Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း - (၁၀၂) </h2> <h2 style="text-align: center;">(ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာသော သစ္စာဖောက်)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>"ကျွန်တော့်ကို လိုက်ရှာနေတာ ဟုတ်လား" မိုဖန်က ပို၍ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားရင်း မေးလိုက်သည်။</p> <p>"အော်... မင်း မသိသေးဘူးလား...ဒီလိုရှိတယ်၊ ဒီကပ်ဘေးက အနက်ရောင်ဗာတီကန်ကြောင့် ဖြစ်လာတာ...သူတို့က တောင်ပံနက်ဝံပုလွေကို ဆွဲဆောင်ခဲ့ရုံတင်မကဘူး၊ တော်ဝင်ငရဲစမ်းရေကို သုံးပြီး ပိုမြို့ကို အမြစ်ပြတ် သုတ်သင်ဖို့အတွက် နောက်ထပ် တပ်မှူးအဆင့်မှော်သားရဲတွေကိုပါ ထပ်ပြီး ဆွဲဆောင်ဖို့ ကြံစည်နေကြတာ" ပိုင်ရန်က မိုဖန်ကို လေးနက်စွာ ပြောပြသည်။</p> <p>"ဒါဆို ဒါတွေအားလုံးက အနက်ရောင်ဗာတီကန် လက်ချက်ပေါ့၊ တကယ့် တိရစ္ဆာန်ထက်တောင် ဆိုးတဲ့အကောင်တွေပဲ" ရွှဲမူရှိန်းက မတရားမှုကို မခံမရပ်နိုင်ဖြစ်စွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ဒုခေါင်းတောင် လင်ယွီရှင်းက တော်ဝင်ငရဲစမ်းရေကို မင်းလက်ထဲ အပ်လိုက်တယ် မဟုတ်လား..." ပိုင်ရန်က ဆက်မေးသည်။</p> <p>မိုဖန်က ပြန်မဖြေဘဲ နည်းပြပိုင်ရန်ကိုသာ စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။</p> <p>ပိုင်ရန်သည် မိုဖန်ကို အပေါ်အောက် အကဲခတ်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက်၊ ထိုအရာကို ကောင်းကောင်း ကာကွယ်ခဲ့သည်လား တွေးနေပုံရကာဆက်ပြောသည်။</p> <p>"တော်ဝင်ငရဲစမ်းရေကို ငါ့ကိုပေးပါ...ငါ အဲဒါကို အကြီးအကဲ ကျန့်ခုံးဆီ ချက်ချင်း သွားပို့လိုက်မယ်... ဒီအရာက အရမ်းအရေးကြီးတယ်၊ အကယ်၍ အနက်ရောင်ဗာတီကန် လက်ထဲ ရောက်သွားရင် ငါတို့ ပိုမြို့တော့ သွားပြီပဲ"</p> <p>အားလုံး၏ အကြည့်မှာ မိုဖန်ထံသို့ ကျရောက်လာသည်။ မိုဖန်သည် ဤမျှ အရေးကြီးသော အရာကို တိတ်တဆိတ် ကာကွယ်ထားသည်သူတို့ လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ကြချေ။။</p> <p>"မိုဖန်... မင်းက တော်ဝင်ငရဲစမ်းရေကို တကယ်ပဲ တိတ်တဆိတ် ကာကွယ်နေတာကိုး... တော်သေးတာပေါ့ နည်းပြပိုင်နဲ့ ဆုံလို့၊ တော်ဝင်ငရဲစမ်းရေကို သူ့ကိုပေးလိုက်ပါ၊ ပြီးရင် ငါတို့လည်း ခိုလှုံရာစခန်းဆီ အမြန်သွားကြရအောင်" ရွှဲမူရှိန်းက ဆိုသည်။</p> <p>ပိုင်ရန်သည် အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားကာ အရှေ့သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် တိုးလိုက်သည်။ သူသည် တော်ဝင်ငရဲစမ်းရေကို မိုဖန်၏ လက်ထဲမှ လုယူချင်နေသည့်အတိုင်းပင်။ သို့သော် တော်ဝင်ငရဲစမ်းရေကို မည်သည့်နေရာတွင် ရှိနေသည်ကိုမူ သူ မမြင်ရပေ။</p> <p>မိုဖန်သည် ပိုင်ရန်အား အသေအချာ ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ကျွန်တော့်ဆီမှာ ရှိနေတာလည်း အလွန် ဘေးကင်းပါတယ်။ အကြီးအကဲ ကျန့်ခုံးကို ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင် ပေးတာက ပိုကောင်းပါလိမ့်မယ်၊ နည်းပြပိုင်ရန်... ကျွန်တော်တို့ကို လမ်းပဲ အမြန် လမ်းပြပေးပါ"</p> <p>ပိုင်ရန်မှာ သိသိသာသာ မှင်သက်သွားပြီးနောက် မျက်နှာတွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ </p> <p>"ဒါလည်း ဟုတ်တာပဲလေ..."</p> <p>ပိုင်ရန်၏ စကားမှာ မဆုံးသေးဘဲ အနည်းငယ် ရပ်တန့်သွားသည်။ သူ၏ မျက်နှာပေါ်က နွေးထွေးသော အပြုံးမှာ ချက်ချင်းပင် အေးခဲသွားကာ သူ၏ အကြည့်မှာ ရုတ်တရက် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာတော့သည်။ သူ၏ မျက်နှာမှာလည်း တစ်မျိုးတစ်ဖုံ ပုံပျက်ပြောင်းလဲသွားသယောင် ရှိ၏။</p> <p>"ဒါဆိုရင်လည်း... သေလိုက်တော့" ပိုင်ရန်သည် အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>သူ၏ အသံ ကွယ်ပျောက်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်၊ အေးဆေးတည်ငြိမ်နေသော ဝိညာဉ်ဝံပုလွေသည် မိုဖန်ထံသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးဝင်လာတော့သည်။ ၎င်း၏ ထက်မြက်လှသော လက်သည်းများကို မြှောက်လိုက်ကာ မိုဖန်အား တိုက်ရိုက် ရိုက်ချတော့မည့်အတိုင်းပင်။</p> <p>ထိုမမျှော်လင့်ထားသော အဖြစ်အပျက်ကြောင့် အားလုံးမှာ မှင်သက်သွားကြရသည်။</p> <p>"မိုဖန်" ကျိုးမင်သည် ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်သော်လည်း၊ ဝိညာဉ်ဝံပုလွေ၏ လေးလံလှသော လက်သည်းကြီးမှာ မိုဖန်၏ အသက်ကို နှုတ်ယူတော့မည့်အရေးကို ကြည့်နေရုံမှအပ ဘာမျှမတတ်နိုင်ပေ။</p> <p>"နည်းပြပိုင်... ဘာလုပ်တာလဲ" ရွှဲမူရှိန်းသည် ကျယ်လောင်စွာ အော်လိုက်သည်။</p> <p>ပိုင်ရန်သည် သူ့ကို လုံးဝ လျစ်လျူရှုထား၏။ သူ၏ ဝိညာဉ်ဝံပုလွေမှာလည်း အနည်းငယ်မျှ ညှာတာမည့် အရိပ်အယောင် မရှိချေ။</p> <p>ဤမျှ နီးကပ်သော အကွာအဝေးမှ တိုက်ခိုက်မှုကို မည်သည့်ကျောင်းသားမှ အသက်ရှင်အောင် ရှောင်နိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>ရွှီး...