Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၇၂</h2> <h2 style="text-align: center;">ဒါ... ဒါက ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p style="text-align:justify">ထို့နောက် လုချန်က လော့နျန်ဝေကို သူမ၏ အိမ်သို့ ပြန်ပို့ပေးခဲ့သည်။ သူမလက်ထဲတွင် စျေးဝယ်အိတ်ပေါင်းများစွာကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။ လုချန်က နျန်ယင်းနှင့် ရှန်စီတို့အတွက်လည်း လက်ဆောင်များ ဝယ်လာခဲ့သေးသည်။ သူက အိတ်များကို တံခါးဝအထိ သယ်လာပေးခဲ့သည်။ လော့နျန်ဝေက လူခေါ်ခေါင်းလောင်းကို နှိပ်လိုက်သည်။ ရှန်စီက တံခါးကို ဟတတလေး ဖွင့်ပေးလာသည်။</p> <p style="text-align:justify">"သမီး ပြန်လာပြီလား... ဒီနေ့ အိမ်ပြန်မလာတော့ဘူး ထင်နေတာ" </p> <p style="text-align:justify">သူမက သမီးဖြစ်သူကို အနည်းငယ် နောက်ပြောင်လိုက်သည်။ သို့သော် လော့နျန်ဝေ၏ မျက်နှာလေးက ပြုတ်ထားသော ပုစွန်တစ်ကောင်လို ချက်ချင်းပင် နီရဲသွားသည်။ ရှန်စီက နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် ကြည့်နေသည်။ </p> <p style="text-align:justify">“ဘာတွေဖြစ်ခဲ့လို့လဲ...”</p> <p style="text-align:justify">လော့နျန်ဝေက အိမ်ထဲသို့ အမြန်ဝင်သွားသည်။ လုချန်က အနောက်မှ လိုက်ဝင်လာပြီး နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"မင်္ဂလာပါ အန်တီ... နေထိုင်ကောင်းရဲ့လား"</p> <p style="text-align:justify">လုချန် ပါလာမည်ဟု ရှန်စီက မထင်ထားခဲ့သဖြင့် အံ့သြသွားရသည်။ ထို့နောက် ချက်ချင်းပင် ကြင်နာစွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ကဲ... အမြန်ဝင်လာခဲ့ကြ"</p> <p style="text-align:justify">လုချန်က "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ထို့နောက် ဧည့်ခန်းထဲသို့ တိုက်ရိုက်ဝင်သွားကာ ဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်သည်။ သူက လော့နျန်ဝေကို ရေတစ်ခွက်လောက် တောင်းလိုက်သည်။ ရှန်စီက ချက်ချင်းပင် ရေတစ်ခွက် ယူလာပေးသည်။ သူက ရေတစ်ငုံ သောက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် မေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"နျန်ယင်းရော ဘယ်မှာလဲ"</p> <p style="text-align:justify">ရှန်စီက ပြန်ဖြေသည်။</p> <p style="text-align:justify">"သူ့အခန်းထဲမှာလေ... ဖုန်းသုံးနေတာ နေမှာပေါ့... အန်တီ သူ့ကို အခု ခေါ်လိုက်မယ်" </p> <p style="text-align:justify">သူမက ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"နျန်ယင်း... မြန်မြန် ထွက်လာခဲ့ဦး... ဘယ်သူရောက်နေလဲဆိုတာ လာကြည့်လှည့်"</p> <p style="text-align:justify">လုချန်က နျန်ယင်းကို ကုသပေးနိုင်မလားဆိုသည်ကို သိရှိရန် သူ၏ ဓာတ်သဘာဝ စွမ်းရည်များကို အသုံးပြုကြည့်ဖို့ စီစဉ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ အခန်းကြမ်းပြင်ဆီမှ ကမန်းကတန်း ပြေးလာသော ခြေသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ မကြာမီမှာပင် လော့နျန်ယင်းလေးက ဧည့်ခန်းထဲသို့ ရောက်လာသည်။ သူမက ပန်းရောင် ဂါဝန်ပွပွလေးကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ လက်ထဲတွင်လည်း အဝါရောင် ဒိုင်နိုဆော အရုပ်လေးတစ်ရုပ်ကို ပွေ့ချီထားသေးသည်။</p> <p style="text-align:justify">လုချန်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူမ၏ တောက်ပသော