Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း - ၃၆၉</h2> <h2 style="text-align: center;">ဘာသာပြန် - Na Gar</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>"ဗိုလ်ချုပ်ယို"</p> <p>ရန်ကျင်ရွမ်သည်လည်း ထပ်တူညီသော အခက်အခဲနှင့် ကြုံတွေ့နေရသည်။ "ဖန်ချင်းယွမ် ကို မသတ်နိုင်မှတော့ ချန်ဆန်းရှီ ကိုပဲ သွားသတ်ကြစို့။ သူ သေသွားတာနဲ့ ရန်သူ့တပ်မတော်က အလိုအလျောက် ပြိုလဲသွားလိမ့်မယ်"</p> <p>သူ မှားသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>အရင်ကတော့ ဖန်ချင်းယွမ် နှင့်အတူ ဗိုလ်ချုပ် သုံးဦး ရှိနေခြင်းက စိတ်အေးရမည့် အခြေအနေဟု သူ ထင်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း အမှန်တကယ်တော့ ချန်ဆန်းရှီ သည်သာ တကယ့် အမာခံ ဖြစ်နေခဲ့သည်။ သူက မဟာသွေးကြောအဆင့် မျှသာ ရှိနေခြင်းကပင် ရန်သူတွေကို အငိုက်မိသွားစေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>"ကောင်းပြီ"</p> <p>ယိုကျင့်ကျိီ သည် အစိမ်းရောင်ဝတ်စုံဝတ် ပညာရှိကို သတ်ရန် ကြိုးစားနေခြင်းကို ပြတ်ပြတ်သားသား စွန့်လွှတ်လိုက်သည်။</p> <p>သူ ခန့်မှန်းထားသလိုပင်။</p> <p>သူ ထိုလူကို မသတ်နိုင်ပေ။</p> <p>သို့သော် ထိုဒုက္ခိတသည်လည်း သူ့ကို မသတ်နိုင်ပါ။ ထိုပုလွေသံမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်ရန်အတွက်သာ ပို၍ ထိရောက်ပြီး အဆင့်နိမ့် သိုင်းသမားများအတွက် အန္တရာယ်ရှိသော်လည်း အဆင့်မြင့် သိုင်းပညာရှင်များအတွက်တော့ အားနည်းချက် အနည်းငယ် ရှိနေသေးသည်။</p> <p>"တောက်"</p> <p>ရန်သူ ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်ရင်း ဝမ်ကျိီက စိုးရိမ်တကြီး ပြောလိုက်သည်။ "စတုတ္ထအစ်ကို... ကျွန်တော်တို့ ဘာလုပ်ကြမလဲ"</p> <p>"သူတို့နောက်ကို လိုက်မယ်"</p> <p>ဖန်ချင်းယွမ်က ဆိုသည်။</p> <p>...</p> <p>"မထိတ်လန့်ကြနဲ့"</p> <p>ယိုကျင့်ကျိီသည် ရှုပ်ထွေးနေသော စစ်သည်များကြားတွင် အခြေအနေကို ပြန်လည် ထိန်းကျောင်းရန် ကြိုးစားသော်လည်း အချိန်နှောင်းသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ တပ်ဖွဲ့အသီးသီးမှာ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေကြပြီဖြစ်ရာ စစ်ဗိုလ်ချုပ်များက အမိန့်ပေးလိုလျှင်တောင် စစ်သည်များက လိုက်နာနိုင်စွမ်း မရှိကြတော့ပေ။</p> <p>ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူ၏ ပစ်မှတ်ကို သူ တွေ့ရှိသွားခဲ့သည်။</p> <p>နန်ရွှီ တပ်မတော်ကြီး၏ အလယ်တွင်။</p> <p>မြင်းဖြူတစ်စီးသည် ရန်သူ့စစ်ကြောင်းထဲသို့ တစ်ဦးတည်း ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်နေပြီး လက်တစ်ဖက်တွင် လှံရှည်၊ ကျန်လက်တစ်ဖက်တွင် ဓားကို ကိုင်ဆောင်ကာ မည်သူမျှ ယှဉ်နိုင်ခြင်း မရှိဘဲ ဖြစ်နေသည်။ အတိအကျ ပြောရလျှင် မည်သူမျှ သူ၏ လမ်းကို မပိတ်ဆို့ရဲကြခြင်း ဖြစ်သည်။ အားလုံးက ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် လမ်းဖယ်ပေးနေကြပြီး သူ၏ မျက်လုံးကိုပင် တည့်တည့် မကြည့်ရဲကြပေ။</p> <p>ရလဒ်အနေဖြင့် ရှုပ်ထွေးနေသော စစ်မြေပြင်အလယ်တွင် ကျယ်ပြန့်သော လမ်းကြောင်းကြီးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။</p> <p>"ချန်ဆန်းရှီ... အဲ့ဒီမှာ ရပ်လိုက်စမ်း"</p> <p>ယိုကျင့်ကျိီသည် သူ၏ မြင်းကို အရှိန်မြှင့်ကာ ထိပ်တိုက် လိုက်လံ ပိတ်ဆို့တော့သည်။</p> <p>သူ ထင်ထားတာနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ပင်။</p> <p>ချန်ဆန်းရှီ သည် ထွက်မပြေးသည့်အပြင် သူရှိရာသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးဝင်လာခဲ့သည်။ သူ၏ နောက်တွင်တော့ မိုင်ပေါင်းများစွာကို ဖုံးလွှမ်းထားပြီး သူ၏ ပုံရိပ်ကို ကွယ်ပျောက်စေသော မြူထုကြီး ပါရှိနေသည်။</p> <p>"ဒါ ဘယ်လို မှော်အတတ်လဲ"</p> <p>ယိုကျင့်ကျိီခေတ္တမျှ ထိတ်လန့်သွားရသည်။</p> <p>ပထမက ငွေရောင်ထင်းရှူးတောင်ကုန်းက ကောင်းကင်မိုးကြိုး။</p> <p>အခုတော့ ဘယ်ကမှန်းမသိ ပေါ်လာတဲ့ ထူးဆန်းလှတဲ့ မြူထုကြီး။</p> <p>တကယ်လို့ ကောင်းကင်ကျမ်းစာရဲ့ စစ်ဗျူဟာတွေက ဒီလောက်တောင် အစွမ်းထက်နေမယ်ဆိုရင် အရင်က မျက်ခုံးနီတပ်မတော် ဘယ်လိုကြောင့် ရှုံးနိမ့်ခဲ့ရသလဲ။</p> <p>လျန်ကျိနျန် ဆိုတဲ့လူကော ဘာလို့ လူတစ်ထောင် နှစ်ထောင်လောက်ရဲ့ လက်ချက်နဲ့ သေဆုံးခဲ့ရသလဲ။</p> <p>ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူသည် ဗိုလ်ချုပ်တစ်ဦးနှင့် နယ်စားကြီးတစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့ဖူးသလို စစ်ဗျူဟာပိုင်းမှာ သာမန်လောက်သာ ရှိသော်လည်း လောကဓံကို အကြိမ်ကြိမ် ဖြတ်သန်းလာခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ သူသည် စိတ်ကို ချက်ချင်း ပြန်လည် တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းလိုက်သည်။ မြူတွေ ဘယ်လောက် ထူထပ်နေပါစေ ဒါဟာ မြူတွေပဲ ဖြစ်ပြီး မျက်စိလှည့်တဲ့ အတတ်ပညာတစ်ခုသာ ဖြစ်လိမ့်မည်။</p> <p>တကယ်လို့သာ အမှန်တကယ် အစွမ်းထက်နေမယ်ဆိုရင်။</p> <p>သူ အခုချိန်မှာ သေနေလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>"ဒုန်း... ဒုန်း..."</p> <p>ယိုကျင့်ကျီသည် မြင်းခွာသံကို နားထောင်ပြီး ချန်ဆန်းရှီ သည် မြူကို အသုံးချကာ သူ့ကို အလစ်အငိုက် တိုက်ခိုက်နေခြင်း မဟုတ်ဘဲ အနီးအနားရှိ တခြားစစ်သည်တွေကို အရင် သတ်ဖြတ်နေခြင်း ဖြစ်ကြောင်း ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ဘာကြောင့်လဲ။</p> <p>"ဝုန်း.."