Book List

<h2 style="text-align: center;">​အခန်း ၄၁၁</h2> <h2 style="text-align: center;">ပြင်ပတာအိုဓမ္မခန္ဓာ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p>“ဘယ်လောက်တောင် ကလေးဆန်လိုက်သလဲ။ ဟောကိန်းမှာ ပါတဲ့အတိုင်း ဒီလောက် ကစားမြူးတူးနေတဲ့သူက တကယ်လုပ်နိုင်ပါ့မလားဆိုတာ အခုတော့ ငါသံသယဖြစ်မိပြီ။”<br /> “အမိတာဘ... ဒီလောကမှာရှိတဲ့ သက်ရှိအားလုံးဟာ မပြည့်စုံကြပါဘူး။ သူက အခုမှ လူငယ်သဘာဝ ကလေးဆန်နေတာပဲလေ။ ဒါက ဟောကိန်းနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ။”<br /> “ဟွန်း။ မင်းက အဆင်ပြေတယ်လို့ ထင်ရင်လည်း မင်းဘာသာမင်း သွားရှာလိုက်ပေါ့။ ငါကတော့ ဒီလို အချိန်ဖြုန်းနေတာတွေကို ဆက်မကြည့်နိုင်တော့ဘူး။”</p> <p>ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ထိုပုံရိပ်သည် ဖျတ်ခနဲ လှုပ်ရှားသွားပြီး ညရှုခင်းထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။</p> <p>!!</p> <p>ဝတုတ်သော ကိုယ်တော်သည် သက်ပြင်းကို မချိတင်ကဲဖြင့် ခါယမ်းလိုက်သည်။ သူသည် ဘုရားအမည်ကို ရွတ်ဆိုလိုက်ပြီး ညမှောင်မှောင်ထဲတွင်ပင် ပျောက်ကွယ်သွားပြန်သည်။</p> <p>...</p> <p>ညဉ့်နက်ပိုင်းတွင် လင်းချီယဲ့သည် ဝေဝေဝါးဝါးဖြင့် နိုးလာခဲ့သည်။</p> <p>“ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ။ ငါဘယ်လိုဖြစ်ပြီး အိပ်ပျော်သွားရတာလဲ။”</p> <p>သူသည် ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ပြီး စိတ်ဓာတ်ကျသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ မတိုင်ခင်က ဘာဖြစ်ခဲ့သည်ကို သူလုံးဝ မမှတ်မိတော့ပေ။</p> <p>“အလှူရှင်လေး။”</p> <p>လင်းချီယဲ့က ဘာဖြစ်ခဲ့သည်ကို အသည်းအသန် ပြန်စဉ်းစားရန် ကြိုးစားနေစဉ်မှာပင် ရင်းနှီးနေသော အသံတစ်ခုကို ရုတ်တရက် ကြားလိုက်ရသည်။</p> <p>သူသည် ထိုအသံလာရာဘက်သို့ ချက်ချင်း လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>“မင်းပဲ!”</p> <p>ဝတုတ်သော ကိုယ်တော်တစ်ပါးသည် သူ၏ ကုတင်ဘေးတွင် ရပ်နေလေသည်။ ထိုကိုယ်တော်သည် ဤပုံရိပ်ယောင်ကမ္ဘာထဲတွင် သူလုံးဝ အကဲမခတ်နိုင်သော တစ်ဦးတည်းသော တည်ရှိမှုပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>“မင်း ဒီကို ဘာလို့ ပြန်လာတာလဲ။”</p> <p>လင်းချီယဲ့သည် သူ၏ အနည်းငယ် ရောင်ကိုင်းနေသော နဖူးကို အသာအယာ ကိုင်လိုက်သည်။ ထိုဝတုတ်သော ကိုယ်တော်တွင် မကောင်းသော ရည်ရွယ်ချက် မရှိသည်ကို သူသိပြီး သူကိုယ်တိုင်ကလည်း ထိုကိုယ်တော်၏ ပြိုင်ဘက် မဟုတ်သည်ကို သိထားသောကြောင့် သူ့ကို