Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း - (၁၀၈ )</h2> <h2 style="text-align: center;">(ခိုလှုံရာစခန်းမှ ထွက်ခွာခြင်း)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>"ဒါ... မိုဖန် မဟုတ်လား…နောက်နေတာလားကွာ၊ သူက ခိုလှုံရာစခန်းကိုတောင် ရောက်နေပြီဥစ္စာ... အခု အပြင်ကို ဘာထွက်လုပ်မလို့လဲ" စခန်းဘေးတစ်နေရာတွင် အနားယူနေသော ရွှဲမူရှိန်းသည် မိုဖန် တစ်ယောက် ခိုလှုံရာစခန်းမှ ထွက်ခွာသွားသည်ကို တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် အံ့အားသင့်စွာ ရေရွတ်လိုက်မိသည်။</p> <p>"တောက်... ငါကတော့ ငါ့တစ်သက် ဒီနေရာကနေ ဘယ်တော့မှ ထွက်ဖို့ မစဉ်းစားတော့ဘူး"</p> <p>"ဟုတ်တယ်... မိုဖန်ကတော့ တကယ့်ကို သတ္တိခဲပဲ"</p> <p>ကျောင်းသားများအတွက်မူ ခိုလှုံရာစခန်း၏ အပြင်ဘက်လောကမှာ သူတို့ ဘယ်တော့မှ မမေ့နိုင်တော့မည့် အိပ်မက်ဆိုးကြီးတစ်ခု ဖြစ်သည်။ အခက်အခဲပေါင်းစုံကို ကျော်ဖြတ်ပြီးမှ ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ရာ၊ မည်သူက မည်သို့ပင် ပြောစေကာမူ သူတို့မှာ အပြင်ဘက်သို့ ခြေတစ်လှမ်းပင် ထပ်မလှမ်းရဲကြတော့ပါပေ။</p> <p>မိုဖန်ကို အပြင်ဘက်သို့ တစ်ဖန် ပြန်လည် ထွက်ခွာသွားစေရန် မည်သည့်အရာက သတ္တိများ ပေးစွမ်းလိုက်သနည်းဆိုသည်ကို သူတို့ လုံးဝ နားမလည်နိုင်ကြပေ။</p> <p>အမှန်အတိုင်းဆိုလျှင် မိုဖန်ကိုယ်တိုင်လည်း ခိုလှုံရာစခန်းသို့ ရောက်ပြီးလျှင် အပြင်သို့ တစ်လှမ်းမျှ ထပ်မထွက်တော့မည်ကို တွေးထားခဲ့မိသည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ မိမိအသက်နှင့် ယှဉ်လျှင် အခြားအရာအားလုံးကို ဘေးဖယ်ထားနိုင်သည်မဟုတ်ပါလား။ သူသည် သူတစ်ပါးကို အသက်ပေး၍ ကယ်တင်ချင်စိတ် ပြင်းပြနေသူ တစ်ယောက်လည်း မဟုတ်ခဲ့ပေ။</p> <p>ဝမ်းနည်းစရာကောင်းသည်မှာ သူသည် ထိုကဲ့သို့ နေနိုင်မည့်သူ မဟုတ်ကြောင်း သိလိုက်ရခြင်းပင်။ သူသည် ရွှီတာဟွမ်တို့ကဲ့သို့ မြင့်မြတ်သော အဆင့်အတန်းမျိုးသို့ မရောက်ရှိနိုင်သေးပေ။</p> <p>သို့သော် သူ၏ စိတ်ထဲတွင်မူ လမ်းမလျှောက်နိုင်ဘဲ မှော်သားရဲများ အထူထပ်ဆုံးနေရာတွင် ကျန်ရစ်နေခဲ့မည့် မိန်းကလေးငယ်၏ ပုံရိပ်ကသာ ဝဲလည်နေတော့သည်။ သူမ၏ စင်ကြယ်လှသော မျက်လုံးများတွင် ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် အားကိုးရာမဲ့မှုများ ပြည့်နှက်နေပေလိမ့်မည်။ ကျန်းယင်လုကဲ့သို့ပင် စောစောစီးစီး နှုတ်ဆက်သွားရမည့် အဖြစ်မျိုးကို သူ မလိုလားပေ။</p> <p>လူအများစုမှာ မိမိတို့ကိုယ်မိမိ လူ့အဖွဲ့အစည်းတွင် အရေးမပါသော အခန်းကဏ္ဍမှ ပါဝင်နေသူများဟု ထင်မြင်တတ်ကြပြီး မြင့်မြတ်လှသော စံနှုန်းများနှင့် ပတ်သက်လာလျှင် ဘာမျှမတတ်နိုင်ဟု ယူဆတတ်ကြသည်။ မိမိအသက်ကို ပဓာနမထားဘဲ စွန့်လွှတ်စွန့်စားသူများကို မြင်လျှင်လည်း အံ့သြချီးကျူးရုံသာ တတ်နိုင်ကြ၏။ သို့သော် လက်တွေ့တွင်မူ လူတိုင်း၏ နှလုံးသားထဲ၌ အခြားအရာအားလုံးထက် သာလွန်သော အရာများ ရှိနေတတ်ကြစမြဲ ဖြစ်သည်။ အကျပ်အတည်းနှင့် ကြုံတွေ့ရချိန်တွင် လျင်မြန်စွာ ဆုံးဖြတ်ချက် ချနိုင်ခြင်းမှာ ဗီဇစိတ်တစ်ခုဖြစ်ပြီး၊ ထိုလုပ်ရပ်က မိမိအသက်ကို ထိခိုက်နိုင်မလားဆိုသည်ကိုမူ ဒုတိယအကြိမ် ပြန်လည် စဉ်းစားနေလေ့ မရှိကြပေ။</p> <p>ယခု မိုဖန်မှာလည်း ထိုသို့ပင် ဖြစ်သည်။ သူသည် ခိုလှုံရာစခန်းမှ ထွက်သင့်၊ မထွက်သင့်ကို မစဉ်းစားခဲ့ပေ။ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အတွေးတစ်ခုကသာ နေရာယူထားခဲ့သည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲရှိ ဆဲလ်တိုင်းက ယဲ့ရှင်းရှားကို ထိုကဲ့သို့သော အဖြစ်ဆိုးမျိုး မကြုံတွေ့ပါစေနှင့်ဟု တားမြစ်နေကြသည်။</p> <p>ထို့ကြောင့် ကယ်ဆယ်ရေးအဖွဲ့က မိုဖန်ရှာနေသော မိန်းကလေးမှာ သေဆုံးသွားနိုင်ခြေ များကြောင်းနှင့် သူ လိုက်လာခြင်းမှာ အချည်းနှီးသာ ဖြစ်နိုင်ကြောင်း အသေအချာ ပြောနေသည့်တိုင်၊ မိုဖန်ကမူ ခိုင်မာသော ဆုံးဖြတ်ချက်ဖြင့် မင်ဝမ် နယ်မြေသို့ လိုက်ပါရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ ဤကပ်ဘေးကြီးထဲတွင် သူမကို ရှာတွေ့နိုင်ခြေမှာ အလွန်နည်းပါးနေပြီး သူမ အသက်ရှင်နေဦးမလားဆိုသည်မှာလည်း မရေရာသော်လည်း သူ သွားမှ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p>ရွှီတာဟွမ်သည် ပိုမြို့ တစ်မြို့လုံး၏ အခြေအနေကို ကောင်းစွာ နားလည်ထားသူ ဖြစ်ရာ၊ သူ့ကို လမ်းပြအဖြစ် ထားရှိခြင်းဖြင့် မလိုအပ်သော အနှောင့်အယှက်များစွာကို ရှောင်ရှားနိုင်ခဲ့သည်။</p> <p>နောက်ဆုံးတွင် မုဆိုးအဖွဲ့မှ ရေဒြပ်စင်မှော်ဆရာမှာမူ သူတို့နှင့်အတူ လိုက်မလာရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ လူတိုင်းတွင် ကိုယ်ပိုင် ရွေးချယ်ခွင့်များ ရှိကြရာ ဗိုလ်မှူးချန်ဖြစ်စေ၊ ရွှီတာဟွမ်ဖြစ်စေ သူ့ကို အတင်းအကျပ် မတိုက်တွန်းခဲ့ကြပါပေ။</p> <p>ဤတာဝန်တွင် မိုဖန်နှင့် ရင်းနှီးပြီးသားဖြစ်သော နည်းပြနှစ်ဦးဖြစ်သည့် လော့ယွင်ပေါ်နှင့် ဖန်းလီကျွင်းတို့ ပါဝင်ကြသည်။ အဖွဲ့ကို တာဝန်ယူထားသူမှာမူ အလယ်အလတ်အဆင့် မှော်ဆရာ တစ်ဦးဖြစ်သော ဗိုလ်မှူးချန်ပင် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>ဗိုလ်မှူးချန်သည် ပိုမြို့၏ တရားဝင် အစောင့်အရှောက်တစ်ဦး ဖြစ်ရာ ဤအလွန် ခက်ခဲသော တာဝန်ကို သူကိုယ်တိုင် ကိုင်တွယ်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>ဤအဖွဲ့တွင် စုစုပေါင်း လူရှစ်ယောက်သာ ပါဝင်သည်။ လူအင်အား အနည်းငယ်သာ ထားရှိခြင်းမှာ တစ်ဖက်တွင် လူများလွန်းပါက မှော်သားရဲများ ရိပ်မိသွားနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်ပြီး၊ အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ စေလွှတ်ရန် အခြားလူအင်အား မရှိတော့သောကြောင့်လည်း ဖြစ်သည်။ အလယ်အလတ်အဆင့် မှော်ဆရာတစ်ဦး ပါဝင်လာခြင်းမှာပင် အလွန် ကံကောင်းလှသည်ဟု ဆိုရပေမည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ပိုမြို့အတွင်း၌ စစ်သည်အဆင့်မှော်သားရဲများ လှည့်လည်နေကြရာ အလယ်အလတ်အဆင့် မှော်ဆရာများသာ ထိုသားရဲများကို ကိုင်တွယ်နိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p>မေရှင်းအဝေးပြေးလမ်းမကြီးမှာ ခိုလှုံရာစခန်းမှ မြို့ထဲရှိ မင်ဝမ်နယ်မြေသို့ တိုက်ရိုက်သွားနိုင်သော အကောင်းဆုံး ဖြတ်လမ်း ဖြစ်သည်။</p> <p>အဝေးပြေးလမ်း တံတားပေါ်တွင် စွန့်ပစ်ထားသော ကားများကြောင့် ပရမ်းပတာ ဖြစ်နေပြီး လမ်းမှာ လုံးဝ ပိတ်နေတော့သည်။ ကားများပေါ်တွင် ပြေးလွှားနေကြသော မှော်သားရဲ အချို့ကို ဝေဝေဝါးဝါး မြင်တွေ့နေရ၏။ ထိုသားရဲများသည် ကားထဲတွင် ပုန်းနေလျှင် ဘေးကင်းမည်ဟု ထင်မှတ်နေကြသော အရပ်သားများကို လိုက်လံ ရှာဖွေနေကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>ထိုအချိန်တွင် ပရမ်းပတာ ဖြစ်နေသော အဝေးပြေးလမ်း တံတားပေါ်၌ အမည်းရောင် ဆိုင်ကယ် ရှစ်စီးမှာ လမ်းဘေးရှိ လူသွားလမ်းအတိုင်း တိတ်ဆိတ်စွာနှင့် ဖျတ်လတ်စွာ မောင်းနှင်လာကြသည်။ ဆိုင်ကယ်များ၏ သံမဏိကိုယ်ထည်မှာ ပြောင်လက်နေပြီး အဝေးမှ ကြည့်လျှင် ပြေးလွှားနေသော အာဖရိက သစ်ကျားနက် ရှစ်ကောင်အလား ထင်မှတ်ရပေသည်။ မိုးရွာပြီးစ အချိန်ဖြစ်၍ မှိန်ပျပျ အလင်းတောင်မှာပင် ထိုဆိုင်ကယ်များမှာ အရောင်တလက်လက် တောက်နေကြ၏။</p> <p>"ဒီလို အနက်ရောင် ကျောက်တုံးနဲ့ လုပ်ထားတဲ့ ဆိုင်ကယ်တွေက မှော်သားရဲတွေရဲ့ သတိပြုမိခြင်းကို မခံရဘူးဆိုပေမဲ့... ဒီလို အခြေအနေမျိုးမှာ ဆင့်ခေါ်သားရဲကို စီးရတာကတော့ ပိုပြီး အားသာချက် ရှိတာ အမှန်ပဲ!" ဟု ဗိုလ်မှူးချန်က ဆိုသည်။</p> <p>"ကံမကောင်းတာက ဆင့်ခေါ်မှော်ဆရာတွေမှာလည်း