနှင့် ထိုက်တန်သော အမူအရာမျိုး အနည်းငယ်မျှပင် မရှိချေ။

“ခင်ဗျား ကန့်ကွက်တာ အလကားပါပဲ”

လျန်ဝမ်စွန်း တည်းခိုခန်း အပျက်အစီးများထဲသို့ လမ်းလျှောက်ဝင်လာသည်။ ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသော စုလီကို ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်စွာ ငေးကြည့်နေပြီးနောက် သူ ဦးညွှတ်လိုက်၏။ ထို့နောက် သူ ပြောလိုက်သည်။ “လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ်နှစ်ကျော်က ကျွန်တော့် လျန်အိမ်တော်က လူသုံးရာကို သတ်ခဲ့တုန်းက ဒီနေ့ ရောက်လာလိမ့်မယ် ဆိုတာ ခင်ဗျား သိထားသင့်တယ်”

ထို့နောက် သူက စုလီဘေးရှိ ချန်းချန်ရှန်ဘက်သို့ လှည့်၍ ပြောလိုက်၏။ “ကျွန်တော် ခုနက ပြောခဲ့သလိုပဲ… အသက်တစ်ချောင်းအတွက် အသက်တစ်ချောင်းနဲ့ ပြန်ပေးဆပ်ရတာက အတရားမျှတဆုံး ကိစ္စပဲ… သူ့ရဲ့ အသက်တစ်ချောင်းတည်းနဲ့ အသက်သုံးရာအတွက် ပြန်ပေးဆပ်ရတာကို ထည့်မပြောရင်တောင်မှပေါ့”

စုလီက သူ၏ ရှုပ်ပွနေသော ဆံပင်နက်များကို ပခုံးနောက်သို့ သပ်တင်လိုက်ပြီး လုံးဝ ဂရုမစိုက်သည့်ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “မင်းသဘောပဲလေ… ကွာ…”

ဤ “ကွာ” ဆိုသော စကားလုံးကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ချန်းချန်ရှန်သည် ဖော်ပြ၍ မရနိုင်သော အကြောင်းပြချက် တစ်စုံတစ်ရာကြောင့် လော့လော့အကြောင်း စတင် တွေးတောမိလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် ရိုးရာကျောင်းတော်တွင် ဖြစ်ပွားခဲ့သော လုပ်ကြံမှုအကြောင်း၊ ထိုနတ်ဆိုးလုပ်ကြံသူအကြောင်း စတင် တွေးတောမိလိုက်၏။ သူ ဝတ်ရုံနက်သခင်ကြီး အကြောင်းနှင့် နှင်းလွင်ပြင်ပေါ်မှ တိုက်ပွဲအကြောင်း တွေးတောမိလိုက်သည်။ ရလဒ်အနေဖြင့် ဤအရာက မတရားကြောင်း သူ ခိုင်မာစွာ ယုံကြည်နေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ ထင်မြင်ယူဆချက်ကို အတင်းအကျပ် တောင်းဆိုနိုင်စွမ်း သူ့တွင် မရှိတော့ပေ။

မိုးဖွဲဖွဲလေးများ ဖြည်းညင်းစွာ ကျဆင်းလာပြီး ချည်မျှင်များ၊ ကြိုးများကဲ့သို့ လွင့်မျောနေသည်။

ရာပေါင်းများစွာသော အကြည့်များသည် တည်းခိုခန်း အပျက်အစီးများကို ကြည့်နေကြသည်။ ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသော စုလီကို ကြည့်နေကြသည်။ ဆူပွက်လောက်အောင် ပူပြင်းသော်လည်း ရေခဲကဲ့သို့ အေးစက်နေကြပြီး ပျော်ရွှင်နေသလို ရိုသေလေးစားနေကြသည်။

စုလီ၏ ဘယ်လက်က စက္ကူဝါထီးကို ကိုင်ထားသော်လည်း အစမှအဆုံးတိုင် သူ၏ ညာလက်က ထီးလက်ကိုင်ရိုးကို ဆုပ်ကိုင်မည့် အရိပ်အယောင် ဘယ်သောအခါမျှ မပြခဲ့ပေ။

နှင်းလွင်ပြင်မှ ရွှမ်ယန်မြို့အထိ လီပေါင်းသောင်းချီသော လေ၊ နှင်း၊ ဖုန်မှုန့်များနှင့် လမ်းခရီးကို ဖြတ်သန်းလာပြီးနောက် ဤလူများသည် သတင်း၏ မှန်ကန်မှုကို အကြိမ်ကြိမ် အတည်ပြုခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။ စုလီ အပြင်းအထန် ဒဏ်ရာရနေပြီး တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်း မရှိတော့ပေ။ သို့တိုင်အောင် မည်သူကမျှ သူ့ကို အထင်သေးရဲခြင်း မရှိကြချေ။ ဝတ်ရုံနက်သခင်ကြီး ကိုယ်တိုင် စီစဉ်ခဲ့သော လွန်ခဲ့သည့် နှစ်ရာပေါင်းများစွာ အတွင်း ကြောက်စရာ အကောင်းဆုံး နတ်ဆိုးလုပ်ကြံမှုသည်ပင် သူ့ကို မသတ်နိုင်ခဲ့ပေ။ ဤကဲ့သို့သော လူတစ်ယောက်က မည်သို့ ဒီလောက် ရိုးရိုးရှင်းရှင်း သေဆုံးနိုင်ပါမည်နည်း။

