Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း - (၁၀၇)</h2> <h2 style="text-align: center;">(မှော်သားရဲများ၏ ဝင်ပေါက်)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>"နည်းပြဖန်... သဲလွန်စတွေ ဘယ်မှာရှိမလဲဆိုတာ ကျွန်တော် သိမယ်ထင်တယ်" ထိုလူနှစ်ဦး စကားပြောနေသည်ကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် အရေးကြီးသောအရာတစ်ခုကို ရိပ်မိသွားသဖြင့် မိုဖန်က အလျင်အမြဲ ကြားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ဘယ်မှာလဲ" ထိုလူနှစ်ဦးမှာ ဝေခွဲမရသည့် မျက်နှာပေးဖြင့် မိုဖန်ကို လှည့်ကြည့်လာကြသည်။</p> <p>"မြို့ပြ မုဆိုးအဖွဲ့ ဆီမှာပဲ" မိုဖန်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p>သူတို့နှစ်ဦး၏ ဆွေးနွေးမှုမှာ မိုဖန်၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် အတွေးတစ်ခုကို လက်ခနဲ ပေါ်လာစေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>ယခုတစ်ကြိမ် မှော်သားရဲများ၏ ကျူးကျော်မှုမှာ မမျှော်လင့်ဘဲ ဖြစ်လာခဲ့သည်ဟု ထင်ရသော်လည်း၊ အမှန်တကယ်တွင် မြို့ပြ မုဆိုးအဖွဲ့ဝင်တစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့သော မိုဖန်သည် ပိုမြို့၏ အခြေအနေအချို့ကို ရိပ်စားမိနေခဲ့သည်။ အထင်ရှားဆုံးမှာ "မျက်လုံးကြီး ကြွက်လူဝံ" များ အဆမတန် သောင်းကျန်းနေမှုပင် ဖြစ်၏!</p> <p>မျက်လုံးကြီး ကြွက်လူဝံများသည် မြေတူးရာတွင် ကျွမ်းကျင်သူများ ဖြစ်ကြသည်။ ထို့ကြောင့် ပိုမြို့ထဲသို့ အပြင်မှ ဖောက်ဝင်လာသော မှော်သားရဲ ဥမင်လှိုင်ဂူမှာ ၎င်းတို့၏ လက်ချက်ဖြစ်ကြောင်း နားလည်ရန် မခက်ခဲပါပေ။</p> <p>မြို့ပြ မုဆိုးအဖွဲ့သည် မှော်သားရဲတစ်ကောင်ကို သတ်ဖြတ်တိုင်း မှတ်တမ်းတင်လေ့ ရှိသည်။ လတ်တလော ပိုမြို့အတွင်း မျက်လုံးကြီး ကြွက်လူဝံများ လှုပ်ရှားခဲ့သော နေရာများကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် မှော်သားရဲများ၏ ဝင်ပေါက်ကို သေချာပေါက် ရှာဖွေနိုင်ပေလိမ့်မည်!</p> <p>ထိုလူနှစ်ဦးသည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီး အချက်ကို သဘောပေါက်သွားကြသည်။</p> <p>မျက်လုံးကြီး ကြွက်လူဝံများအနေဖြင့် မည်သည့် လှုပ်ရှားမှုမျှ မရှိဘဲ ပိုမြို့ထဲသို့ ဥမင်တူးရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ပါပေ။ ပိုမြို့အတွင်း ဖြစ်ပျက်နေသော ပြဿနာများကို အသိဆုံးသူများမှာ မြို့ပြ မုဆိုးအဖွဲ့ပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်!