Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း - ၃၇၀</h2> <h2 style="text-align: center;">ဘာသာပြန် - Na Gar</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>အစိမ်းရောင်ဝတ်စုံနဲ့ ပညာရှိက ဝှီးချဲပေါ်တွင် ထိုင်နေရင်း မျက်နှာမှာ သေလူတစ်ယောက်လို ဖြူဖျော့နေတော့သည်။ သူသည် နောက်ဘက်မှ လိုက်လာသော စစ်သည်များကို ခုခံရန် ပုလွေသံကိုသာ အားကိုးနေရသည်။</p> <p>"ဝုန်း.."</p> <p>နဂါးတစ်ကောင်အလား ပြေးဝင်လာသော လှံရှည်တစ်စင်း ရောက်ရှိလာပြီးနောက်မှာတော့ ကျန်ရှိနေတဲ့ ရန်သူ့အထူးတပ်ဖွဲ့ဝင်တွေဟာ အပြည့်အဝ ပြိုလဲသွားကြရသည်။</p> <p>"အခြေအနေကတော့ အဆုံးအဖြတ် ထွက်သွားပြီ"</p> <p>ချန်ဆန်းရှီ က ဆိုသည်"ညီအစ်ကိုတို့... သူတို့ကို အပြတ်ရှင်းလိုက်ကြစမ်း"</p> <p>ဗဟိုစခန်းတဲမှာတော့ အစအနတောင် ရှာမရတော့ဘဲ ပျက်စီးနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>ဝိုင်းရံမှုကြားမှာ တိန့်ဖုန်းသည်လည်း ဒဏ်ရာအနှံ့အပြား ရရှိထားပြီး သူ၏ သံချပ်ကာမှာ သွေးရောင်လွှမ်းနေခဲ့သည်။ သူ့ရှေ့တွင်တော့ စစ်သည် ထောင်ပေါင်းများစွာရဲ့ အကူအညီနဲ့ ဖန်ရှုကျိန်းဟာ တဖြည်းဖြည်း အသာစီး ရလာခဲ့သည်။</p> <p>ဒါပေမဲ့ ထိုအချိန်မှာပဲ ရင်းနှီးနေတဲ့ ခေါင်းပြတ်တစ်ခုဟာ သူ့ရှေ့ကို လိမ့်ကျလာခဲ့သည်။</p> <p>ယိုကျင့်ကျိီ။</p> <p>"ဒါ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ"</p> <p>ဖန်ရှုကျိန်း ထိတ်လန့်သွားရသည်။</p> <p>သူ့ကို ချန်ဆန်းရှီ ကို သတ်ဖို့ လွှတ်လိုက်တာ မဟုတ်ပါလား၊ ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး...</p> <p>ခုနကတင် ထူထပ်လှတဲ့ မြူတွေက အမြင်အာရုံကို ပိတ်ဆို့ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>ဒါဟာ ဖန်ချင်းယွမ် သုံးလိုက်တဲ့ နောက်ထပ် မသေမျိုး အတတ်ပညာတစ်ခုလား။</p> <p>ရှာဝမ်လုံသည်လည်း ထိုခေါင်းပြတ်ကို ကြည့်ကာ အံ့သြတုန်လှုပ်နေမိသည်။</p> <p>ထိုအချိန်တွင်။</p> <p>အနက်ရောင်သံချပ်ကာ စစ်သည်တော် သုံးထောင်။</p> <p>ပြင်းထန်လှတဲ့ တိုက်စစ်တွေအပြီးမှာတော့ သူတို့ဟာ ရှေ့တန်းတပ်နဲ့ ဗဟိုတပ်တွေကို အပြည့်အဝ ချေမှုန်းနိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သွေးမြူတွေနဲ့အတူ ဒီနေရာကို ရောက်ရှိလာခဲ့ကြပြီး သတ်ဖြတ်ခဲ့တဲ့ လူဦးရေက များပြားလွန်းလှသဖြင့် အစက ဖြူဖွေးနေတဲ့ မြူထုကြီးဟာ အခုတော့ ရဲရဲနီနေတဲ့ သွေးမြူထုကြီးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>ဒီသွေးမြူတွေထဲမှာတော့။</p> <p>သေမင်းတမျှ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ စစ်သည် သုံးထောင် ရှိနေသည်။</p> <p>တားဆီးလို့မရတဲ့ ထိုစစ်သည် သုံးထောင်ဟာ အသည်းအသန် ခုခံနေတဲ့ နန်ရွှီ ရဲ့ နောက်ဆုံး အထူးတပ်ဖွဲ့ဝင်တွေကို အပြတ်ရှင်းနေကြတော့သည်။</p> <p>အခြေအနေကတော့။</p> <p>ဖန်ရှုကျိန်းတို့အဖွဲ့က တိန့်ဖုန်းနဲ့ ရှာဝမ်လုံကို ဝိုင်းထားရာကနေ ရုတ်တရက် ပြောင်းပြန် ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>သူတို့ကိုယ်တိုင် သွေးမြူထုထဲမှာ ပိတ်မိသွားခဲ့ပြီး မကြောက်မရွံ့ ထိုးစစ်</p> <p>ဆင်လာတဲ့ အနက်ရောင်သံချပ်ကာစစ်သည်တော်တွေနဲ့ ရင်ဆိုင်လိုက်ရတဲ့အခါမှာတော့ တိန့်ဖုန်းဟာ ဟာကွက်တစ်ခုကို ရှာတွေ့သွားပြီး ဖန်ရှုကျိန်းကို ပြင်းထန်တဲ့ ဒဏ်ရာတစ်ခု ပြန်လည် ပေးနိုင်ခဲ့သည်။</p> <p>"ဒုန်း.."</p> <p>"နန်ရွှီ" စစ်အလံကြီးဟာ ကျယ်လောင်တဲ့ အသံနဲ့အတူ ပြိုလဲသွားတော့သည်။</p> <p>"လူတွေ လာကြဦး"</p> <p>ဖန်ရှုကျိန်းက အသည်းအသန် အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p>ဒါပေမဲ့ သူ ခေါ်ယူနိုင်မယ့် လက်အောက်ငယ်သား တစ်ယောက်မှ မရှိတော့ပေ။</p> <p>"စစ်ဗျူဟာမှူး... ငါ့ကို ကယ်ပါဦး စစ်ဗျူဟာမှူး"</p> <p>နောက်ဆုံးမှာတော့ သူသည် ရန်ကျင်ရွမ်ကိုသာ မျှော်လင့်ချက်ထားပြီး အကူအညီ တောင်းလိုက်ရတော့သည်။</p> <p>ရန်ကျင်ရွမ်ကို ကြည့်လိုက်တော့လည်း ဝိုင်းရံတိုက်ခိုက်မှုကို မခံနိုင်တော့ဘဲ ရှာဝမ်လုံနှင့် အပြန်အလှန် ဒဏ်ရာရရှိကာ ဒူးထောက်နေရပြီ ဖြစ်သည်။ သူ၏ မျက်နှာမှာ ပျက်ယွင်းနေပြီး စိတ်ဓာတ်တွေလည်း ပြိုလဲနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>"မင်းသား... ကျွန်တော်တို့ ရှုံးပြီ..."