Book List

<h2 style="text-align: center;">နတ်ဆိုးများကို ဒူးထောက်စေသူ</h2> <h2 style="text-align: center;">အခန်း ၇၁</h2> <h2 style="text-align: center;">ဖေမိသားစု၏ လက်စားချေမှု</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဖေမိသားစုက ကပ်ဘေးကြီး မတိုင်ခင်ကတည်းက ဩဇာလွှမ်းမိုးမှု အလွန်ကြီးမားသော စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင် မိသားစုကြီးတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သည်။ ကပ်ဘေးကြီး အလွန်တွင်မူ ဖေရန်ရွှန်းက စောစီးစွာ ပါရမီနိုးထလာခဲ့သည်။ သူက လူသားမျိုးနွယ်၏ အစောဆုံး စစ်သည်တော်များထဲတွင် တစ်ဦးအပါအဝင် ဖြစ်ခဲ့သည်။ သို့သော် ကံမကောင်းစွာဖြင့် သူ့တွင် ပါရမီ အားနည်းခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify">နှစ်ပေါင်း ခုနစ်ဆယ် ကြာမြင့်သွားခဲ့သည်။သူက အဆင့်B ၏ ဒုတိယအလွှာသို့သာ ရောက်ရှိနိုင်ခဲ့သည်။ သူတို့၏ စစ်ရေးစွမ်းရည်က အထူးတလည် အားမကောင်းလှသော်လည်း သူတို့တွင် ငွေကြေးများစွာရှိသဖြင့် စစ်သည်တော် အများအပြားကို စုဆောင်းထားနိုင်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ဖေမိသားစုက စိတ်ကူးယဉ်ကျင့်ကြံခြင်း ဝတ္ထုများထဲမှ ကျင့်ကြံခြင်း မိသားစုကြီးများကဲ့သို့ပင် အလွန်တရာ ကြီးမားကျယ်ပြန့်လှပေသည်။</p> <p style="text-align:justify">မိသားစု အစည်းအဝေးခန်းမထဲတွင် ဖေရန်ရွှန်းက ရူးသွပ်နေသော သားရဲတစ်ကောင်နှင့် တူနေသည်။ သူ၏သားက မည်မျှပင် အသုံးမကျသော အမှိုက်ကောင်ဖြစ်နေပါစေ ထိုအရာက သူ၏ သွေးသားအရင်းအချာပင် ဖြစ်သည်။ မိသားစုမှ သက်ကြီးရွယ်အို အဘိုးအိုတစ်ဦးက တုန်တုန်ယင်ယင်ဖြင့် မတ်တပ်ရပ်လာသည်။ သူက ဖြူလျော့နေသော မျက်နှာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"အိမ်တော်သခင်..."</p> <p style="text-align:justify">"တော်စမ်း"</p> <p style="text-align:justify">ဖေရန်ရွှန်းက ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">"အမှိုက်ပုံထဲက ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်က ငါ့ဖေမိသားစုကို စော်ကားပြီး ငါ့သားကို ဒီလိုနှိပ်စက်ရဲတာလား... မင်းတို့က သူဟာ မဟာမိတ်အဖွဲ့က မျက်စိကျနေတဲ့ ပါရမီရှင် ဖြစ်နေနိုင်တယ်ဆိုတဲ့ အကြောင်းပြချက်လေးတစ်ခုနဲ့ ငါ့ကို အလျင်စလို မလှုပ်ရှားဖို့ တားနေကြတာလား... ငါတို့ ဖေမိသားစုက ဘယ်တုန်းကများ ဒီလောက် သတ္တိကြောင်ပြီး သူရဲဘောကြောင်သွားရတာလဲ"</p> <p style="text-align:justify">အဘိုးအို၏ မျက်နှာအမူအရာက ပြောင်းလဲသွားကာ အသံများက တုန်ယင်နေသည်။</p> <p style="text-align:justify">"အိမ်တော်သခင်... ဒီ လုချန်ဆိုတဲ့ ကောင်လေးက... ကျွန်တော်တို့ တကယ်ကို သတိထားသင့်တယ်... မဟာမိတ်အဖွဲ့က..."