Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း - ၃၆၇</h2> <h2 style="text-align: center;">ဘာသာပြန် - Na Gar</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>ဖန်ရှုကျိန်းက ပြောလိုက်ရင်း သူ၏ ဓားကြီးကို အောက်သို့ အားကုန်လွှဲချလိုက်သည်။</p> <p>ဓားချီ များသည် ကုယီသားရဲ အသွင် ပြောင်းလဲသွားပြီး ဝှီးချဲပေါ်ရှိ အစိမ်းရောင်ဝတ်စုံဝတ် ပညာရှိဆီသို့ တဟုန်ထိုး ပြေးဝင်သွားတော့သည်။ ထိုဓားချက် ဖြတ်သန်းရာ လမ်းကြောင်းတစ်လျှောက်တွင် မြေပြင်ကြီးမှာ အက်ကွဲကြောင်းကြီး ဖြစ်ပေါ်သွားရပြီး ကမ္ဘာမြေကြီးပင် အပိုင်းပိုင်း ပြတ်တောက်သွားသလို ထင်မှတ်ရပေသည်။</p> <p>"ဗုန်း.."</p> <p>ထိုအချိန်မှာပင်။</p> <p>တိန့်ဖုန်းလည်း စတင်လှုပ်ရှားလိုက်သည်။</p> <p>နဂါးစိမ်းလခြမ်းဓားကို လွှဲယမ်းလိုက်ရာ ကုယီသားရဲအသွင်ဆောင်ထားသော ဓားချီများမှာ အပိုင်းပိုင်း ပြတ်တောက်သွားပြီး ခြေရာလက်ရာမကျန် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။</p> <p>"တိန့်ဖုန်းကို ငါ ကိုင်တွယ်မယ်"</p> <p>"တစ်ယောက် တစ်လှည့်စီပေါ့"</p> <p>ဖန်ရှုကျိန်းက ပြောလိုက်ရင်း တိန့်ဖုန်းနှင့် ယှဉ်ပြိုင်တိုက်ခိုက်ရန် ပြေးဝင်သွားသည်။</p> <p>"မြို့စားယို"</p> <p>ရန်ကျင်ရွမ်က သူ၏ ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်ရင်း "ကျွန်တော်ကအင်အား သိပ်မကြီးဘူး၊ ရှာဝမ်လုံကိုပဲ ကျွန်တော် ရင်ဆိုင်နိုင်မယ်။ ထန်ရိုရှန် ကိုတော့ ခင်ဗျားပဲ အရင် ကိုင်တွယ်လိုက်ပါ။ ရှာဝမ်လုံကို သတ်ပြီးတာနဲ့ ကျွန်တော် ချက်ချင်း လာကူပါ့မယ်" ဟု ဆိုလိုက်သည်။</p> <p>"မင်းလည်း ငါ့ကို အထင်သေးတာပဲလား"</p> <p>ရှာဝမ်လုံသည် ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး သူ၏ ဓားမကြီးကို တောင်ပြိုကျသလိုမျိုး ရန်သူ့ထံသို့ လွှဲယမ်းလိုက်သည်။</p> <p>"ချုပ်နှောင်ရေး စစ်ဗျူဟာ"</p> <p>"စစ်ဗျူဟာ ပြင်ကြ"</p> <p>"ဝုန်း..."</p> <p>ဗိုလ်ချုပ်အချို့ အပြင်းအထန် တိုက်ခိုက်နေစဉ်မှာပင် နက်နဲသံမဏိ ဒိုင်းလွှားများကို ကိုင်ဆောင်ထားသော စစ်သည်တစ်တန်းမှာ ရှေ့သို့ တိုးလာခဲ့သည်။</p> <p>ဒီလူတွေဟာ ထူးချွန်တဲ့ အထူးတပ်ဖွဲ့ဝင်တွေ ဖြစ်ကြပြီး အသက်ကို ပဓာနမထားဘဲ အလစ်အငိုက် တိုက်ခိုက်ဖို့ ကြိုးစားနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။ သူတို့ထဲက အများစုမှာ ချက်ချင်း သေဆုံးသွားကြသော်လည်း ရန်သူ့ရဲ့ ဂန်းချီ တွေကို လျော့ပါးသွားအောင် လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့ကြသည်။</p> <p>အဆင့်တူ စစ်ဗိုလ်ချုပ်တွေ ရှိနေတဲ့ အခြေအနေမျိုးမှာ နက်နဲပုံရိပ်အဆင့် သိုင်းပညာရှင်တစ်ယောက်ကို ဝိုင်းရံသတ်ဖြတ်ဖို့ဆိုရင် လူပေါင်း ၅၀၀ ကနေ ၆၀၀ လောက်ရဲ့ အသက်နဲ့ လဲရုံသာ ရှိပေသည်။</p> <p>ယိုကျင့်ကျိီကတော့ တိုက်ခိုက်ဖို့ မလောပေ။</p> <p>သူ့စိတ်ထဲမှာတော့။</p> <p>ထန်ရိုရှန် သည်လည်း နက်နဲပုံရိပ်အဆင့်ပြီးပြည့်စုံခြင်းရောက်နေသူဟု ထင်မှတ်ထားသည်။</p> <p>တိုက်ရိုက် တိုက်ခိုက်လျှင် သူ အနိုင်ရဖို့ မသေချာသဖြင့် အကောင်းဆုံး ဗျူဟာမှာ သူ့လူများကို အသုံးချပြီး ရန်သူ့အင်အားကို လျော့ပါးစေရန်နှင့် အချိန်ဆွဲထားရန်သာ ဖြစ်သည်။ ကျန်တဲ့နှစ်ယောက် တိုက်ပွဲပြီးမှသာ အားလုံး ဝိုင်းဝန်းသတ်ဖြတ်ဖို့ သူ စဉ်းစားထားသည်။</p> <p>ဒါပေမဲ့ သူက အခြေအနေကို စမ်းသပ်ဖို့ ပြင်နေတုန်းမှာပင်။</p> <p>ဝမ်ကျိီကတော့...</p> <p>ထွက်ပြေးသွားတော့သည်။</p> <p>သိုင်းဆရာကြီးတစ်ယောက်လို ဟန်ဆောင်နေခဲ့တဲ့ ဝမ်ကျိီဟာ နန်ရွှီ စစ်သည်တွေရဲ့ လက်ထဲက လက်နက်ကို ကျွမ်းကျင်စွာ လုယူလိုက်ပြီး နှစ်ယောက်ကို သတ်ဖြတ်ကာ ဝှီးချဲရှိရာဘက်သို့ ပြေးသွားခဲ့သည်။</p> <p>သူ့ရဲ့ တိုက်ကွက်တွေကို ကြည့်ပြီး။</p> <p>ယိုကျင့်ကျိတစ်ခု သတိထားမိသွားသည်။</p> <p>ဒီလူက နက်နဲပုံရိပ်အဆင့် နဲ့ အလှမ်းဝေးလှသည်။ ဂန်းချီ နေနေသာသာ အတွင်းအား တောင် မရှိပေ။ သူ အတွင်းအားသန့်စင်ခြင်းအဆင့် ဒါမှမဟုတ် အရိုးဖွဲ့စည်းခြင်းအဆင့် လောက်သာ ရှိသူလား၊ ဒါမှမဟုတ် အင်အားကို ဝှက်ထားပြီး သူ့ကို အကဲစမ်းနေတာလား။</p> <p>"ဝှီး.."</p> <p>ယိုကျင့်ကျိီသည် ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် သူ၏ သံကွင်းဆက်ကို လွှဲယမ်းလိုက်ရာ အဆုံးရှိ သံလက်သည်းမှာ ဥက္ကာခဲတစ်ခုလို ပြေးထွက်သွားတော့သည်။ ဤသည်မှာ ထိုလူ၏ အစွမ်းကို စမ်းသပ်ရန် ဖြစ်သည်။</p> <p>"ဒုန်း.."</p> <p>ဝမ်ကျိီသည် နက်နဲသံမဏိ ဒိုင်းလွှားတစ်ခုကို လုယူထားပြီးသား ဖြစ်ကာ သူ့ရှေ့တွင် နန်ရွှီ စစ်သည်အချို့ကို ကာထားလိုက်သည်။ စစ်သည်များမှာ ချက်ချင်း သေဆုံးသွားပြီးနောက် ဂန်းချီများ ပါဝင်နေသည့် သံလက်သည်းက ဒိုင်းကို လာမှန်သောအခါ သူသည် နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားပြီး ဒိုင်းကို လွှတ်ချလိုက်ရကာ သွေးတစ်လုပ် အန်ထုတ်လိုက်ရတော့သည်။</p> <p>"တောက်... အရိုးဖွဲ့စည်းခြင်းအဆင့် ပဲလား"</p> <p>ယိုကျင့်ကျိီက ကျယ်လောင်စွာ ကြေညာလိုက်သည်။ "မင်းသားရှစ်... စစ်ဗျူဟာမှူး... ထန်ရိုရှန် က ဒုက္ခိတပဲ၊ သူက အရိုးဖွဲ့စည်းခြင်းအဆင့် လောက်ပဲ ရှိတာ"</p> <p>"ဘာ"</p> <p>ရှာဝမ်လုံနှင့် တိုက်ခိုက်နေသော ရန်ကျင်ရွမ် ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားသည်။ "အရင်က ဘယ်သူမှ မမြင်ရအောင် တိုက်ခိုက်ခဲ့တဲ့ အစွမ်းထက်တဲ့ သိုင်းဆရာကြီးက တိန့်ဖုန်းရဲ့ ဟန်ဆောင်မှုပဲ ဖြစ်ရမယ်။ ဒါကြောင့်လည်း အရင်က သူ မျက်နှာကို ပြရဲတာ မဟုတ်ဘူး"</p> <p>အခုမှ အားလုံးက ရှင်းသွားတော့သည်။</p> <p>အရင်က ထိုသိုင်းဆရာကြီး ပေါ်လာချိန်မှာ မျက်နှာကို သေသေချာချာ မမြင်ရတဲ့ ညအချိန်တွေသာ ဖြစ်ခဲ့ခြင်းက သက်သေပင် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>"မြို့စားယို... ဘာကို စောင့်နေတာလဲ"</p> <p>ရန်ကျင်ရွမ်က ဝမ်းသာအားရ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "ထန်ရိုရှန် နဲ့ ဖန်ချင်းယွမ် ကို သတ်လိုက် ဒါဆို အဖြေက ထွက်သွားပြီ"</p> <p>အခု အခြေအနေကတော့ တကယ်ကို ဆိုးရွားနေသည်။</p> <p>တိန့်ဖုန်းနှင့် ရှာဝမ်လုံမှလွဲလျှင် ကျန်တဲ့သူတွေမှာ တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်း မရှိကြပေ။</p> <p>တစ်နည်းအားဖြင့် ပြောရလျှင် တစ်ယောက်က ပြီးပြည့်စုံခြင်းအဆင့်</p> <p>ဖြစ်ပြီး နောက်တစ်ယောက်က အခြေခံအဆင့်သာ ရှိသည်။ သူတို့တွေဟာ တကယ့်ကို အားနည်းနေကြပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>"စတုတ္ထစီနီယာအစ်ကို... ကျွန်တော်တို့ ဘာလုပ်ကြမလဲ"</p> <p>ဓားဒဏ်ရာ အချို့ ရထားတဲ့ ဝမ်ကျိီဟာ ဝှီးချဲကို အသည်းအသန် ကာကွယ်ပေးနေသည်။ "ခင်ဗျားကလည်း ဒုက္ခိတ၊ ကျွန်တော်ကလည်း အသုံးမကျဘူး။ ခင်ဗျားမှာ ရှိတဲ့ နည်းလမ်းကို မြန်မြန် သုံးစမ်းပါ။ အခုလို အချိန်မျိုးမှာ ပုလွေမှုတ်နေလို့ ဘာထူးမှာလဲ..."</p> <p>ရှုပ်ထွေးနေတဲ့ တိုက်ပွဲအလယ်မှာ။</p> <p>အစိမ်းရောင်ဝတ်စုံဝတ် ပညာရှိရဲ့ မျက်နှာမှာ တည်ကြည်နေသော်လည်း ထိတ်လန့်မှုတော့ မရှိပေ။ သူသည် သူနှင့်အတူ အမြဲပါလေ့ရှိသော ပုလွေကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး မှုတ်တော့မည့်ဟန်ဖြင့် နှုတ်ခမ်းထက်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ တင်လိုက်သည်။</p> <p>"ဒါကို ငရဲကျမှပဲ သွားမှုတ်တော့"</p> <p>ယိုကျင့်ကျိီက ပြောလိုက်ရင်း။</p> <p>သူ၏ သံလက်သည်းမှာ လေထုကို ဖောက်ထွက်ကာ ငရဲမှ လာသော တစ္ဆေလက်သည်းတစ်ခုလို အစိမ်းရောင်ဝတ်စုံဝတ် ပညာရှိ၏ ဦးခေါင်းဆီသို့ ဦးတည်သွားတော့သည်။</p> <p>ထိုအချိန်မှာပင်။</p> <p>ကျောက်စိမ်းပုလွေသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>"ဝူး... ဝူး..."