Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း - ၃၆၈</h2> <h2 style="text-align: center;">ဘာသာပြန် - Na Gar</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p>"အား"</p> <p>ယိုကျင့်ကျိီ သည် ပြင်းထန်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p>သူ၏ ကာကွယ်ရေး ဂန်းချီ များမှာ ရုတ်တရက် မြင့်တက်လာခဲ့သည်။</p> <p>နောက်ဆုံးတွင်တော့ ပုလွေသံ၏ တိုက်ခိုက်မှုကို အပြည့်အဝ ပိတ်ဆို့နိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ဂန်းချီများ ဖုံးလွှမ်းနေသည့် သူ၏ သံလက်သည်းမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသော သစ်ကိုင်းခြောက်ကြီးတစ်ခုအသွင် ပြောင်းလဲသွားပြီး ကောင်းကင်ယံမှနေ၍ နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်လည် ကျဆင်းလာခဲ့သည်။</p> <p>"ဗုန်း.."</p> <p>ပုလွေသံ၏အနိမ့်အမြင့်မှာ ပိုမို မြင့်မားလာခဲ့သည်။</p> <p>မမြင်ရသော စွမ်းအားတစ်ခု ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံသွားကြသည်။</p> <p>ထိုအသံသည် နက်နဲပုံရိပ်အဆင့် အခြေခံအဆင့်ရှိ သိုင်းသမားတစ်ဦး၏ အားကုန်သုံး တိုက်ခိုက်မှုကိုပင် လွင့်ထွက်သွားစေခဲ့သည်။</p> <p>"ငါ မယုံဘူး"</p> <p>ယိုကျင့်ကျိီသည် ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်ရင်း ဝှီးချဲပေါ်ရှိ အစိမ်းရောင်ဝတ်စုံဝတ် ပညာရှိကို ရူးသွပ်စွာ ဆက်တိုက် တိုက်ခိုက်တော့သည်။</p> <p>ဗိုလ်ချုပ်တွေ အပြင်းအထန် တိုက်ခိုက်နေကြစဉ်မှာပင်။</p> <p>နန်ရွှီ ၏ စစ်သည် တစ်သိန်းမှာတော့ အဆုံးမရှိသော ရှုပ်ထွေးမှုထဲသို့ အပြည့်အဝ ကျရောက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>မြူထုကြီး။</p> <p>ကောင်းကင်တစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းထားသော ထူထပ်လှသည့် မြူထုကြီး။</p> <p>ဤမြူထုသည် ကမ္ဘာကြီး၏ တစ်ဝက်ခန့်ကို ပိတ်ဆို့ထားသကဲ့သို့ ရှိနေသည်။</p> <p>နန်ရွှီ စစ်သည်များသည်။</p> <p>မြူထု ဖုံးလွှမ်းသွားသော နေရာတိုင်းတွင် အလောင်းများ ပြန့်ကျဲကျန်ရစ်ခဲ့သည်ကို သူတို့၏ မျက်စိဖြင့် တပ်အပ် မြင်တွေ့နေရသည်။</p> <p>သွေးမြူများနှင့် ရောယှက်နေသော မြူဖြူများ၊ သံချပ်ကာချင်း ထိခိုက်သံများနှင့် မြင်းခွာသံများ၊ မြူထဲတွင် ရိပ်ခနဲ မြင်တွေ့နေရသော အနက်ရောင်သံချပ်ကာများသည် သွေးချောင်းစီး