BIT

Title

Show in VIP/Series

Status (Active / Inactive)

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၃၉၀) သီချင်းသံ ဆုံးသွားတဲ့အခါ ဓား ပေါ်လာတယ်</h2>

ရွှမ်ယန်မြို့ လမ်းမများပေါ်ရှိ လူအားလုံး စုလီ၏ ဓားချက်တစ်ချက်ကြောင့် တုန်လှုပ်သွားကြသည်။ ရူးသွပ်နေသော ရှောင်ကျန်းပင် သူ့ကို လေးစားကြောင်း ဝန်ခံလိုက်ရ၏။

ချန်းချန်ရှန် ထိုသို့ မတွေးခဲ့ပေ။ ဆန့်ကျင်ဘက် အနေဖြင့် သူ အနည်းငယ် ဝမ်းနည်းသွားမိသည်။

အခြားလူများ၏ မျက်လုံးထဲတွင် စုလီ၏ လက်က စက္ကူဝါထီးကို ကိုင်ထားပြီး မိုးရေထဲသို့ ပျံသန်းသွားသော ဓားချက်တစ်ချက်တည်းဖြင့် ကြယ်တာရာသိပ်သည်းခြင်းအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးကို အလွယ်တကူနှင့် တိတ်တဆိတ် သတ်ဖြတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤသည်က တကယ်ကို တိုက်ကြီးတစ်ခုလုံးကို တုန်လှုပ်သွားစေနိုင်သည့် ဓားလမ်းစဉ် ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်တစ်ခု ဖြစ်၏။

သို့သော်လည်း ကျိုးဥယျာဉ်မှ နှင်းလွင်ပြင်သို့ သွားခဲ့စဉ်က စုလီ၏ စစ်မှန်သော ဓားချက်ကို သူ မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးသည်။

ထိုအချိန်က စုလီသည်လည်း စက္ကူဝါထီးကို ကိုင်ထားပြီး လက်ကိုင်ရိုးကို အပြည့်အဝ ဆွဲမထုတ်ထားပေ။ ဓားဆန္ဒသည် ကျောက်တုံးကို ဖောက်ထွက်ပြီး လီပေါင်း ဒါဇင်ချီ ခရီးနှင်သွားခဲ့သည်။ နှင်းလွင်ပြင် အစွန်အဖျားရှိ နတ်ဆိုးစစ်သူကြီး တစ်ဦးသည် ဤဓားချက်ကြောင့် လဲကျသွားပြီး တောင်တန်းကြီးနှင့်တူသော သူ၏ မည်းနက်သည့် ကိုယ်လုံးကြီး ရုတ်တရက် နှစ်ပိုင်းပြတ်သွားခဲ့၏။

ထိုနတ်ဆိုးစစ်သူကြီးနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် လင်းချန်းဟိုင် ကဲ့သို့သော ကြွက်တစ်ကောင်က ဘာမို့လို့လဲ…

အတိတ်က ထိုဓားချက်နှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် မိုးရေစိုရွှဲနေသော ရွှမ်ယန်မြို့ကို ဖြတ်သန်းသွားသည့် ဤဓားချက်က ဘာမို့လို့လဲ…

လွန်ခဲ့သော ရက်သတ္တပတ် အနည်းငယ်အတွင်း တောင်ဘက်သို့ ခရီးနှင်လာရာတွင် စုလီသည် ဓားချက်တစ်ချက်စာအတွက် လုံလောက်သော စွမ်းအားကို နောက်ဆုံး၌ စုဆောင်းနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် သူ၏ အထွတ်အထိပ် အင်အား ဆယ်ပုံတစ်ပုံပင် မရှိသော်လည်း ကောင်းကင်ဘုံကို တုန်လှုပ်သွားစေနိုင်သော စွမ်းအား ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူသာ သူ၏ အထွတ်အထိပ် အခြေအနေသို့ ပြန်ရောက်နိုင်လျှင်၊ မဟုတ်သေးဘူး… သူသာ ဒဏ်ရာ အနည်းငယ် လျော့နည်းနေလျှင် မည်သူက သူ့ကို သတ်နိုင်ပါမည်နည်း။ မည်သူက သူ့ကို လာသတ်ရဲပါမည်နည်း။

