Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း - (၁၁၀)</h2> <h2 style="text-align: center;">(လက်ကောက်မှတစ်ဆင့် ရရှိသော သဲလွန်စ)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>"မှော်သားရဲဝင်ပေါက်တစ်ခုကို ရှာတွေ့ပြီး အောင်အောင်မြင်မြင် ဖျက်ဆီးနိုင်ခဲ့တဲ့ တခြားအဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ ရှိတယ်" ဗိုလ်မှူးချန်က ဘေးဘက်မှ လျှောက်လာရင်း လူတိုင်းကို တည်ကြည်လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ဒါဆိုရင် ငါတို့ ဝမ်းသာရမှာ မဟုတ်ဘူးလား" ရွှီတာဟွမ်က ချက်ချင်းပင် ပြုံးလိုက်မိသည်။</p> <p>"အဲဒီအဖွဲ့တစ်ခုလုံးလည်း အကုန်သေသွားပြီ၊ တစ်ယောက်မှ အသက်ရှင်လျက် မလွတ်မြောက်ခဲ့ဘူး"  ဗိုလ်မှူးချန်က တိုးတိုးလေး ထပ်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>ရွှီတာဟွမ်၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးမှာ ချက်ချင်းပင် ရပ်တန့်သွားတော့သည်။</p> <p>ကျန်ရှိသူများမှာလည်း အံ့အားသင့်လွန်းသဖြင့် ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားကြပြီး ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်နေသည့် စိတ်များမှာလည်း လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားရတော့သည်။</p> <p>မှော်သားရဲဝင်ပေါက်တစ်ခုတွင် မှော်သားရဲအုပ်စုများ သေချာပေါက် ရှိနေပေလိမ့်မည်။ ထိုနေရာသို့ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် ဝင်ရောက်ရန်မှာ လွယ်ကူနိုင်သော်လည်း၊ ဝင်ပေါက်ကို ဖျက်ဆီးပြီးသည်နှင့် ထိုအဖွဲ့မှာ မှော်သားရဲအုပ်စုများ၏ ဝိုင်းရံပိတ်ဆို့ခြင်းကို ချက်ချင်း ခံရပေတော့မည်။</p> <p>အမှန်တကယ်တွင် အဖွဲ့ဝင်များကို ရွေးချယ်စဉ်ကပင် ဗိုလ်မှူးချန်သည် ဤတာဝန်မှာ သွားနိုင်သော်လည်း ပြန်လာနိုင်ခြေ မရှိသလောက်ဖြစ်ကြောင်း လူတိုင်းကို အသေအချာ ပြောပြထားခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။</p> <p>"ဆက်သွားကြစို့၊ မင်ဝမ် မိန်းကလေး အလယ်တန်းကျောင်းနဲ့ သိပ်မဝေးတော့ဘူး" ဗိုလ်မှူးချန်က ဆိုသည်။</p> <p>"ဟုတ်ကဲ့... ဒီအိမ်ဟောင်းတန်းကို ဖြတ်ပြီးရင် ကျောင်းသားလမ်းမ ရှိတယ်၊ အဲဒါကို ကျော်လိုက်တာနဲ့ မိန်းကလေးကျောင်းရဲ့ ဂိတ်ပေါက်ကို မြင်ရပြီ။ အရင်က သတင်းပို့ချက်တွေအရ သူတို့ရဲ့ ထမင်းစားဆောင်မှာ တုန်ခါမှုတွေ ဖြစ်နေတယ်လို့ ဆိုတဲ့အတွက်၊ မှော်သားရဲဝင်ပေါက်ဟာ ထမင်းစားဆောင် အောက်မှာပဲ ရှိဖို့ များပါတယ်" ရွှီတာဟွမ်က ရှင်းပြသည်။</p> <p>အားလုံးက ခေါင်းညိတ်ထောက်ခံကြပြီး ရွှီတာဟွမ် ရွေးချယ်ပေးသော လမ်းကြောင်းအတိုင်း လိုက်ပါခဲ့ကြသည်။</p> <p>လမ်းခရီးတွင် အနှောင့်အယှက်ပေးသော မှော်သားရဲအချို့နှင့် တွေ့ဆုံခဲ့သော်လည်း ဗိုလ်မှူးချန်က လျင်မြန်စွာပင် ဖြေရှင်းပေးခဲ့သည်။</p> <p>အလယ်အလတ်အဆင့် မှော်ဆရာတစ်ဦးသည် အစေခံအဆင့်မှော်သားရဲများကို ချက်ချင်း သုတ်သင်နိုင်စွမ်း ရှိသဖြင့် သူတို့၏ ခရီးမှာ အတော်လေး မြန်ဆန်လှပေသည်။</p> <p>"ကယ်ကြပါဦး...ကယ်ပါဦး...ကယ်ကြပါဦးဦး..."</p> <p>သူတို့ ဆက်လက် ချီတက်တော့မည့် အချိန်မှာပင် သူတို့၏ ရှေ့တည့်တည့်မှ စူးရှလှသော အော်ဟစ်သံကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>ရွှီတာဟွမ်က လှုပ်ရှားရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ဗိုလ်မှူးချန်က သူ၏ ရှေ့၌ ချက်ချင်း ပိတ်ရပ်ကာ တားမြစ်လိုက်သည်။</p> <p>ရွှီတာဟွမ်မှာ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားရပြီး ပါးစပ်ဟလိုက်ချိန်မှာပင် ဗိုလ်မှူးချန်က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> "ငါ ထွက်လာကတည်းက ပြောခဲ့ပြီးသားပဲ၊ ငါတို့ရဲ့ တာဝန်က မှော်သားရဲဝင်ပေါက်ကို ဖျက်ဆီးဖို့ပဲ။ လမ်းမှာ ငါတို့ သိတဲ့လူနဲ့ တွေ့ရင်တောင် လက်ကမ်း ကူညီလို့ မရဘူး။ သူ့ဆွေမျိုးကို ကယ်ဖို့ လိုက်လာတဲ့ မိုဖန်ကလွဲရင် ကျန်တဲ့လူတွေဟာ ဘာလုပ်ဖို့ လာတာလဲဆိုတာကို နားလည်ထားကြဖို့ မျှော်လင့်တယ်"</p> <p>အားလုံး တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။</p> <p>သူတို့သည် တိုက်ခိုက်ရေးမှော်ဆရာများ ဖြစ်ကြရာ အမိန့်နာခံမှုမှာ သူတို့၏ တာဝန်ပင် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ရှေ့လမ်းထောင့်၏ ညာဘက်ခြမ်းမှ နာကျင်လှသော အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်နေသည့်တိုင် သူတို့မှာ နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ကာ ထိုနေရာမှာပင် ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေခဲ့ကြရသည်။</p> <p>မိုဖန်မှာလည်း တုန်လှုပ်နေဆဲပင် ဖြစ်၏။ သို့သော် သေချာ ပြန်စဉ်းစားကြည့်လိုက်ချိန်တွင် လူမဆန်သယောင် ထင်ရသော ထိုဆုံးဖြတ်ချက်၏ နောက်ကွယ်က အကြောင်းရင်းကို သူ နားလည်လိုက်သည်။</p> <p>အကယ်၍ သူတို့ လမ်းမှာ လူတွေကို ကယ်နေမည်ဆိုပါက ဤအဖွဲ့မှာ ကယ်ဆယ်ရေးအဖွဲ့ ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။ လူများစွာကို