မျက်လုံးလေးများက ရုတ်တရက် ပြူးကျယ်သွားသည်။ ထို့နောက် ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် ရှန်စီ၏ အနားသို့ ပြေးသွားလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"အစ်ကိုကြီး..." </p> <p style="text-align:justify">သူမက ကြောက်ရွံ့တုံ့ဆိုင်းစွာဖြင့် ခေါ်လိုက်သည်။ လုချန်က ညင်သာစွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"မင်္ဂလာပါ နျန်ယင်း"</p> <p style="text-align:justify">လော့နျန်ယင်း၏ ပါးပြင်လေးများက ချက်ချင်းပင် နီရဲသွားသည်။ သူမက ရှန်စီ၏ အင်္ကျီလက်စကို ဆွဲကိုင်ကာ မိခင်ဖြစ်သူ၏ အနောက်တွင် လုံးလုံးလျားလျား ပုန်းကွယ်သွားတော့သည်။ လော့နျန်ဝေက ဤနွေးထွေးသော မြင်ကွင်းလေးကို ကြည့်နေမိသည်။ သူမ၏ ရင်ထဲတွင် ချိုမြိန်သော ခံစားချက်လေးတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာသည်။ ရှန်စီက ဘေးသို့ အနည်းငယ် ဖယ်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"နျန်ယင်း... ထွက်လာခဲ့လေ မရှက်ပါနဲ့"</p> <p style="text-align:justify">လုချန်က ကိုယ်ကို ကိုင်းညွှတ်လိုက်သည်။ သူက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"မင်းအတွက် လက်ဆောင် ပါလာတယ်"</p> <p style="text-align:justify">ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့်ပင် သူက အနီနုရောင် စက္ကူဖြင့် ထုပ်ပိုးထားသော တစ်ပိုင်းတည်း အလင်းပေါက်နေသည့် လက်ဆောင်ဘူးလေးကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။ လော့နျန်ယင်းက အတွင်းသို့ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်လုံးလေးများ ချက်ချင်းပင် အရောင်လက်သွားသည်။ ၎င်းက အလွန်လှပသေသပ်သော ဆံထုံးကလစ်လေးတစ်ခု ဖြစ်သည်။ နှင်းပွင့်များကဲ့သို့ ကြည်လင်တောက်ပနေသည်။</p> <p style="text-align:justify">"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..." </p> <p style="text-align:justify">သူမက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ အသံလေးက ဝါဂွမ်းလို နူးညံ့နေသည်။ လုချန်က နွေးထွေးစွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။ သို့သော် ထိုအချိန်မှာပင် သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များက သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ မွေးရာပါ ဝိညာဉ်အာရုံကို ဖြန့်ကြက်လိုက်သည်။ အစပိုင်းက ကောင်မလေးတစ်ယောက်ကို ဤမျှ ပေါ်ပေါ်ထင်ထင် စစ်ဆေးဖို့ သူ မရည်ရွယ်ထားခဲ့ပေ။ </p> <p style="text-align:justify">သို့သော် ရောဂါကို အမြစ်ပြတ် ကုသချင်သည်ဆိုလျှင် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် ဘာတွေ မှားယွင်းနေသလဲဆိုသည်ကို အတိအကျ သိရန် လိုအပ်သည်။ စိတ်စွမ်းအားများ နက်ရှိုင်းသွားသည်နှင့်အမျှ သူ၏ အသိစိတ်ကလည်း သူမ၏ သွေးကြောများနှင့် အရိုးများထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။ မွေးရာပါ ဝိညာဉ်အာရုံ၏ သိမြင်နိုင်စွမ်းအောက်တွင် သူမခန္ဓာကိုယ်ထဲရှိ ဆဲလ်တိုင်းက သူ၏ စိတ်ထဲ၌ ရှင်းလင်းထင်ရှားစွာ ပေါ်လွင်နေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ရုတ်တရက် သူက ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားသည်။ လော့နျန်ယင်း၏ ကျောရိုးဆစ် အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာ စတုတ္ထမြောက် ခါးရိုးဆစ်၌ ဖြစ်သည်။ အမည်းရောင် ဆဲလ်အစုအဝေးတစ်ခုက