လူ့လောကကြီးတွင် အေးစက်ခက်ထန်သော အမှန်တရားများသာ ရှိနေပြီး ‘အကယ်၍’ များ ဘယ်သောအခါမျှ မရှိခြင်းမှာ ဝမ်းနည်းစရာ ကောင်းလှသည်။

ဤဓားချက် ပြီးသွားပြီးနောက် အရာအားလုံး တကယ်ကို အဆုံးသတ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

“ဘယ်သူမှ မလာကြဘူးလား…”

စုလီ မိုးရေထဲမှ ရွှမ်ယန်မြို့ကို ကြည့်လိုက်ပြီး ဤစားသောက်ပွဲသို့ တက်ရောက်လာကြသော ဧည့်သည်များ အားလုံးကို စစ်ဆေးလိုက်သည်။ သူ အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေပြီးမှ ခေါင်းခါယမ်းလိုက်၏။ သူက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။ “ကြည့်ရတာ ဘယ်သူမှ ထပ်လာတော့မယ့်ပုံ မရဘူး”

သူက မေးခွန်းမေးလိုက်ပြီး ကိုယ်တိုင် ပြန်ဖြေလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤမေးခွန်းတစ်ခုနှင့် အဖြေတစ်ခု အတွင်း၌ ဖော်ပြ၍ မရနိုင်သော စိတ်ပျက်အားငယ်မှု တစ်ခု၊ လောကကြီး၏ အပြောင်းအလဲများစွာကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရသူ တစ်ဦး၏ ခံစားချက်တစ်ခု ပါဝင်နေ၏။

သူ၏ မျက်နှာအမူအရာက ယခင်အတိုင်း ဂရုမစိုက်သည့်ဟန် ပေါက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူက ချန်းချန်ရှန်ကို ပြောလိုက်၏။ “တွေ့လား… ငါ မှန်တယ်ဆိုတာကို အဖြစ်အပျက်တွေက နောက်ဆုံးမှာ သက်သေပြလိုက်ပြီ”

ချန်းချန်ရှန် တိတ်ဆိတ်နေပြီး ‘ဆက်ငြင်းနေလို့ ဘာထူးမှာလဲ’ ဟု တွေးလိုက်မိသည်။

စုလီ၏ မျက်နှာအမူအရာ ရုတ်တရက် ပို၍ လေးနက်လာပြီး သူ၏ လေသံက အလွန် လေးပင်နေ၏။ “မင်းလို အရူး၊ ဉာဏ်တိမ်တဲ့ကောင်ကလွဲရင် ဘယ်သူကများ တခြားလူတွေကို ဒီအတိုင်း လိုက်ကူညီနေမှာလဲ… ယုံကြည်ရလောက်တဲ့ အဲဒီလိုလူမျိုးတွေကို ဒီလောကကြီးရဲ့ ဘယ်နေရာမှာ သွားရှာတွေ့နိုင်မှာမို့လို့လဲ…”

ဤအချိန်အထိ လီတောင်တန်းဓားဂိုဏ်းက မည်သူ့ကိုမျှ စေလွှတ်ခြင်း မရှိသေးသလို သတင်းစကား တစ်ခွန်းမျှပင် ပေးပို့ခြင်း မရှိပေ။ သက်ရှည်ခြင်းဂိုဏ်းနှင့် သူတော်စင်နတ်မိမယ်တောင်ထွတ်၏ ဂိုဏ်းခွဲများနှင့် ဘုန်းကြီးကျောင်းများကလည်း ဘာမှ မပြောကြချေ။ တောင်ပိုင်းကောင်းကင်သည် အလွန် ဝေးကွာသည်မှာ မှန်သော်လည်း စကားများနှင့် သဘောထားများက ရွှမ်ယန်မြို့သို့ အချိန်မီ ရောက်ရှိလာသင့်ပြီး သာမန်ပြည်သူများ ရှေ့တွင် ပေါ်လာသင့်ပေသည်။ အနည်းငယ် ဝမ်းနည်းစရာ ကောင်းသည်မှာ ထိုစကားများနှင့် သဘောထားများ ပေါ်မလာခဲ့ခြင်းပင်။

သို့မဟုတ် ဤသည်က စုလီအပေါ် လူ့လောကကြီး တစ်ခုလုံး၏ သဘောထားကို ကိုယ်စားပြုနေခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

လောကကြီးကို မြောက်ပိုင်းနှင့် တောင်ပိုင်းဟူ၍ ခွဲခြားထားခြင်း မရှိကြောင်း၊ လူများကို သီလရှိသူနှင့် မိုက်မဲသူဟူ၍ ခွဲခြားထားခြင်း မရှိကြောင်း၊ သူတို့ အားလုံး စုလီကို သေစေချင်နေကြကြောင်း ပြသနေခြင်း ဖြစ်သည်။

မိုးရေထဲတွင် တိတ်ဆိတ်နေသော စုလီ၏ ပုံရိပ်ကို ကြည့်ရင်း ချန်းချန်ရှန် ရုတ်တရက် အလွန် ဝမ်းနည်းလာ၏။ သူ၏ နှာခေါင်း အနည်းငယ် ရှုံ့မဲ့သွားပြီး မျက်လုံးများ စူးရှလာကာ အသံက အနည်းငယ် တင်းမာနေသည်။ “ဖြစ်နိုင်တာက… ဖြစ်နိုင်တာက လီတောင်တန်းမှာ တစ်ခုခု ဖြစ်နေလို့ နေမှာပါ”

ဒဏ္ဍာရီဟု ခေါ်ဆိုကြသော ထိုလူများအတွက် နောက်ဆုံး ကန့်လန့်ကာ ချလိုက်ချိန်တွင် သူတို့သည် မကြာခဏ တစ်ယောက်တည်း ဖြစ်နေတတ်ကြသည်။ သို့သော်လည်း ချန်းချန်ရှန် ဤကန့်လန့်ကာကို မကြည့်ရက်ပေ။ ရိုးရာပုံပြင်များတွင် ဖြစ်စေ၊ တာအိုအသင်းတော်၏ မှတ်တမ်းများတွင် ဖြစ်စေ စားသောက်ပွဲ ပျက်သွားခြင်းအကြောင်း ရေးသားထားသော စာကြောင်းများကို သူ ဘယ်သောအခါမျှ မဖတ်လိုခဲ့ပေ။ စုလီကို ဤမျှ သနားစရာကောင်းသော ပုံစံဖြင့် ထွက်ခွာသွားသည်ကို သူ မမြင်ချင်ချေ။

စုလီက သူ့ကို ပြုံးပြလိုက်သည်။ “အရူးလေး… ဒါက ငါ့ကို နှစ်သိမ့်ပေးတာလား…”

မိုးရေစိုရွှဲနေသော ရွှမ်ယန်မြို့သည် တိတ်ဆိတ်ပြီး အေးစက်နေကာ ပို၍ အေးစက်လာသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ အဝေးတစ်နေရာမှ ဇီသာတီးခတ်သံ တစ်သံ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာ၏။ ဇီသာကို မည်သူ တီးခတ်နေသည် ဆိုခြင်းကို မည်သူမျှ မသိကြပေ။ ဖြစ်နိုင်သည်မှာ လျန်အိမ်တော်မှ ဂီတသမားများ ဖြစ်ကောင်း ဖြစ်နိုင်သလို လျန်ဟုန်ကျွမ်း၏ ရင်ဘတ်ချင်းနီးသော မိတ်ဆွေတစ်ဦး ဖြစ်ကောင်း ဖြစ်နိုင်ပေလိမ့်မည်။ ဇီသာသံက ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးနေပြီး အသံက အက်ကွဲနေ၏။ ‘ဝိညာဉ်အို’ နှင့် ‘မြို့ဟောင်း’ ကဲ့သို့သော စကားလုံး အချို့ကို ဝိုးတဝါး ကြားနေရသော်လည်း သိပ်မရှင်းလင်းလှပေ။