</p> <p>လက်သည်းများ ရိုက်ချလိုက်ချိန်တွင် ပိုင်ရန်၏ ဒေါသများ ပါဝင်နေသည့်အတိုင်းပင်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူ၏ ယခင် ဝိညာဉ်ဝံပုလွေမှာ မိုဖန်၏ လက်ချက်ဖြင့် သေဆုံးခဲ့ရသည်ဖြစ်ရာ၊ ယခုအခါ ထိုကိစ္စအတွက် လက်စားချေရန် အခွင့်အရေး ရရှိသွားပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>လက်စားချေခြင်းမှာ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းသာ ဖြစ်၏။ တော်ဝင်ငရဲစမ်းရေမှာ ပို၍ အရေးကြီးသော အကြောင်းပြချက်ပင် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ၎င်းကိုသာ ဝတ်ရုံနီ ဘုန်းကြီးများထံ ပေးလိုက်နိုင်လျှင် ဤပိုမြို့သည်လည်း...</p> <p>“ဒါ... ဒါ ဘယ်လို ဖြစ်နိုင်မှာလဲ”</p> <p>ပိုင်ရန်သည် ထိုကောင်လေး၏ သွေးများဖြင့် တစ်ကိုယ်လုံး စိုရွှဲသွားလိမ့်မည် မျှော်လင့်ထားခဲ့သည်။ သို့သော် မိုဖန်၏ ရှေ့တည့်တည့်တွင် ခိုင်မာလှသော အရိုးလွှဒိုင်းကာတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။ ဝိညာဉ်ဝံပုလွေ၏ လက်သည်းမှာ ထိုဒိုင်းပေါ်သို့ ကျရောက်သွားကာ မိုဖန်နှင့် ဒိုင်းကာမှာ လွင့်ထွက်သွားသော်လည်း အသက်ဆုံးရှုံးခြင်း မရှိခဲ့ပေ။</p> <p>အရိုးလွှဒိုင်းကာမှာ ကျန့်ခုံးမှ မိုဖန်ကို ပေးထားသော အရာဖြစ်ကြောင်း ပိုင်ရန် ကောင်းကောင်း မှတ်မိနေသည်။ မေးစရာ ရှိသည်မှာ ဤကောင်လေးသည် အချိန်မီ မည်သို့ ပြင်ဆင်နိုင်ခဲ့သနည်း။ ဤမျှ နီးကပ်သော အကွာအဝေးမှ ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်ခံရချိန်တွင် မှော်ပစ္စည်းကို အသက်သွင်းရန် အချိန်မရနိုင်ပေ။ သူသည် ပိုင်ရန်အား ကြိုတင် မသင်္ကာဖြစ်နေခဲ့လျှင်သာ ဤသို့ ဖြစ်နိုင်ပေလိမ့်မည်။</p> <p>အရိုးလွှဒိုင်းကာသည် ပြင်းထန်သော လက်သည်းချက်ကို ကာကွယ်ပေးပြီးနောက်၊ အရိုးစများအဖြစ် ပြိုကွဲကာ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ ဆယ်မီတာကျော်ခန့် လွင့်ထွက်သွားသော မိုဖန်သည်လည်း သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြန်လည် ထိန်းသိမ်းလိုက်သည်။</p> <p>မိုဖန် ခေါင်းမော့လိုက်ချိန်တွင် သူ၏ မျက်နှာမှာ တည်နေကာ သူ၏ ရင်ဘတ်တွင်းမှာလည်း ပြင်းထန်သော ဒေါသများတောက်လောင်နေသည်။</p> <p>“ထင်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ... ဒီနည်းပြ ပိုင်ရန်မှာ ပြဿနာရှိနေတာပဲ...<br /> တောက်... ခွေးကောင်" မိုဖန်က ကြမ်းတမ်းစွာ ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။</p> <p>"ဟားဟားဟား... ဘယ်သူ ထင်မှာလဲ...