Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း - ၃၆၆</h2> <h2 style="text-align: center;">ဘာသာပြန် - Na Gar</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>နန်ရွှီ စစ်သည်တွေ နောက်ဆုံးမှာတော့ မြင်လိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>ကောင်းကင်တပ်မတော်ကြီး။</p> <p>ကောင်းကင်စစ်သည်တွေနဲ့ နတ်ဗိုလ်ချုပ်တွေ။</p> <p>နက်မှောင်တဲ့ သံချပ်ကာတွေဟာ ရွှေရောင်လှံတွေ၊ သံမဏိစစ်မြင်းတွေနဲ့ တစ်သားတည်း ဖြစ်နေကြသည်။</p> <p>တိမ်တိုက်တွေနဲ့ မြူနှင်းတွေကြားမှာ နတ်ဘုရားလက်နက်တွေက စူးရှစွာ တောက်ပနေတော့သည်။</p> <p>ဒါဟာ နေထွက်ချိန်မှာတင် ကွက်တိ ဖြစ်ပျက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>ရွှေရောင်နေခြည်တန်းတွေဟာ ထူထပ်တဲ့ မြူထုကို ဖောက်ထွက်လာပြီး</p> <p>အနက်ရောင် သံချပ်ကာတွေပေါ်မှာ ကျရောက်ကာ သန့်စင်မွန်မြတ်ပြီး တည်ကြည်လှတဲ့ အရှိန်အဝါတွေကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။</p> <p>ဒါဟာ သာမန်လူသား တပ်မတော်တစ်ခုက မသေမျိုး အဆင့်ကို တက်လှမ်းသွားပြီး ကောင်းကင်နတ်ဘုရားတွေ လောကကို ဆင်းသက်လာသလိုမျိုး အမှန်တကယ်ပင် ဖြစ်နေတော့သည်။</p> <p>ခေတ္တခဏအတွင်းမှာတော့။</p> <p>နန်ရွှီ စစ်သည်တွေဟာ အံ့အားသင့်လွန်းလို့ ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားကြရသည်။</p> <p>ခုခံဖို့နေနေသာသာ ထွက်ပြေးဖို့တောင် မေ့လျော့နေကြတော့သည်။</p> <p>"ချလွမ်.."</p> <p>သံမဏိဒီရေလှိုင်းကြီး ဖြတ်ကျော်သွားပြီး မြူဖြူတွေကြားမှာ သွေးစက်တွေ ပန်းထွက်လာတော့မှသာ နန်ရွှီ စစ်သည်တွေ သတိပြန်ဝင်လာပြီး အဆုံးစွန်သော ထိတ်လန့်မှုထဲကို ကျရောက်သွားကြတော့သည်။</p> <p>"မသေမျိုးတွေ"</p> <p>"မသေမျိုးတွေ ရှိနေတယ်"</p> <p>"ကောင်းကင်စစ်သည်တွေနဲ့ နတ်ဗိုလ်ချုပ်တွေ လာပြီ"</p> <p>...</p> <p>"ဗုန်း.."</p> <p>"ကြောက်ရွံ့ခြင်း" လို့ အမည်ရတဲ့ ကပ်ရောဂါဟာ လူတစ်သိန်းရှိတဲ့ တပ်မတော်ကြီးထဲမှာ စတင်ပျံ့နှံ့သွားတော့သည်။</p> <p>"သူတို့က ကောင်းကင်စစ်သည်တွေ မဟုတ်ဘူး..."