ဤသီချင်းသံကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လျန်ဟုန်ကျွမ်း တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ သူ၏ စုတ်ပြတ်နေသော ပြဇာတ်ဝတ်စုံက လေနှင့် မိုးထဲတွင် လွင့်မျောနေပြီး သူက လက်များကို နောက်သို့ ပစ်ကာ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

ရွှယ်ဟယ်သည် သူ၏ တိမ်နီကီရင်ကို ဆွဲလျက် တည်းခိုခန်း ဒုတိယထပ်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ ဦးညွှတ်လိုက်ပြီးနောက် လှည့်ထွက်သွား၏။

ဇီသာသံ တဖြည်းဖြည်း တိုးဝင်ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အဆိုတော်၏ အသံလည်း ဖြည်းညင်းစွာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ထို့နောက်…

“ဟားးးးး...”

ရှောင်ကျန်း ဟိန်းဟောက်လိုက်၏။

သူ၏ မျက်နှာကို ဖုံးအုပ်ထားသော စက္ကူဖြူ ရွေ့လျားသွားသည်။

သတ္ထုလှံက စုလီထံသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် ထိုးစိုက်သွား၏။

လျန်ဝမ်စွန်းက သူ၏ လက်ထဲမှ ကျည်ပွေ့ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ သူ၏ ခြေလှမ်းများက ကြာပန်းတစ်ပွင့်ကဲ့သို့ လေးလံနေပြီး သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်က ကျောက်စိမ်းတစ်တုံးကဲ့သို့ ပြီးပြည့်စုံနေ၏။ သူ၏ ချီစွမ်းအင်က တည်းခိုခန်း တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားသည်။

ရုတ်တရက် လေပြင်းတစ်ချက်နှင့်အတူ ချန်းချန်ရှန် လွင့်ထွက်သွားပြီး ပြန်ထနိုင်ရန် ခက်ခဲနေ၏။

ဤသီချင်းသံက အဆုံးသတ်တော့မည် ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်သည် စုလီ သေဆုံးမည့်အချိန် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

သို့တိုင်အောင် ဤသီချင်းသံကို အဆုံးသတ်ခွင့် မပေးလိုသော လူတစ်ယောက် ရှိနေသေး၏။

စုတ်ပြတ်နေသော ဝတ်စုံဖြင့် လှည့်ထွက်သွားသော လျန်ဟုန်ကျွမ်း မဟုတ်ပေ။

ပျက်စီးနေသော သံချပ်ကာအိုဖြင့် ကီရင်ကို ဆွဲကာ ထွက်ခွာသွားသော နတ်စစ်သူကြီး ရွှယ်ဟယ်လည်း မဟုတ်ပေ။

ဆက်လက် တီးခတ်ချင်နေသော လျန်အိမ်တော်မှ ဂီတသမားများ မဟုတ်သလို သီချင်းသံကို ကမ္ဘာ့အဆုံးထိ ရောက်စေချင်သော ရင်ဘတ်ချင်းနီးသည့် မိတ်ဆွေလည်း မဟုတ်ပေ။

ထိုဇီသာ၊ ထိုအသံ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း တည်းခိုခန်း အတွင်း၌၊ ပို၍ တိကျစွာ ပြောရလျှင် တည်းခိုခန်း၏ ပထမထပ်၌ ပြတ်သားသော ခလောက်ခနဲ အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာ၏။ ၎င်းက သစ်သားချင်း ရိုက်ခတ်သံ သို့မဟုတ် ဝါးဇီသာသံနှင့် တူနေသည်။ အတိုချုပ် ပြောရလျှင် ၎င်းက ဤဇီသာသီချင်းကို ဆက်လက် သယ်ဆောင်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤပြတ်သားသော ခလောက်ခနဲ အသံများ အများအပြား ထွက်ပေါ်လာပြီး ဤသီချင်းကို အသက်သွင်းလိုက်သကဲ့သို့ လျင်မြန်သော စည်းချက်တစ်ခုဖြင့် တီးခတ်လိုက်၏။

လမ်းမရှည်ကြီး၏ ထိပ်နှစ်ဖက်၌ လျန်ဟုန်ကျွမ်းနှင့် ရွှယ်ဟယ်တို့ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ခြေလှမ်းရပ်တန့်လိုက်ကြသည်။ သူတို့ လျင်မြန်စွာ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူတို့၏ မျက်နှာများ တုန်လှုပ်မှုကြောင့် ဖြူရော်သွားကြ၏။

ခလောက်...