</p> <p>တိုက်ပွဲအတွင်းရှိ သံချပ်ကာချင်း ထိခိုက်သံတွေကြားမှာ နာကျင်ဖွယ်ကောင်းပြီး သာယာလှတဲ့ ပုလွေသံဟာ ထူးဆန်းစွာ ပေါ်ထွက်လာသည်။ ထိုအသံမှာ လူသားတို့ ကမ္ဘာနှင့် မသက်ဆိုင်သည့် တခြားကမ္ဘာတစ်ခုမှ လာသကဲ့သို့ အလွန်ပင် ရှင်းလင်းနေတော့သည်။ ထို့နောက်တွင်တော့ အားလုံး၏ ဦးနှောက်မှာ ဓားပေါင်း ထောင်သောင်းနှင့် အမွှန်းခံရသလိုမျိုး ပြင်းထန်စွာ နာကျင်လာကြသည်။</p> <p>"အား"</p> <p>"ဝေါ့"</p> <p>စစ်ဗျူဟာထဲက စစ်သည်အချို့ဆိုလျှင် ဦးခေါင်းများ ပေါက်ထွက်ကာ ထိုနေရာမှာတင် သေဆုံးသွားကြသည်။</p> <p>အဆင့်နိမ့်တဲ့ စစ်သည်များစွာမှာလည်း သွေးအန်ခြင်း သို့မဟုတ် ကိုယ်ခန္ဓာရှိ အပေါက်များမှ သွေးထွက်ကာ သေဆုံးသွားကြရသည်။</p> <p>"ဝုန်း.."</p> <p>ယိုကျင့်ကျိီအပါအဝင် အားလုံးမှာ အမှောင်ထုထဲ ကျရောက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် သူတို့၏ ကာကွယ်ရေးဂန်းချီကို အစွမ်းကုန် ထုတ်ဖော်ကာ တောင့်ခံလိုက်ကြရသည်။ ပုလွေသံနှင့်အတူ မမြင်ရသော စွမ်းအားတစ်ခုက သူတို့၏ ဂန်းချီများကို လာရောက် တိုက်ခိုက်နေကြောင်း သူတို့ ခံစားနေရသည်။ မမြင်ရသော သိုင်းသမားပေါင်းများစွာက သူတို့ကို ဝိုင်းဝန်း ခုတ်ပိုင်းနေသလိုမျိုးပင်။</p> <p>ဖန်ရှုကျိန်းနှင့် ရန်ကျင်ရွမ်တို့ပင်လျှင် အနည်းနှင့်အများ ထိခိုက်သွားကြပြီး တိုက်ပွဲတွင် ဟာကွက်များ ဖြစ်ပေါ်လာကာ သေလုမြောပါး ဒဏ်ရာများ ရတော့မည့်အထိ ဖြစ်သွားကြရသည်။</p> <p>"ဒါက ဘာကြီးလဲ"</p> <p>"ပုလွေတစ်ချောင်းတည်းက ဒီလောက်အထိ အစွမ်းကြီးရတာလား"</p> <p>"မသေမျိုး လက်နက်"</p> <p>"ဒါ ဖန်ချင်းယွမ် ရဲ့ လက်ထဲမှာ ရှိတဲ့ မသေမျိုး လက်နက်ပဲ"</p> <p>"သူ့မှာ တကယ်ပဲ အစွမ်းထက်တဲ့ အရာတစ်ခု ရှိနေတာပဲ"</p> <p>...</p> <p>"စတုတ္ထအစ်ကို... ဒါကို ခင်ဗျားဘယ်က ရခဲ့တာလဲ"</p> <p>ဝမ်ကျိီသည် အံ့အားသင့်ကာ ငေးကြည့်နေမိသည်။</p> <p>ဘာပြန်ပြောသံမှ မကြားရပေ။</p> <p>ဖန်ချင်းယွမ်က သူ့ကို အချက်ပြရုံသာ ပြလိုက်သည်။</p> <p>"သွားကြမယ်"</p> <p>ဝမ်ကျိီ သတိထားမိလိုက်သည်။</p> <p>ခေတ္တခဏအတွင်းမှာတင် ဖန်ချင်းယွမ်၏ မျက်နှာမှာ သေလူတစ်ယောက်လို ဖြူဖျော့သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>ဒီနည်းလမ်းကို သုံးရတာဟာ တကယ့်ကို အဖိုးအခ ကြီးမားကြောင်း ထင်ရှားလှသည်။</p> <p>"ငါ နားလည်ပြီ"</p> <p>ဝမ်ကျိီသည် ဝှီးချဲကို တွန်းလိုက်ရင်း အပြင်သို့ အသည်းအသန် ပြေးထွက်တော့သည်။</p> <p>သူတို့ ဖြတ်သန်းသွားရာ လမ်းကြောင်းတစ်လျှောက်တွင် ဝိုင်းရံထားသော ရန်သူများသည် ထိုသေမင်းတမျှ ကြောက်စရာကောင်းသော ပုလွေသံကြောင့် အလိုအလျောက် လမ်းဖယ်ပေးနေကြတော့သည်။</p> <p>"သူတို့ကို အလွတ်မပေးနဲ့"</p> <p>"သတ်ကြစမ်း"</p> <p>ရန်ကျင်ရွမ်သည် အဆင့် နိမ့်သဖြင့် အထိခိုက်ဆုံး ဖြစ်နေကာ မျက်နှာမှာပင် ရှုံ့မဲ့နေတော့သည်။</p> <p>"ဖန်ချင်းယွမ် ကို သတ်ကြစမ်း"</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save