ဝန်ထုတ်ဝန်ပိုးအဖြစ် သယ်ဆောင်လျက် မှော်သားရဲဝင်ပေါက် အတွင်းသို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်ရန်မှာ မည်သို့မျှ မဖြစ်နိုင်ပါပေ။</p> <p>မှော်သားရဲများ ရှိရာနေရာတွင် တစ်မိနစ် ပိုနေမိခြင်းကပင် သူတို့ ဆယ်ယောက်သား အသက်ဆုံးရှုံးရန် လုံလောက်လှပေသည်။ သူတို့ ရှေ့မှောက်က လူတွေကို လက်တစ်ကမ်း ကူညီရုံဖြင့် ကယ်နိုင်သည့်တိုင် ဤလမ်းကိုသာ ရွေးချယ်ရမည် ဖြစ်သည်။</p> <p>နှစ်မိနစ်ခန့် ကြာပြီးနောက်တွင် နာကျင်လှသော အော်ဟစ်သံများမှာ နောက်ဆုံး၌ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။</p> <p>ခဏအကြာတွင် နည်းပြ လော့ယွင်ပေါ် ပြန်ရောက်လာပြီး ဗိုလ်မှူးချန်ကို ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"မှော်သားရဲတွေ ထွက်သွားပြီ၊ ငါတို့ ဆက်သွားလို့ ရပြီ"</p> <p>လော့ယွင်ပေါ်သည် ထိုလူများ သတ်ဖြတ်ခံရသည်ကို ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့ခဲ့ရသဖြင့် ယခုအချိန်တွင် သူ၏ မျက်နှာမှာ အလွန်ပင် ပျက်ယွင်းနေသည်။ အကယ်၍သာ ဤတာဝန်ကြောင့် မဟုတ်ပါက သူသည် ထိုလူများကို သေချာပေါက် သွားကယ်မိပေလိမ့်မည်။</p> <p>သူတို့၏ အရှေ့တွင် အတော်လေး ကျယ်ဝန်းသော လမ်းမကြီးတစ်ခု ရှိနေပြီး ကားတစ်စီးမျှ မရှိဘဲ ဗလာကျင်းနေသည်။ သို့သော် ကတ္တရာလမ်းပေါ်တွင်မူ သွေးစိမ်းရှင်ရှင်နှင့် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အလောင်းအချို့ ရှိနေသည်။ ၎င်းတို့မှာ သေဆုံးသွားသည်မှာ မကြာသေးပုံရ၏။ သူတို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ထပ်တိုးလိုက်ချိန်တွင် လမ်းပေါ်၌ လဲလျောင်းနေပြီး ပုပ်စော်နံနေသော ဝဝဖိုင့်ဖိုင့် အမျိုးသားတစ်ဦး၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ရုတ်တရက် လှုပ်ရှားလာသည်။</p> <p>သူသည် မသေဆုံးသေးပုံရဘဲ မျက်လုံးများကို ပြူးကျယ်လျက် အားစိုက်ကာ ခေါင်းမော့၍ အဖွဲ့သားများကို ကြည့်လာသည်။</p> <p>သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ဒေါသနှင့် သံသယများ ပြည့်နှက်နေ၏။ သူသည် သွေးများ စိုရွှဲနေသော ခန္ဓာကိုယ်ဖြင့် တွားသွားနေစဉ်တွင် အဆောက်အအုံ မှန်သားများမှတစ်ဆင့် ဤမှော်ဆရာ အုပ်စုကို အထင်အရှား မြင်တွေ့ခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>သူသည် ခုနကတင် ဤမှော်ဆရာများကို လှမ်းအော်ကာ ကယ်ခိုင်းနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ သို့သော် သူ၏ ခြေထောက်များကို မှော်သားရဲများက ကိုက်ဖြတ်နေချိန်တွင် ဤလူများမှာ လှုပ်ရှားမှု တစ်ခုမျှ မလုပ်ခဲ့ကြပါပေ။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် အောက်ပိုင်းကို မှော်သားရဲများက ဝါးမျိုလုနီးပါး ဖြစ်နေချိန်တွင်လည်း ဤနှလုံးသားမရှိသော မှော်ဆရာများမှာ လစ်လျူရှုနေခဲ့ကြသည်။</p> <p>ထိုတိုက်ခိုက်ရေးမှော်ဆရာများ သူ၏ ဘေးမှ ဖြတ်လျှောက်သွားချိန်တွင် သူသည် နောက်ဆုံးလက်ကျန် အင်အားကို သုံး၍ တစ်ယောက်၏ ခြေထောက်ကို လှမ်းဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။ သူသည် လူတွေ အသက်ပျောက်နေသည်ကို ဘာကြောင့် ဒီအတိုင်း ရပ်ကြည့်နေကြသလဲဆိုသည်ကို ဤလူမဆန်သော မှော်ဆရာများကို အံကြိတ်ကာ မေးမြန်းချင်နေခဲ့သည်။</p> <p>ဖန်းလီကျွင်းမှာ အရှိန်သတ်ကာ ရပ်လိုက်မိသည်။ သူမ၏ ခြေထောက်ကို လှမ်းဖမ်းထားသော ထွက်သက်ဝင်သက် မမှန်တော့သည့် အမျိုးသားကို ကြည့်လိုက်သော်လည်း သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် ခံစားချက် အရိပ်အယောင် အနည်းငယ်မျှ ရှိမနေပေ။</p> <p>နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူမသည် ရှေ့သို့ ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းသွားတော့သည်။ အားလုံးက ထိုအလွန် သနားစရာကောင်းသော အမျိုးသားကို မကြည့်ကြဘဲ အလျင်အမြဲ ရှေ့ဆက်သွားခဲ့ကြသည်။</p> <p>ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လျှောက်ပြီးနောက်တွင် မမှတ်မိနိုင်လောက်အောင် ပျက်စီးနေသော အလောင်းများကို ထပ်မံ မြင်တွေ့ရပြန်သည်။</p> <p>လမ်းလယ်သို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် သေဆုံးခါနီး လူသား၏ တိတ်ဆိတ်လှသော ပြစ်တင်ဝေဖန်မှုများကို ခံခဲ့ရသည့် မှော်ဆရာများသည် မြေအောက်လှိုင်ဂူ ဝင်ပေါက်နားတွင် မျက်လုံးကြီး ကြွက်လူဝံ၏ ကိုက်ဖြတ်ခြင်း ခံထားရသဖြင့် လည်ပင်း ပြတ်ထွက်နေသော အမျိုးသမီး အလောင်းတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ကြရသည်။</p> <p>"သူတို့တွေ မြေအောက် ရေမြောင်းလမ်းကို သုံးပြီး ထွက်ပြေးဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပုံရတယ်၊ ဒါပေမဲ့..." လော့ယွင်ပေါ်၏ အသံမှာ တိုးဝင်သွားသည်။</p> <p>"မြေအောက် ရေမြောင်းလမ်းတွေဆိုတာ မျက်လုံးကြီး ကြွက်လူဝံတွေရဲ့ အသိုက်အမြုံတွေပဲ၊ သူတို့က ကိုယ့်သေတွင်းကိုယ် တူးလိုက်မိတာပဲ" ရွှီတာဟွမ်က မတတ်သာဘဲ ခေါင်းခါရင်း ဆိုသည်။</p> <p>သူတို့ မသွားသင့်ဆုံး လမ်းမှာ ထိုရေမြောင်းလမ်းများပင် ဖြစ်၏။ မှော်သားရဲများသည် မြေအောက်ကမ္ဘာကို အသုံးချကာ မြို့၏ နေရာအနှံ့အပြားသို့ ပျံ့နှံ့နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>"သွားကြစို့... ငါတို့ ဒီဝင်ပေါက်ကို မဖျက်ဆီးနိုင်ရင် နောက်ထပ် လူတွေ အများကြီး သေရဦးမှာပဲ" ဗိုလ်မှူးချန်က မည်သည့် ခံစားချက်မျှ မပြဘဲ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>ကျန်ရှိသူများက ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။</p> <p>မိုဖန် ရှေ့သို့ ဆက်သွားရန် ပြင်လိုက်ချိန်တွင် သူ၏ ခြေလှမ်းများမှာ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။</p> <p>သူ၏ အကြည့်မှာ ရေမြောင်းဝင်ပေါက်နားက မိန်းကလေး၏ လက်ကောက်ဝတ်ထံသို့ စိုက်ကျသွားသည်။ သူသည် ထိုမိန်းကလေးကို တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးပေ၊ သို့သော် သူမ ဝတ်ထားသော လက်ကောက်မှာမူ သူ အလွန်ပင် ရင်းနှီးနေသော အရာ ဖြစ်သည်။</p> <p>ဤလက်ကောက်မှာ ယဲ့ရှင်းရှား၏ (၁၆) နှစ်ပြည့် မွေးနေ့တုန်းက ကျောင်းသားလမ်းမတွင် သူမအတွက် သူကိုယ်တိုင် ဝယ်ပေးခဲ့သော လက်လုပ်လက်ကောက်လေး ဖြစ်သည်။ သူတို့နှစ်ဦးသည် မတူညီသော ပုတီးစေ့လေးများကို ရွေးချယ်ကာ ထူးခြားသော ဤလက်ကောက်လေးကို ပြုလုပ်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်ပြီး၊ ၎င်းထဲတွင် သူကိုယ်တိုင် အားတက်သရော ထည့်သွင်းပေးခဲ့သော အရုပ်ဆိုးလှသည့် အမည်းရောင် ပုတီးစေ့လေး တစ်စေ့လည်း ပါဝင်နေသည်။</p> <p>အခြားသော ကောင်လေးနှင့် ကောင်မလေးများမှာ လက်ကောက်၏ တစ်ဝက်စီကို သီကုံးတတ်ကြသော်လည်း၊ မိုဖန်ကဲ့သို့ ပေါ့ပေါ့တန်တန် နေတတ်သူတစ်ဦးမှာမူ အလွန် ကြာမြင့်စွာ အချိန်ယူပြီးမှ လိုက်ဖက်မှု မရှိလှသော အမည်းရောင် ပုတီးစေ့လေးကို သီကုံးပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ လှပလှသော ဤလက်ကောက်လေးမှာ ကြွက်ချေးတစ်ခုကြောင့် ညစ်နွမ်းသွားသယောင် ရှိခဲ့သော်လည်း ယဲ့ရှင်းရှားမှာမူ ၎င်းကို နေ့တိုင်း ပျော်ရွှင်စွာ ဝတ်ဆင်လေ့ ရှိသည်။</p> <p>ဤကဲ့သို့သော လက်ကောက်မျိုးမှာ လမ်းမပေါ်တွင် နေရာအနှံ့ ရှိနိုင်သော်လည်း၊ သူ သီပေးခဲ့သော အမည်းရောင် ပုတီးစေ့လေးမှာမူ အလွယ်တကူ ခွဲခြားသိမြင်နိုင်ပေသည်။ ဤသည်မှာ သူနှင့် ယဲ့ရှင်းရှား ပူးပေါင်းပြီး ပြုလုပ်ခဲ့သော လက်လုပ်လက်ကောက်လေး ဖြစ်ကြောင်း သေချာလှသည်။ သို့သော် အဘယ်ကြောင့် သူစိမ်းမိန်းကလေးတစ်ဦး၏ လက်ထဲသို့ ရောက်နေရသနည်း။</p> <p>"မိုဖန်... မင်း အဆင်ပြေရဲ့လား" အဖွဲ့၏ အရှေ့ဆုံးမှ ဖန်းလီကျွင်းက လှည့်ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။</p> <p>"ကျွန်တော် သဲလွန်စတစ်ခု တွေ့လိုက်ပြီ ထင်တယ်၊ ဒီမိန်းကလေး ဝတ်ထားတာ ကျွန်တော့်ညီမလေးရဲ့ လက်ကောက်ပဲ" မိုဖန်သည် ထိုမိန်းကလေး၏ လက်ကောက်ဝတ်မှ လက်ကောက်ကို ချွတ်ယူလိုက်သည်။ သေချာစွာ စစ်ဆေးကြည့်ပြီးနောက် ၎င်းမှာ မှန်ကန်ကြောင်း သူ အတည်ပြုလိုက်နိုင်သည်။</p> <p>"သေနေတဲ့ လူဝကြီးရဲ့ ကျောပေါ်မှာ ဝေါမတ်ရဲ့ တံဆိပ် ပါတယ်၊ ဒီလူတွေဟာ ဝေါမတ်နားက မြေအောက် ရေမြောင်းလမ်းအတိုင်း ဒီကို ထွက်ပြေးလာကြတာ ဖြစ်ရမယ်။ သူတို့ လမ်းတစ်ဝက်မှာတင် မျက်လုံးကြီး ကြွက်လူဝံတွေရဲ့ ရှာတွေ့ခြင်းကို ခံလိုက်ရလို့ အပေါ်ထပ်ကို တက်ပြေးဖို့ ကြိုးစားခဲ့ကြတာ ဖြစ်မှာပါ"  ဖန်းလီကျွင်းက ဆိုသည်။</p> <p>မိုဖန်သည် ရေမြောင်းဝင်ပေါက်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ရာ အောက်ထပ်တွင် နောက်ထပ် အလောင်းနှစ်ခု ရှိနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ထို့အပြင် သူတို့၏ ကိုယ်ပေါ်မှ ရေမြောင်းနံ့များကြောင့် သူတို့သည် ရေမြောင်းအတွင်းမှ လာခဲ့ကြခြင်းဖြစ်ကြောင်း သူ အတည်ပြုနိုင်ခဲ့သည်။</p> <p>"ဒီပတ်ဝန်းကျင်မှာဆိုရင် မင်ဝမ် ဈေးဝယ်စင်တာရဲ့ အောက်မှာ ဝေါမတ် ကုန်တိုက် တစ်ခုပဲ ရှိတာ" ရွှီတာဟွမ်သည် ဤနယ်မြေကို အလွန် ကျွမ်းကျင်သူ ဖြစ်ရာ မိုဖန်ကို ချက်ချင်းပင် ပြောပြလိုက်သည်။</p> <p>ယခင်က ရှာဖွေရသည်မှာ မြက်ပုံထဲတွင် အပ်ရှာရသကဲ့သို့ ခက်ခဲခဲ့သော်လည်း၊ ကံတရားက သူ့အပေါ် ကြင်နာပြီး သဲလွန်စအချို့ ပေးခဲ့လိမ့်မည်ဟု မည်သူ ထင်ထားမည်နည်း။</p> <p>ယဲ့ရှင်းရှားသည် ထိုကုန်တိုက်တွင် ရှိ၊ မရှိ သူ အတည်မပြုနိုင်သေးသော်လည်း၊ ယခုအခါတွင်မူ သူ သွားရမည့် ဦးတည်ချက်တစ်ခု ရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် ခေါင်းမပါသော ယင်ကောင်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဤပတ်ဝန်းကျင်တွင် ရမ်းသန်း ရှာဖွေနေစရာ မလိုတော့ပါပေ။</p> <p>"မိုဖန်..."</p> <p>မိုဖန် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။</p> <p>"ကျွန်တော် နားလည်ပါပြီ"</p> <p>"ဒါဆိုရင် မင်းကို ကံကောင်းပါစေလို့ ဆုတောင်းပေးပါတယ်" ဗိုလ်မှူးချန်က ဘာမှ ဆက်မပြောတော့ဘဲ အဖွဲ့သားများနှင့်အတူ ရှေ့သို့ ဆက်လက် ချီတက်သွားတော့သည်။</p> <p>"မင်း ကံကောင်းပါစေ"</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">အခန်း (၁၁၀) ပြီး</p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p> <p> </p>


Save