</p> <p>ဒု-ဗိုလ်ချုပ် ဆင်ချီဖန် ကတော့ မြူတွေထဲမှာ ဝှေ့ယမ်းနေတဲ့ အနီရောင်အနားသတ်ပါတဲ့ အနက်ရောင် ဗိုလ်ချုပ်အလံကြီးကို မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ မြင်လိုက်ရသည်။ အဲ့ဒီအလံပေါ်မှာတော့ ရွှေရောင်နဲ့ အားကောင်းလှတဲ့ သတ်ဖြတ်လိုတဲ့ အရှိန်အဝါတွေ ပြည့်နှက်နေတဲ့ စာလုံးတစ်လုံး ပါရှိနေသည်။</p> <p>"ချန်" ဆိုတဲ့ အလံ။</p> <p>ဒါဟာ ဒါရှန် နိုင်ငံပဲ။</p> <p>ဒါဟာ ဝတ်စုံဖြူနဲ့လူပဲ။</p> <p>"ဒါ ဟူလောင်တောင်ကြားကနေ ဖောက်ထွက်လာတဲ့လူတွေပဲ"</p> <p>ဆင်ချီဖန် က ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p>"တောင့်ခံထားကြ။ စစ်ကြောင်း ပြန်ပြင်ကြစမ်း..."</p> <p>"ဘာတွေ ဖြစ်ကုန်တာလဲ"</p> <p>"သူတို့ ငြိမ်းချမ်းရေး ဆွေးနွေးနေကြတာ မဟုတ်ဘူးလား"</p> <p>"ဘာလို့ ပြန်တိုက်နေကြတာလဲ"</p> <p>"သုံးသောင်း"</p> <p>"သူတို့မှာ လူသုံးသောင်းကျော် ရှိနေတယ်"</p> <p>"မဟုတ်ဘူး သုံးသိန်း"</p> <p>"မင်းတို့ဘာသာ ကြည့်ကြဦး"</p> <p>"လျှောက်မပြောနဲ့။ အများဆုံးရှိလှ ငါးသောင်းပဲ ရှိမှာပေါ့။ သုံးသိန်းက ဘယ်က ရောက်လာမှာလဲ"</p> <p>ဆင်ချီဖန် ဟာ စစ်သည်တွေရဲ့ စိတ်ဓာတ်ကို ပျက်ပြားအောင် စကားပြောနေတဲ့ စစ်သည်တစ်ဦးကို ခေါင်းဖြတ်လိုက်သည်။</p> <p>ဒါပေမဲ့လည်း ရှုပ်ထွေးနေတဲ့ အခြေအနေကိုတော့ ပြန်မထိန်းနိုင်ခဲ့ပေ။</p> <p>နန်ရွှီ တပ်မတော်။</p> <p>သူတို့တွေဟာ လုံးဝ ပြင်ဆင်ထားခြင်း မရှိကြပေ။</p> <p>ပိုပြီး အရေးကြီးတာကတော့...</p> <p>သူတို့ကို အမိန့်ပေးမယ့်သူ မရှိခြင်းပင်။</p> <p>အခုလို အခြေအနေမျိုးမှာ အလိုအပ်ဆုံးကတော့ အခြေအနေကို ထိန်းကျောင်းပေးမယ့်သူ တစ်ယောက်ပဲ ဖြစ်သည်။</p> <p>ဒီဒု-ဗိုလ်ချုပ်တွေကတော့ ဒါကို မလုပ်နိုင်ကြပေ။</p> <p>အနည်းဆုံး ဗိုလ်ချုပ် အဆင့်ရှိတဲ့သူ လိုအပ်သည်။</p> <p>ဒါပေမဲ့ ပြဿနာကတော့...</p> <p>သူတို့အားလုံးဟာ မိုင်ပေါင်းများစွာ ဝေးကွာတဲ့ ဗဟိုစခန်းတဲမှာ ညှိနှိုင်းနေကြခြင်းပင်။</p> <p>"အား"</p> <p>နာကျင်စွာ အော်ဟစ်သံတွေက ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>ရှေ့တန်းတပ်တွေဟာ စတင်ပြီး ထိန်းချုပ်မရတော့ဘဲ ပြိုလဲသွားတော့သည်။</p> <p>"ပြေးကြတော့"</p> <p>...