ခုခံရန်ပင် မကြိုးစားတော့ပေ။</p> <p>“အမိတာဘ။ အလှူရှင်လေး။ မင်းကို ပြောပြစရာ သတင်းကောင်း တစ်ခုရှိတယ်။”</p> <p>ဝတုတ်သော ကိုယ်တော်သည် အရင်အတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။ သူ၏ အသံသည် အဆွဲအငင် များလှသဖြင့် နားထောင်ရသူများအတွက် ခက်ခဲလှသည်။</p> <p>“သတင်းကောင်း? ဘာသတင်းကောင်းလဲ။” လင်းချီယဲ့က သူ့ကို သံသယဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေသည်။</p> <p>ဝတုတ်သော ကိုယ်တော်က ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောသည်။ “အလှူရှင်လေး။ မင်းဟာ ငါပြောခဲ့တဲ့အတိုင်း ကောင်းမှုတွေအားလုံးကို လုပ်ဆောင်ခဲ့ပြီး မကောင်းမှုတွေကိုလည်း ဖယ်ရှားခဲ့တယ်။ အခုတော့ အထက်နတ်မင်းကြီးတွေက မင်းရဲ့ လုပ်ရပ်တွေကို သိရှိသွားကြပြီ။ ဒါကြောင့် သူတို့က မင်းကို ကောင်းချီးတွေနဲ့ ဆုလာဘ်တွေ ပေးဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြပြီ။”</p> <p>လင်းချီယဲ့သည် ဝတုတ်သော ကိုယ်တော်ကို ကြည့်ပြီး တုန်လှုပ်သွားသည်။</p> <p>အထက်နတ်မင်းကြီးတွေ?</p> <p>ဆုလာဘ်ကို ဘေးဖယ်ထားလိုက်လျှင်ပင် ဝတုတ်သော ကိုယ်တော်၏ စကားများအရ တစ်စုံတစ်ယောက်သည် သူ့ကို အမှောင်ထဲမှ စောင့်ကြည့်နေသည်မှာ သေချာလှသည်။ ပြီးတော့ တစ်ယောက်တည်းလည်း မဟုတ်ပေ။</p> <p>တစ်ဖက်လူသည် ကောင်းသည်ဖြစ်စေ ဆိုးသည်ဖြစ်စေ ဤသို့သော ခံစားချက်က သူ့ကို စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်စေသည်။</p> <p>“မင်းပြောတဲ့ အထက်နတ်မင်းကြီးတွေဆိုတာ ဘယ်သူတွေလဲ။”</p> <p>ဝတုတ်သော ကိုယ်တော်က ပြုံးလိုက်သော်လည်း ပြန်မဖြေပေ။ သူသည် လက်ဖဝါးနှစ်ဖက်ကို ယှဉ်တွဲလိုက်ပြီး ပြောသည်။ “အလှူရှင်လေး။ ဒီတာအိုကိုယ်တော်နုံရဲ့ စကားတွေကို ရောက်ရှိအောင် ပြောပြပြီးပြီ။ အထက်နတ်မင်းကြီးတွေရဲ့ ကောင်းချီးတွေက မကြာခင်မှာ ပေါ်လွင်လာပါလိမ့်မယ်။”</p> <p>သူပြန်မဖြေလိုသည်ကို မြင်သောကြောင့် လင်းချီယဲ့သည် မတတ်နိုင်ဘဲ မေးမြန်းရန်သာ လက်လျှော့လိုက်ရသည်။</p> <p>သို့သော်လည်း ဤတစ်ကြိမ်တွင် ဝတုတ်သော ကိုယ်တော်၏ နောက်ခံသည် မရိုးရှင်းကြောင်း သူသိထားပြီးဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူ့ထံမှ အကြံဉာဏ်တောင်းရန် အခွင့်အရေးကို သူလက်လွှတ်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>သူ့စိတ်ထဲတွင် မေးခွန်းများစွာ ရှိနေပြီး ဝတုတ်သော ကိုယ်တော်က တစ်စုံတစ်ရာ သိမလားဆိုသည်ကို သိချင်နေသည်။</p> <p>“ကောင်းပြီ။ အဲ့ဒီ အထက်နတ်မင်းကြီးတွေက ဘယ်သူတွေလဲဆိုတာ မပြောလည်း ကိစ္စမရှိပါဘူး။ ငါ တခြားမေးခွန်းတချို့ မေးလို့ရမလား။”</p> <p>“အမိတာဘ။ တရားဟောပြီး သံသယတွေကို ရှင်းလင်းပေးဖို့က ငါ့ရဲ့ တာဝန်ပဲလေ။ အလှူရှင်လေး။ မင်း ဘာကို သိချင်တာလဲ။”</p> <p>ဝတုတ်သော ကိုယ်တော်က လင်းချီယဲ့ကို ပြုံးလျက် ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>လင်းချီယဲ့သည် အချိန်မဆွဲတော့ဘဲ တံခါးဝသို့ ဖျတ်ခနဲ ရောက်သွားသည်။</p> <p>“ငါ့နောက်လိုက်ခဲ့။” သူက ဝတုတ်သော ကိုယ်တော်ကို လိုက်ခဲ့ရန် အချက်ပြလိုက်သည်။</p> <p>သူတို့နှစ်ဦးသည် စင်္ကြံလမ်းအတိုင်း ခေတ္တမျှ လမ်းလျှောက်လာကြပြီး မကြာမီမှာပင် သန့်စင်သောကလေးငယ် ရုပ်ထုရှိရာ ဘုရားကျောင်း၏ ပဓာနဆောင်သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။</p> <p>“ဒါကို အရင်ကြည့်ကြည့်ဦး။ တစ်ခုခု သတိထားမိတာ ရှိလား။”</p> <p>လင်းချီယဲ့သည် လက်ကို ဝေ့ယမ်းလိုက်ပြီး အစီအရင်ကို ဖယ်ရှားလိုက်ရာ သန့်စင်သောကလေးငယ် ရုပ်ထု ပေါ်လာလေသည်။</p> <p>အစီအရင်ကို သူဖယ်ရှားလိုက်သည့် အခိုက်အတန့်မှာပင် ဝတုတ်သော ကိုယ်တော်သည် အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ရေရွတ်လိုက်မိသည်။</p> <p>“အို။ ဒီရုပ်ထုက အသက်ဓာတ်ကို စတင်မွေးမြူနေပြီပဲ!”</p> <p>ဝတုတ်သော ကိုယ်တော်သည် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားပုံရသည်။ သူသည် ရှေ့သို့တိုးသွားပြီး သန့်စင်သောကလေးငယ် ရုပ်ထုကို မထိဘဲ မနေနိုင်ဖြစ်သွားသည်။</p> <p>“ဘယ်လိုလဲ။ ဒီအရာရဲ့ ပြောင်းလဲမှုကို ဘာက ဖြစ်စေတာလဲဆိုတာ မင်းပြောနိုင်မလား။” လင်းချီယဲ့က မျှော်လင့်တကြီး မေးလိုက်သည်။</p> <p>ဝတုတ်သော ကိုယ်တော်သည် ရုပ်ထုကို ပတ်ကြည့်ပြီး စစ်ဆေးလိုက်သည်။</p> <p>ထို့နောက် တစ်စုံတစ်ခုကို အတည်ပြုလိုက်သကဲ့သို့ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်။</p> <p>“ဒီကောလာဟလက တကယ်ဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ ငါမထင်ထားခဲ့ဘူး!”</p> <p>“ကောလာဟလတွေ?”</p> <p>လင်းချီယဲ့သည် ဝတုတ်သော ကိုယ်တော်ကို တုန်လှုပ်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။ ဝတုတ်သော ကိုယ်တော်ကိုပင် တည်ငြိမ်မှု ပျက်ပြားသွားအောင် လုပ်နိုင်သည့်အရာ ရှိလိမ့်မည်ဟု သူမျှော်လင့်မထားပေ။</p> <p>“ဒါဟာ ကြီးမားတဲ့ အခွင့်အလမ်းပဲ! အလှူရှင်လေး။ မင်း ဒီတစ်ခါတော့ တကယ်ကို ကြီးမားတဲ့ အခွင့်အလမ်းကို ရရှိခဲ့ပြီ!”