</p> <p>၎င်းတို့ထံမှ တိကျသော သဲလွန်စများကို ရရှိနိုင်ပေသည်။</p> <p>"ကောင်းပြီ... ငါ အခုချက်ချင်းပဲ မြို့ပြ မုဆိုးအဖွဲ့ဝင်တွေကို ဆက်သွယ်လိုက်မယ်" ခေါင်းစည်းနှင့် အမျိုးသားက ခေါင်းကို အကြိမ်ကြိမ် ညိတ်ရင်း ဆိုသည်။</p> <p>ဖန်းလီကျွင်းသည် အံ့အားသင့်စွာဖြင့် မိုဖန်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်မိသည်။ ဤကျောင်းသားလေး၏ စကားအနည်းငယ်က ဤမျှအထိ အရေးပါလိမ့်မည် သူ မထင်ထားခဲ့ပါပေ။</p> <p>"တကယ်တော့ ကျွန်တော်က မြို့ပြ မုဆိုးအဖွဲ့ဝင် တစ်ယောက်ပါပဲ။ လက်တွေ့လေ့ကျင့်ရေးက ပြန်လာပြီးတော့ ကျွန်တော့်အင်အားက သိပ်အားနည်းနေသေးတယ်ဆိုတာ သိလိုက်ရလို့ အဖွဲ့ထဲ ဝင်ခဲ့တာပါ။ ဒါပေမဲ့ အခု သူတို့ ဘယ်မှာရှိနေမလဲဆိုတာတော့ ကျွန်တော် မသိဘူး" နည်းပြက သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေသဖြင့် မိုဖန်က ခပ်ချဉ်ချဉ် အပြုံးဖြင့် ရှင်းပြလိုက်သည်။</p> <p>"မင်းက တကယ်ကို ခန့်မှန်းရ ခက်တဲ့သူပဲ" ဖန်းလီကျွင်းက အားနာနာဖြင့် ပြုံးလိုက်မိသည်။</p> <p>"နည်းပြ... နှင်းဖုံးတောင်ထိပ် စခန်းရဲ့ အခြေအနေကရော ဘယ်လိုလဲ...ကျွန်တော့်အဖေက အဲဒီမှာ ရှိနေလို့ပါ" မိုဖန်က မေးလိုက်သည်။</p> <p>"စိတ်မပူပါနဲ့၊ အဲဒီနေရာက ပိုမြို့ထက်တောင် ပိုပြီး ဘေးကင်းပါသေးတယ်၊ မင်းအဖေလည်း အဆင်ပြေမှာပါ" ဖန်းလီကျွင်းက သူ့ကို စိတ်ချအောင် ပြောသည်။</p> <p>"ဒါဆိုရင်တော့ တော်ပါသေးတယ်... နောက်ထပ် ကိစ္စတစ်ခုလောက် ကူညီပေးလို့ ရမလား..."</p> <p>"ပြောပါ... သူရဲကောင်းလေး"</p> <p>"ခိုလှုံရာစခန်းက စခန်းကြီးတစ်ခုလို ဖြစ်နေပြီး လူတွေကလည်း အရမ်းများလွန်းတယ်။ ခိုလှုံရာစခန်းကို ရောက်သွားပြီဖြစ်တဲ့ ကျွန်တော့်မိသားစုဝင်တွေကို ကျွန်တော် ရှာမတွေ့လို့ပါ၊ သူတို့ အခု ဘယ်နားမှာ ရှိနေသလဲဆိုတာ စုံစမ်းပေးလို့ ရမလား" ဟု မိုဖန်က တောင်းဆိုလိုက်သည်။</p> <p>"ရတာပေါ့... အဲဒါက ပြဿနာမရှိပါဘူး။ နည်းပြချန်က မြို့ပြ မုဆိုးအဖွဲ့ဝင်တွေကို ရှာဖို့ အချိန်အနည်းငယ် ယူရဦးမှာပဲ"</p> <p>မြို့ထဲတွင် မှော်သားရဲများ ကျူးကျော်နေသဖြင့် ပုံမှန် ဆက်သွယ်ရေး ကိရိယာများမှာ အသုံးမရတော့ပါပေ။</p> <p>မကြာမီမှာပင် ခေါင်းစည်းနှင့် နည်းပြချန် ပြန်ရောက်လာသည်။ သူ၏ ဘေးတွင် လူအချို့ ပါလာပြီး ၎င်းတို့ထဲတွင် မိုဖန်နှင့် ရင်းနှီးပြီးသားဖြစ်သော ရှောက်ကော နှင့် ရွှီတာဟွမ်တို့ ပါဝင်နေသည်။</p> <p>ရှောက်ကောသည် သူမ၏ မှတ်စုစာအုပ်လေးကို ကိုင်ထားရင်း ကွန်ပျူတာထဲတွင် ထည့်ထားသော မှော်သားရဲ မှတ်တမ်းများကို လျင်မြန်စွာ ရှာဖွေနေသည်။</p> <p>"လက်ရှိမှာ ကျွန်မ မျက်လုံးကြီး ကြွက်လူဝံတွေ ပေါ်ခဲ့တဲ့ နေရာအချို့ကို ရှာတွေ့ထားပါတယ်။ ပထမဆုံးကတော့ ပေ့လင်နယ်မြေက ပန်းခြံပဲ၊ အဲဒီမှာ လူကို ဒဏ်ရာရစေတဲ့ မျက်လုံးကြီး ကြွက်လူဝံ တစ်ကောင် ပေါ်ခဲ့ဖူးတယ်။ မှော်သားရဲတွေ စတင် ကျူးကျော်ခဲ့တဲ့ နေရာဟာ ပေ့လင် နယ်မြေ ဖြစ်ဖို့ များပါတယ်"  ရှောက်ကောက နည်းပြချန်ကို ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ပေ့လင် နယ်မြေကိုတော့ အခု မှော်သားရဲတွေ သိမ်းပိုက်ထားပြီ" နည်းပြချန်က စဉ်းစားဟန်ဖြင့် မှတ်ချက်ပေးသည်။</p> <p>"အဲဒီနောက်မှာတော့ ကွမ်စန်းကောင်းကင်လမ်းမ၊ ပြီးတော့ လုဖုန်းမြို့နယ်၊ နောက်ပြီး..."</p> <p>"အဲဒီထဲမှာ ဥမင်လိုဏ်ဂူ အထင်အရှား ရှိနိုင်တဲ့ နေရာမျိုးကော ပါလား" နည်းပြချန်က ကြားဖြတ်မေးလိုက်သည်။</p> <p>"ဪ... ရှိပါတယ်... မင်ဝမ်အလယ်တန်းကျောင်းရဲ့ ထမင်းစားဆောင် အောက်မှာ ဥမင်တစ်ခု ရှိခဲ့တယ်။ အဲဒီတုန်းက မိန်းကလေးတစ်ယောက် ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့ဖူးတယ်၊ မင်ဝမ် နယ်မြေမှာလည်း မှော်သားရဲတွေ အများကြီး ရှိနေပါတယ်။ အဲဒီမှာ မှော်သားရဲ ဝင်ပေါက် သေချာပေါက် ရှိမယ်လို့ ကျွန်မ ထင်တယ်" ရှောက်ကောက ဆိုသည်။</p> <p>"ဒါနဲ့ ပတ်သက်လို့ ကျွန်တော် မှတ်မိတယ်၊ ဖန်မိုကျွန်တော်တို့ အဖွဲ့ထဲ စဝင်တုန်းကပဲ။ မင်ဝမ် မိန်းကလေး အလယ်တန်းကျောင်းထဲမှာ မျက်လုံးကြီး ကြွက်လူဝံ တစ်ကောင်ကို ကျွန်တော်တို့ တွေ့ခဲ့သေးတယ်။ အဲဒီနောက်မှာ ရဲတွေက ဥမင်တစ်ခုကို တွေ့ခဲ့ကြတာ။ အဲဒီ မိန်းကလေးဟာ ဥမင်ထဲကို ဆွဲခေါ်သွားခံရပြီး အစားခံလိုက်ရတယ်လို့ ကျွန်တော်တို့ အားလုံး သံသယရှိခဲ့ကြတယ်..." ဖေးရှီက အလျင်အမြဲ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>သူတို့သည် လမ်းလျှောက်ရင်း စကားပြောနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ရှောက်ကောနှင့် ရွှီတာဟွမ်တို့မှာ အနားတွင် ရပ်လျက် သူတို့ပြောသမျှကို အာရုံစိုက် နားထောင်နေသော မိုဖန်ကို သတိမထားမိကြပေ။</p> <p>လက်ရှိတွင် မုဆိုးအဖွဲ့က မိုဖန်သည် ဖန်မို ဖြစ်ကြောင်း သိထားကြသော်လည်း၊ မိုဖန်က တော်ဝင်ငရဲစမ်းရေတွင် ကျင့်ကြံမနေဘဲ ဤနေရာကို မည်သို့ ရောက်လာသနည်းဆိုသည်ကိုမူ သိလျှင် အံ့သြသွားကြပေလိမ့်မည်။</p> <p>"မင်ဝမ် နယ်မြေမှာ မှော်သားရဲ ဝင်ပေါက် ရှိတာလား... အဲဒီက လူတွေ အကုန်လုံး ဘေးလွတ်ရာကို ထွက်သွားကြပြီလား" နည်းပြချန်က သူ၏ ဘေးမှ အမျိုးသမီးမှော်ဆရာကို မေးလိုက်သည်။</p> <p>"သူတို့ ဘေးလွတ်ရာ ရွှေ့ပြောင်းသွားတဲ့ သတင်းတော့ အခုထိ မရသေးပါဘူး"<br /> အားလုံး တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။</p> <p>ခဏအကြာတွင် ရွှီတာဟွမ်က မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် </p> <p>“မင်ဝမ် နယ်မြေမှာ မှော်သားရဲ ဝင်ပေါက် ရှိနေတာ သေချာသလောက်ပဲ၊ နောက်ပြီး အဲဒီဝင်ပေါက်က မင်ဝမ် မိန်းကလေး အလယ်တန်းကျောင်းထဲမှာ ရှိနေတာ။ ကျောင်းထဲမှာ ဆောက်လုပ်ရေး လုပ်နေသလိုမျိုး တုန်ခါမှုတွေ ခံစားနေရတယ်လို့ သူတို့ ဘာလို့ ပြောခဲ့ကြသလဲဆိုတာ အခုမှ ရှင်းသွားတော့တယ်။ အဲဒါ မျက်လုံးကြီး ကြွက်လူဝံတွေ မြေတူးနေတာပဲ" ဆိုသည်။</p> <p>"ဘယ်သူမှ မထွက်သွားကြဘူး ဟုတ်လား...ခင်ဗျား အမှတ်မှားတာ မဟုတ်ဘူးလား၊ အဲဒီက ဘယ်သူမှ မထွက်သွားကြတာ သေချာလား" မိုဖန်၏ အကြည့်မှာ ခုနက စကားပြောခဲ့သော အမျိုးသမီးမှော်ဆရာထံသို့ ကျရောက်သွားသည်။</p> <p>"မိုဖန်... စိတ်အေးအေးထားပါ"</p> <p>"ဟုတ်တယ်၊ ငါတို့ ထင်တာ မမှားဘူးဆိုရင် မှော်သားရဲ ဝင်ပေါက်က မင်ဝမ် မိန်းကလေး ကျောင်းနားမှာ ရှိနေတာ။ အဲဒီတော့ မင်ဝမ် နယ်မြေ တစ်ခုလုံးကလည်း ဆက်စပ်နေမှာဆိုတော့ အဲဒီကနေ ဘေးလွတ်ရာကို ထွက်ဖို့ဆိုတာ မလွယ်တဲ့ ကိစ္စပဲ"</p> <p>မိုဖန်မှာ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာများ နက်ရှိုင်းစွာ နစ်မြုပ်သွားတော့သည်။</p> <p>ယဲ့ရှင်းရှားက သူမ၏ ကျောင်းတွင် မကြာခဏ တုန်ခါမှုများ ဖြစ်ပေါ်နေကြောင်း သူ့ကို ပြောခဲ့ဖူးသည်ကို သူ အထင်အရှား မှတ်မိနေသည်။ ၎င်းမှာ မျက်လုံးကြီး ကြွက်လူဝံများ မြေအောက်တွင် တူးနေခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သေချာပေသည်။</p> <p>အကယ်၍ မှော်သားရဲများက ထိုနေရာမှ တိုက်ရိုက် တက်လာကြမည်ဆိုပါက ကျောင်းတစ်ခုလုံးမှာ ခဏချင်းမှာပင် ပျက်စီးသွားတော့မည် ဖြစ်သည်။</p> <p>ယခုအခါ ပိုမြို့တစ်ခုလုံးမှာ အကျပ်အတည်းနှင့် ရင်ဆိုင်နေရရာ၊ အလယ်တန်းကျောင်းတစ်ခုက လူတွေ ဘေးလွတ်ရာ ရွှေ့နိုင်၊ မရွှေ့နိုင်ကို မည်သူက ဂရုစိုက်နိုင်မည်နည်း။</p> <p>"ဗိုလ်မှူးချန်... ဒါဟာ အလွန် အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စဖြစ်လို့ ကျွန်မတို့ လူအင်အား တစ်စုကို စေလွှတ်ပါမယ်။ မှော်သားရဲ ဝင်ပေါက်ကို ချက်ချင်း ဖျက်ဆီးရမယ်" ဖန်းလီကျွင်းက ပြောလိုက်သည်။</p> <p>မှော်သားရဲ ဝင်ပေါက်ကို ရှာတွေ့ပြီဖြစ်ရာ ချက်ချင်းပင် ထွက်ခွာရတော့မည် ဖြစ်သည်။ သူတို့တွင် အချိန်ဖြုန်းနေရန် မရှိပေ။</p> <p>"ဒီအဖွဲ့ထဲမှာ ပါမယ့် လူအရေအတွက်က အရမ်း မများသင့်ဘူး။ ဒီမှော်သားရဲတွေက ဉာဏ်မကောင်းဘူးဆိုပေမဲ့ လူအုပ်စုကြီး သူတို့ ဝင်ပေါက်ဆီ လာနေတာကို သိသွားရင်တော့ မှော်သားရဲတွေ အများကြီးကို ဆွဲဆောင်မိပြီး ငါတို့ရဲ့ ရည်မှန်းချက်ကို သိသွားနိုင်တယ်"  အမျိုးသမီးမှော်ဆရာက