Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း - ၃၆၅</h2> <h2 style="text-align: center;">ဘာသာပြန် - Na Gar</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>ဝိညာဉ်ပုတီးစေ့။</p> <p>ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးရဲ့ အရှိန်အဝါကို ချေးငှားတဲ့ မသေမျိုး စစ်ဗျူဟာ။ကောင်းကင်ဘုံကျမ်းရဲ့ မှတ်တမ်းတွေအရဆိုရင် ကောင်းကင်ယံမှာ ဖြစ်ပေါ်တတ်တဲ့ ထူးခြားဆန်းပြားတဲ့ ဖြစ်စဉ်တိုင်းအတွက် သက်ဆိုင်ရာ စစ်ဗျူဟာတွေ ရှိနေကြတာ ဖြစ်သည်။</p> <p>မိုးကြိုးမုန်တိုင်း၊ ရေကြီးမှု၊ လေပြင်းမုန်တိုင်း၊ ကောင်းကင်မီးနဲ့ ကြယ်တာရာတွေအထိပင် ပါဝင်သည်။</p> <p>စစ်ဗျူဟာတစ်ခုချင်းစီဟာ။</p> <p>သင့်တော်တဲ့ အချိန်အခါနဲ့ ပေါင်းစပ်လိုက်တဲ့အခါမှာတော့ ထူးကဲလှတဲ့ စွမ်းအားတွေကို ထုတ်ဖော်နိုင်ကြသည်။ ဒီစွမ်းအားရဲ့ အနိမ့်အမြင့်ဟာ ဝိညာဉ်စွမ်းအား ဒါမှမဟုတ် စစ်ဗျူဟာမှာ ပါဝင်တဲ့သူတွေရဲ့ အင်အားပေါ်မှာ မူတည်နေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>ငွေရောင်ထင်းရှူးတောင်ကုန်းက ကောင်းကင်မိုးကြိုး စစ်ဗျူဟာကမိုးကြိုးတွေကို ဆင့်ခေါ်နိုင်သလိုမျိုးပဲ၊ တကယ်လို့ မီးကြီးကြီးမားမား ရှိနေမယ်ဆိုရင်လည်း မီးလျှံတွေရဲ့ စွမ်းအားကို အသုံးချလို့ ရနိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>ကြယ်တာရာတွေဆီက စွမ်းအားကို ရယူတဲ့ အဲ့ဒီစစ်ဗျူဟာဆိုရင်လည်း ကောင်းကင်ဖြစ်စဉ်ကို ကျွမ်းကျင်စွာ ကြည့်ရှုနိုင်တဲ့သူအတွက် ကြယ်တံခွန် ကြွေကျချိန်မျိုးနဲ့ ကြုံရင် လုံလောက်တဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအားနဲ့သာဆိုရင် ကောင်းကင်မိုးကြိုးကို ဆင့်ခေါ်သလိုမျိုး ကြယ်တွေကိုပါ မြေပြင်ပေါ်ကို ကြွေကျလာအောင် လုပ်နိုင်ပေလိမ့်မည်။</p> <p>ဒါပေမဲ့ အခုလက်ရှိ အတွေ့အကြုံအရဆိုရင်တော့ ဒါမျိုးလုပ်ဖို့အတွက် အလွန်များပြားလှတဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအားတွေ လိုအပ်နေဦးမှာ ဖြစ်သည်။</p> <p>သို့သော်လည်း အခုရှိနေတဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအားဟာ။</p> <p>ကောင်းကင်စစ်သည် စစ်ဗျူဟာရဲ့ စွမ်းအားကို ထုတ်ဖော်ဖို့အတွက်တော့ လုံလောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>နန်ရွှီ ရဲ့ စစ်သည် တစ်သိန်းဟာ ကောင်းကင်စစ်သည်တွေကို ဘယ်လိုများ ယှဉ်နိုင်ပါ့မလဲ။</p> <p>သူတို့ရဲ့ ရှုံးနိမ့်မှုကတော့ ရှောင်လွှဲလို့ မရနိုင်တော့ပေ။</p> <p>"အနက်ရောင်သံချပ်ကာစစ်သည်တော် သုံးထောင်"</p> <p>"ငါ့နောက်က လိုက်ခဲ့ကြ"</p> <p>"ထိုးစစ်ဆင်ကြ"</p> <p>...