Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၇၇</h2> <h2 style="text-align: center;">အဆင့်မြင့် ခန္ဓာကိုယ်သန့်စင်ဆေးရည် လက်ဆောင်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p style="text-align:justify">သူ၏ မွေးရာပါ ဝိညာဉ်အာရုံက ရန်အဖိုးကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ ဖြတ်ပြေးသွားသော ခဏလေးအတွင်းမှာပင် ရုတ်တရက် စူးရှတောက်ပသော အလင်းရောင်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။ မျက်စိရှေ့တွင် ရုတ်တရက် စူးရှသော နာကျင်မှုတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p style="text-align:justify">“ကျစ်...”</p> <p style="text-align:justify">“အရမ်းလင်းလွန်းတယ်...”</p> <p style="text-align:justify">သူ၏ ဝိညာဉ်သွေးကြော အချင်းက အနည်းဆုံး မီလီမီတာ ၂၄ လောက် ရှိသည်။ </p> <p style="text-align:justify">“ရန်အဖိုးကြီးက သေချာပေါက် အဆင့်C ပညာရှင်တစ်ယောက်ပဲ...”</p> <p style="text-align:justify"> သူ၏ ဝိညာဉ်သွေးကြောများကို ကြည့်ရုံဖြင့်ပင် သူက လုံးဝ ပါရမီရှင်တစ်ယောက်ဖြစ်ကြောင်း သိသာလှသည်။ ပုံမှန် အဆင့်-C စစ်သည်တော်တစ်ယောက်၏ သွေးကြောအချင်းက ခန့်မှန်းခြေအားဖြင့် ၁၆ မီလီမီတာခန့်သာ ရှိသည်မဟုတ်ပါလား။ သို့သော် တစ်ခုခုတော့ မှားယွင်းနေပုံရသည်။</p> <p style="text-align:justify">သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင် လမ်းကြောင်းများက ပြင်းထန်စွာ ပျက်စီးနေပုံရသည်။ ရန်အဖိုးကြီး၏ အစစ်အမှန် စွမ်းအားက အဆင့်C ထက် အများကြီး နိမ့်ကျနေလောက်သည်။ လုချန်က စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်မိသည်။</p> <p style="text-align:justify">“အဲ့နေ့က ကောင်းချန်းဖုန်းက သူ့ကို ဒီလောက်တောင် ရိုရိုသေသေ ဆက်ဆံခဲ့တာ မဆန်းတော့ပါဘူးလေ... သူက ဒီကိစ္စကို ကြိုသိနေခဲ့တာ ဖြစ်ရမယ်...”</p> <p style="text-align:justify">စင်မြင့်ပေါ်တွင် ရန်အဖိုးကြီးက စတင် စကားပြောလေသည်။</p> <p style="text-align:justify">"ကျောင်းသားတို့... မင်းတို့ထဲက အများစုက စစ်သည်တော်အကြိုတွေ ဖြစ်နေကြပြီ... ဆက်ပြီး ကြိုးစားကြပါ... လက်မလျှော့သရွေ့တော့ စစ်ပညာအကယ်ဒမီကို ဝင်ခွင့်ရဖို့ အခွင့်အရေး ရှိနေမှာပါ"</p> <p style="text-align:justify">"ဒါပေမဲ့ ပေါ့ပေါ့ဆဆတော့ မနေကြနဲ့... မင်းတို့က အဆင့်C၊ အဆင့်B နဲ့ အဆင့်A က စူပါပါရမီရှင်တွေနဲ့ ယှဉ်ပြိုင်ရမှာ"</p> <p style="text-align:justify">"ဒီ့အပြင် အခြား အဆင့်D မြို့တွေမှာလည်း မျိုးစုံသော ပါရမီရှင်တွေ ရှိသေးတယ်... ငါတို့မြို့က တခြားကျောင်းတွေမှာတောင် ထူးချွန်တဲ့ ကျောင်းသားများစွာကို ပြုစုပျိုးထောင်ထားကြတယ်"</p> <p style="text-align:justify">"မင်းတို့ရဲ့ ယှဉ်ပြိုင်မှုက လွယ်ကူမှာ မဟုတ်ဘူး... ဒါကြောင့် ဆက်ပြီး ကြိုးစားအားထုတ်ကြ... အပတ်တကုတ် ကျင့်ကြံကြ"</p> <p style="text-align:justify">"ပြီးတော့ စစ်သည်တော်အကြို မဖြစ်လာခဲ့တဲ့ ကျောင်းသားတွေလည်း စိတ်ဓာတ်မကျကြနဲ့"</p> <p style="text-align:justify">"မင်းတို့ရဲ့ ခွန်အားက ကီလို ၃၀၀ ပြည့်ပြီး အမြန်နှုန်းက တစ်စက္ကန့်ကို မီတာ ၂၀ ရောက်တယ်ဆိုရင်တောင် စစ်ပညာအကယ်ဒမီကို လျှောက်ထားလို့ ရသေးတယ်"</p> <p style="text-align:justify">"ပြင်းပြင်းထန်ထန် လေ့ကျင့်မယ်ဆိုရင်... တစ်နေ့ကျရင် ဒီစံနှုန်းကို ရောက်လာမှာပါ"</p> <p style="text-align:justify">"ပါရမီနိုးထခြင်း စမ်းသပ်မှု ပြီးဆုံးသွားလို့ စစ်သည်တော်အကြို မဖြစ်နိုင်တော့ဘူး ဆိုပေမဲ့... အကယ်ဒမီကို ရောက်သွားရင်လည်း ပါရမီနိုးထခြင်း စမ်းသပ်မှုကို ထပ်ဖြေလို့ ရသေးတယ်"</p> <p style="text-align:justify">"တစ်ကြိမ် စစ်သည်တော်အကြို ဖြစ်သွားတာနဲ့ မင်းတို့လည်း တခြား အတန်းဖော်တွေနဲ့ တန်းတူ အခွင့်အရေး ရရှိမှာပဲ.... ဒါကြောင့် လက်မလျှော့ကြနဲ့"</p> <p style="text-align:justify">အားပေးစကား အချို့ပြောပြီးနောက် ရန်အဖိုးကြီးက စာမေးပွဲ စည်းမျဉ်းများနှင့် အခြား ကြိုတင်ပြင်ဆင်ရမည့် အသေးစိတ် အချက်အလက်များကို ဆက်လက် ရှင်းပြလေသည်။</p> <p style="text-align:justify">“အတန်းပြီးသွားပြီ...”</p> <p style="text-align:justify">ကျောင်းသားများက ဆုံးရှုံးသွားသလို ခံစားချက်ကို မထိန်းချုပ်နိုင်ကြတော့ပေ။ ယနေ့သည် အမှန်တကယ်တော့ သူတို့၏ ကျောင်းဆင်းပွဲဖြစ်ကြောင်း သူတို့ နားလည်သွားကြသည်။ ယနေ့ကစပြီး သူတို့ ကျောင်းလာဖို့ မလိုတော့ပေ။ လုချန်က ကောဂျီကို လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။ ထိုနေ့က သူ သတိလစ်သွားစဉ် ကူညီပေးခဲ့သော အတန်းဖော်များကို သွားခေါ်ခိုင်းလိုက်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">ကောဂျီက ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ထွက်သွားသည်။ လုချန်က လော့နျန်ဝေကို ခဏစောင့်နေရန် ပြောလိုက်၏။ ထို့နောက် လုချန် အတန်းထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify">အခြားအတန်းများမှ ကျောင်းသားများက သူ့ကို ယဉ်ကျေးစွာ နှုတ်ဆက်ကြသည်။ သူက ခေါင်းတစ်ချက် ငြိမ့်ပြလိုက်သည်။ လော့နျန်ဝေက အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ ကြည့်ရတာ ဤသို့ပြောနေသည့်အလားပင်။</p> <p style="text-align:justify">“တွေ့လား... ရှင်က မိန်းကလေးတွေကြားမှာ ပိုပြီး နာမည်ကြီးနေတာပဲ... မိန်းမရှုပ်တဲ့ကောင်”</p> <p style="text-align:justify">သူမ၏ အမူအရာကြောင့် လုချန်မှာ ပြောစရာစကားပင် ဆွံ့အသွားရသည်။ ကောဂျီက ကျောင်းသားအချို့နှင့်အတူ ကန်တင်းတွင် စောင့်နေနှင့်ပြီ ဖြစ်သည်။ လုချန်နှင့် လော့နျန်ဝေတို့ ထိုနေရာသို့ လျှောက်သွားလိုက်ကြသည်။ ကျောင်းသားအချို့က သူ့ကို မြင်သောအခါ စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">“ဘာလို့ လုချန်က သူတို့ကို ခေါ်ခိုင်းလိုက်တာလဲ... သူတို့များ သူ့ကို တစ်ခုခု စော်ကားမိသွားလို့လား....”</p> <p style="text-align:justify">"အားလုံးပဲ ထိုင်ကြပါ" လုချန်က ပြောလိုက်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">"ငါတို့က အတန်းဖော်တွေပဲလေ... ဒီလောက်ကြီး စိုးရိမ်နေစရာ မလိုပါဘူး"</p> <p style="text-align:justify">ထို့နောက် သူက သူတို့၏ မိသားစု အခြေအနေများကို မေးမြန်းလိုက်သည်။ ပထမဆုံး စကားပြောသူမှာ တွန့်ရှန်အမည်ရှိ ကျောင်းသားဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"မိဘနှစ်ပါးနဲ့ ကျွန်တော် အပြင်... အိမ်မှာ ညီလေးတစ်ယောက် ရှိသေးတယ်... ကျွန်တော့်အဖေက ပစ္စည်းပို့တဲ့ အလုပ်လုပ်ပါတယ်"</p> <p style="text-align:justify">ဒုတိယတစ်ယောက်ကတော့ လျိုထောင်းဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ကျွန်တော့်မှာလည်း ညီလေးတစ်ယောက်နဲ့ အစ်မတစ်ယောက် ရှိတယ်... အဖေက ဓာတ်ဆီဆိုင်မှာ အလုပ်လုပ်ပါတယ်"</p> <p style="text-align:justify">နောက်ဆုံးတစ်ယောက်က ဆုတလုံပင် ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ကျွန်တော့်အိမ်မှာက မိဘနှစ်ပါးနဲ့ ကျွန်တော်ပဲ ရှိတာပါ"</p> <p style="text-align:justify">လုချန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ကောဂျီဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဝမ်ဝမ်ရဲ့ အိမ်မှာရော ဘယ်သူတွေ ရှိလဲ"</p> <p style="text-align:justify">လုချန်က သူ၏ ချစ်သူကောင်မလေး၏ မိသားစု အခြေအနေကို ဘာကြောင့် သိချင်နေရသလဲဆိုသည်ကို ကောဂျီ နားမလည်နိုင်ပေ။ သို့သော် သူက ဆက်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဝမ်ဝမ်မှာ ညီမလေးတစ်ယောက် ရှိတယ်။ ပြီးတော့ မိသားစုနဲ့ ခွဲနေတဲ့ အစ်ကိုတစ်ယောက်ရယ် မိဘနှစ်ပါးရယ် ရှိတယ်"</p> <p style="text-align:justify">"ကောင်းပြီ"</p> <p style="text-align:justify">လုချန်က အဆင့်မြင့် ခန္ဓာကိုယ်သန့်စင်ဆေးရည် ပုလင်း ၂၄ ပုလင်းကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။  ထိုပုလင်းလေးများကို မြင်လိုက်ရသော ခဏလေးအတွင်းမှာပင် ကျောင်းသားသုံးယောက်၏ မျက်လုံးများက အရောင်လက်သွားကြသည်။ သူတို့အားလုံး ၎င်းက ဘာလဲဆိုတာကို သိကြသည်။ ပြီးတော့ ၎င်းက မည်မျှ တန်ဖိုးကြီးမားကြောင်းကိုလည်း အတိအကျ သိထားကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">လုချန်က ပြုံးလိုက်ပြီး တွန့်ရှန်ကို ပုလင်း ၄ ပုလင်း ကမ်းပေးလိုက်သည်။ <br /> လျိုထောင်းကို ၅ ပုလင်း ပေးလိုက်သည်။ <br /> ဆုတလုံကို ၃ ပုလင်း ပေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ထို့နောက် ကောဂျီကို ၉ ပုလင်း ပေးလိုက်သည်။ သူ့အတွက် ၄ ပုလင်းနှင့် ဝမ်ဝမ်အတွက် ၅ ပုလင်း ဖြစ်သည်။ ထို့နောက် လော့နျန်ဝေကိုလည်း ၃ ပုလင်း ကမ်းပေးလိုက်သေးသည်။ ကျောင်းသားများက ချက်ချင်း မတ်တပ်ရပ်လိုက်ကြသည်။ သူတို့မှာ အံ့ဩလွန်း၍ စကားပင် မပြောနိုင်တော့ပေ။ ကောဂျီပင်လျှင် ခဏမျှ မှင်သက်သွားရသည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဒါ... ဒါက ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ"</p> <p style="text-align:justify">လျိုထောင်းက စကားထစ်ငေါ့စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">"ငါ... ငါ ဒီလောက် စျေးကြီးတဲ့ လက်ဆောင်ကြီးကို လက်မခံနိုင်ပါဘူး လုချန်ရာ... ဒါက ယွမ် သန်း ၈၀၀ လောက်တောင် ရှိတာ..."</p> <p style="text-align:justify">လုချန်က သူတို့ပတ်ဝန်းကျင်တွင် စိတ်စွမ်းအား အကာအကွယ်တစ်ခုကို ကြိုတင် တည်ဆောက်ထားပြီး ဖြစ်သည်။ ထိုသို့ပြုလုပ်ထားသဖြင့် မည်သူကမှ သူတို့၏ အသံများကို ကြားနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ မြင်ရသည်က သူတို့၏ ပါးစပ်များ လှုပ်ရှားနေသည်ကိုသာ ဖြစ်သည်။ တွန့်ရှန်နှင့် ဆုတလုံတို့ကလည်း ငြင်းပယ်ချင်နေကြသည်။ </p> <p style="text-align:justify">သို့သော် ကောဂျီကတော့ ကွာခြားသည်။ သူက မျက်တောင်တစ်ချက်ပင် မခတ်ဘဲ ပုလင်းငယ် ၉ ပုလင်းလုံးကို သူ၏ အိတ်ကပ်ထဲသို့ ထိုးထည့်လိုက်လေတော့သည်။ လုချန်က ပြုံးလိုက်သည်။ သူက ဤရိုးသားဖြူစင်ပြီး ကြင်နာတတ်သော အတန်းဖော်များကို သဘောကျမိသည်။ သို့သော် သူ၏ အကြည့်များက ကောဂျီပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသောအခါ မျက်နှာက ချက်ချင်း မည်းမှောင်သွားရသည်။</p> <p style="text-align:justify">“ဒီမျက်ခွက်ပြောင်တဲ့ ခွေးသူတောင်းစား...”</p> <p style="text-align:justify">ကိစ္စတော့ မရှိပေ။ သူက ကောဂျီကို သူ့ရဲ့ ညာလက်ရုံး ဖြစ်လာဖို့ စီစဉ်ထားပြီးသားပင်။ နည်းနည်းလောက် မျက်နှာပြောင်တိုက်တတ်တာက တော်တော်လေး သင့်တော်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"စိတ်မပူဘဲ လက်ခံလိုက်ကြပါ" လုချန်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">"ငါ စကားပြောလို့ မပြီးသေးဘူး... မင်းတို့ကို ပေးပြီးပြီဆိုမှတော့ ဒါက မင်းတို့ဟာပဲ"</p> <p style="text-align:justify">"ဒီ ခန္ဓာကိုယ်သန့်စင်ဆေးရည်တွေက တစ်ယောက်ကို တစ်ပုလင်းပဲ သုံးဖို့ လိုတယ်... ကျန်တာတွေကိုတော့ မိသားစုကို ပေးမလား ဒါမှမဟုတ် ပြန်ရောင်းမလား... မင်းတို့ သဘောပဲ ငါ ဂရုမစိုက်ဘူး"</p> <p style="text-align:justify">"မနက်ဖြန်ကျရင်... ငါ ကြီးကြပ်ရေးမှူးချိုက်ကို မင်းတို့အားလုံးအတွက် ပါရမီနိုးထခြင်း စမ်းသပ်မှု လုပ်ပေးဖို့ အကူအညီ တောင်းပေးမယ်... မင်းတို့ လိုချင်တယ်ဆိုရင် လာခဲ့လို့ရတယ်"</p> <p style="text-align:justify">ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ ကောဂျီသည်လည်း အလွန်အမင်း ဝမ်းသာကြည်နူးသွားရသည်။ သူ စိတ်လှုပ်ရှားလွန်းသဖြင့် လက်သီးကို မြှောက်ကာ ကြွေးကြော်သံများ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်အော်မိမတတ် ဖြစ်သွားသည်။ သို့သော် လုချန်က အသင့်ပြင်ထားပြီး ဖြစ်သည်။ ကောဂျီ စကားစပြောရန် ပြင်လိုက်ချိန်မှာပင် လက်သီးတစ်ချက်က သူ၏ ရင်ဘတ်ပေါ်သို့ တည့်တည့် ကျရောက်သွားလေတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save