</p> <p>သူသည် မြင်းခွာသံကြားရာ အရပ်သို့ သူ၏ သံလက်သည်းကို တိကျစွာ လွှဲယမ်းလိုက်သည်။</p> <p>လက်နက်ချင်း ထိခိုက်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>သူ ထိမှန်သွားပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>ယိုကျင့်ကျိီသည် အသံလာရာဆီသို့ ချက်ချင်း ပြေးသွားသော်လည်း ဘာမှ မရှိတော့ပေ။ သူ၏ ရှေ့တွင် သူ၏ စစ်သည်များ၏ အလောင်းများသာ ရှိနေပြီး မိုင်ပေါင်းများစွာ ဖုံးလွှမ်းနေသော မြူထုထဲတွင်တော့ သေမင်းတမျှ တိတ်ဆိတ်နေတော့သည်။</p> <p>သူ့အပြင် တခြား အသက်ရှင်သူ မရှိတော့ပေ။</p> <p>လူရှင်းနေတာလား။</p> <p>သက်သေ ဖျောက်နေတာလား။</p> <p>ဒီ ချန် ဆိုတဲ့လူ ဘာတွေ ကြံစည်နေတာလဲ။</p> <p>သူ့ရှေ့က မြူတွေထဲမှာ ရုတ်တရက် ခရမ်းရောင် အလင်းစက်လေးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ထိုအလင်းစက်သည် မြူတွေကို ဖြတ်ကျော်ကာ ၎င်း၏ အစစ်အမှန် ပုံသဏ္ဌာန်ကို ပြသလိုက်သည်။</p> <p>အဲ့ဒီဓား။</p> <p>ခရမ်းရောင် အရှိန်အဝါတွေ ထွက်ပေါ်နေတဲ့ ဓားလေးတစ်စင်း။ လက်ဝါးအရွယ်အစားသာ ရှိသော်လည်း အလွန် လက်ရာမြောက်လှကာ ဓားမျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ထူးဆန်းသော အလင်းတန်းများ စီးဆင်းနေပြီး ပုရွက်ဆိတ်လေးတွေလို သိပ်သည်းလှတဲ့ နတ်ဘုရား အမှတ်အသားတွေ ဖုံးလွှမ်းနေသည်။</p> <p>မသေမျိုး အတတ်ပညာ။</p> <p>မကြာခင်ကတင် ဖန်ချင်းယွမ် ရဲ့ ပုလွေကို သူ မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီးပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>ယိုကျင့်ကျိီသည် စိတ်ဓာတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အသင့်ပြင်ထားပြီး ဖြစ်ရာ အထူးပင် သတိထားလိုက်သည်။ သူသည် ဂန်းချီများ ပြည့်နှက်နေသော သူ၏ သံလက်သည်းဖြင့် ထိုခရမ်းရောင် ဓားငယ်လေးကို အားကုန် ရိုက်ချလိုက်သည်။</p> <p>"ဝုန်း.."</p> <p>ထိတွေ့လိုက်သည်နှင့်။</p> <p>ယိုကျင့်ကျိီသည် တားဆီး၍မရသော စွမ်းအားတစ်ခု သူ့ကို လာရောက် ရိုက်ခတ်သည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>ဓားငယ်လေးမှာ သေးငယ်သော်လည်း တောင်ကြီးတစ်တောင်လုံး၏ အလေးချိန်ကို ဆောင်ထားသကဲ့သို့ ရှိနေသည်။ နက်နဲပုံရိပ်အခြေခံအဆင့်ရှိသော သူသည်ပင် ထိုဒဏ်ကို မခံနိုင်ပေ။</p> <p>ထိုအခိုက်အတန့်တွင်။</p> <p>အရာအားလုံးမှာ နှေးကွေးသွားသလို ထင်ရသည်။</p> <p>ယိုကျင့်ကျိီ၏ သံလက်သည်းမှာ ပြင်းထန်သော ရိုက်ခတ်မှုကြောင့် လွင့်ထွက်သွားပြီး သူ ခေတ္တမျှ ထိန်းချုပ်၍ မရတော့ပေ။ ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် ခရမ်းရောင် ဓားငယ်လေးမှာ သူ၏ မျက်နှာရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။</p> <p>သူ၏ အဝတ်အစားများမှာ လေထဲတွင် လွင့်ပါးနေပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့မှ ကာကွယ်ရေး ဂန်းချီများ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာကာ အစိုင်အခဲတစ်ခုလို ဖောက်ထွင်းမြင်ရတဲ့ အကာအကွယ်တစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်သည်။</p> <p>"ဒုန်း.."