Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၇၃</h2> <h2 style="text-align: center;">အံ့အားသင့်သွားသော ရှောင်ဝမ်လုံ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p style="text-align:justify">သူတို့နှစ်ဦး၏ ခန္ဓာကိုယ်များ ထိတွေ့သွားသော ခဏလေးအတွင်းမှာပင် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်လေးက အနည်းငယ် တုန်ယင်သွားသည်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် သူတို့နှစ်ဦးစလုံး ဘာမှမလှုပ်ရှားမိကြတော့ပေ။ နွေးထွေးသော ဝင်သက်ထွက်သက်များက သူ၏ နှုတ်ခမ်းများပေါ်သို့ ညင်သာစွာ ဖြတ်သန်းသွားသည်။</p> <p style="text-align:justify">ထို့နောက် သူမက ရုတ်တရက် အနောက်သို့ ဆုတ်လိုက်သည်။  သူမ၏ မျက်လုံးများက သူ့အကြည့်များကို ရှောင်လွှဲသွားသည်။ ထို့နောက် အခန်းထဲသို့ ကပျာကယာ ပြေးဝင်သွားလေတော့သည်။ အနောက်မှ တံခါးကိုလည်း ပိတ်ချလိုက်သည်။ ရှန်စီမှာ ကြက်သေသေသွားရသည်။ မျက်တောင်လေးများသာ ပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ် လုပ်နေမိသည်။</p> <p style="text-align:justify">လုချန်က တိုးတိုးလေး ရယ်မောလိုက်သည်။ ဒီအချိန်လေးမှာ သူ တစ်ခါမှ မခံစားဖူးသေးသည့် ကျေနပ်ရောင့်ရဲမှုမျိုးကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူက မတ်တပ်ရပ်လိုက်ကာ လေကို ဖြည်းညင်းစွာ မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"အန်တီ... ကျွန်တော် ပြန်တော့မယ်"</p> <p style="text-align:justify">ရှန်စီက သူ့လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ သူမက ကိုယ်ကို နက်ရှိုင်းစွာ ကိုင်းညွှတ်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"လုချန်... ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... အန်တီတို့ မိသားစုနဲ့ နျန်ဝေအတွက် သားလုပ်ပေးခဲ့သမျှ အရာအားလုံးအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ကွယ်"</p> <p style="text-align:justify">သူက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ ထို့နောက် လူနေအဆောက်အအုံထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။ မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းဆီမှ နေဝင်ဆည်းဆာကို ကြည့်ရင်း သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် နူးညံ့သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာသည်။</p> <p style="text-align:justify">C6 အခြေစိုက်မြို့တော် မဟာမိတ်အဖွဲ့ အဆောက်အအုံ။</p> <p style="text-align:justify">လုချန်က မဟာမိတ်အဖွဲ့ ခန်းမထဲသို့ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် ဝင်လာခဲ့သည်။ အံ့ဩနေကြသော အကြည့်များစွာကြားမှ သူက ချိုက်ကျိကွမ်၏ ရုံးခန်းဆီသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် လျှောက်သွားလိုက်သည်။ တံခါးကိုပင် မခေါက်တော့ဘဲ တွန်းဖွင့်ကာ ဝင်သွားလိုက်သည်။ ချိုက်ကျိကွမ်က သူ၏ စားပွဲတွင် ထိုင်နေသည်။ သူက စာရွက်စာတမ်းတစ်ခုကို လက်မှတ်ထိုးရန် ကိုယ်ကို ကိုင်းညွှတ်ထားသည်။</p> <p style="text-align:justify">တံခါးက ပွင့်လာသောအခါ သူ ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်သည်။ မသိစိတ်အရ အကြီးအကျယ် ပေါက်ကွဲရန် အသင့်ပြင်လိုက်သည်။ သို့သော် ဝင်လာသူမှာ လုချန်ဖြစ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ချိုက်ကျိကွမ်က သူ့စိတ်ကို ချက်ချင်း ပြန်ထိန်းလိုက်ရသည်။ ထို့နောက် စတင်၍ မကျေမချမ်း အပြစ်တင်တော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဒီခွေးကောင်လေး"</p> <p style="text-align:justify">သူ၏ အသံက ကျယ်လောင်ပြတ်သားနေသည်။ လက်ထဲရှိ ဘောပင်ဖြင့်လည်း ချွန်ထက်သော ဓားတစ်လက်အလား ချိန်ရွယ်ထားသည်။</p> <p style="text-align:justify">"မင်း တံခါးလေး ဘာလေး မခေါက်တတ်ဘူးလား... ငါသာ မိန်းမတစ်ယောက်နဲ့ အိပ်နေရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ... အဲဒီလိုပဲ ဇွတ်အတင်း ဝင်လာမှာလား"</p> <p style="text-align:justify">လုချန်က မျက်ခုံးတစ်ဖက်ကို ပင့်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"အဘိုးကြီးချိုက်... ခင်ဗျားအသက်က တစ်ရာနီးပါး ရှိနေပြီကို မိန်းမတွေနဲ့ အိပ်နိုင်သေးလို့လား... ခင်ဗျားဟာကြီးက မတ်နိုင်သေးလို့လား"</p> <p style="text-align:justify">ချိုက်ကျိကွမ်၏ မျက်နှာက ချက်ချင်းပင် ခရမ်းရောင် သန်းသွားသည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဒီကောင်စုတ်လေး မင်း ဘာသိလို့လဲ... အိုပေမဲ့ စွမ်းသေးတယ်ဆိုတဲ့ စကားကို မင်း ကြားဖူးလား။ ဘယ်သူက မမတ်နိုင်ဘူး ပြောလဲ"</p> <p style="text-align:justify">"ငါသာ တကယ်လုပ်မယ်ဆိုရင် တစ်နှစ်အတွင်း မင်းလို ကလေးမျိုး ဆယ်ယောက်လောက်တောင် ရနိုင်တယ်ကွ"</p> <p style="text-align:justify">"အေးပါ အေးပါ" </p> <p style="text-align:justify">လုချန်က သူ့လက်ကို ပျင်းရိစွာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">"ခင်ဗျား လုပ်နိုင်ပါတယ်... လုပ်နိုင်ပါတယ်"</p> <p style="text-align:justify">ချိုက်ကျိကွမ်က နောက်တစ်ခွန်း ပြန်ပက်ရန် ပြင်လိုက်သေးသည်။ သို့သော် လုချန်က သူ့စကားကို ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ကဲပါ ကဲပါ အဘိုးကြီးချိုက်ရယ်... ကျွန်တော် ဒီကိုလာတာ ခင်ဗျားနဲ့ ငြင်းခုံဖို့ လာတာမဟုတ်ဘူး"</p> <p style="text-align:justify">"ကျွန်တော် အဆင့်Eကို ဖောက်ထွက်နိုင်သွားပြီ... ကျွန်တော့် အချက်အလက်တွေကို လာပြင်တာ... မှတ်ပုံတင်ပေးလို့ ရမလား"</p> <p style="text-align:justify">ချိုက်ကျိကွမ်က မိုးကြိုးပစ်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ တောင့်တင်းသွားသည်။ သူက ခေါင်းမူးသွားသလိုပင် ခံစားလိုက်ရသည်။ နည်းနည်းလည်း ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသည်။</p> <p style="text-align:justify">"မင်း ဘာပြောလိုက်တယ်... ဒီနေ့ ငါ့ကို တမင်လာနောက်နေတာလား"</p> <p style="text-align:justify">လုချန်က မျက်လုံးလှန်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ခင်ဗျားက ချောမောလှပနေတဲ့ မိန်းမချောလေးမှ မဟုတ်တာ... ကျွန်တော်က ဘာကိစ္စ ခင်ဗျားကို လာနောက်နေရမှာလဲ... ခင်ဗျားကိုယ်တိုင် လာစစ်ကြည့်လိုက်ပါလား"</p> <p style="text-align:justify">ထိုသို့ပြောရင်း သူတို့နှစ်ဦးက လက်သီးထိုးအားတိုင်းစက်ဆီသို့ ရောက်သွားကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">“ဘန်း...”