Book List

<h2 style="text-align: center;">​အခန်း ၄၂၀</h2> <h2 style="text-align: center;">နဂါးနက်ကို တိုက်ခိုက်ဖို့ ငါ့ကို မြှူဆွယ်နေတာလား</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>​ဤအချိန်တွင် ‘ယွင်ကျဲလေး’ နှင့် မိုင်အနည်းငယ်မျှသာ ဝေးကွာသော တောင်ပေါ်တွင် နဂါးဖြူမှာ သူ၏ ဂူဆီသို့ အမြန်ဆုံး အရှိန်ဖြင့် ပြန်လာနေခဲ့သည်။</p> <p>“ဒီကောင်စုတ်။ မင်းက ငါ့ရဲ့ ရတနာတွေကို တကယ်ပဲ ထိရဲတာလား။ မင်း သေလိုက်တော့”</p> <p>သူမှာ ရူးမတတ် ဖြစ်နေခဲ့ရသည်။</p> <p>သူသည် ခုနကပင် တန်ဖိုးရှိလှသော လှုပ်ရှားမှု အဆောင်လေး တစ်ခုကို အသုံးပြုရန် အတင်းအကျပ် ခိုင်းစေခြင်း ခံခဲ့ရသည်။</p> <p>သူ ထွက်ပြေးလာပြီးနောက် အသက်ပင် ကောင်းကောင်း မရှူရသေးမီမှာပင် သူ၏ ရတနာတိုက်ရှိ ကန့်သတ်ချက်များ ထိတွေ့ခံရသည်ကို သူ အာရုံခံသိရှိလိုက်ရသည်။</p> <p>ဤနယ်မြေတွင် ထိုကောင်မှလွဲ၍ သူ၏ နယ်မြေကို ချဉ်းကပ်ဝံ့သည့် သတ္တိရှိသူ မည်သူ ရှိဦးမည်နည်း။</p> <p>“မုန်းဖို့ကောင်းလိုက်တာ။ ငါ မင်းကို သေချာပေါက် အစိတ်စိတ်အမြွှာမြွှာ ဆွဲဖြဲပစ်ဦးမယ်”</p> <p>နဂါးဖြူသည် တောင်တန်းများကို ဖြတ်ကျော် ပျံသန်းရင်း ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။ သူ ဖြတ်သန်းသွားသည့် နေရာတိုင်းတွင် မိစ္ဆာများမှာ သူ ထွက်ခွာသွားသည့် ဘက်သို့ ကြည့်ကာ ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်နေခဲ့ကြသည်။</p> <p>...</p> <p>“ငါ ပြောမယ်၊ ချန်ရှီ၊ မင်းနဲ့ ဟို့ထုက ဒီထက် ပိုပြီးတော့ အလားအလာ မရှိကြဘူးလား။ သားသတ်သမား ရွေးထားတဲ့ ရတနာတွေကို ကြည့်ဦး၊ ပြီးတော့ မင်းတို့ကို ကြည့်ဦး။ အမှိုက်တွေကို အကုန် မယူကြနဲ့လေ”</p> <p>နဂါးဖြူ၏ ဂူအတွင်း၌ လင်းချီယဲ့က ရွှေဒင်္ဂါးပြားများကိုပင် လက်မလွှတ်နိုင်ဘဲ ဖြစ်နေသော ချန်ရှီနှင့် ဟို့ထုကို ကြည့်ကာ ရယ်မောလိုက်သည်။</p> <p>“ဟုတ်ကဲ့ပါ သခင်”</p> <p>ထိုနှစ်ဦးက စကားအရ သဘောတူလိုက်ကြသော်လည်း သူတို့၏ လက်များမှာမူ လုံးဝ ရပ်တန့်မသွားခဲ့ပေ။ သူတို့သည် ပစ္စည်းများကို ပို၍ပင် မြန်မြန်ဆန်ဆန် ကောက်ယူနေကြသည်။</p> <p>ခဏအကြာတွင် ဂူ၏ ဆယ်ပုံတစ်ပုံခန့်ရှိသော နေရာမှာ ပြောင်သလင်းခါသွားခဲ့သည်။</p> <p>ဂူအတွင်း၌ ရယ်မောသံများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။</p> <p>သို့သော်လည်း ‘ယွင်ကျဲလေး’ အထက်ရှိ ကောင်းကင်မှာ အနက်ရောင်တိမ်တိုက်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့ပြီး မိုးခြိမ်းသံများ မြည်ဟည်းလာခဲ့သည်။</p> <p>လင်းချီယဲ့က ဟင်းလင်းပြင်ဆီသို့ ရုတ်တရက် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>“အိုး၊ သူ ပြန်လာပြီလား”</p> <p>သူ၏ မျက်နှာတွင် နောက်ပြောင်လိုသော အမူအရာ ရှိနေသော်လည်း သူ အလျင်မလိုခဲ့ပေ။ သူသည် နဂါးဖြူ ပုံမှန် ထိုင်လေ့ရှိသော နေရာသို့ ဝင့်ကြွားစွာ သွားရောက်ကာ ခြေထောက်ချိတ်၍ လဲလျောင်းလိုက်သည်။</p> <p>ခဏအကြာတွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဖိအားတစ်ခုမှာ ရုတ်တရက် ကျရောက်လာခဲ့သည်။</p> <p>ပြင်းထန်ကာ ဒေါသထွက်နေသော အော်ရာမှာ ဂူအတွင်းရှိ လေစီးကြောင်းကို လှုပ်ခတ်သွားစေသဖြင့် ချန်ရှီနှင့် ဟို့ထုတို့၏ မျက်နှာများ ဖြူလျော်သွားခဲ့သည်။</p> <p>“အမွေခံထိုက်တဲ့ ကြွက်”</p> <p>နဂါးဖြူ၏ ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်သံမှာ သူ မပေါ်လာမီကပင် ကြားနေခဲ့ရသည်။</p> <p>ဤကဲ့သို့သော အင်အားကို သားသတ်သမားမှာ ခုခံနိုင်ဆဲ ဖြစ်သော်လည်း ချန်ရှီနှင့် ဟို့ထုတို့မှာမူ မတ်တပ်ရပ်ရန်ပင် ခက်ခဲနေခဲ့သည်။</p> <p>၎င်းကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် လင်းချီယဲ့က သူ၏ စိတ်စွမ်းအား နယ်ပယ်ကို အသက်သွင်းလိုက်ပြီး နဂါးဖြူ၏ ဖိအားကို ချက်ချင်းပင် ပိတ်ဆို့လိုက်သည်။</p> <p>“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သခင်”</p> <p>ချန်ရှီနှင့် ဟို့ထုတို့မှာ ပြန်လည်သက်သာလာခဲ့ကြပြီး လင်းချီယဲ့၏ ဘေးသို့ လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။</p> <p>လင်းချီယဲ့က သူ၏ လက်ကို ဝေ့ယမ်းလိုက်ပြီး ဂူ၏ အဝင်ဝကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည် - “တကယ်ကို စိတ်တိုတတ်တာပဲ”</p> <p>သူ၏ အသံမှာ စိတ်စွမ်းအားများနှင့် ပေါင်းစပ်နေခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ ရိုးရှင်းသော်လည်း အလွန်ပင် ဖောက်ထွင်းနိုင်စွမ်း ရှိလှသည်။</p> <p>လင်းချီယဲ့၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသည့် တစ်ခဏမှာပင် ဂူအတွင်းရှိ ပြင်းထန်ကာ အနိုင်ကျင့်လိုသော အော်ရာမှာ ချက်ချင်း ငြိမ်သက်သွားခဲ့သည်။</p> <p>ဂူအပြင်ဘက်သို့ ရောက်ရှိလာသော နဂါးဖြူမှာ ယိုင်နဲ့သွားပြီး ချော်လဲလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့သည်။</p> <p>သူ၏ အသံမှာ တုန်ယင်နေခဲ့ပြီး သူက ပြောလိုက်သည် - “ဘယ်လို ကျွမ်းကျင်သူမျိုး ရောက်ရှိနေတာလဲဆိုတာ ကျွန်တော် သိခွင့်ရှိမလား”</p> <p>သူ စကားပြောနေစဉ်မှာပင် နဂါးဖြူမှာ ချောမောသော လူငယ်လေးတစ်ဦးအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး ဂူအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။</p> <p>လင်းချီယဲ့မှာ နဂါးဖြူ ပုံမှန် ထိုင်လေ့ရှိသော နေရာ၌ လဲလျောင်းနေဆဲ ဖြစ်သည်။</p> <p>​သူသည် အကြောဆန့်လိုက်ပြီး သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ မေးခွန်းကို ပြန်မဖြေဘဲ လင်းချီယဲ့က ပြန်မေးလိုက်သည် - “မင်းက ငါ့လူတွေကို အနိုင်ကျင့်နေတဲ့သူလား”</p> <p>နဂါးဖြူ ထိတ်လန့်သွားသည်။</p> <p>သူ၏ မျက်လုံးများမှာ သားသတ်သမားနှင့် ချန်ရှီတို့ထံသို့ မကြည့်ဘဲ မနေနိုင် ဖြစ်သွားခဲ့ပြီး သူ၏ အမူအရာမှာ ချက်ချင်းပင် ပျက်ယွင်းသွားခဲ့သည်။</p> <p>ဒီလူနှစ်ယောက်မှာ ဤမျှလောက်အထိ အားကောင်းသော နောက်ခံ ရှိနေလိမ့်မည်ဟု သူ မည်သို့ သိနိုင်ပါမည်နည်း။</p> <p>​သူသည် လင်းချီယဲ့ကို မသိရှိသော်လည်း သူ၏ ဝိညာဉ်မှာ လွှမ်းမိုးထားသော စိတ်ဝိညာဉ် ဖိအားများကြောင့် တုန်ယင်နေခဲ့သည်။</p> <p>လင်းချီယဲ့ထံတွင် မည်သည့် ဝိညာဉ်စွမ်းအင် လှိုင်းမှ မရှိသော်လည်း သူ၏ အားကောင်းလှသော စိတ်စွမ်းအားမှာ သူ၏ ဝိညာဉ်ကို လုံးဝ ဖျက်ဆီးပစ်ရန် လုံလောက်လှသည်။</p> <p>“နားလည်မှုလွဲတာပါ။ ဒါတွေ အားလုံးက နားလည်မှုလွဲတာပါ” ဟု နဂါးဖြူက ဖားလိုသော အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“နားလည်မှုလွဲတာ ဟုတ်လား။ မင်းက ဒီဆင်ခြေနဲ့ပဲ ဒါကို ဖယ်ထုတ်ပစ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလား”</p> <p>လင်းချီယဲ့က နဂါးဖြူကို ခပ်ဖျော့ဖျော့ ပြုံးရင်း ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>ချန်ရှီမှာလည်း ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်နေခဲ့သည်။ သူ နဂါးဖြူကို ကြည့်လိုက်သောအခါ သူ၏ ခေါင်းမှာ ကောင်းကင်ကို ထိလုနီးပါး မော့ထားခဲ့သည်။</p> <p>နဂါးဖြူ အကျင့်မကောင်းခဲ့ခြင်းမှာ သူ၏ အပြစ်သာ ဖြစ်သည်။ အခု သူ ဆက်ပြီး မာန်တက်နိုင်ဦးမလားဆိုတာ ကြည့်ရသေးတာပေါ့။</p> <p>“ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ ကျွန်တော် ဆူညံပူညံ မလုပ်ရဲပါဘူး”</p> <p>နဂါးဖြူ၏ နဖူးမှာ ချွေးအေးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။</p> <p>သူသည် သူ၏ အထွတ်အထိပ် အခြေအနေတွင် ရှိနေလျှင်ပင် သူ၏ ရှေ့မှ ဤ ‘လူလေး’ ကို ယှဉ်နိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ကြောင်း ခံစားမိနေခဲ့သည်။</p> <p>ထို့အပြင် သူ၏ အင်အားမှာ တစ်ရာခိုင်နှုန်းထက်ပင် လျော့နည်းနေသေးသဖြင့် လင်းချီယဲ့ကို မည်သည့် အမူအရာမျိုးမှ မပြဝံ့ခဲ့ပေ။</p> <p>“မင်း မလုပ်ရဲဘူးဆိုရင် မင်း ငါ့ကို ဘယ်လို ပြန်ပေးဆပ်မလဲဆိုတာ ပြောပြစမ်း။ ဒီအထိ လာရတာ ငါ့အတွက် အရမ်းကို ပင်ပန်းခဲ့တာ”</p> <p>လင်းချီယဲ့၏ အမူအရာမှာ သူ ကြီးမားသော ဆုံးရှုံးမှုကြီးနှင့် ကြုံတွေ့နေရသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ နဂါးဖြူ၏ မျက်နှာမှာ တွန့်လိမ်သွားခဲ့သည်။</p> <p>ယခုတစ်ကြိမ်တွင် သူ သေချာပေါက် အထိနာတော့မည်ကို သူ သိရှိလိုက်သည်။</p> <p>“ဒီလိုလုပ်ပါ သခင်၊ သခင် ကိုယ်တိုင်ပဲ ကြည့်လိုက်ပါဦး။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဂူထဲမှာ သခင် ကြိုက်တာမှန်သမျှ ရွေးယူနိုင်ပါတယ်”</p> <p>“မင်းရဲ့ ဂူထဲက ဘာမဆို ဟုတ်လား။ မင်းက ဒီအမှိုက်တွေနဲ့ပဲ ငါ့ကို ပြန်လွှတ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလား” ဟု လင်းချီယဲ့က မထီမဲ့မြင် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>နဂါးဖြူက သိမ်းကျုံးယူငင်ခြင်း ခံထားရသဖြင့် ပြောင်သလင်းခါနေသော နေရာကို ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>သူက သူ၏ စိတ်ထဲမှ ဆဲရေးလိုက်သည် - “အမှိုက်တွေ ဟုတ်လား။ မင်း ခုနကပဲ လုယူသွားတဲ့ ရတနာ ဆယ်ပုံတစ်ပုံကို ဘာလို့ ပြန်မကြည့်တာလဲ”</p> <p>လင်းချီယဲ့က သူ၏ အကြည့်ကို သတိပြုမိသွားပြီး ချောင်းဟန့်လိုက်သည်။</p> <p>“ကောင်းပြီ၊ ငါ မင်းကို အနိုင်မကျင့်ပါဘူး။ ငါ့ကို နဂါးကျောက်တုံး ဆယ်တုံး ပေး၊ ဒါဆို ဘာမှ မဖြစ်ခဲ့သလို ငါ ဟန်ဆောင်ပေးမယ်”</p> <p>​“နဂါးကျောက်တုံး... ဆယ်တုံး ဟုတ်လား”</p> <p>နဂါးဖြူ၏ မျက်လုံးများမှာ ပြူးကျယ်သွားခဲ့ပြီး သူက ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။</p> <p>“မဖြစ်နိုင်တာ။ ကျွန်တော့်မှာ အဲဒီလောက်အထိ မရှိပါဘူး”</p> <p>နဂါးကျောက်တုံးမှာ ဆေးဖက်ဝင်အပင်များ ရင့်မှည့်မှုကို မြန်ဆန်စေနိုင်ပြီး တစ်တုံး၏ အာနိသင်မှာ နှစ်တစ်ထောင် သဘာဝအတိုင်း ကြီးထွားမှုကို အစားထိုးနိုင်စွမ်း ရှိသည်။</p> <p>၎င်းမှာ အလွန်ပင် တန်ဖိုးရှိလှသော်လည်း တစ်တုံးဖြစ်ပေါ်လာရန် နှစ်ပေါင်း ၃၀၀ ကြာအောင် ပြုစုပျိုးထောင်ရသည်။</p> <p>အကယ်၍ သူ့ကို ဆယ်တုံး တစ်ပြိုင်နက်တည်း ထုတ်ပေးရန် ခိုင်းစေပါက သူ၏ လက်ဝယ်တွင် ရှိနေလျှင်ပင် ပေးမည်မဟုတ်ပေ၊ မရှိလျှင် ပို၍ပင် မဖြစ်နိုင်ပေ။</p> <p>“အိုး။ မင်းက ပြန်မပေးဆပ်ချင်ဘူးလို့ ဆိုလိုတာလား”</p> <p>လင်းချီယဲ့၏ အမူအရာမှာ အေးစက်သွားခဲ့သည်။</p> <p>မှန်ပါသည်၊ နဂါးဖြူအနေဖြင့် နဂါးကျောက်တုံးများစွာ ထုတ်ပေးနိုင်လိမ့်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။ သူသည် စျေးဆစ်လိုရုံသာ ဖြစ်သည်။</p> <p>“မဟုတ်ပါဘူး၊ ကျွန်တော် တကယ်ပဲ အဲဒီလောက်အထိ မထုတ်ပေးနိုင်လို့ပါ” ဟု နဂါးဖြူက စိုးရိမ်တကြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p>လင်းချီယဲ့၏ အမူအရာမှာ ပျော့ပြောင်းသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူသည် လူတစ်ဦးတစ်ယောက်အကြောင်းကို ရုတ်တရက် စဉ်းစားမိသွားသည်။</p> <p>“သခင်၊ အရှိကို အရှိအတိုင်း ပြောရရင် ကျွန်တော် ကျင့်ကြံလာတာ နှစ်ပေါင်း သုံးထောင်ကျော်ပါပြီ။ ကျွန်တော် စုဆောင်းထားတဲ့ နဂါးကျောက်တုံးတွေကို ဘယ်တုန်းကမှ မသုံးခဲ့ပါဘူး၊ ဆယ်တုံး စုမိဖို့လည်း လုံလောက်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်အနည်းငယ်က ကျွန်တော် ရန်သူတစ်ယောက်နဲ့ တိုက်ခိုက်နေတုန်းမှာ သူ့ရဲ့ အကြံအစည်ကြောင့် ကျွန်တော် ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရခဲ့ပြီး ကျွန်တော့်ရဲ့ ရတနာ အများစုကို လုယူခြင်း ခံခဲ့ရပါတယ်။ အခု ဒီဂူထဲမှာ ရှိနေတဲ့ အရာအားလုံးဟာ အဲဒီတုန်းက ကျွန်တော့်ရဲ့ ချမ်းသာကြွယ်ဝမှု ဆယ်ပုံတစ်ပုံလောက်ပဲ ရှိတာပါ”</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save