</p> <p style="text-align:justify">"ဒီချီးထုပ် မဟာမိတ်အဖွဲ့ကို ငါ ဂရုမစိုက်ဘူး"</p> <p style="text-align:justify">“ဘန်း...”</p> <p style="text-align:justify">ဖေရန်ရွှန်းက သူ့ရှေ့ရှိ စားပွဲကို ရိုက်ချလိုက်သည်။ ကီလို နှစ်ထောင်အလေးချိန်ရှိသော အဆင့်မြင့် စပ်ဟပ်သတ္တု စားပွဲပြင်ကြီးက ဆွေးမြည့်နေသော သစ်သားတစ်ပိုင်းကဲ့သို့ အလယ်မှနေ၍ ကွဲအက်သွားလေသည်။ </p> <p style="text-align:justify">"အထူးစစ်ဆင်ရေးအဖွဲ့ကို ခေါ်လိုက် အခြေစိုက်မြို့တော် D6 တစ်ခုလုံးကို အဲဒီ ခွေးသူတောင်းစားလေးနဲ့အတူ မြေမြှုပ်ပစ်မယ်"</p> <p style="text-align:justify">ခန်းမထဲရှိ ဖေမိသားစုဝင် အားလုံးမှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားကြသည်။ သူတို့အားလုံး ဒူးထောက်ချလိုက်ကြသည်။ ထို့နောက် သူ့အား တောင်းပန်တသစွာဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ထိုစဉ် မှောင်မိုက်နေသော စင်္ကြံလမ်းနောက်ကွယ်မှ နက်ရှိုင်းသော အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p style="text-align:justify">"မလုပ်ရဘူး"</p> <p style="text-align:justify">အားလုံး၏ အကြည့်များက ထိုအရပ်ဆီသို့ ရောက်သွားကြသည်။ အရိပ်များကြားမှ အဖြူရောင်ဝတ်ရုံနှင့် အဘိုးအိုတစ်ဦး ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူကား ဖေမိသားစု၏ ထောက်တိုင်ကြီး ဖြစ်သော ဖေယွမ်ကျောက် ပင်ဖြစ်သည်။ တစ်မိသားစုလုံးတွင် တစ်ဦးတည်းသော အဆင့်B ပညာရှင် ဖြစ်သည်။ သူ၏ အငွေ့အသက်များက ပင်လယ်ပြင်ကြီးလို ကျယ်ပြောလှသော်လည်း ပြီးပြည့်စုံစွာ ဖုံးကွယ်ထားနိုင်သည်။ ဖေရန်ရွှန်း၏ ရင်ဘတ်က နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ဖြစ်နေကာ ခေါ်လိုက်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">"အဖေ..."</p> <p style="text-align:justify">ဖေယွမ်ကျောက်က စားပွဲထိပ်တွင် ထိုင်နေသော လူရိပ်တစ်ခုကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">"မင်း... ဒီလုချန်ဆိုတဲ့ကောင်ကို သွားစုံစမ်း... သူ့မိသားစု၊ နောက်ခံ၊ သူ့ကို ထောက်ပံ့နေတဲ့သူတွေ... အချက်အလက် အကုန်လုံး ငါ့ဆီ ယူလာခဲ့"</p> <p style="text-align:justify">ထိုလူရိပ်က အရိုအသေပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် ခန်းမထဲမှ ချက်ချင်း ပြေးထွက်သွားသည်။ ဖေရန်ရွှန်းက အံတင်းတင်းကြိတ်လိုက်သည်။ သူက အံကို တင်းကျပ်လွန်းစွာ ကြိတ်ထားသဖြင့် သွားများဆီမှ အသံများပင် ထွက်ပေါ်နေသည်။ စက္ကန့်များက တစ်ခုပြီးတစ်ခု ကုန်ဆုံးသွားသည်။</p> <p style="text-align:justify">ခန်းမတစ်ခုလုံးက လုံးဝ တိတ်ဆိတ်နေသည်။ အချိန်တွေ ရပ်တန့်နေသကဲ့သို့ အဆုံးအစမဲ့နေသည်။ မည်သူကမှ စကားတစ်ခွန်းမျှ မဟရဲကြပေ။ မိနစ်သုံးဆယ် ကြာပြီးနောက် ထိုလူရိပ်က ပြန်ရောက်လာသည်။ သူ၏ မျက်နှာက ဝိညာဉ်လွင့်ထွက်သွားသည့်အလား ဖြူလျော့နေသည်။</p> <p style="text-align:justify">"ရှင်းပြစမ်း"</p> <p style="text-align:justify">ဖေယွမ်ကျောက်က အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ ထိုလူရိပ်က တံတွေးကို ခက်ခဲစွာ မျိုချလိုက်သည်။ သူ၏ အသံများက တုန်ယင်နေသည်။</p> <p style="text-align:justify">"ကျွန်... ကျွန်တော်တို့ သူ့နောက်ခံကို စုံစမ်းလို့ ရပါပြီ... အဲဒီ လုချန်ဆိုတဲ့ကောင်က သာမန်လူ မဟုတ်ပါဘူး"</p> <p style="text-align:justify">"သူက A1 အခြေစိုက်မြို့တော်က စူပါမိသားစုကြီးဖြစ်တဲ့ လုမိသားစုရဲ့ တိုက်ရိုက်သွေးဆက် ဆက်ခံသူပါ"</p> <p style="text-align:justify">ခန်းမတစ်ခုလုံး လေးလံသော အသက်ရှူသံများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။</p> <p style="text-align:justify">A1 အခြေစိုက်မြို့တော်။ လုမိသားစု။</p> <p style="text-align:justify">၎င်းက လူသားလောကရှိ တားမြစ်ချက်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ သူတို့၏ ဘိုးဘေးကြီးက အဆင့်B ၏ နဝမအလွှာရှိသော စစ်သည်တော်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး ဒဏ္ဍာရီတစ်ခုနီးပါး တန်ခိုးကြီးမားသည်။ သူ၏ သားနှစ်ယောက်စလုံးကလည်း အဆင့်B ပညာရှင်များ ဖြစ်ကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">ဖေမိသားစုက ဩဇာကြီးမားသော မိသားစုကြီးတစ်ခု ဖြစ်သော်လည်း ဤလူသားမျိုးနွယ်၏ ထောက်တိုင်ကြီးဖြစ်သော လုမိသားစုနှင့် ယှဉ်လိုက်လျှင်မူ အရောင်အဝါ မှေးမှိန်သွားရသည်။ လုမိသားစု၏ ဘေးထွက်သွေးဆက်များမှ ဒုတိယမျိုးဆက် လူငယ်တစ်ယောက်ကပင် သူတို့ ဖေမိသားစုတစ်ခုလုံးထက် ပို၍ စွမ်းအားကြီးမားပေသည်။ ကော်ပန်းလုပ်ငန်းစု တစ်ခုလုံးနှင့် ပေါင်းလိုက်လျှင်တောင်မှ ထိုမိသားစုကြီးကို ဘာမှလုပ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p style="text-align:justify">ဖေရန်ရွှန်း၏ လက်ချောင်းများက ကွဲအက်နေသော စပ်ဟပ်သတ္တုစားပွဲပြင်ထဲသို့ နစ်ဝင်သွားသည်။ သူ၏ နဖူးမှ သွေးကြောများ ထောင်ထလာသည်။ သူ၏သားကို ဒုက္ခိတဖြစ်အောင် လုပ်ခဲ့သော တရားခံကို သူ သတ်ပစ်ချင်နေသည်။ ထိုကောင်၏ မိသားစုကိုလည်း အသေအလဲ နှိပ်စက်ပစ်ချင်သည်။ သို့သော် ဒီကောင်လေးက ဖေမိသားစုတစ်ခုလုံး ရန်မစရဲသည့် သူတစ်ယောက် ဖြစ်နေခဲ့သည်။ သူက အဘိုးအိုကို ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် အသံဩဩဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"အဖေ... အဖေ ဘာမှ မလုပ်ရဲဘူးဆိုရင်တောင် ကျွန်တော်ကတော့ အိမ်တော်သခင်ရာထူးကနေ အခုချက်ချင်း နှုတ်ထွက်ပြီး အဲဒီခွေးသူတောင်းစားလေးကို ကိုယ်တိုင်သွားသတ်ပစ်မယ်"</p> <p style="text-align:justify">ဖေရန်ရွှန်း၏ မျက်လုံးများက ရူးသွပ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ လက်စားချေရန်အတွက် သူ ဘာကိုမှ ဂရုစိုက်တော့မည် မဟုတ်ပေ။ ဖေယွမ်ကျောက်က တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ပြောသည်။ </p> <p style="text-align:justify">"ကျင်းအာက ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါ့မြေးပဲ... သူ ဒီလောက် ကြီးမားတဲ့ စော်ကားမှုကို ခံရတာတောင် ငါက ဘာမှမလုပ်ဘဲ နေပါ့မလား"</p> <p style="text-align:justify">"ဒါပေမဲ့ ငါတို့ မလှုပ်ရှားခင် သေချာ ဂရုတစိုက် စီစဉ်ဖို့တော့ လိုတယ်... အရင်ဆုံး ကျင်းအာကို ဒီကို ခေါ်လာခဲ့... သူ့ကို ကုသပေးလို့ ရမရ အရင်ကြည့်ကြတာပေါ့"</p> <p style="text-align:justify">ထို့နောက် ချက်ချင်းပင် ဖေမိသားစု တစ်ခုလုံး ချက်ချင်း လှုပ်ရှားလာကြသည်။ သူတို့၏ လက်စားချေမှု အစီအစဉ်ကို စတင်ရေးဆွဲကြလေတော့သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လုချန်နှင့် လော့နျန်ဝေတို့က အခြားဆိုင်တစ်ဆိုင်သို့သွားကာ လက်ဝတ်ရတနာများ ဝယ်ယူနေကြသည်။ ထို့နောက် အလှကုန်ပစ္စည်းများ ထပ်ဝယ်ကြပြန်သည်။ ဖေကျင်းကြောင့် ဖြစ်လာနိုင်သော နောက်ဆက်တွဲ ပြဿနာများနှင့် ပတ်သက်၍မူ လုချန်က လုံးဝ စိုးရိမ်ပူပန်ခြင်း မရှိပေ။ </p> <p style="text-align:justify">ဖေမိသားစုက နောက်နှစ်ရက်လောက်နေမှ ပြဿနာလာရှာလျှင်တောင် သူက အဆင့်B အောက်ရှိ မည်သည့်အခြေအနေကိုမဆို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းနိုင်စွမ်း ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် သူ့နောက်တွင် လုမိသားစုကြီး ရှိနေသေးသည်။ လိုအပ်လာပါက သူ၏ ဘိုးဘေးကြီးကို အကူအညီတောင်းခံနိုင်သည်။</p> <p style="text-align:justify">သူတို့နှစ်ဦးက သုံးနာရီခန့် အချိန်ယူ၍ စျေးဝယ်ထွက်ခဲ့ကြသည်။ ထို့နောက် အတူတူ ညစာစားခဲ့ကြပြီး ရုပ်ရှင်သွားကြည့်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။ လုချန်နှင့် လော့နျန်ဝေတို့ ကုန်တိုက်ထဲမှ ထွက်လာကြသည်။ ယာဉ်မောင်းလေးက လုချန်ထံသို့ ကားကို အပြေးအလွှား မောင်းနှင်လာသည်။ </p> <p style="text-align:justify">လုချန်က သူ့ကို ခေါင်းတစ်ချက် ညိတ်ပြလိုက်ပြီး မုန့်ဖိုးအဖြစ် ယွမ် တစ်သောင်း ပေးလိုက်သည်။ ထိုကောင်လေးမှာ ဤမျှများပြားသော ငွေကြေးပမာဏကြောင့် လန့်ဖျပ်သွားရသည်။ သူ၏ တစ်လစာ လစာကပင် ယွမ် လေးထောင်ခန့်သာ ရှိသည်မဟုတ်ပါလား။</p> <p style="text-align:justify">သူက လုချန်အား အရိုအသေပေးကာ အကြိမ်ကြိမ် ဦးညွှတ်လိုက်သည်။ လုချန်က သူ့ကို မွေးထားသော ကျေးဇူးရှင် ဖခင်အရင်းကြီးတစ်ဦးအလားပင်။ သူက အရမ်းကို စိတ်လှုပ်ရှားနေမိသည်။ ဒီတစ်ကြိမ်တွင်တော့ လော့နျန်ဝေက အရင်ကလို မျက်စောင်းမထိုးတော့ပေ။ လုချန်က ပိုက်ဆံကို ရေလိုသုံးတတ်သော သူဋ္ဌေးသားတစ်ယောက်မှန်း သူမ သိနေပြီ ဖြစ်သည်။ ထို့နောက် သူတို့နှစ်ဦး ရုပ်ရှင်ရုံသို့ တိုက်ရိုက်ထွက်ခွာသွားကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">ည ၈ နာရီတွင် ရုပ်ရှင်ကား ပြီးဆုံးသွားပြီ ဖြစ်သည်။ လုချန်နှင့် လော့နျန်ဝေတို့ နှစ်ဦးသား ပန်းခြံတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ သူက ကားကို ရပ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူတို့နှစ်ဦး ယှဉ်တွဲလျက် လမ်းလျှောက်လာခဲ့ကြသည်။ နှစ်ယောက်စလုံး စကားမပြောကြပေ။ ရုတ်တရက် လုချန်က တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွင်းလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"နျန်ဝေ... ကိုယ်နဲ့အတူ A1 အခြေစိုက်မြို့တော်ကို လိုက်ခဲ့ပါလား... အန်တီနဲ့ နျန်ယင်းကိုပါ ခေါ်ခဲ့လေ... မင်းကို ဒီမှာထားခဲ့ရမှာ ကိုယ် နည်းနည်း စိတ်ပူနေလို့"</p> <p style="text-align:justify">သူက ဤနေရာတွင် ကိုယ်ပွားတစ်ခု ချန်ထားခဲ့မည် ဖြစ်သော်လည်း ထိုဓာတ်သဘာဝ ကိုယ်ပွားက သူ၏ မူလစွမ်းအား ၅ ရာခိုင်နှုန်းသာ ရှိသည်။ အရေးပေါ်အခြေအနေများကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လော့နျန်ဝေက အလွန်အမင်း ဝမ်းသာကြည်နူးသွားရသည်။ သို့သော် သူမက တည်ငြိမ်စွာပင် ပြန်ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">" A1 အခြေစိုက်မြို့တော်က အိမ်ထောင်စုစာရင်း မှတ်ပုံတင်ရတာ အရမ်းတင်းကျပ်တယ်လေ... အထူးလူပုဂ္ဂိုလ်တွေမှပဲ အဲဒီမှာ အခြေချနေထိုင်ခွင့် ရတာ... ကျွန်မသာ စတားဒူး အကယ်ဒမီကို ဝင်ခွင့်မရခဲ့ရင် A1 ကို ဝင်ဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး... မိသားစုကို ခေါ်သွားဖို့ဆိုတာကတော့ ပြောစရာတောင် မလိုတော့ဘူးပေါ့"</p> <p style="text-align:justify">လုချန်က