</p> <p>"ရှုံးပြီ ဟုတ်လား... ဒီအတိုင်းကြီးလား"</p> <p>ဖန်ရှုကျိန်း လုံးဝ နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေရသည်။ "ငါ့မှာ စစ်သည် တစ်သိန်း ရှိတာလေ။ ငါ့မှာ တစ်သိန်း ရှိတာကို။ ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ဒီလို ဖြစ်သွားရတာလဲ"</p> <p>"မင်းသား... မျက်စိဖွင့်ပြီး ကြည့်လိုက်ပါဦး"</p> <p>ရန်ကျင်ရွမ်က စိတ်ပျက်လက်ပျက် ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်တို့ရဲ့ တပ်ဖွဲ့တွေ အကုန်လုံး ပျက်စီးကုန်ပြီ..."</p> <p>ရှေ့တန်းကနေ စတင်ပြီး အကြီးအကျယ် ပြိုလဲသွားတဲ့အခါ။</p> <p>နောက်တန်းက စစ်သည်တွေဟာလည်း ဗဟိုစခန်းတဲက "နန်ရွှီ" အလံကြီး ပြိုလဲသွားတာနဲ့ သွေးမြူတွေကြား ဝါးမျိုခံလိုက်ရတာကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ အားလုံး ပြီးသွားပြီဟု ထင်မှတ်ကာ မြှားတစ်စင်းတောင် မပစ်တော့ဘဲ နောက်လှည့် ထွက်ပြေးကြတော့သည်။</p> <p>ဗဟိုစခန်းတဲက ဗိုလ်ချုပ် သုံးယောက်စလုံးလည်း အဖမ်းခံလိုက်ရပြီ။</p> <p>သူတို့တွေ။</p> <p>ဘာအတွက် ဆက်တိုက်ရတော့မှာလဲ။</p> <p>"အား"</p> <p>ဖန်ရှုကျိန်းသည် ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး တိန့်ဖုန်းနှင့် အပြင်းအထန် တိုက်ခိုက်ပြီးနောက် မခံမရပ်နိုင်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "စစ်ဗျူဟာမှူး... ငါတို့ ဘယ်နေရာမှာ မှားသွားခဲ့တာလဲ၊ ဘယ်နေရာမှာ မှားခဲ့တာလဲ"</p> <p>"ကျွန်တော်တို့ မှားသွားတာကတော့ ဝေခွဲမရဖြစ်မှုနဲ့ တွေဝေမှုတွေကြောင့်ပဲ"</p> <p>ရန်ကျင်ရွမ်သည် သူတို့၏ အတိတ်က လုပ်ရပ်တွေကို နောင်တရနေမိသည်။ "ကိုယ့်ရဲ့ အကျိုးအမြတ်ကိုပဲ တွက်ချက်မနေသင့်ဘူး။ အစကတည်းက ဟူလောင်တောင်ကြားကို အင်အားအပြည့်နဲ့ တိုက်ခဲ့ရင် အထိအခိုက် များရင်တောင် သိမ်းပိုက်နိုင်မှာ သေချာတယ်။ အခုတော့ ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ဒီလောက်အထိ အရှက်တကွဲ ရှုံးနိမ့်ခဲ့ရတာလဲ"</p> <p>ဝိုင်းရံထားတာတွေ ရပ်တန့်သွားသည်။</p> <p>အနက်ရောင်သံချပ်ကာစစ်သည်တော် သုံးထောင်ထဲက နှစ်ထောင်ကတော့ ကျန်ရှိနေတဲ့ ရန်သူတွေကို ဆက်လက် သတ်ဖြတ်နေကြသည်။</p> <p>ကျန်တဲ့ တစ်ထောင်ကတော့ ရန်သူနှစ်ယောက် အင်အားကုန်ခမ်းသွားအောင် အနီးကပ် ဝိုင်းရံထားလိုက်ကြသည်။</p> <p>"ငါ နားမလည်တာ တစ်ခုရှိတယ်"</p> <p>ရန်ကျင်ရွမ်သည် သွေးတစ်လုပ် အန်ထုတ်လိုက်ပြီး မြင်းဖြူတစ်စီးနဲ့ ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်လာတဲ့ လူငယ်ဗိုလ်ချုပ်ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ "ဟူလောင်တောင်ကြားထဲမှာ တကယ်တမ်း စစ်သည် ဘယ်လောက် ရှိတာလဲ။ နှစ်သောင်းလား၊ ဒါမှမဟုတ် သုံးသောင်းလား"</p> <p>"သုံးထောင်ပဲ"</p> <p>အခြေအနေက အဆုံးအဖြတ် ထွက်သွားပြီဖြစ်ရာ ချန်ဆန်းရှီ လိမ်ပြောနေဖို့ မလိုတော့ပေ။ "စစ်သည် သုံးထောင်နဲ့ နက်နဲပုံရိပ်အဆင့် နှစ်ယောက်ပဲ"</p> <p>"ဘာ"</p> <p>"ဝေါ့.."</p> <p>ဒါကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါမှာတော့ ပြင်းထန်တဲ့ ဒဏ်ရာရထားတဲ့ ရန်ကျင်ရွမ်ဟာ ရူးသွပ်မတတ် ဖြစ်သွားပြီး သွေးတွေ ထပ်အန်လိုက်ပြန်သည်။ အတော်ကြာမှ သူသည် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လှောင်ပြောင်သလိုမျိုး ရယ်မောလိုက်တော့သည်။ "ငါ... ရန်ကျင်ရွမ် ဆိုတဲ့လူက စစ်သည် တစ်သိန်းကို ကွပ်ကဲပြီး နောက်ဆုံးမှာတော့ လူသုံးထောင်တည်းနဲ့ ရှုံးနိမ့်ခဲ့ရတာလား"</p> <p>ဒါကို ပြန်စဉ်းစားလိုက်ရင် တခြားကမ္ဘာတစ်ခုကို ရောက်နေသလိုမျိုး ခံစားရသည်။</p> <p>သူ နောက်ဆုံးတော့ သဘောပေါက်သွားခဲ့ပြီ။</p> <p>သူ့ရဲ့ စစ်သည် တစ်သိန်းကဟူလောင်တောင်ကြားကို ရောက်လာကတည်းက၊ ဒါမှမဟုတ် ချန်ဆန်းရှီရဲ့ ပထမဆုံးမြှားက ကင်းလှည့်စစ်သည်ကို မှန်ကတည်းက ဒါဟာ ရှုံးနိမ့်ဖို့ ကံပါလာခဲ့တာ ဖြစ်သည်။</p> <p>သူတို့ နောက်ပိုင်း လုပ်ဆောင်ခဲ့တဲ့ အရာအားလုံးဟာ။</p> <p>ချန်ဆန်းရှီရဲ့ လက်ခုပ်ထဲက ရေလိုပဲ ဖြစ်နေခဲ့သည်။</p> <p>တစ်နည်းအားဖြင့် ပြောရရင် ဒါတွေဟာ သေသေချာချာ ခင်းကျင်းထားတဲ့ ထောင်ချောက်တွေ ဖြစ်ပြီး သူတို့ကတော့ တစ်ခုပြီးတစ်ခု တွေဝေမှုမရှိဘဲ ခုန်ဆင်းခဲ့ကြခြင်းပင်။</p> <p>အနက်ရောင်သံချပ်ကာစစ်သည်တော် သုံးထောင်။</p> <p>မဟာသွေးကြောအဆင့် တစ်ယောက်။</p> <p>လူတစ်သိန်းရှိတဲ့ တပ်မတော်ကြီးကို ချေမှုန်းလိုက်ပြီ။</p> <p>ရန်ကျင်ရွမ်က ကောင်းကင်ကို ကြည့်ကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "ငါ့မှာ ဒီလောကမှာ အသက်ရှင်နေဖို့ ဘာမျက်နှာ ရှိတော့မှာလဲ..."</p> <p>"ဖြောင်း.."