</p> <p>ထိုအချိန်မှာပင် နန်ရွှီ စစ်စခန်းအတွင်း။</p> <p>ဗဟို စစ်စခန်းတဲ။</p> <p>ဒီတိုက်ပွဲကြီးရဲ့ နက်နဲပုံရိပ်အဆင့် သိုင်းပညာရှင်တွေ အားလုံးကတော့... ညှိနှိုင်းနေကြတုန်းပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>"ဗိုလ်ချုပ်ဖန်... သေသေချာချာ စဉ်းစားပြီးပြီလား"</p> <p>ဖန်ရှုကျိန်းက သူ၏ နောက်ဆုံး သတိပေးချက်ကို ထုတ်ပြန်လိုက်သည်။ "နောက်ထပ် ပြည်နယ်တစ်ခု ထပ်တိုးပေးဖို့ သဘောမတူနိုင်ဘူးလား"</p> <p>"ဒါကတော့ အတော်လေးကို လွန်လွန်းနေပြီ မဟုတ်လား"</p> <p>အတော်ကြာအောင် စဉ်းစားပြီးနောက်မှာတော့ ဖန်ချင်းယွမ်က ဖြည်းညှင်းစွာ ငြင်းဆိုလိုက်သည်။ "မင်းသားဖန်... ကျွန်တော့်အမြင်အရတော့ ခင်ဗျားတို့မှာ ဒီညှိနှိုင်းမှုအတွက် စိတ်ရင်းမရှိဘူးပဲ။ ဒါဟာ မဖြစ်နိုင်တာကို တောင်းဆိုနေတာပဲလေ"</p> <p>"ဩော်"</p> <p>ဖန်ရှုကျိန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ရင်း "ဒါဆို ဗိုလ်ချုပ်ဖန် ရဲ့ ဆိုလိုရင်းက ညှိနှိုင်းဖို့ မလိုတော့ဘူးလို့ ပြောတာလား" ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p>"ကျွန်တော့်ကို ထပ်ပြီး စဉ်းစားပါရစေဦး"</p> <p>ဖန်ချင်းယွမ်က အေးအေးဆေးဆေးပင် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ခင်ဗျားတို့က အရမ်းကို ဖိအားပေးလွန်းနေတယ်လေ"</p> <p>"နောက်ဆုံး နာရီဝက်ပဲ"</p> <p>ဖန်ရှုကျိန်းက တည်ကြည်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "ဗိုလ်ချုပ်ဖန်... ဆုံးဖြတ်ချက်ကို မြန်မြန်ချလိုက်တာ ပိုကောင်းပါလိမ့်မယ်"</p> <p>...</p> <p>ရှေ့တန်း စစ်မျက်နှာ။</p> <p>စစ်ကြောင်းပြင်ထားပြီးသား ဖြစ်ကာ စစ်ဗုံတီးသံ ကြားတာနဲ့ ဟူလောင်တောင်ကြားကို ထိုးစစ်ဆင်ဖို့ အသင့်စောင့်နေတဲ့ နန်ရွှီ စစ်သည်တွေဟာ မနေ့ညက မြို့သိမ်းတိုက်ပွဲကို ရပ်တန့်ထားဖို့ အမိန့် ရခဲ့ကြသည်။</p> <p>ဒါကြောင့်လည်း။</p> <p>ကွင်းပြင်ကျယ်ပေါ်မှာ မိုင် ၂၀ လောက်အထိ ရှည်လျားနေတဲ့ စစ်သည် တစ်သိန်းဟာ တစ်ညလုံး စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ရသည်။</p> <p>သူတို့တွေက တစ်ညလုံး မအိပ်ရဲကြပေ။</p> <p>မိုးလင်းတဲ့အထိ ဘာမှ ဖြစ်မလာတဲ့အခါမှာတော့ သူတို့တွေဟာ ဆက်ပြီး တောင့်မခံနိုင်ကြတော့ဘဲ အုပ်စုလိုက် ထိုင်ချလိုက်ကြတော့သည်။</p> <p>"ငါတို့ ဒီတိုက်ပွဲကို တကယ် တိုက်ရမှာလား"</p> <p>"မတိုက်ရတော့ဘူး ထင်တယ်"</p> <p>"ငါကြားတာတော့ ညှိနှိုင်းနေကြပြီတဲ့"</p> <p>"မတိုက်ရရင်တော့ အကောင်းဆုံးပဲ။ ဟူလောင်တောင်ကြားထဲမှာလည်း လူသုံးသောင်းလောက် ရှိနေတယ်လို့ ကြားတယ်"</p> <p>"ဒါ့အပြင် အဲ့ဒီ ဝတ်စုံဖြူနဲ့ ချန်ဆန်းရှီ ဆိုတဲ့လူက ကောင်းကင်မိုးကြိုးကိုတောင် ဆင့်ခေါ်ပြီး လူတွေကို ပစ်ချနိုင်တာတဲ့"</p> <p>...</p> <p>"အားလုံး မတ်တပ်ရပ်ကြစမ်း"</p> <p>ရှေ့တန်းတပ်ကို ကွပ်ကဲရတဲ့ ဗိုလ်မှူး ချန်ကွမ်းယောင် ကမြင်းပေါ်ကနေ ငေါက်ငမ်းလိုက်သည်။ "စစ်ကြောင်းကို သေသေချာချာ ထိန်းထားကြ။ ဘယ်သူပဲဖြစ်ဖြစ် စကားများနေတာတွေ့ရင် လျှာကို ဖြတ်ပစ်မယ်"</p> <p>"မြူတွေကလည်း ထူလိုက်တာ"</p> <p>"ဟုတ်တယ်... ဘာမှကို မမြင်ရတော့ဘူး"</p> <p>...</p> <p>ကောင်းကင်ယံ လင်းထိန်လာတာနဲ့အမျှ။</p> <p>မြူထုတွေဟာ ကွင်းပြင်တစ်ခုလုံးမှာ ပျံ့နှံ့လာပြီး အမြင်အာရုံကို သိသိသာသာ ပိတ်ဆို့လိုက်တော့သည်။</p> <p>"မြူနှင်းတွေကြောင့်နဲ့ ဒီလောက်တောင် ဖြစ်နေကြသလား"</p> <p>ချန်ကွမ်းယောင် ဟာ မြေပြင်ပေါ်မှာ နားနေတဲ့ စစ်သည်တွေကို မြင်းနှင်တံနဲ့ လိုက်ရိုက်တော့သည်။ "ထကြစမ်း... မြူတွေက မကြာခင် ကင်းစင်သွားမှာပါ... အင်၊ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် မြန်မြန် ပျောက်သွားရတာလဲ"</p> <p>သူက မြင်းကို အကွာအဝေး အနည်းငယ်အထိ စီးကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>ခုနကတင် ကျလာတဲ့ မြူတွေဟာ ပုံမှန်မဟုတ်တဲ့ အရှိန်အဟုန်နဲ့ ပျောက်ကွယ်သွားတာကို သူ သတိပြုမိလိုက်သည်။ ရေနွေးတစ်အိုး တည်ရုံလောက် အချိန်အတွင်းမှာတင် မြူနှင်းတွေဟာ လုံးဝ ရှင်းလင်းသွားခဲ့သည်။</p> <p>"ဒါ တကယ့်ကို ထူးဆန်းတာပဲ"</p> <p>"ဒါ ဘယ်လို ရာသီဥတုမျိုးလဲ"</p> <p>"ဟုတ်တယ်... မြူတွေ ဒီလောက် မြန်မြန် ပျောက်သွားတာမျိုး တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး"</p> <p>"တစ်ခုခုတော့ မှားနေပြီ"</p> <p>"သေသေချာချာ ကြည့်စမ်း... မြူတွေက ပျောက်ကွယ်သွားတာ မဟုတ်ဘူး၊ အဲ့ဒါက..."</p> <p>"ထွက်ပြေးနေတာ"</p> <p>မှန်သည်။ မြူတွေက ထွက်ပြေးနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>သူတို့ခေါင်းပေါ်မှာ။</p> <p>ကောင်းကင်တစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းထားတဲ့ မြူတွေဟာ ဦးတည်ချက် တစ်ခုတည်းကိုပဲ လွင့်ပါးနေကြသည်။</p> <p>ဒါပေမဲ့။</p> <p>လေကတော့ လုံးဝ တိုက်ခတ်ခြင်း မရှိပေ။</p> <p>မြူတွေဟာ တစ်ခုခုရဲ့ ဆွဲဆောင်မှုကို ခံနေရသလိုမျိုး အသက်ဝင်နေကြပုံရသည်။</p> <p>"ဟေ့"</p> <p>"ဒါ မဖြစ်နိုင်တာ"</p> <p>"ဘာတွေ ဖြစ်ကုန်တာလဲ"</p> <p>"ဝိုး"</p> <p>ဒီလို ထူးဆန်းတဲ့ မြင်ကွင်းအောက်မှာ တစ်ညလုံး မအိပ်ရလို့ ပင်ပန်းနေတဲ့ နန်ရွှီ စစ်သည်တွေဟာ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် မတ်တပ်ရပ်ကာ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်ရဖို့ ခေါင်းကို ဆန့်ကြည့်နေကြတော့သည်။</p> <p>ရှေ့ဘက်မှာတော့ မြောက်ဘက်အရပ် ရှိနေသည်။</p> <p>အဲ့ဒါကတော့ ဟူလောင်တောင်ကြား ရှိရာ ဦးတည်ချက်ပင်။</p> <p>မြူတွေဟာ မြောက်ဘက်မှာ ပိုပိုပြီး စုစည်းလာကာ နောက်ဆုံးမှာတော့ ဟူလောင်တောင်ကြား တစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး ဖြူဖွေးနေတဲ့ နယ်မြေကြီးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။</p> <p>နန်ရွှီ နိုင်ငံဟာ တောင်တွေ ရေတွေ ပေါများတဲ့ ဒေသဖြစ်ရာ စစ်သည်တွေဟာ မြူနှင်းတွေနဲ့ အလွန် ရင်းနှီးကြသည်။ ဒါကြောင့်လည်း အခု သူတို့ မြင်နေရတဲ့ မြင်ကွင်းက ပုံမှန်မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သူတို့ ပိုပြီး သေချာနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>"ဘာဖြစ်နေတာလဲ"</p> <p>ချန်ကွမ်းယောင် ကိုယ်တိုင်လည်း မှင်တက်နေမိရာ စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းဖို့ တာဝန်ကိုတောင် မေ့လျော့နေတော့သည်။</p> <p>"မြူတွေ"</p> <p>"မြူတွေ ပြန်လာပြီ"</p> <p>"ကြည့်ကြဦး... အားလုံး ကြည့်ကြဦး"</p> <p>...</p> <p>ဟူလောင်တောင်ကြား အပြင်ဘက်မှာ စုစည်းနေတဲ့ မြူထုကြီးဟာ ရုတ်တရက် ပြန်လည် လှုပ်ရှားလာပြီး တပ်မတော်ကြီးရှိရာ အရပ်ဆီသို့ လိပ်တက်လာတော့သည်။</p> <p>"ဒါက ဘာကြီးလဲ"</p> <p>"ဘုရားရေ"</p> <p>"ဒီမြူတွေက အသက်ရှိနေတာလား"</p> <p>...</p> <p>မြူထုကြီး နီးကပ်လာတာနဲ့အမျှ အတွင်းထဲကနေ ထွက်ပေါ်လာတဲ့ အသံတွေကိုလည်း သဲ့သဲ့ ကြားလာရသည်။</p> <p>အဲ့ဒီအသံတွေကတော့...</p> <p>မြင်းခွာသံတွေ။</p> <p>ပြီးတော့ စစ်ဗုံတီးသံတွေ။</p> <p>"ဗုန်း... ဗုန်း... ဗုန်း..."</p> <p>"ဒုန်း... ဒုန်း... ဒုန်း..."</p> <p>အသံတွေက ပိုပိုပြီး ရှင်းလင်းလာသည်။</p> <p>နန်ရွှီ စစ်သည်တွေဟာ မြေပြင်တုန်ခါလာတာကို ခံစားလာရသလို နားကွဲမတတ် ထွက်ပေါ်လာတဲ့ စစ်ဗုံသံတွေကြောင့် သူတို့ရဲ့ ရင်ထဲမှာပါ တုန်လှုပ်လာတော့သည်။ ခဏချင်းအတွင်းမှာပဲ မိုင်ပေါင်းများစွာ ဝေးကွာနေတဲ့ မြူထုကြီးဟာ နန်ရွှီ ရှေ့တန်းတပ်တွေဆီကို ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။</p> <p>"မကောင်းတော့ဘူး"</p> <p>"ဒါက ရန်သူ..."</p> <p>ချန်ကွမ်းယောင် တစ်ခုခုကို သတိပြုမိလိုက်သော်လည်း သူ အော်ဟစ်ဖို့ မမီလိုက်ပေ။ မြူထုထဲကနေ လျှပ်စီးအလား မြှားတစ်စင်း ပြေးထွက်လာပြီး သူ့ရဲ့ လည်ပင်းကို ဘာသတိပေးချက်မှ မရှိဘဲ ထိုးဖောက်သွားတော့သည်။</p> <p>"ဗုန်း.."</p> <p>သူသည် မြင်းပေါ်ကနေ အသက်မဲ့စွာ ပြုတ်ကျသွားတော့သည်။</p> <p>"ရန်သူတွေ လာပြီ"</p> <p>"ဝိုင်းရံခံလိုက်ရပြီ"</p> <p>ထိုအချိန်မှာပင်။</p> <p>နန်ရွှီ စစ်သည်တွေဟာ ရန်သူက မြူတွေထဲမှာ ပုန်းနေတာကို နောက်ဆုံးမှာတော့ သတိပြုမိသွားကြပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>ကံဆိုးတာကတော့။</p> <p>အားလုံးက နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>ခဏချင်းအတွင်းမှာတင် ထူထပ်လှတဲ့ မြူထုကြီးက ရှေ့တန်းတပ် တစ်ခုလုံးကို ဝါးမျိုသွားတော့သည်။</p> <p>မြူတွေထဲကို ရောက်သွားပြီးတဲ့နောက်မှာတော့...။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save