</p> <p>ခရမ်းရောင် ဓားငယ်လေးသည် ဂန်းချီ အကာအကွယ်နှင့် ထိတွေ့မိသောအခါ ခေတ္တမျှ နှေးသွားသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင်တော့ ထိုအကာအကွယ်ကို အလွှာလိုက် ဖြတ်တောက်ကာ တားဆီး၍မရအောင်ပင် ရှေ့သို့ တိုးဝင်လာခဲ့သည်။ ထို့နောက်တွင်တော့ ဘာအတားအဆီးမှ မရှိဘဲ သူ၏ ဦးခေါင်းခွံကို ထိုးဖောက်သွားတော့သည်။</p> <p>အရာအားလုံးဟာ။</p> <p>မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပဲ ဖြစ်ပျက်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>"အင်..."</p> <p>ယိုကျင့်ကျိီသည် တောင့်တောင့်ကြီး ရပ်နေမိသည်။ သူ၏ စိတ်ထဲမှာ ဘာမှ မရှိတော့ဘဲ သူ ဘယ်သူလဲ၊ ဘယ်မှာလဲ ဆိုတာကိုပင် မသိတော့ပေ။ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ပင့်ကူအိမ်တစ်ခုလို နွေးထွေးတဲ့ သွေးစက်တွေ ပျံ့နှံ့သွားတော့မှသာ သူသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ အသက်မဲ့စွာ လဲကျသွားတော့သည်။</p> <p>"နက်နဲပုံရိပ်အဆင့် သိုင်းသမားတစ်ယောက်က တကယ်ပဲ ဇွဲကောင်းတာပဲ"</p> <p>ချန်ဆန်းရှီ သည် ထူထပ်လှသော မြူထုထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>သူ၏ ဓားချီမန္တန်မှာ နက်နဲပုံရိပ်အဆင့် အခြေခံအဆင့်ရှိ သိုင်းသမားတစ်ဦးကို သတ်ရန်အတွက် လက်လှမ်းမှီရုံမျှသာ ရှိနေသေးသည်။ တကယ်လို့သာ ပြီးပြည့်စုံခြင်းအဆင့်ဆိုလျှင်တော့ အသက်ရှင်နိုင်ခြေ ရှိနေပေလိမ့်မည်။</p> <p>အရင်က မဟာသွေးကြောအဆင့် သိုင်းသမားတွေကို ဘာဖြစ်မှန်းတောင် မသိလိုက်ဘဲ အရှင်လတ်လတ် သတ်ခဲ့တာမျိုးနဲ့တော့ မတူပေ။</p> <p>ကြည့်ရတာတော့။</p> <p>အဆင့်မြင့် သိုင်းပညာရှင်တွေဟာ ထင်ထားသလောက် အားနည်းကြတာ မဟုတ်ပေ။</p> <p>အနည်းဆုံးတော့ အဆင့်နိမ့် မသေမျိုး အတတ်ပညာတွေကို ပြန်လည် ခုခံနိုင်စွမ်း ရှိကြသည်။</p> <p>နက်နဲပုံရိပ်အဆင့် က ဒီလောက် တောင့်ခံနိုင်ရင်။</p> <p>စစ်နတ်ဘုရားအဆင့်တွေဆိုရင်တော့ ပိုပြီး ကြောက်စရာကောင်းမှာ သေချာသည်။</p> <p>ချန်ဆန်းရှီ သည် သူ၏ လှံရှည်ဖြင့် ဒဏ်ရာကို ဖျက်ဆီးလိုက်ပြီးနောက် ကျန်းယွဲ့ဓား ဖြင့် ခေါင်းကို ဖြတ်လိုက်သည်။ သူသည် ရှောင်ရှင်းကို ခေါ်ကာ အဝေးသို့ မရောက်ခင်မှာပင် စစ်သည် ရာပေါင်းများစွာနှင့် အဆင့်ဆင့်သော စစ်ဗိုလ်ချုပ်များ၏ လိုက်လံတိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံနေရသည့် သူ၏ စီနီယာ အစ်ကိုနှစ်ယောက်နှင့် ဆုံတွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save