ထိုနေရာတွင် ကပ်ပါးကောင်တစ်ကောင်လို တွယ်ကပ်နေသည်။ ၎င်းတို့ဆီမှ အေးစက်သော အငွေ့အသက်များ ထွက်ပေါ်နေသည်။ ၎င်းက သဘာဝမကျသော ရေခဲအငွေ့အသက်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ ၎င်းက ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ တစ်သျှူးဆဲလ်များကို အဆက်မပြတ် တိုက်စား ဖျက်ဆီးနေသည်။</p> <p style="text-align:justify">သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ ထိုအရာများပေါ်သို့ ဖြတ်ပြေးသွားချိန်မှာပင် ထိုအအေးဓာတ်က သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ထဲသို့ပင် စိမ့်ဝင်လာခဲ့သည်။ ၎င်းက သူ့ကို အနည်းငယ် စူးရှသော နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရစေသည်။</p> <p style="text-align:justify">“ကင်ဆာဆဲလ်လား...”</p> <p style="text-align:justify">“မဟုတ်ဘူး... ဆင်တူရုံပဲ ရှိတာ...”</p> <p style="text-align:justify">“ဒါက သာမန်ရောဂါတစ်မျိုး မဟုတ်တာတော့ သေချာတယ်.. ဒါက တကယ်တော့ ဘာကြီးလဲ... ဘယ်သူကများ ထည့်ထားခဲ့တာလဲ... ဒါမှမဟုတ် သဘာဝအလျောက် ဖြစ်တည်လာတာလား”</p> <p style="text-align:justify">သူ၏ မျက်လုံးများက အနည်းငယ် တဖျတ်ဖျတ် လက်သွားသည်။ နျန်ယင်းလေးက ခန္ဓာကိုယ် အားနည်းရုံသက်သက်ပဲလို့ သူ အမြဲတမ်း ထင်ထားခဲ့တာ။ သူမရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ ဒီလိုအရာမျိုး ရှိနေလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူက ထင်ထားမှာလဲ။ သူက ခေါင်းလှည့်ကာ ရှန်စီနှင့် လော့နျန်ဝေတို့ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာက တည်ငြိမ်မှုကို ပြန်လည်ရရှိသွားပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"နျန်ယင်း..." သူက ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"အစ်ကို့ဆီမှာ မင်းကို နွေးထွေးသွားစေမယ့် အထူးစွမ်းရည်တစ်ခု ရှိတယ် ငြိမ်ငြိမ်လေး ရပ်နေနော်... မလှုပ်နဲ့"</p> <p style="text-align:justify">လော့နျန်ယင်းက လိမ္မာစွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ သူမက အဝါရောင် ဒိုင်နိုဆော အရုပ်လေးကို ရင်ခွင်ထဲတွင် တင်းကျပ်စွာ ပွေ့ဖက်ထားသည်။ လုချန်က သူမ၏ ပခုံးပေါ်သို့ လက်ကို တင်လိုက်သည်။ သူ၏ ဝိညာဉ်သွေးကြောများထဲမှ သန့်စင်သော ငွေရောင်စွမ်းအင်လှိုင်းတစ်ခု စီးဆင်းသွားသည်။ ဒါက အလင်းဓာတ်သဘာဝ စွမ်းအင်ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">နူးညံ့နွေးထွေးသော ရေစီးကြောင်းလေးတစ်ခုကဲ့သို့ သူ၏ လက်ဖဝါးမှတစ်ဆင့် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားလေသည်။ သူမ၏ သွေးကြောများ၊ သွေးလွှတ်ကြောများတစ်လျှောက် နှစ်ချီကြာအောင် ရေခဲအငွေ့အသက်ကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သော ပျက်စီးမှုများကို စတင်ပြုပြင်ပေးလေတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">တဖြည်းဖြည်းချင်း သူမ၏ ဆတ်ဆတ်ထိလွယ်ရှလွယ်သော သွေးကြောများနှင့် အရိုးများက စတင်ကာ သန်မာလာကြသည်။ ဖြူလျော့နေသော အသားအရေက တဖြည်းဖြည်း အရောင်အသွေး ပြန်လည်ရရှိလာသည်။ တုန်ယင်နေသော ခြေလက်များကလည်း တဖြည်းဖြည်း ငြိမ်သက်သွားသည်။ </p> <p style="text-align:justify">သူမက မျက်စိဖြင့် မြင်တွေ့နိုင်သော အမြန်နှုန်းဖြင့် ကျန်းမာရေး ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာခဲ့သည်။ ရှန်စီက သူမ၏ ပါးစပ်ကို