ခလောက် ခလောက်...

ခလောက် ခလောက် ခလောက်...

ဘယ်အရာက ဒီအသံကို ပြုလုပ်နေတာလဲ…

တည်းခိုခန်း ပထမထပ်ရှိ ကောင်တာသည် အလွန် ဟောင်းနွမ်းနေပြီး ဆေးများ ကွာကျနေသည်။ ၎င်း၏ အပေါ်တွင် ပေသီးတစ်ချောင်း ရှိနေ၏။

ယခု အခိုက်အတန့်တွင် ပေသီးလုံးလေးများသည် တစ်လုံးနှင့်တစ်လုံး ရိုက်ခတ်နေကြသည်။

သို့သော်လည်း တွက်ချက်ရန်အတွက် ဤပုတီးလုံးများကို ရွှေ့နေခဲ့သောသူမှာ ထိုနေရာတွင် မရှိတော့ပေ။

စူးရှသော ခလောက်ခနဲ အသံနှင့်အတူ ဒါဇင်ပေါင်းများစွာသော အဖြူရောင် လေစီးကြောင်းများ တည်းခိုခန်း အပျက်အစီးများထဲတွင် ပေါ်လာသည်။

ဤလေစီးကြောင်းများကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လျန်ဝမ်စွန်း၏ မျက်နှာ လေးနက်သွားသည်။ သူ၏ မင်းသားဝတ်ရုံ လေထဲတွင် လွင့်ပျံသွားပြီး သူ၏ မျက်လုံးနှစ်လုံး ကြယ်များကဲ့သို့ တောက်ပလာ၏။ ရှောင်ကျန်း၏ မျက်နှာအမူအရာ ချက်ချင်း နှိုင်းယှဉ်၍ မရနိုင်လောက်အောင် တုန်လှုပ်သွားပြီးနောက် ကြမ်းတမ်းခက်ထန်လာသည်။

ရွှစ်ခနဲ အသံနှင့်အတူ ပထမထပ်နှင့် ဒုတိယထပ်ကြားရှိ ကြမ်းပြင်ပျဉ်ပြားများသည် ကျိုးပဲ့လွယ်သော စက္ကူတစ်ချပ်ကဲ့သို့ စုတ်ပြဲသွားသည်။ ဓားတစ်လက်က ကြမ်းပြင်ပျဉ်ပြားများကို ဖြတ်သန်းလာပြီး ထိုလေစီးကြောင်း ဒါဇင်ပေါင်းများစွာကို ဖြတ်သန်းသွား၏။ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စူးရှသံနှင့်အတူ ၎င်းက ရှောင်ကျန်းကို ခုတ်ပိုင်းလိုက်သည်။

ရှောင်ကျန်းသည် နိုင်ထက်စီးနင်းဆန်သော ပုံစံဖြင့် ပေါ်ထွက်လာခဲ့သော်လည်း ဤဓားသည် သူ့ထက်ပင် ပို၍ နိုင်ထက်စီးနင်းဆန်နေသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤဓားတွင် ထိုလှံကို ပိတ်ဆို့ရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိဘဲ လှံနောက်ကွယ်မှ လူကိုသာ ပစ်မှတ်ထားသောကြောင့်တည်း။ ဤသည်က ရှောင်ကျန်းကို ရှင်းလင်းစွာ ပြောပြနေခြင်း ဖြစ်သည်… ငါ့ဓားက မင်းလှံထက် သေချာပေါက် ပိုမြန်တယ်၊ ပိုလေးတယ်၊ ပိုရက်စက်တယ်… မင်းလှံက စုလီကို မသတ်ခင် ငါ့ဓားက မင်းခေါင်းကို သေချာပေါက် ဖြတ်ပစ်လိုက်မယ်…