</p> <p style="text-align:justify">လုချန်က စက်ကို လက်သီးဖြင့် တစ်ချက် ထိုးချလိုက်သည်။ မော်နီတာက ရူးသွပ်နေသလို တဖျတ်ဖျတ် လည်ပတ်သွားသည်။ ထို့နောက် ရှင်းလင်းပြတ်သားသော ဂဏန်းတစ်ခုတွင် ရပ်တန့်သွားသည်။</p> <p style="text-align:justify">“ကီလို ၆၀,၀၀၀...”</p> <p style="text-align:justify">ဒါက သံသယဝင်စရာမလိုအောင် အဆင့်E စစ်သည်တော်တစ်ယောက်၏ စံနှုန်းခွန်အားပင် ဖြစ်သည်။ ချိုက်ကျိကွမ်၏ ခြေထောက်များက အနည်းငယ် ပျော့ခွေသွားသည်။ </p> <p style="text-align:justify">“ဒီခွေးကောင်လေးက ငါ့ကို တစ်နေ့ကျရင် လန့်သေအောင် လုပ်တော့မှာပဲ...”</p> <p style="text-align:justify">သူက အသက်ရှူ မြန်လာသည်။ တုန်ယင်နေသော လက်များဖြင့် ရှောင်ဝမ်လုံ ကိုယ်တိုင်ပေးထားခဲ့သော လုံခြုံရေး ဖုန်းနံပါတ်ကို စမ်းတဝါးဝါး နှိပ်လိုက်သည်။ ဖုန်းခေါ်သံ နှစ်ချက်မြည်ပြီးနောက် ဖုန်းဝင်သွားသည်။</p> <p style="text-align:justify">"ချိုက်ကျိကွမ်... ဘာကိစ္စလဲ"</p> <p style="text-align:justify">တစ်ဖက်မှ ရှောင်ဝမ်လုံ၏ ဩဇာပါသော အသံဩဩကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p style="text-align:justify">"ရုတ်တရက်ကြီး ဘာလို့ ဖုန်းဆက်တာလဲ... လုချန် တစ်ခုခု ဖြစ်လို့လား"</p> <p style="text-align:justify">ချိုက်ကျိကွမ်က တံတွေးကို ခက်ခဲစွာ မျိုချလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဟုတ်ကဲ့... ဆရာ"</p> <p style="text-align:justify">"အဲဒီကောင်လေး အခု ကျွန်တော့်ရှေ့မှာ ရောက်နေတယ်... သူ အခု အဆင့်Eကို ဖောက်ထွက်သွားပြီတဲ့"</p> <p style="text-align:justify">ရှည်လျားသော တိတ်ဆိတ်မှုတစ်ခုက လွှမ်းမိုးသွားသည်။ ထို့နောက် ရှောင်ဝမ်လုံ၏ အသံဩဩကြီးက နောက်တစ်ကြိမ် ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။ မယုံကြည်နိုင်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"မင်း ငါ့ကို နောက်နေတာလား"</p> <p style="text-align:justify">ချိုက်ကျိကွမ်က မျက်လုံးလှန်ကြည့်လိုက်မိပြန်သည်။ မျက်နှာကျက်ကို မော့ကြည့်ရင်း စဥ်းစားလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ငါ့မှာ အဲဒီလောက် သတ္တိရှိမယ် ထင်နေတာလား...” သူက စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် ညည်းတွားလိုက်သည်။ သို့သော် သူက အလွန်တရာ လေးနက်သော လေသံဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဆရာ... ကျွန်တော် ဘယ်ဝံ့ရဲပါ့မလဲ... လုချန်က တကယ်ပဲ အဆင့်တက်သွားတာပါ... ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင် မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ စစ်ဆေးပြီးပါပြီ"</p> <p style="text-align:justify">ချိုက်ကျိကွမ်က တစ်ဖက်မှ တိုးညင်းသော ရေရွတ်သံကို သဲ့သဲ့လေး ကြားလိုက်ရသည်။</p> <p style="text-align:justify">"သုံးရက်... လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးရက်ကမှ အဲဒီကောင်လေးကို ငါ တွေ့ခဲ့တာ... အဲဒီအချိန်တုန်းက သူ့ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်က အဆင့်F ရဲ့ အဆင့် ၁၀ မှာပဲ ရှိသေးတာ"</p> <p style="text-align:justify">"သူက ဒီနေ့မှ မင်းဆီကို သွားတွေ့တယ်ဆိုတော့ သူက မနေ့ကတည်းက အဆင့်တက်သွားတာ ဖြစ်နိုင်တယ်"</p> <p style="text-align:justify">"ဒါဆိုရင်... သူက အဆင့်F ကနေ အဆင့်Eကို ဖောက်ထွက်ဖို့ နှစ်ရက်ပဲ အချိန်ယူခဲ့ရတာပေါ့"</p> <p style="text-align:justify">ထပ်မံ၍ တိတ်ဆိတ်သွားပြန်သည်။ ထို့နောက် ရှောင်ဝမ်လုံက ရုတ်တရက် ရယ်မောလိုက်သည်။ ရူးသွပ်ပြီး ထိန်းချုပ်မရသော ရယ်မောသံကြီးက ဖုန်းခွက်ထဲမှတစ်ဆင့် ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဟားဟားဟားဟား လူသားမျိုးနွယ်မှာ မျှော်လင့်ချက် ရှိသွားပြီကွ ငါတို့သာ နောက်ထပ် လေးငါးနှစ်လောက် တောင့်ခံထားနိုင်မယ်ဆိုရင်... ငါတို့သာ တောင့်ခံထားနိုင်ရင်... ဒီကပ်ဘေးကြီးကနေ လွတ်မြောက်ဖို့ အခွင့်အရေး အရမ်းများသွားပြီ"</p> <p style="text-align:justify">ချိုက်ကျိကွမ်က သူ၏ ရင်ဘတ်ထဲတွင် ကြပ်တည်းသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ၏ နှလုံးသားက ရင်ဘတ်ထဲမှ ခုန်ထွက်လာတော့မည့်အလားပင်။ အချိန်အတော်ကြာသွားပြီးနောက် တစ်ဖက်မှ အခြေအနေ ပြန်လည်တည်ငြိမ်သွားသည်။ ရှောင်ဝမ်လုံ၏ အသံက နောက်တစ်ကြိမ် ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ အသံက တည်ငြိမ်မှုကို ပြန်လည်ရရှိသွားပြီ ဖြစ်သည်။ သူက တရားဝင် လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဖုန်းကို သူ့ဆီ ပေးလိုက်"</p> <p style="text-align:justify">ချိုက်ကျိကွမ်က ဖုန်းကို အမြန်ကမ်းပေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"မင်းကို ရှာနေတယ်"</p> <p style="text-align:justify">လုချန်က ဖုန်းကို ယူလိုက်သည်။ သူ၏ လေသံက အရင်ကလိုပင် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဖြစ်နေသည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဒုတိယဥက္ကဋ္ဌ... မင်္ဂလာပါ ဒီရက်ပိုင်း နေကောင်းရဲ့လား..."</p> <p style="text-align:justify">တစ်ဖက်မှ ရှောင်ဝမ်လုံ၏ ရယ်မောသံက မိုးကြိုးသံကြီးလို ဟိန်းထွက်လာသည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဟားဟား... အဆင်ပြေရဲ့လားဆိုတော့... ကောင်းပါတယ်ကွာ ငါ အရမ်းနေကောင်းတယ်... အရင်ကထက်တောင် ပိုပြီး ပေါ့ပါးလန်းဆန်းနေသေးတယ်... ငါ့ဝိညာဉ်ကြီး လွတ်မြောက်သွားသလိုပဲ"</p> <p style="text-align:justify">"မင်းလို ဘီလူးကောင်လေးက ငါ့ကို တကယ် စိတ်ပျက်မသွားစေဘူးပဲ... မင်းရဲ့ တန်ဖိုးကို နောက်တစ်ကြိမ် သက်သေပြလိုက်ပြန်ပြီ"</p> <p style="text-align:justify">လုချန်က ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ချီးကျူးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးပါ"</p> <p style="text-align:justify">"ငါ မင်းကို လက်ဆောင်တစ်ခု ပေးချင်တယ်" </p> <p style="text-align:justify">ရှောင်ဝမ်လုံက ပြောသည်။ </p> <p style="text-align:justify">"ပြောစမ်း... မင်း ဘာလိုချင်လဲ"</p> <p