ပြောသည်။</p> <p>ဗိုလ်မှူးချန်သည် လူများကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး လေးနက်သော လေသံဖြင့် "အခုချက်ချင်း လူတွေ စေလွှတ်ကြစို့" ဆိုသည်။</p> <p>"ဗိုလ်မှူး... ကျွန်တော်တို့လည်း လိုက်ပါရစေ။ မြို့ပြ မုဆိုးအဖွဲ့ရဲ့ ခေါင်းဆောင်တစ်ယောက်အနေနဲ့ မြို့ထဲမှာ မှော်သားရဲတွေကို တိုက်ခိုက်တဲ့နေရာမှာ ကျွန်တော်တို့က ခင်ဗျားတို့ထက် ပိုပြီး ကျွမ်းကျင်ပါတယ်" ရွှီတာဟွမ်က ဆိုသည်။</p> <p>ရှောက်ကောသည် ရွှီတာဟွမ်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူမ ဆုံးဖြတ်ချက် တစ်ခုခု ချသင့်၊ မချသင့် ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေသည်။</p> <p>"ကောင်းပြီ... ဝါရင့် မုဆိုးအဖွဲ့ တစ်ခု ပါလာရင်တော့ အောင်မြင်နိုင်ခြေ ပိုများတာပေါ့။ ဒီတစ်ကြိမ် တာဝန်က အတော်လေး အန္တရာယ်များတယ်၊ လူတိုင်း သတိထားကြပါ"  ဗိုလ်မှူးချန်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p>အားလုံး ဆွေးနွေးမှုများ ပြီးဆုံး၍ ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်ချိန်တွင် လူတစ်ယောက်က သူတို့၏ ရှေ့၌ ရပ်လိုက်သည်။</p> <p>"ဖန်မို...အာ... မဟုတ်ပါဘူး၊ မိုဖန်ပါလား..." <br /> ရှောက်ကောနှင့် ရွှီတာဟွမ်တို့မှာ အံ့အားသင့်စွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။</p> <p>မိုဖန်သည် ထိုလူနှစ်ဦးကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ဤတစ်ကြိမ် တာဝန်အတွက် တာဝန်ခံထားသော ဗိုလ်မှူးချန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>ဖန်းလီကျွင်းမှာလည်း အံ့အားသင့်သွားပြီး "မိုဖန်... မင်းလည်း လိုက်ချင်တယ်လို့တော့ မပြောနဲ့ဦးနော်! မင်းက တန်လန် မှော်အထက်တန်းကျောင်းက လူတွေကို ဘေးလွတ်ရာ ရွှေ့ပေးနိုင်ခဲ့သလို အနက်ရောင်ဗာတီကန်ရဲ့ အစီအစဉ်တွေကိုလည်း ဖျက်ဆီးပေးနိုင်ခဲ့ပြီပဲ။ ခိုလှုံရာစခန်းမှာပဲ နေပြီး အနားယူတာ ပိုကောင်းပါတယ်၊ ဒါကိုတော့ ငါတို့ ကိုင်တွယ်လိုက်ပါ့မယ်"  ဆိုသည်။</p> <p>"ဟုတ်တယ်... မင်းက ငါတို့ ပိုမြို့ရဲ့ သူရဲကောင်း ဖြစ်နေပြီပဲ၊ ဒီတာဝန်ကတော့... သေဖို့ ကိုးပုံ၊ ရှင်ဖို့ တစ်ပုံလောက်ပဲ ရှိတာ" ဗိုလ်မှူးချန်က ခေါင်းညိတ်ရင်း ထောက်ခံသည်။</p> <p>“မြို့တော်ရဲ့ သူရဲကောင်း ဟုတ်လား...”</p> <p>မိုဖန်မှာမူ ထိုကဲ့သို့ မတွေးမိပါပေ။</p> <p>“တကယ်လို့သာ ယဲ့ရှင်းရှားသေသွားခဲ့ရင်... ငါဟာ လုံးဝကို အသုံးမကျတဲ့ အမှိုက်တစ်ယောက်ပဲ ဖြစ်နေမှာပေါ့...”</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">အခန်း (၁၀၇) ပြီး</p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save