တိုက်ပွဲတစ်ခု၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသော မြင်ကွင်းကို ဖန်တီးနေတော့သည်။ ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်နေရသူများမှာ ဝိညာဉ်များ လွင့်ထွက်မတတ် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေကြရသည်။</p> <p>မြူထဲတွင် ရန်သူ မည်မျှရှိသည်ကို ဘယ်သူမှ မသိကြပေ။</p> <p>မည်သည့် အဆင့်ရှိသူတွေလဲ ဆိုတာကိုလည်း မသိကြ။</p> <p>နန်ရွှီ စစ်သည်တွေ သိထားတာကတော့ သူတို့ ရန်သူကို လုံးဝ တားဆီးနိုင်စွမ်း မရှိခြင်းပင်။</p> <p>ဘယ်လောက်ပင် များပြားလှတဲ့ လူတွေ သွားတားတား၊ မြင်းတပ်ဖြစ်စေ ခြေလျင်တပ်ဖြစ်စေ၊ စစ်ဗျူဟာပြင်ထားသည်ဖြစ်စေ မပြင်ထားသည်ဖြစ်စေ အားလုံးမှာ သနားညှာတာမှုမရှိ ချေမှုန်းခံလိုက်ရပြီး အလောင်းပုံကြီးတွေသာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ လူတွေရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာတော့ ဒီမြူထုကြီးဟာ အရာအားလုံးကို ဝါးမျိုနေတဲ့ သတ္တဝါကြီးတစ်ကောင်လို ဖြစ်နေတော့သည်။ ဘယ်နေရာကိုပဲ သွားသွား၊ စစ်သည် ဘယ်လောက်ရှိရှိ အားလုံးကို အရှင်လတ်လတ် ဝါးမျိုသွားခဲ့သည်။</p> <p>ဤသို့သော အခြေအနေမျိုးတွင်။</p> <p>နန်ရွှီ စစ်သည်တွေရဲ့ စိတ်ထဲမှာ အတွေးတစ်ခုပဲ ကျန်တော့သည်။</p> <p>ထွက်ပြေးဖို့ပင်။</p> <p>"တောင့်ခံထားကြ"</p> <p>"အားလုံး တောင့်ခံထားကြစမ်း"</p> <p>...</p> <p>ဒု-ဗိုလ်ချုပ်အချို့မှာ အခြေအနေကို ထိန်းကျောင်းရန် ထွက်လာကြသည်။</p> <p>"မထိတ်လန့်ကြနဲ့"</p> <p>"အပြင်ဘက်မှာ စစ်ဗျူဟာပြင်ကြ"</p> <p>"သူတို့ကို ပိတ်ဆို့ထားလိုက်"</p> <p>"ငါတို့မှာ စစ်သည် တစ်သိန်း ရှိတာပဲ"</p> <p>...</p> <p>"ဗုန်း.."</p> <p>သို့သော်လည်း။</p> <p>ထိုဒု-ဗိုလ်ချုပ်များသည် စစ်သည်များစွာ၏ ကြားထဲမှာပင် လှံရှည်ဖြင့် ထိုးသတ်ခံလိုက်ရခြင်း သို့မဟုတ်။</p> <p>အခြေအနေကို လုံးဝ မထိန်းကျောင်းနိုင်ခြင်းတို့နှင့်သာ ကြုံတွေ့နေရသည်။</p> <p>ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒု-ဗိုလ်ချုပ်တစ်ဦးသည် အများဆုံး လူအနည်းငယ်ကိုသာ အမိန့်ပေးနိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။ ကျန်တဲ့သူတွေကတော့ သူတို့စကားကို နားထောင်ကြမှာ မဟုတ်ပေ။</p> <p>ချန်ဆန်းရှီ သည် သူ၏ အရှိန်အဝါကြည့်ရှု့ခြင်းကို အသုံးပြုကာ စစ်ဗိုလ်ချုပ်များကိုသာ ရွေးချယ် သတ်ဖြတ်နေသည်။</p> <p>"မင်းသား ဘယ်မှာလဲ"</p> <p>"ဗိုလ်ချုပ်တွေကော ဘယ်ရောက်ကုန်ပြီလဲ"</p> <p>"ငါတို့ အခု ဘာလုပ်ကြမလဲ"</p> <p>ခေါင်းဆောင် မရှိတော့တဲ့အခါ။</p> <p>လူတစ်သိန်းရှိတဲ့ တပ်မတော်ကြီးဟာ သဲပုံကြီး ပြိုကျသလို ဖြစ်သွားတော့သည်။</p> <p>သူတို့တွေ ဘယ်လို တုံ့ပြန်ရမလဲဆိုတာ မသိကြတော့ပေ။</p> <p>"ငါတို့ ရှုံးပြီ"</p> <p>"ငါတို့တပ် ရှုံးနိမ့်သွားပြီ"</p> <p>...</p> <p>ကောင်းကင်စစ်သည် စစ်ကြောင်းက ဘေးတိုက် ထိုးစစ်ဆင်လာတဲ့ အခါမှာတော့။</p> <p>နန်ရွှီ ရဲ့ ရှေ့တန်းတပ်တွေဖြစ်ခဲ့ပြီး အခုတော့ လက်ဝဲဘက်ကို ရွှေ့ထားခံရတဲ့ စစ်သည်တွေဟာ။</p> <p>ထိုအချိန်မှာပင်။</p> <p>အိမ်သာသွားရင်တောင် ဒိုင်းလွှားကို ကိုင်ထားခဲ့ရတဲ့ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အတိတ်ကို ပြန်လည် သတိရသွားကြသည်။</p> <p>ဟူလောင်တောင်ကြား တိုက်ပွဲ စတင်ကတည်းက ချန်ဆန်းရှီ သည် တစ်ယောက်တည်းဖြစ်စေ၊ အဖော်တစ်ယောက်နှင့်ဖြစ်စေ စစ်ကြောင်းထဲကို အကြိမ်ကြိမ် ဝင်ရောက်ကာ ဗိုလ်ချုပ်တွေကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သည်။ ရှေ့တန်းတပ်တွေမှာ တာဝန်ကျခဲ့တဲ့ စစ်သည်တွေဟာ အစကတည်းက ကြောက်လန့်နေခဲ့ကြပြီး မြို့ကို တိုက်ခိုက်ဖို့ဆိုတာ သူတို့အတွက် မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။</p> <p>ဒါကြောင့်လည်း စိတ်ဓာတ်တွေ မကျဆင်းအောင်လို့ သူတို့ကို နေရာတွေ ခဏခဏ ပြောင်းရွှေ့ထားခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>ဒါပေမဲ့ အခုချိန်မှာတော့...</p> <p>ဒီစစ်သည်တွေဟာ နေရာအနှံ့ ပျံ့နှံ့သွားပြီး ကြောက်ရွံ့ခြင်း ကပ်ရောဂါကို ဖြန့်ဝေပေးမယ့် မျိုးစေ့တွေ ဖြစ်လာကြတော့သည်။</p> <p>ချန်ဆန်းရှီ စီစဉ်ထားတဲ့ အဆင့်တိုင်းဟာ။</p> <p>တစ်ခုနဲ့တစ်ခု ဆက်စပ်နေတဲ့ ကွင်းဆက်တွေလိုပဲ အစွမ်းပြလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>"ချန်ဆန်းရှီ လာနေပြီ"</p> <p>"ထွက်ပြေးကြတော့"</p> <p>"ငါတို့ မနိုင်နိုင်ဘူး၊ ဒါက လုံးဝ မဖြစ်နိုင်တာ"</p> <p>"ဟိုလူနှစ်ယောက်က ဗိုလ်ချုပ်ဖုန် ကို သတ်ခဲ့တာလေ၊ လူသောင်းချီတောင် သူတို့ကို မဖမ်းနိုင်ခဲ့ဘူး"</p> <p>"အခု တပ်မတော်ကြီးနဲ့ တိုက်နေတာကို ငါတို့ ဘယ်လိုလုပ် နိုင်မှာလဲ"</p> <p>...</p> <p>ဒါကြောင့်လည်း။</p> <p>ဒီကျယ်ပြောလှတဲ့ ကွင်းပြင်ကြီးပေါ်မှာ။</p> <p>မကြုံစဖူး ထွက်ပြေးမှုကြီးကို ဘယ်သူမှ မတားဆီးနိုင်တော့ပေ။ သူတို့တွေဟာ လမ်းကြောင်းတောင် မခွဲခြားနိုင်တော့ဘဲ အရပ်မျက်နှာ အနှံ့အပြားကို ရူးသွပ်စွာ ထွက်ပြေးနေကြတော့သည်။ တောင့်ခံနေဆဲဖြစ်တဲ့ ဗိုလ်ချုပ်အချို့ပင်လျှင် ရှုပ်ထွေးမှုတွေကြားမှာ ကိုယ့်လူအချင်းချင်း ပြန်လည် သတ်ဖြတ်မိတာမျိုးနဲ့ ကြုံနေရသည်။</p> <p>တိုက်ပွဲအလယ်မှာ။</p> <p>ကိုယ့်လက်အောက်မှာရှိတဲ့ စစ်သည်အရေအတွက် များတာဟာ ကောင်းကွက်ရှိသလို ဆိုးကွက်လည်း ရှိသည်။</p> <p>လူနည်းရင် ပိုပြီး လျင်မြန်ဖြတ်လတ်သော်လည်း။</p> <p>လူများရင်တော့ ထိန်းကျောင်းရ ခက်ခဲလှသည်။</p> <p>စစ်သည်အရေအတွက်က အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ ရောက်သွားရင်တော့ စစ်သေနာပတိရဲ့ ကွပ်ကဲနိုင်စွမ်းအပေါ်မှာ အများကြီး မူတည်သွားပြီ ဖြစ်သည်။ တကယ်လို့ မွေးရာပါ စစ်ဗျူဟာ ပါရမီရှင်တစ်ယောက် မဟုတ်ရင်တော့ ဒီလောက်များပြားတဲ့ လူတွေကို အမိန့်ပေးဖို့ဆိုတာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်တဲ့ ကိစ္စပင်။</p> <p>အထူးသဖြင့် ဗိုလ်ချုပ်များစွာအတွက်။</p> <p>သူတို့ရဲ့ အရည်အချင်းက လူအနည်းငယ် သို့မဟုတ် သောင်းဂဏန်းလောက်ကိုပဲ အမိန့်ပေးနိုင်စွမ်း ရှိကြသည်။</p> <p>အရေအတွက် များတိုင်း ကောင်းတာ မဟုတ်သလို။</p> <p>လူတိုင်းကလည်း အများကြီးကို မထိန်းချုပ်နိုင်ကြပေ။</p> <p>ဒါ့အပြင် နန်ရွှီ တပ်မတော်ထဲမှာ ကျင့်သားမရသေးတဲ့ စစ်သည်သစ်တွေနဲ့ ချင်နိုင်ငံက စစ်သည် နှစ်သောင်းလည်း ပါဝင်နေတာကြောင့် အခြေအနေက ပိုပြီး ရှုပ်ထွေးနေတော့သည်။ နက်နဲပုံရိပ်အဆင့် ဗိုလ်ချုပ် သုံးဦးလည်း မရှိတော့တဲ့အခါမှာတော့ သူတို့ဟာ စနစ်တကျ မရှိတဲ့ လူအုပ်ကြီးတစ်ခုလိုသာ ဖြစ်နေတော့သည်။</p> <p>အခုချိန်မှာတော့။</p> <p>စစ်သေနာပတိချုပ်ကိုသာ သတ်ဖြတ်နိုင်မယ်ဆိုရင်။</p> <p>လူတစ်သိန်းရှိတဲ့ တပ်မတော်ကြီးဟာ အပြည့်အဝ ရှုံးနိမ့်သွားမှာ ဖြစ်သည်။</p> <p>"ရှာချုံ၊ ရှောင်ကျိန်း... မင်းတို့နှစ်ယောက် ဆက်ပြီး ထိုးစစ်ဆင်ကြ။ ဒါပေမဲ့ တည့်တည့်ကြီး မသွားနဲ့။ ဘေးတိုက် ဝင်လိုက်၊ ပြီးရင် နောက်တစ်ဖက်ကို ပြန်လှည့်လိုက်နဲ့ လုပ်ကြ"</p> <p>ချန်ဆန်းရှီ သည် ညွှန်ကြားချက်ပေးပြီးနောက် ဗဟိုစခန်းတဲရှိရာသို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်လိုက်သည်။</p> <p>ထိုအချိန်တွင်။</p> <p>အနက်ရောင်သံချပ်ကာစစ်သည်တော်များဟာ အခြေအနေအရပ်ရပ်ကြောင့် စစ်ပွဲရဲ့ အထွတ်အထိပ် ရူးသွပ်မှုထဲကို ရောက်ရှိနေကြပြီ ဖြစ်သည်။ သူတို့မျက်လုံးထဲမှာ ရန်သူကို သတ်ဖြတ်ဖို့ပဲ ရှိတော့သလို ဝိညာဉ်စွမ်းအားနဲ့ ကောင်းကင်ဘုံကျမ်းရဲ့ အကူအညီကြောင့်လည်း ထွက်ပြေးဖို့ပဲ စဉ်းစားနေတဲ့ ရန်သူတွေကို လူသူမရှိတဲ့ နယ်မြေထဲ ဝင်ရောက်သလိုမျိုး အလွယ်တကူ ချေမှုန်းနေကြတော့သည်။</p> <p>...</p> <p>ဗဟိုစခန်းတဲ။</p> <p>ပုလွေသံရဲ့ အကူအညီကြောင့်။</p> <p>တိန့်ဖုန်းတို့အဖွဲ့ဟာ ဝိုင်းရံမှုကြားမှာ အခုထိ တောင့်ခံထားနိုင်ဆဲ ဖြစ်သည်။</p> <p>ယိုကျင့်ကျိီ၏ အကြိမ်ကြိမ် တိုက်ခိုက်မှုများသည် ဖန်ချင်းယွမ် ကို အနည်းငယ်မျှပင် မထိခိုက်နိုင်ခဲ့ပေ။</p> <p>ထိုအစား ရှုံးနိမ့်ကြောင်း သတင်းတွေကသာ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ရောက်ရှိလာတော့သည်။</p> <p>"ဗိုလ်ချုပ်ကြီး"</p> <p>"အားလုံး ပြီးသွားပါပြီ"</p> <p>"ရှုပ်ထွေးကုန်ပြီ"</p> <p>"တကယ်လို့ အရှင် အခုချက်ချင်း ထွက်ပြီး တပ်ကို မထိန်းကျောင်းဘူးဆိုရင်... ကျွန်တော်တို့ရဲ့ လူတစ်သိန်းဟာ ဒီမှာတင် ပြိုလဲသွားပါလိမ့်မယ်"</p> <p>...</p> <p>"အသုံးမကျတဲ့ကောင်တွေ"</p> <p>တိန့်ဖုန်းနှင့် လက်ရည်တူ တိုက်ခိုက်နေရသော ဖန်ရှုကျိန်းက ဆဲဆိုလိုက်သည်။ "လူတစ်သိန်းရှိတာကို မဟာသွေးကြောအဆင့် တစ်ယောက်တည်းကို မနိုင်ဘူးလား။ ဟူလောင်တောင်ကြားထဲမှာလည်း စစ်သည် တစ်သောင်းကျော်ပဲ ရှိတာလေ။ မင်းတို့အားလုံး သူတို့ကို မတားနိုင်ကြဘူးလား"</p> <p>"မင်းသား"</p> <p>"ကောင်းကင်စစ်သည်တွေနဲ့ နတ်ဗိုလ်ချုပ်တွေပါ"</p> <p>ထိုဒု-ဗိုလ်ချုပ်က ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "သူတို့က ကောင်းကင်စစ်သည်တွေရဲ့ ပူးကပ်ခြင်းကို ခံထားရတာပါ"</p> <p>"သူတို့ ဘယ်လောက်ရှိလဲဆိုတာလည်း မသေချာဘူး။ ဒါပေမဲ့ တစ်သောင်းကျော်ထက်တော့ အများကြီး ပိုပါတယ်"</p> <p>...</p> <p>"ကောင်းကင်စစ်သည်တွေ ဟုတ်လား"</p> <p>ဖန်ရှုကျိန်း သဘောပေါက်သွားသည်။</p> <p>ဒါဟာ ကောင်းကင်ဘုံကျမ်းရဲ့ လက်ချက်ပဲ ဖြစ်ရမယ်။</p> <p>သူသည် တိုက်ပွဲကို ကိုယ်တိုင် သွားရောက် ထိန်းကျောင်းရန် ဓားကို သိမ်းလိုက်သော်လည်း ထွက်သွားလို့ မရပေ။ ဒဏ်ရာအချို့ ရထားတဲ့ တိန့်ဖုန်းဟာ ဝိုင်းရံမှုထဲကနေ ဖောက်ထွက်လာပြီး သူ့ဆီသို့ ထပ်မံ ထိုးစစ်ဆင်လာပြန်သည်။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save