</p> <p>"ဗိုလ်ချုပ်"</p> <p>"မင်းသားနဲ့ ဗိုလ်ချုပ်တွေကို မြန်မြန် အကြောင်းကြားကြ"</p> <p>"ရန်သူ့တိုက်ခိုက်မှု"</p> <p>"ဒါရှန် လူတွေ ထိုးစစ်ဆင်နေပြီ"</p> <p>...</p> <p>ဗဟိုစခန်းတဲ။</p> <p>"ဗိုလ်ချုပ်ဖန်"</p> <p>ဖန်ရှုကျိန်းက သတိပေးလိုက်သည်။</p> <p>"အချိန်စေ့ပြီ"</p> <p>"မှန်တယ် ဗိုလ်ချုပ်ဖန်"</p> <p>ရန်ကျင်ရွမ်က မေးလိုက်သည် "ဘယ်လို စဉ်းစားထားသလဲ"</p> <p>"ကောင်းပြီ"</p> <p>ဖန်ချင်းယွမ်က ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"အားလုံးကို ငါ သဘောတူတယ်"</p> <p>"အားလုံးကို သဘောတူတယ် ဟုတ်လား"</p> <p>ဖန်ရှုကျိန်းက ခနဲ့တဲ့တဲ့ ရယ်မောလိုက်သည်။</p> <p>ဒီစကားကို ဘယ်သူမှ ယုံမှာ မဟုတ်ပေ။</p> <p>တကယ်လို့သာ အမှန်ဖြစ်ခဲ့ရင် ဒါဟာ မိုးပေါ်ကနေ မုန့်ကျလာသလိုမျိုး ဖြစ်နေလိမ့်မည်။</p> <p>"အတော်ပဲ"</p> <p>ရန်ကျင်ရွမ်ကတော့ လိမ်ညာနေတာကို ဖွင့်မပြောဘဲ "ဒီလိုဆိုရင်တော့ ဗိုလ်ချုပ်ဖန်... ဒါရှန် နိုင်ငံကိုယ်စား စာချုပ်မှာ လက်မှတ်ထိုးပေးပါ။ ပြီးတာနဲ့ ငါတို့ရဲ့ သဘောတူညီချက်တွေကို ချက်ချင်း အကောင်အထည်ဖော်ရမယ်။ အဲ့ဒီနောက်မှာတော့ ငါတို့အားလုံး နန်ရွှီ ကို ပြန်ကြတာပေါ့" ဟု ဆိုလိုက်သည်။</p> <p>ဆိုလိုရင်းကတော့ ရှင်းနေသည်။</p> <p>သူတို့တွေဟာ ဓားစာခံအဖြစ် ခေါ်သွားချင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>"ဗိုလ်ချုပ်ရှာ"</p> <p>ဖန်ချင်းယွမ်က ခေါ်လိုက်သည်"မင်း ဒီမှာ ကျန်ခဲ့လိုက်၊ ကျန်တဲ့သူတွေကတော့ ငါတို့နဲ့ လိုက်ခဲ့မယ်"</p> <p>"ဗျာ"</p> <p>ရှာဝမ်လုံ ကန့်ကွက်ဖို့ မမီလိုက်ခင်မှာပဲ။</p> <p>ရန်ကျင်ရွမ်က ပယ်ချလိုက်သည်"ဗိုလ်ချုပ်ဖန်... ဒါတော့ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ဒီကိစ္စက အရမ်းအရေးကြီးတာမို့ အားလုံး အခြေမကျမချင်း ဘယ်သူမှ ထွက်သွားလို့ မရဘူး။ ဒါပေမဲ့ စိတ်မပူပါနဲ့၊ မင်းတို့သာ စာချုပ်အတိုင်း အမှန်တကယ် လုပ်ဆောင်မယ်ဆိုရင် နန်ရွှီ က မင်းတို့အပေါ် ဂုဏ်သရေရှိ ဧည့်သည်တွေလို ဆက်ဆံပေးမှာပါ"</p> <p>"အားလုံး ဒီမှာ ကျန်ခဲ့ရမယ် ဟုတ်လား"</p> <p>ဖန်ချင်းယွမ်က"သတင်းပြန်ပို့ဖို့ လူတစ်ယောက်တော့ လိုတယ် မဟုတ်လား။ ငါတို့ဘက်က စိတ်ရင်းရှိတာကို ပြရမယ်ဆိုရင် နန်ရွှီ ဘက်ကလည်း စိတ်ရင်းရှိတာကို ပြသင့်တာပေါ့"</p> <p>သူတို့တွေ အခြေအတင် ငြင်းခုံနေကြစဉ်မှာပင်။</p> <p>ရုတ်တရက် အပြင်ဘက်ကနေ ဆူညံသံတွေ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>"ဘာဖြစ်တာလဲ"</p> <p>ဖန်ရှုကျိန်းက အော်ဟစ်မေးမြန်းလိုက်သည်။</p> <p>"မင်းသား"</p> <p>"မင်းသား"</p> <p>ဒု-ဗိုလ်ချုပ်တစ်ဦးဟာ ဗဟိုတဲကို လဲကျမတတ် ပြေးဝင်လာပြီး ထစ်ထစ်ငေါ့ငေါ့ ပြောတော့သည်။ "မကောင်းတော့ပါဘူး၊ တကယ် မကောင်းတော့တာ။ ဟူလောင်တောင်ကြားက ဒါရှန်ကလူတွေက ကျွန်တော်တို့ စစ်ကြောင်းကို ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်နေကြပြီ။ သူတို့က အရမ်းများတာပဲ၊ ကျွန်တော်တို့ တောင့်မခံနိုင်တော့ဘူး..."</p> <p>"ခွေးမသား"</p> <p>ဖန်ရှုကျိန်းက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်ရင်း သူ၏ လက်နက်ကို ဆွဲယူကာ ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။ "ဖန်ချင်းယွမ်... ဒါက မင်းပြောတဲ့ ညှိနှိုင်းမှုလား"</p> <p>ရန်ကျင်ရွမ်လည်း အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်သွားရသည်။</p> <p>သူ လုံးဝ မယုံနိုင်ပေ။</p> <p>ဟူလောင်တောင်ကြားက ဗိုလ်ချုပ်တွေ အကုန်လုံး ဒီမှာ အဖမ်းခံနေရတာ မဟုတ်ပါလား။</p> <p>ချန်ဆန်းရှီက သူ့ရဲ့ တပ်ဖွဲ့ငယ်လေးနဲ့ ထိုးစစ်ဆင်ရဲတယ် ဟုတ်လား။</p> <p>ဒါဟာ...</p> <p>ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေတာ မဟုတ်ဘူးလား။</p> <p>"ချန်ဆန်းရှီ က ဖောက်ထွက်လာတယ် ဟုတ်လား"</p> <p>ရှာဝမ်လုံလည်း မယုံနိုင်သလို ခေါင်းကို ကုတ်နေမိသည်။</p> <p>"သူ ရူးသွားတာလား"</p> <p>ဒါဟာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်တဲ့ ကိစ္စပင်။</p> <p>ဒါဟာ သူတို့ကို သေတွင်းထဲ ပို့လိုက်တာ မဟုတ်ပါလား။</p> <p>"မင်းသား... မစိုးရိမ်ပါနဲ့"</p> <p>ရန်ကျင်ရွမ်က စိတ်အေးအောင် လုပ်ပေးလိုက်သည်။ "သူလုပ်တာက အဓိပ္ပာယ် မရှိပါဘူး။ တကယ်လို့ သူက ဒီလူတွေကို သတ်ဖြတ်လိုက်ရင်တောင် ဟူလောင်တောင်ကြားမှာ နက်နဲပုံရိပ်အဆင့် သိုင်းပညာရှင်တွေ မကျန်တော့ဘူး။ အဲ့ဒီ ချန် ဆိုတဲ့လူဟာ သူ့ကိုယ်သူ သေတွင်းတူးနေတာပဲ"</p> <p>"စစ်ဗျူဟာမှူး ပြောတာ မှန်တယ်"</p> <p>"ငါ့မှာ စစ်သည် တစ်သိန်းရှိတာ။ မဟာသွေးကြောအဆင့် လောက်ကို ငါ ဘာလို့ ကြောက်နေရမှာလဲ"</p> <p>"အစောင့်တွေ"</p> <p>ဖန်ရှုကျိန်းက သူ၏ အသွားမပါတဲ့ ဓားကြီးကို ဖန်ချင်းယွမ်တို့ဆီ ချိန်ရွယ်ရင်း အမိန့်ပေးလိုက်သည်။</p> <p>ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားတဲ့ ချုံခိုသမားတွေဟာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပြေးထွက်လာကြတော့သည်။ ရေတွက်လို့ မရနိုင်တဲ့ ဓားတွေ၊ လှံတွေ၊ နတ်ဘုရားလက်နက်တွေနဲ့ ဝိညာဉ်သံမဏိ ဒိုင်းလွှားတွေဟာ ဗဟိုစခန်းတဲကို အထပ်ထပ် ဝိုင်းရံထားလိုက်ကြသည်။</p> <p>"ဒါက အထင်လွဲတာပါ၊ အထင်လွဲတာ"</p> <p>ရှာဝမ်လုံက အသည်းအသန် ရှင်းပြနေသည်။</p> <p>"မင်းသားဖန်... ကျွန်တော်တို့ တကယ် ညှိနှိုင်းဖို့ လာတာပါ။ ချန် က သူ့ဘာသာသူ လုပ်တာပါ၊ ကျွန်တော်တို့နဲ့ ဘာမှမဆိုင်ပါဘူး။ ဟုတ်တယ် မဟုတ်လား ဗိုလ်ချုပ်ဖန်..."</p> <p>ထိုအခါမှသာ သူ သတိပြုမိလိုက်သည်။</p> <p>ဖန်ချင်းယွမ် နဲ့ ဝမ်ကျိီတို့ရဲ့ မျက်နှာမှာ အံ့သြတဲ့ အမူအရာ လုံးဝ မရှိဘဲ အခြေအနေတွေ ဒီလိုဖြစ်လာမယ်ဆိုတာကို ကြိုတင် သိထားသလိုမျိုး ဖြစ်နေကြသည်။</p> <p>"မင်းတို့..."</p> <p>ရှာဝမ်လုံ မခံမရပ်နိုင် ဖြစ်သွားရသည်။</p> <p>"မင်းတို့ ကြိုသိနေတာလား၊ ဒါက အစီအစဉ်လား"</p> <p>သူတစ်ယောက်တည်းသာ ဘာမှ မသိဘဲ ကျန်ရစ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>အမှန်တော့ တိန့်ဖုန်းလည်း မသိပေ၊ ဒါပေမဲ့ သူကတော့ ဂရုမစိုက်ဘဲ အမိန့်ပေးသမျှကိုပဲ နာခံပြီး သေဖို့အထိ ပြင်ဆင်ထားသူ ဖြစ်သည်။</p> <p>"ဖန်ချင်းယွမ်"</p> <p>ဖန်ရှုကျိန်းက ဒေါသတကြီး လှောင်ပြောင်လိုက်သည်"ငါကတော့ မင်းနဲ့ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ညှိနှိုင်းနေတာကို မင်းလို အောက်တန်းကျပြီး အရှက်မရှိတဲ့လူက ငါ့ကို ကစားရဲတယ်ပေါ့။ တိုက်ကြစမ်း"</p> <p>"သေဖို့သာ ပြင်ထားလိုက်တော့"</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save