ရုတ်တရက် အုပ်ထားလိုက်မိသည်။ သမီးဖြစ်သူ ဤမျှ ပုံမှန်အတိုင်း ဖြစ်နေသည်ကို မမြင်ရသည်မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်နေပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော် လုချန်က တစ်ဖက်လူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းပိုင်းကို ကြည့်ရှုနေဆဲဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းသော ဖြစ်စဉ်တစ်ခုကို သူ ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားသည်။ </p> <p style="text-align:justify">အကြောင်းကား သူက ထိုကင်ဆာဆဲလ်များထဲသို့ ကုသခြင်း အလင်းဓာတ်စွမ်းအင်များကို မည်မျှပင် ထိုးသွင်းပေးနေပါစေ ၎င်းက လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားခြင်း မရှိပေ။ ပတ်ဝန်းကျင် တိုက်စားခံရမှုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော ဒဏ်ရာများက အချိန်ကြာမြင့်စွာကတည်းက လုံးဝ ပျောက်ကင်းသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော် အမည်းရောင် ဆဲလ်အစုအဝေးကမူ မူလနေရာတွင် ရှိမြဲရှိနေဆဲပင်။</p> <p style="text-align:justify">ယောက်သွားခွံများလိုပင် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် အမြစ်တွယ်နေခဲ့သည်။ တိတ်ဆိတ်ပြီး ခေါင်းမာလွန်းလှသည်။ ၎င်းက အေးစက်သော အငွေ့အသက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ သူက စွမ်းအင်များကို ဖြည်းညင်းစွာ ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။ သူ၏ မျက်ခုံးများက အနည်းငယ် တွန့်ချိုးသွားသည်။</p> <p style="text-align:justify">"အစ်ကိုကြီး..." </p> <p style="text-align:justify">နျန်ယင်းလေးက နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် မျက်တောင်လေးများ ခတ်လိုက်သည်။ သူမက ကိုယ့်လက်မောင်းကိုယ် ပြန်စမ်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် အံ့ဩဝမ်းသာသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">"ညီမလေး တကယ်ကို နွေးထွေးသွားတယ်... မေမေ့ရင်ခွင်ထဲမှာ နေရသလိုမျိုးပဲ"</p> <p style="text-align:justify">ရှန်စီ၏ မျက်လုံးများတွင် ချက်ချင်းပင် မျက်ရည်များ ပြည့်ဝလာသည်။ သူမက လုချန်ကို ရုတ်တရက် ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများက မျှော်လင့်ချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။</p> <p style="text-align:justify">"လုချန်... သား အဲဒါကို ဘယ်လိုလုပ်လိုက်တာလဲ..."</p> <p style="text-align:justify">"ကျွန်တော် အလင်းဓာတ်သဘာဝကို နိုးထနိုင်ခဲ့ပြီးတော့ ကုသခြင်း ဓာတ်သဘာဝ စွမ်းရည်တစ်ခုကို ကျင့်ကြံထားလို့ပါ" </p> <p style="text-align:justify">လုချန်က ရှင်းပြလိုက်သည်။ လုံးလုံးလျားလျား တိကျမှန်ကန်ခြင်း မရှိသော်လည်း အမှန်တရားနှင့် အကြမ်းဖျင်းအားဖြင့်တော့ တူညီနေပါသည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ လုပ်ဆောင်ချက်တွေက အကန့်အသတ်တော့ ရှိပါတယ်... ဒဏ်ရာတွေကို ကုသပေးတာနဲ့ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုကို သက်သာစေတာလောက်ပဲ တတ်နိုင်တာပါ"</p> <p style="text-align:justify">လော့နျန်ဝေက သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများက မေးခွန်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ ဘာလို့ သူက သူမကို ဒီအကြောင်း အရင်က တစ်ခါမှ မပြောပြခဲ့ရတာလဲ။ ဘာလို့ အခုမှ ရုတ်တရက် ပေါ်လာရတာလဲ။  သို့သော် သူမက ထိုကိစ္စကို ဆက်ပြီး တွေးမနေတော့ပေ။ ထို့နောက် လုချန်က ရှန်စီကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော မျက်နှာကို ကြည့်ရင်း သူက သက်ပြင်းတိုးတိုး ချလိုက်မိသည်။ သူမ၏ ပခုံးပေါ်သို့ လက်ကို တင်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"အန်တီလည်း စမ်းကြည့်လို့ ရပါတယ်"</p> <p style="text-align:justify">"အန်တီ့အတွက်ရော အလုပ်ဖြစ်ပါ့မလား" </p> <p style="text-align:justify">ရှန်စီ၏ အသံက အနည်းငယ် တုန်ယင်နေသည်။</p> <p style="text-align:justify">"သေချာပေါက်ပေါ့..."</p> <p style="text-align:justify">ထိုသို့ပြောရင်း သူက မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်သည်။ အလင်းဓာတ်စွမ်းအင်များက နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။ ရွှံ့ဗွက်ထနေသော မြစ်တစ်စင်းကို ဆယ်ယူရှင်းလင်းသကဲ့သို့ သူမ၏ သွေးကြောများနှင့် သွေးလွှတ်ကြောများတစ်လျှောက် ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားလေသည်။</p> <p style="text-align:justify">နှစ်ပေါင်းများစွာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှု၊ အာဟာရချို့တဲ့မှုနှင့် စိတ်ဖိစီးမှုများကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော စိတ်ရောကိုယ်ပါ နာမကျန်းမှုများ အားလုံးက ဤတက်ကြွလှုပ်ရှားနေသော အသက်ဓာတ်လှိုင်းလုံးကြီး၏ နောက်ကွယ်တွင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify">သူမ၏ အရိုးများထဲတွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ ကိန်းအောင်းနေခဲ့သော ထုံကျဉ်နာကျင်မှုများပင် ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ အနည်းငယ် ဖြူစပြုနေပြီဖြစ်သော သူမ၏ နားထင်မှ ဆံပင်များက တဖြည်းဖြည်း မည်းနက်လာသည်။ ၎င်း၏ တောက်ပမှုကို ပြန်လည်ရရှိလာသည်။</p> <p style="text-align:justify">လုချန်က သူ့လက်ကို ပြန်ရုတ်လိုက်ချိန်တွင် ရှန်စီ၏ အသားအရေက ဝင်းလက်တောက်ပနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူမက ခွန်အားများဖြင့် ပြည့်လျှံနေသည်။ ကြည့်ရသည်မှာ အသက်သုံးဆယ်ကျော် အရွယ်ခန့်သာ ရှိသေးပုံပေါ်သည်။ သူမက အလွန်လှပလွန်းလှသဖြင့် လော့နျန်ဝေပင် မှင်သက်သွားရသည်။</p> <p style="text-align:justify">"မေမေ..." </p> <p style="text-align:justify">လော့နျန်ဝေ၏ မျက်လုံးများက နီရဲလာသည်။ ရှန်စီက သူမ၏ ပါးပြင်ပေါ်မှ ပျောက်ကွယ်သွားသော အရေးအကြောင်းများကို တုန်ယင်နေသော လက်ချောင်းများဖြင့် စမ်းကြည့်လိုက်သည်။ မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">"ဒါ... ဒါက ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ"</p> <p style="text-align:justify">"ဒါက လောလောဆယ် ကျွန်တော် တတ်နိုင်သလောက် လုပ်ပေးတာပါ" </p> <p style="text-align:justify">လုချန်က ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">"အန်တီ့အတွက် လက်ဆောင်လို့ပဲ မှတ်ထားလိုက်ပါ..."</p> <p style="text-align:justify">ရုတ်တရက် မည်သည့် ကြိုတင်သတိပေးမှုမျှ မရှိဘဲ လော့နျန်ဝေက ရှေ့သို့ လှမ်းလာသည်။ သူမက သူ့လည်ပင်းကို ဖက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းလေးများက သူ၏ ပါးပြင်ပေါ်သို့ ဖိကပ်လာလေတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save