</p> <p>ဝတုတ်သော ကိုယ်တော်က လင်းချီယဲ့ကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>“အာ။ ကြီးမားတဲ့ အခွင့်အလမ်း?” လင်းချီယဲ့က ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသည်။</p> <p>“မှန်တယ်။ ဒီအခွင့်အလမ်းဟာ ရှာဖွေလို့မရဘဲ တိုက်ဆိုင်မှသာ တွေ့နိုင်တဲ့အရာပဲ။ အထက်နတ်မင်းကြီးတွေတောင်မှ ဒါကို ရရှိချင်တယ်ဆိုရင် မျှော်လင့်ချက် အနည်းငယ်လေး ရဖို့အတွက် သူတို့ကိုယ်သူတို့ အသက်ဘေးအန္တရာယ်ထဲအထိ ထည့်ရလိမ့်မယ်!”</p> <p>ဝတုတ်သော ကိုယ်တော်သည် အချိန်အတော်ကြာမှသာ ပြန်လည် တည်ငြိမ်သွားသော်လည်း သူ၏ အသံမှာ တုန်ရီနေဆဲပင်။</p> <p>လင်းချီယဲ့၏ နှလုံးသားသည် ခုန်သွားသည်။</p> <p>ဝတုတ်သော ကိုယ်တော်ပြောနေသည့် အထက်နတ်မင်းကြီးများမှာ မည်ကဲ့သို့သော တည်ရှိမှုမျိုးလဲဆိုသည်ကို သူ မသိသော်လည်း ထိုသူများသည် ဤကမ္ဘာ၏ အထက်ဆုံးတွင် ရပ်တည်နေကြသူများ ဖြစ်ကြောင်း သူသေချာပေါက် သိသည်။</p> <p>ထိုလူများတောင်မှ ဤအခွင့်အလမ်းကို ရရှိရန်အတွက် မျှော်လင့်ချက် အနည်းငယ်လေး ရဖို့ပင် သေလုမျောပါး အခြေအနေသို့ ရောက်အောင် လုပ်ရမည်ဆိုလျှင်။</p> <p>ဒါဟာ ဘယ်လောက်တောင် ကောင်းကင်ကို ဖီဆန်တဲ့ တွေ့ဆုံမှုမျိုးလဲ။</p> <p>“မင်းပြောတဲ့ အခွင့်အလမ်းဆိုတာ ဘာလဲ။” လင်းချီယဲ့သည် သူ၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီး တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။</p> <p>ဝတုတ်သော ကိုယ်တော်သည် ရွှေရောင် သန့်စင်သောကလေးငယ် ရုပ်ထုကို သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မနာလိုစိတ် အနည်းငယ်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>သူသည် တိုက်ရိုက် ပြန်မဖြေဘဲ မေးလိုက်သည်။ “အလှူရှင်လေး။ မင်း ဓမ္မခန္ဓာ ဆိုတာကို ကြားဖူးလား။”</p> <p>လင်းချီယဲ့က ခေါင်းကို အနည်းငယ် ငြိမ့်လိုက်သော်လည်း သူသည် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေဆဲပင်။</p> <p>“အဲ့ဒါကို ငါသိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီနှစ်ခုကြားမှာ ဘာဆက်စပ်မှု ရှိလို့လဲ။”</p> <p>သူ၏ မိုးကြိုးနတ်ဘုရား ပုံရိပ်သည် ဓမ္မခန္ဓာများထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ၎င်းသည် သူ၏ ရှေ့ရှိ ရုပ်ထုနှင့် ဘာမှမပတ်သက်ပေ။</p> <p>ဝတုတ်သော ကိုယ်တော်က ခေါင်းငြိမ့်လိုက်ပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောသည်။ “ဓမ္မခန္ဓာ ဆိုတာက ဝိညာဉ်နဲ့ အသိစိတ်ကို အရင်းအမြစ်အဖြစ် ထားပြီး ပြင်ပလမ်းစဉ်ရဲ့ စွမ်းအားနဲ့ ပေါင်းစပ်ထားတဲ့ စွမ်းအင်ကိုယ်ပွား တစ်ခုပဲ။ ဒါကို အစွမ်းထက်တဲ့ လျှို့ဝှက်ပညာရပ်တစ်ခုရဲ့ ရလဒ်လို့ သတ်မှတ်နိုင်တယ်။</p> <p>ပြီးတော့ မင်းရဲ့ ဒီအခွင့်အလမ်းဟာ ဓမ္မခန္ဓာနဲ့ နီးကပ်စွာ ဆက်စပ်နေတယ်။”</p> <p>ဝတုတ်သော ကိုယ်တော်သည် ရုပ်ထုကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်သည်။</p> <p>“ဒီရုပ်ထုဟာ မူလက မင်းကို ကုသိုလ်စွမ်းအားတွေ ရရှိအောင် ကူညီပေးမယ့် သာမန်ပစ္စည်းတစ်ခုပဲ။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ယုံကြည်မှု စွမ်းအားတွေရဲ့ ဆေးကြောခြင်းကို ခံရပြီးနောက်မှာ ဒါဟာ စတင်ပြောင်းလဲနေပြီ။ မကြာခင်မှာ ဒါဟာ ပြင်ပတာအိုဓမ္မခန္ဓာ တစ်ခု ဖြစ်လာလိမ့်မယ်!”</p> <p>“ပြင်ပတာအိုဓမ္မခန္ဓာ?” လင်းချီယဲ့က ထိုအမည်ကို ထပ်ခါတလဲလဲ ရွတ်ဆိုလိုက်သည်။</p> <p>“အဲ့ဒါက ဘာလဲ။ ပြီးတော့ ဓမ္မခန္ဓာနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ။”</p> <p>ဝတုတ်သော ကိုယ်တော်၏ မှေးစင်းနေသော မျက်လုံးများသည် အနည်းငယ် ပွင့်လာပြီး သူ၏ မျက်နှာတွင် တောင့်တနေသော အမူအရာတစ်ခု ပေါ်လာသည်။</p> <p>“ပြင်ပတာအိုဓမ္မခန္ဓာ ဆိုတာက ကိုယ်ပွားတစ်ခုကို ရည်ညွှန်းတာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဒီကိုယ်ပွားဟာ လျှို့ဝှက်ပညာရပ်တွေနဲ့ ဖန်တီးထားတဲ့ ကိုယ်ပွားတွေနဲ့ လုံးဝကို ကွဲပြားတယ်!”</p> <p>ဝတုတ်သော ကိုယ်တော်၏ မျက်နှာအမူအရာသည် ရုတ်တရက် တည်ကြည်သွားသည်။</p> <p>“ဒီကိုယ်ပွားဟာ ပိုင်ရှင်ရဲ့ မူလခန္ဓာကိုယ်နဲ့ တူညီတဲ့ ဝိညာဉ်အသိစိတ်ကို မျှဝေခံစားနိုင်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူဟာ သီးခြားသက်ရှိတစ်ခုလည်း ဖြစ်နေပုံရတယ်။ သူဟာ လွတ်လွတ်လပ်လပ် လှုပ်ရှားနိုင်ပြီး ကျင့်ကြံခြင်းတောင် လုပ်နိုင်သေးတယ်!”</p> <p>လင်းချီယဲ့သည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ တုန်လှုပ်သွားသည်။</p> <p>လွတ်လွတ်လပ်လပ် လှုပ်ရှားနိုင်ပြီး ကျင့်ကြံခြင်းတောင် လုပ်နိုင်သည့် ကိုယ်ပွားဆိုသည်မှာ အရင်က တစ်ခါမှ မကြားဖူးသော ပုံမှန်မဟုတ်သည့် တည်ရှိမှုမျိုးပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>ဝတုတ်သော ကိုယ်တော်က သူ့ကို ကြည့်လိုက်သော်လည်း သူ၏ အမူအရာမှာ မပြောင်းလဲပေ။</p> <p>“မင်း ဘယ်လိုထင်လဲ။ ဒါဟာ အရမ်းကို အစွမ်းထက်တယ်လို့ မထင်ဘူးလား။”</p> <p>လင်းချီယဲ့က ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။</p> <p>ဝတုတ်သော ကိုယ်တော်သည် သူ့ကိုယ်သူ ရယ်မောလိုက်သည်။</p> <p>“မှန်တယ်။ ဒါဟာ လုံလောက်အောင် သန်မာနေပါပြီ။ ဒါပေမဲ့ ငါပြောချင်တာက ပြင်ပတာအိုဓမ္မခန္ဓာရဲ့ စွမ်းအားဟာ အဲ့ဒီထက်မက အများကြီး ပိုပါတယ်!”</p> <p>“အဲ့ဒီထက်မက ပိုတယ်?” လင်းချီယဲ့သည် မှင်တက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save