သူ့ထံသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် ဝင်ရောက်လာသော ဤသတ္ထုဓားကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ရှောင်ကျန်း တုန်လှုပ်သွားပြီးနောက် ဒေါသထွက်သွားသည်။

သူ ဤဓားကို သိသည်။ ဤဓားကို ဝမ်ရွှေ့ထန်မိသားစု၏ သခင်ကြီးကိုယ်တိုင် သွန်းလုပ်ခဲ့ပြီး အခမဲ့ လက်ဆောင်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သူ သိသည်။ အထူးသဖြင့် ဤဓားက သာမန်ပုံစံ ပေါက်နေသော်လည်း ဝိညာဉ်များနှင့် တစ္ဆေများပင် ခုခံရန် ခက်ခဲသော စွမ်းအားတစ်ခု ပိုင်ဆိုင်ထားကြောင်း သူ သိသည်။

ဓားက ဆင်းရဲနွမ်းပါးသော စာပေပညာရှင် တစ်ဦး၏ ငိုကြွေးသံကဲ့သို့၊ ပျက်စီးနေသော အိမ်အပျက်အစီးများကြားမှ ကလေးတစ်ယောက်၏ အော်ဟစ်ငိုကြွေးသံကဲ့သို့ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးနေ၏။

ဤဓားက အလွန် ဒေါသထွက်နေသည်။

ရှောင်ကျန်းသည် ဤဓားနှင့် မရေမတွက်နိုင်အောင် ယှဉ်ပြိုင်တိုက်ခိုက်ဖူးသည်။ ရွှမ်မေ စာအုပ်ဂူဗိမာန်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားပြီးနောက် ဤသတ္ထုဓားနှင့် အကြိမ်အများဆုံး တိုက်ခိုက်ခဲ့သူမှာ သူပင် ဖြစ်သည်။ သဘာဝကျစွာပင် သူသည် ၎င်းကို အကြိမ်အများဆုံး ရှုံးနိမ့်ခဲ့သူလည်း ဖြစ်၏။ သို့သော်လည်း ဤဓား ဤမျှ ကြောက်စရာ ကောင်းသည်ကို သူ တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးခဲ့ပေ။

ရွှမ်ယန်မြို့ အထက်ရှိ မည်းနက်သော တိမ်တိုက်များကြားတွင် အပေါက်တစ်ပေါက် ပွင့်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး ကောင်းကင်ပြာကို ဝိုးတဝါး မြင်နေရသည်။

ရှောင်ကျန်း အနေဖြင့် လုံးဝ နောက်မဆုတ်နိုင်ကြောင်း၊ သို့မဟုတ်ပါက ဤဓားကို သေချာပေါက် ရှုံးနိမ့်သွားမည် ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်သည်။ ဤဒေါသထွက်နေသော ဓားသည် သူ၏ တာအိုနှလုံးသားနှင့် တိုက်ခိုက်လိုစိတ်ကိုပင် အပိုင်းပိုင်းအစစ ဖြစ်သွားစေနိုင်ပြီး သူ့ဘဝတစ်လျှောက်လုံး ဒုက္ခိတတစ်ယောက် ဖြစ်သွားစေနိုင်သည်။ သူ၏ လက်နှစ်ဖက်က လှံကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး ဓားဆီသို့ အလျားလိုက် ရမ်းလိုက်၏။

ဘုန်း...

စက္ကူဖြူ လေထဲသို့ လွင့်ပျံသွားသည်။ သွေးအချို့ စက္ကူပေါ်သို့ စွန်းထင်းသွား၏။

ရှောင်ကျန်း သွေးအန်လျက် နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားသည်။ သူသည် တည်းခိုခန်း မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ ခြံဝင်းထဲသို့ ပြုတ်ကျသွား၏။

ဖုန်မှုန့်များနှင့် ကျောက်စရစ်ခဲများကြားမှ ဒေါသတကြီးနှင့် မကျေမနပ် ဟိန်းဟောက်သံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ဝမ်ဖော့… မင်းက တကယ်ကို ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် တိုက်ခိုက်ရဲတယ်ပေါ့…”

-အခန်း (၃၉၀) ပြီး

Book List