style="text-align:justify">လုချန်က တုံ့ဆိုင်းမနေပေ။</p> <p style="text-align:justify">"ဒုတိယဥက္ကဋ္ဌ... ကျွန်တော် ခင်ဗျားရဲ့ အကူအညီကို တကယ် လိုအပ်နေတယ်"</p> <p style="text-align:justify">"အို... ဘာကိစ္စလဲ"</p> <p style="text-align:justify">ရှောင်ဝမ်လုံက ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အံ့ဩသွားသလို ဝမ်းလည်းဝမ်းသာသွားသည်။</p> <p style="text-align:justify">"ငါ့စွမ်းဆောင်နိုင်ရည်ထဲမှာ ရှိသရွေ့ ငါ ဘယ်တော့မှ ငြင်းမှာမဟုတ်ဘူး... ပြောသာပြော"</p> <p style="text-align:justify">"ကျွန်တော် A1အခြေစိုက်မြို့တော်မှာ နောက်ထပ် အခြေချနေထိုင်ခွင့် နေရာသုံးနေရာ လိုချင်လို့ပါ... လော့နျန်ဝေနဲ့ သူ့မိသားစုအတွက်ပါ"</p> <p style="text-align:justify">ရှောင်ဝမ်လုံက ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ အချိန်အတော်ကြာမှ သူ ပြန်ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဒါလေးပဲလား... ဒီလိုကိစ္စလေးအတွက် မင်း ငါ့ဆီ လာပြောစရာမလိုပါဘူး... မင်းရဲ့ အဆင့်အတန်းနဲ့ဆိုရင် မင်းခေါ်ချင်တဲ့သူ ဘယ်သူ့ကိုမဆို ခေါ်သွားလို့ ရနေပါပြီ"</p> <p style="text-align:justify">"တခြား တောင်းဆိုစရာရော ရှိသေးလား"</p> <p style="text-align:justify">လုချန်က ပခုံးတွန့်လိုက်သည်။ ရှောင်ဝမ်လုံကတော့ မမြင်နိုင်ပေ။</p> <p style="text-align:justify">"မရှိတော့ပါဘူး ဒါပါပဲ... ခင်ဗျားက မဟာမိတ်အဖွဲ့ရဲ့ အတွင်းပိုင်း ဝက်ဘ်ဆိုက်မှာရှိတဲ့ ကျင့်စဉ်မှတ်တမ်း အကြောင်းအရာတွေ အားလုံးကို ကျွန်တော့်အတွက် အခမဲ့ ဖွင့်ပေးထားပြီးသားဆိုတော့ လောလောဆယ် ကျွန်တော် လိုအပ်တာ ဘာမှမရှိတော့ပါဘူး"</p> <p style="text-align:justify">"တကယ်လို့ ကျွန်တော် တစ်ခုခု လိုအပ်လာရင်လည်း သေချာပေါက် တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ တောင်းဆိုမှာပါ"</p> <p style="text-align:justify">ရှောင်ဝမ်လုံက တိုးတိုးလေး ရယ်မောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"အရမ်းကောင်းတယ်... A1 ခံတပ်မြို့ကို ဘယ်တော့လောက် လာမလဲ"</p> <p style="text-align:justify">"နောက်နှစ်ရက်လောက်နေရင် လာမယ်ထင်တယ်"</p> <p style="text-align:justify">"ကောင်းပြီ... ငါ မင်းကို စောင့်နေမယ်" </p> <p style="text-align:justify">ရှောင်ဝမ်လုံက ပြောသည်။ </p> <p style="text-align:justify">"ဒီနှစ်ရက်အတွင်း သေချာ အနားယူဦး ပြီးတော့... ဂရုစိုက်ပါ"</p> <p style="text-align:justify">နောက်ဆုံးစကားကို မှာကြားပြီးနောက် ဖုန်းကျသွားလေသည်။</p> <p style="text-align:justify">A-1 အခြေစိုက်မြို့တော်။ </p> <p style="text-align:justify">လူသားမျိုးနွယ် မဟာမိတ်ဌာနချုပ်။</p> <p style="text-align:justify">ရှောင်ဝမ်လုံက ဖုန်းခွက်ကို ချလိုက်သည်။ သူ၏ လက်များက အလွန်အမင်း တည်ငြိမ်နေဆဲဖြစ်သည်။ သို့သော် သူ၏ မျက်လုံးများကမူ နွေးထွေးမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ ထို့နောက် သူက လုဟုန်တောက်ထံသို့ ချက်ချင်း ဖုန်းခေါ်လိုက်လေတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save