“အံ့ဖွယ်အမှု” ဆိုသည်မှာ ကောင်းကင်ဘုံက သူ့လိုလူမျိုးအတွက် အထူး ဖန်တီးပေးထားသော နာမ်စားတစ်ခု ဖြစ်ပုံရသည်။

လမ်းမများသည် သုဿာန်တစပြင်အလား တိတ်ဆိတ်နေပြီး ဖိနှိပ်ထားသော၊ တင်းမာသော လေထုတစ်ခုက လွှမ်းမိုးထား၏။

ရှောင်ကျန်းနှင့် လျန်ဝမ်စွန်း မည်သည့်အချိန် လှုပ်ရှားမည်ကို မည်သူမျှ မသိကြပေ။

ထိုအချိန်မှာပင် လူတစ်ယောက်က ဦးအောင် လှုပ်ရှားလိုက်သည်။

မိုးရေစိုရွှဲနေသော ကျောက်တုံးတစ်တုံး လမ်းမဆီမှ ပျံဝဲလာပြီး စုလီ၏ မျက်နှာကို ရိုက်ခတ်သွား၏။

ဒုတ်ခနဲ အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

သွေးစီးကြောင်းတစ်ခု စုလီ၏ နဖူးမှ စီးကျလာ၏။

ချန်းချန်ရှန်တွင် ထိုကျောက်တုံးကို ကူညီပိတ်ဆို့ပေးရန် ခွန်အား မရှိတော့ပေ။

စုလီတွင်လည်း ထိုကျောက်တုံးကို ပိတ်ဆို့ရန် သို့မဟုတ် ရှောင်တိမ်းရန်ပင် ခွန်အား မရှိတော့ပေ။ နတ်ဆိုးစစ်သူကြီး တစ်ယောက်ကို ဓားတစ်ချက်တည်းဖြင့် ခေါင်းဖြတ်ခဲ့သူ၊ ဒဏ္ဍာရီလာ ကြယ်တာရာသိပ်သည်းခြင်းအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် ထိုးထွင်းမြင်နိုင်ခဲ့သူ… ယခုအခါ ကျောက်တုံးတစ်တုံးကို ရှောင်တိမ်းရန်ပင် ခွန်အား မရှိတော့ချေ။

လမ်းမများသည် တိတ်ဆိတ်နေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း လေထုအခြေအနေက အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

မိုးဖွဲဖွဲရွာနေသော အချိန်တွင် ကျယ်လောင်သော ရယ်မောသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာ၏။

လူအုပ်ကြီး လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ရယ်မောနေသူမှာ ကြယ်တာရာနက်နဲမှုဂိုဏ်း၏ ဂိုဏ်းချုပ် လင်းချန်းဟိုင် ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ ကျောက်တုံးနှင့် ပစ်လိုက်သူမှာ သူပင် ဖြစ်သည်။

လင်းချန်းဟိုင်က တည်းခိုခန်း၏ ဒုတိယထပ်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ ရန်ငြိုးဖွဲ့ပြီး ဝမ်းမြောက်နေသော ရယ်သံဖြင့် သူက ပြောလိုက်၏။ “စုလီ… ဒီနေ့ မင်းက ခွေးတစ်ကောင်လောက်ပဲ ရှိတော့ရင်တောင်မှ ကျောက်တုံးတစ်တုံးကို ရှောင်ရမယ်ဆိုတာ သိသင့်တယ်… အခုတော့ မင်းက ခွေးတစ်ကောင်လောက်တောင် အသုံးမကျပါလား…”

မိုးဖွဲဖွဲလေးများအောက်တွင် စုလီ၏ အဝတ်အစားများ စိုရွှဲနေပြီး သူ၏ မျက်နှာက ဖြူရော်နေသည်။ သွေးများက သူ၏ ခေါင်းမှ ဖြည်းညင်းစွာ စီးကျလာသည်နှင့်အမျှ သူ ကြည့်ရသည်မှာ အလွန် အထီးကျန်ဆန်နေ၏။

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ထိုနေရာရှိ လူတိုင်း စုလီကို သတ်ရန် ရည်ရွယ်ချက် တစ်ခုတည်းဖြင့် ရောက်လာကြသော်လည်း သူတို့ တစ်ဦးစီ၌ ကိုယ်ပိုင် ခံစားချက်များ ဖြစ်ပေါ်လာကြတော့သည်။

-အခန်း (၃၈၈) ပြီး

Book List