သူတို့ ထမ်းဆောင်ရမယ့် ကိုယ်ပိုင် တာဝန်တွေ ရှိနေကြလို့ပဲ"ဖန်းလီကျွင်းက ပြန်ပြောလိုက်သည်။<br /> ဗိုလ်မှူးချန်က ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ဘာမျှ ဆက်မပြောတော့ပေ။</p> <p>ထိုအချိန်တွင် မိုဖန်သည်လည်း အမည်းရောင် ဆိုင်ကယ်တစ်စီးကို မောင်းနှင်နေသည်။ သူသည် ဆိုင်ကယ်မောင်းနှင်ခြင်း အတတ်ပညာကို အလယ်တန်းကျောင်းသား ဘဝကတည်းက တတ်မြောက်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>မှော်ကျောင်းမှ ဆရာများက သူတို့ကို သင်ကြားပေးထားသည်မှာ မှော်ပစ္စည်း အမျိုးမျိုးသည် မှော်သားရဲများကို အလွယ်တကူ ဆွဲဆောင်နိုင်သည်ဟူ၍ ဖြစ်သည်။ ဖုန်းများ၊ ကွန်ပျူတာများ၊ ကားများနှင့် ဆိုင်ကယ်များမှာ မတူညီသော ဒြပ်စင်မှော် ဗိသုကာပုံစံများဖြင့် တည်ဆောက်ထားခြင်း ဖြစ်ရာ ၎င်းတို့ကို အလုပ်လုပ်စေရန် "မှော်ကျောက်တုံး" (Magic Stones) များ၏ စွမ်းအင်ကို လိုအပ်ပေသည်။</p> <p>မှော်ကျောက်တုံးများမှ ထွက်ပေါ်လာသော စွမ်းအင်ကို မှော်သားရဲများက အလွယ်တကူ အာရုံခံနိုင်ကြသည်။</p> <p>သိပ္ပံနည်းကျ ကိရိယာများတွင် ထည့်သွင်းထားသော မှော်ကျောက်တုံးများမှာ ငြိမ်သက်နေလျှင် မှော်သားရဲများအတွက် ဆွဲဆောင်မှု သိပ်မရှိသော်လည်း၊ လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားနေသော မှော်ကျောက်တုံးများမှာမူ တစ်မျိုး ဖြစ်ပေသည်။ တိရစ္ဆာန်အများစုသည် ငြိမ်နေသော အရာများကို သတိမထားမိတတ်သော်လည်း လှုပ်ရှားသွားသည်နှင့် လိုက်လံ ဖမ်းဆီးတတ်ကြသည့် သဘောအတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ မှော်သားရဲများနှင့် ယာဉ်များ၏ ဆက်နွှယ်မှုနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>ထို့ကြောင့် စစ်တပ်မှ အထူး ပြုပြင်မွမ်းမံထားသော ကိရိယာများမှအပ သာမန် သိပ္ပံနည်းကျ ကိရိယာများကို အသုံးပြုခြင်းမှာ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မှော်သားရဲများကို သေချာပေါက် ဆွဲဆောင်မိပေလိမ့်မည်။ ထိခိုက်နိုင်သော အတိုင်းအတာမှာ မှော်သားရဲများ၏ အာရုံခံနိုင်စွမ်းအပေါ်တွင် မူတည်ပေသည်။</p> <p>စစ်သားအချို့နှင့် ဆွေးနွေးပြီးနောက် မိုဖန်သည် အလွန်အရေးကြီးသော အချက်အလက်တစ်ခုကို နားလည်သွားခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ မှော်ဆရာတစ်ဦး၏ ကိုယ်ပိုင် သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးမှာ များသောအားဖြင့် ဆင့်ခေါ်သားရဲများသာ ဖြစ်ကြသည်ဟူ၍ ဖြစ်၏။ ဆင့်ခေါ်သားရဲများ၏ အရှိန်အဝါမှာ မှော်သားရဲများနှင့် ဆင်တူသဖြင့် ဆင့်ခေါ်သားရဲ စီးနင်းသွားသူများကို မှော်သားရဲများက အလွယ်တကူ ရှာမတွေ့နိုင်ကြပါပေ။</p> <p>ကံမကောင်းသည်မှာ လူအများစု၏ ပထမအကြိမ် ဒြပ်စင်နိုးထမှုမှာ အခြေခံ ဒြပ်စင်များသာ ဖြစ်ကြခြင်းပင်။ ဟင်းလင်းပြင်ဒြပ်စင် ဖြစ်သော ဆင့်ခေါ်မှော်ပညာကိုမူ အလယ်အလတ်အဆင့် သို့မဟုတ် အဆင့်မြင့်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိမှသာ နိုးထနိုင်ကြသည်။ ထို့ကြောင့် ဆင့်ခေါ်သားရဲများမှာ အမှန်တကယ်တွင် ထင်သလောက် မပေါများလှပါပေ။</p> <p><br /> မေရှင်း အဝေးပြေးလမ်းအတိုင်း မောင်းနှင်လာခဲ့ကြရာ သူတို့၏ ခရီးမှာ အတော်လေး မြန်ဆန်သည်ဟု ဆိုနိုင်သည်။ သို့သော် မင်ဝမ် နယ်မြေသို့ ရောက်ခါနီးတွင်မူ သူတို့၏ ရှေ့ရှိ တံတားမှာ ပြိုကျနေတော့သည်။ ၎င်းမှာ စစ်သည်တော်အဆင့် မှော်သားရဲ တစ်ကောင် ဖြတ်သန်းသွားသောကြောင့် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p>ထို့ကြောင့် သူတို့သည် ဆိုင်ကယ်များကို ထားခဲ့ပြီး ခြေလျင်လျှောက်ရန်မှအပ အခြား ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။ နည်းပညာသုံး သယ်ယူပို့ဆောင်ရေး ယာဉ်များမှာ လမ်းအခြေအနေပေါ်တွင် အလွန်အမင်း မူတည်နေသဖြင့် ယခုနေရာမှစ၍ အဆင်မပြေတော့ပါပေ။</p> <p>ဆိုင်ကယ်များကို စွန့်ပစ်ခဲ့ပြီးနောက် လူရှစ်ယောက်စလုံး ဆက်လက် ချီတက်ခဲ့ကြသည်။ နည်းပြ လော့ယွင်ပေါ်မှာ လေဒြပ်စင်မှော်ဆရာ ဖြစ်ရာ သူက အရှေ့မှနေ၍ လမ်းကြောင်းများကို ကင်းထောက်ပေးနေသည်။</p> <p>လော့ယွင်ပေါ်၏ အတွေ့အကြုံမှာ လီဝန်ကျဲ ထက် များစွာ ပို၍ ကြွယ်ဝလှပေသည်။ သူသည် သူ၏ လေလမ်းကြောင်းမှော်ပညာကို အသုံးပြု၍ မှော်သားရဲများကို မည်သို့ လမ်းလွဲအောင် လုပ်ရမည်ကို ကောင်းစွာ နားလည်ထားရာ၊ သူတို့အဖွဲ့မှာ လမ်းကြောင်း မလွှဲရဘဲ တိုက်ရိုက် ဖြတ်သန်းသွားနိုင်ခဲ့ကြသည်။</p> <p>ဤကဲ့သို့သော လေဒြပ်စင်မှော်ဆရာမှာ အဖွဲ့တစ်ခုအတွက် အလွန် အရေးပါလှပေသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့သည် အချိန်ကုန်သက်သာစေသလို လူတိုင်း၏ အင်အားကိုလည်း ချွေတာပေးနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>ခရီးလမ်းမှာ အတော်လေး ရှည်လျားလှသလို သူတို့၏ ရှေ့တွင် အနှောင့်အယှက်များစွာ ရှိနေသေးသည်။ အင်အားကို ချွေတာနိုင်သမျှ ချွေတာထားမှသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">အခန်း (၁၀၈) ပြီး</p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save