မင်း ငါ့ကို ဘာလို့ သံသယဝင်နေတာလဲဆိုတာ ငါ တကယ် သိချင်တယ်၊ ငါက မင်းတို့ရဲ့ နည်းပြပဲဟာကို" ပိုင်ရန်က အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်သည်။ </p> <p>ရှေ့က နူးညံ့ပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ပုံစံမှာ ယခုအခါ ပုံပျက်နေသော လူရူးတစ်ယောက်အလား ပြောင်းလဲသွားပြီး၊ မိန်းကလေးငယ်များ အားကျခဲ့သော အရှိန်အဝါများ လုံးဝ မရှိတော့ပေ။</p> <p>ထိုကဲ့သို့သော အချိန်တွင် မိုဖန်အနေဖြင့် အနက်ရောင်ဗာတီကန်၏ သူလျှိုကို ရှင်းပြနေရန် စိတ်ကူးမရှိပေ။ သူသည် ဘေးတွင် ရပ်နေသော သူ၏ သူငယ်ချင်းများဘက်သို့ လှည့်ကြည့်ကာ အလောတကြီး အော်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"သတိထားကြ...ဒီကောင့်ရဲ့ ဆင့်ခေါ်သားရဲက ဝံပုလွေတစ်ကောင်တည်း မဟုတ်ဘူး..."</p> <p>နည်းပြပိုင်ရန်၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် ပျက်သွားပြီး သူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် ကြောက်မက်ဖွယ် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာတော့သည်။</p> <p>တံတား၏ အခြားတစ်ဖက်မှ တွန့်လိမ်နေသော အရိပ်နှစ်ခုမှာ လျင်မြန်စွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။ အလွန် ထက်မြက်ပြီး ရှည်လျားသော သူတို့၏ ရှေ့လက်ချောင်းများမှာ တံစဥ်းနှစ်ခုကဲ့သို့ပင်၊ သူတို့နှင့် အနီးဆုံးရှိနေသော ကျန်းဟိုနှင့် ဟဲယုတို့ထံသို့ ပိုင်းဖြတ်ရန် ပြေးဝင်လာတော့သည်။</p> <p>ပိုင်ရန်၏ ရုတ်တရက် သစ္စာဖောက်မှုမှာ အလွန်ပင် မြန်ဆန်လွန်းလှပေသည်။ အခြားသူများမှာ တုံ့ပြန်ရန် အချိန်မရကြသဖြင့် တံတားဘေးမှ ခုန်ထွက်လာသော သတ္တဝါနှစ်ကောင်ကို သတိပြုရန်မှာလည်း မဖြစ်နိုင်ပေ။</p> <p>သရဲတစ္ဆေကဲ့သို့ မျောက်မျက်နှာနှင့် ပုံမမှန်သော လူသားခန္ဓာကိုယ်ရှိပြီး တစ်ကိုယ်လုံး မည်းနက်နေသော ထိုသတ္တဝါမှာ သားရေဝတ်စုံ ကျပ်ကျပ်ကို ဝတ်ထားသည့်အတိုင်းပင်။ အလွန်ပင် ရုပ်ဆိုးလှသော ဤသတ္တဝါမှာ အနက်ရောင်ဗာတီကန်၏ သင်္ကေတဖြစ်သော အမှောင်သားရဲပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>အမှောင်သားရဲ တစ်ကောင်မှာ ကျန်းဟိုထံသို့ ခုန်အုပ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မိုဖန်မှာ ရင်တုန်သွားရတော့သည်။</p> <p>လက်ရှိတွင် သူသည် သူ၏ မန္တန်ကို တစ်စက္ကန့်အတွင်း အပြီးသတ်ကာ ထိုသားရဲအား အမှုန့်ဖြစ်အောင် ချေဖျက်ပစ်ချင်နေမိသည်။ သို့သော် သူ၏ မှော်အတတ် ရွတ်ဆိုမှုမှာ ထိုမျှအထိ မမြန်သေးပေ။</p> <p>ကျန်းဟိုမှာမူ ရိုးသားလွန်းနေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူသည် နည်းပြပိုင်ရန်အပေါ် ကြိုတင် သတိရှိထားသော မိုဖန်ကဲ့သို့ မဟုတ်ပေ။ အခြား မည်သည့်ကျောင်းသားမဆို မိမိ၏ နည်းပြအပေါ် အနည်းငယ်မျှ သံသယရှိကြလိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။</p> <p>ယခုတစ်ခေါက်တွင်မူ သူသည် လေလမ်းကြောင်း မန္တန်ကို မရွတ်ဆိုနိုင်သကဲ့သို့၊ နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ချိန်တွင်မူ အလွန်ရုပ်ဆိုးလှသော အမည်းရောင် သတ္တဝါကြီးမှာ သူ့ရှေ့တည့်တည့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>“ငါ ဒီလိုပဲ သေရတော့မှာလား...”