တဲ့တိုးပင် ပြောချလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဒါဆိုလည်း ကိုယ်တို့ လက်ထပ်လိုက်ကြရအောင်... ပြီးရင် ဆွေမျိုးတွေအနေနဲ့ အတူတူ ပြောင်းသွားကြတာပေါ့"</p> <p style="text-align:justify">လော့နျန်ဝေ၏ ခြေလှမ်းများက ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။ သူမ၏ နှလုံးသားက ပေါက်ကွဲထွက်မတတ် ခုန်ပေါက်နေသည်။ ယနေ့က သူမအတွက် လုံးဝကို မှော်ဆန်သော နေ့တစ်နေ့ပင် ဖြစ်သည်။ ဤအမျိုးသားက သူမအပေါ် သိပ်ကို ကောင်းလွန်းနေသည်။ သူမ၏ ခံစားချက်များကို သူမကိုယ်တိုင်ပင် မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ပေ။</p> <p style="text-align:justify">လုချန်က သူ့ဘာသာသူ ရှေ့သို့ ဆက်လျှောက်သွားလိုက်သည်။ အနောက်သို့ ပြန်ကြည့်လိုက်သောအခါ လော့နျန်ဝေ လိုက်မလာသည်ကို သတိထားမိလိုက်သည်။ သူ ရပ်လိုက်ပြီး အနောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ လော့နျန်ဝေက ထိုနေရာတွင် ရပ်နေဆဲဖြစ်သည်။ သူမ၏ မျက်နှာလေးက မှည့်နေသော ပန်းသီးလေးတစ်လုံးကဲ့သို့ နီရဲနေသည်။</p> <p style="text-align:justify">လုချန်က ထိုပါးပြင်လေးကို ဆွဲညှစ်ပစ်ချင်စိတ်များ တဖွားဖွား ပေါ်ပေါက်လာသည်။ သို့သော် သူ၏ ရင်တွင်း၌ ကိန်းအောင်းနေသော မိစ္ဆာအတွေးများကို ခဲယဉ်းစွာ ထိန်းချုပ်လိုက်ရသည်။ သူက မေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဘာဖြစ်လို့လဲ ပင်ပန်းနေပြီလား... အိမ်ပြန်ကြမလား"</p> <p style="text-align:justify">လော့နျန်ဝေက ဘာမှပြန်မပြောပေ။ သူမက အိမ်မပြန်ချင်သေးပေ။ သူနဲ့အတူ ရှိနေရတာက အရမ်းကို ရင်ခုန်ဖို့ကောင်းလွန်းနေသည် မဟုတ်ပါလား။ ထို့ကြောင့် သူမက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">လုချန်က ထိုအမူအရာကို မြင်သောအခါ အနည်းငယ် စိတ်ပျက်သွားသည်။ သူက ဘာတွေများ ထပ်လုပ်လို့ရမလဲဆိုပြီး တွေးနေသေးတာကို...</p> <p style="text-align:justify">“အဟမ်း... အဟမ်း...”</p> <p style="text-align:justify">“မဟုတ်သေးပါဘူး... သူ ဘာမှ တွေးမနေပါဘူး...”</p> <p style="text-align:justify">သူတို့နှစ်ဦး ကားထဲသို့ ဝင်လိုက်ကြသည်။ ကားမောင်းနေရင်း လုချန်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"A1 အခြေစိုက်မြို့တော်ကို ပြောင်းရွှေ့ဖို့ ကိစ္စအတွက် မင်း စိတ်ပူစရာမလိုပါဘူး... ကိုယ်တို့ လက်မထပ်ရသေးရင်တောင်မှ အဲဒီမှာ အခြေချဖို့ မင်းကို ကိုယ် ခေါ်သွားလို့ရပါတယ်"</p> <p style="text-align:justify">သူ့စိတ်ထဲတွင် အစီအစဉ်တစ်ခု ရှိပြီးသား ဖြစ်လေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save