</p> <p>ကျန်းဟို ကိုယ်တိုင်ပင် ယုံကြည်နိုင်စွမ်း မရှိချေ။</p> <p>သူသည် စီနီယာဖန်နှင့်အတူ သေမင်းတမန် သုံးကီလိုမီတာလမ်းကို အခက်အခဲများစွာ ကျော်ဖြတ်ကာ ရောက်ခါနီးတွင် ဖြစ်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ နည်းပြလက်ချက်ဖြင့် သေရတော့မည်လား။</p> <p>ကျန်းဟို မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်မိသည်။</p> <p>ဖူး...</p> <p>နွေးထွေးသော သွေးများမှာ သူ၏ မျက်နှာပေါ်သို့ စင်ကျလာသဖြင့် ကျန်းဟို၏ ရင်ထဲတွင် မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့သွားရသည်။</p> <p>“ဒီတိရစ္ဆာန်က ငါ့ရင်ဘတ်ကို ဆွဲဖြဲလိုက်ပြီပဲ၊ သူက အရမ်းမြန်လွန်းလို့ ငါ့ရင်ဘတ် ဆွဲဖြဲခံရတာကို မခံစားရခင်မှာ သွေးတွေက ငါ့မျက်နှာပေါ် အရင်ရောက်လာတာပဲ...”</p> <p>သို့သော် နောက်ထပ် တစ်စက္ကန့် ကြာသွားသည့်တိုင် ကျန်းဟို မည်သည့်နာကျင်မှုကိုမျှ မခံစားရပေ။ သူသည် ဇဝေဇဝါဖြင့် မျက်လုံးများကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>သူမျက်လုံးဖွင့်ကြည့်လိုက်ချိန်တွင်မူ သူ့ကို တိုက်ခိုက်နေသော ထိုဘီလူးကြီးမှာ လွင့်ထွက်သွားပြီး ဆိုင်ကယ်တစ်စီးပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ တိုက်မိနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p>“ငါ မသေဘူးလား...ဒါဆို ဒီသွေးတွေက...”</p> <p>ကျန်းဟို ဘေးသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ၊ သူ မြင်လိုက်ရသည့် မြင်ကွင်းကြောင့် မှင်သက်သွားရတော့သည်။</p> <p>၎င်းမှာ သေလူကဲ့သို့ ဖြူလျော့နေသော မျက်နှာတစ်ခု ဖြစ်ပြီး၊ အလွန်ပင် အေးစက်လှသဖြင့် လူတစ်ယောက်မှာ သူ့အား ရင်ခွင်ထဲတွင် ထည့်ကာ ဖက်ထားချင်လောက်အောင်ပင် ဖြစ်နေသည်။</p> <p>သွေးများမှာ ထိုသူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ပန်းထွက်နေသည်။ ၎င်းမှာ အလွန်ပင် နွေးထွေးလှပေရာ ကျန်းဟို၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ ပူဆင်းသွားသလို ခံစားလိုက်ရတော့သည်။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">အခန်း (၁၀၂) ပြီး</p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save