</p> <p>"မင်းကို အသက်ရှင်ခွင့်ပေးဖို့ ငါ လုံးဝ စိတ်မကူးထားဘူး"</p> <p>တိန့်ဖုန်း၏ ဓားချက် ကျရောက်လာပြီး ခေါင်းတစ်ခု မြေပြင်ပေါ် လိမ့်ကျသွားတော့သည်။</p> <p>"ဖန်ရှုကျိန်း"</p> <p>ချန်ဆန်းရှီ က သူ၏ လှံရှည်ဖြင့် ချိန်ရွယ်လိုက်ရင်း ပြတ်သားစွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "မင်းတစ်ယောက်ပဲ ကျန်တော့တယ်၊ ဒါတောင် မသေချင်သေးဘူးလား..."</p> <p>"ဗုန်း.."</p> <p>သို့သော်လည်း။</p> <p>သူ စကားမဆုံးခင်မှာပင်။</p> <p>ခုနကတင် မာန်တင်းနေခဲ့တဲ့ ဖန်ရှုကျိန်းဟာ အားလုံးရဲ့ ရှေ့မှာတင် ရုတ်တရက် ဒူးထောက်ချလိုက်သည်။ ကမ္ဘာကြီး ပြောင်းပြန် ဖြစ်သွားသလိုမျိုး ဘာသတိပေးချက်မှမရှိဘဲ သူက ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်တော့သည်။ "ဗိုလ်ချုပ်ကြီးချန်... ကျွန်တော့်အသက်ကို ချမ်းသာပေးပါ။ ကျွန်တော်က</p> <p>နန်ရွှီ ရဲ့ မင်းသားထဲက တစ်ပါးပါ၊ နန်းတွင်းမှာလည်း အဆက်အသွယ်တွေ အများကြီး ရှိပါတယ်။ ကျွန်တော့်ကို ချမ်းသာပေးမယ်ဆိုရင် ကျွန်တော် သေချာပေါက် ပြန်ပေးဆပ်ပါ့မယ်"</p> <p>"မင်း ကလား"</p> <p>ချန်ဆန်းရှီ က သူ့ကို ငုံ့ကြည့်ကာ အေးစက်စွာ မေးလိုက်သည်။ "ဖန်ရှုကျိန်း... ငါတို့ ဒါရှန် က ပြည်နယ် သုံးခုကို ပြန်သိမ်းဖို့ ချင်နိုင်ငံနဲ့ စစ်ဖြစ်နေတာ။ နန်ရွှီ နဲ့ ဘာဆိုင်လို့ မင်းက စစ်သည် တစ်သိန်းအထိ သုံးပြီး နိုင်ငံရဲ့ အင်အားနဲ့ ငါတို့ဆီကို လာတိုက်ခိုက်ရတာလဲ"</p> <p>ဖန်ရှုကျိန်းက မြေပြင်မှာ ဒူးထောက်နေရင်း အားလုံးကို မှင်တက်သွားစေမယ့် စကားတစ်ခွန်းကို ပြောလိုက်သည်။ အားလုံးက ဘာလုပ်ရမှန်း မသိတော့ဘဲ သတ်ပစ်ချင်တဲ့ စိတ်တွေတောင် ပျောက်ကွယ်သွားရသည်။</p> <p>ဒဏ်ရာတွေ ပြင်းထန်နေပေမဲ့ သူ၏ အသံကတော့ ကျယ်လောင်နေဆဲ ဖြစ်သည်။</p> <p>"အခု မလာခဲ့ရင် နောက်ပိုင်းမှာ ပြဿနာက ပိုပြီး ကြီးထွားလာမှာ မဟုတ်ဘူးလား"</p> <p>...</p> <p>ချန်ဆန်းရှီ ခေတ္တမျှ မှင်တက်သွားရသည်။</p> <p>ဖန်ရှုကျိန်းက ဆက်ပြောသည်။ "ဗိုလ်ချုပ်ကြီးချန် က နှစ်ပေါင်း တစ်ထောင်မှာ တစ်ယောက် ပေါ်ထွန်းတဲ့ ပါရမီရှင်ပဲ၊ စစ်ဗျူဟာပိုင်းမှာလည်း စစ်နတ်ဘုရား တစ်ယောက်လိုပဲ။ ဒါကြောင့် နောင်တစ်ချိန်မှာ နန်ရွှီ နဲ့ ထိပ်တိုက်တွေ့ဖို့က ရှောင်လွှဲလို့ မရဘူး။ တကယ်လို့ အဲ့ဒီလိုသာ ဖြစ်လာရင် ဗိုလ်ချုပ်ကြီးချန် အနေနဲ့ ကျွန်တော့်ကို ဖမ်းဖို့ နိုင်ငံတွေကို ဖြတ်ကျော်ပြီး မိုင်ပေါင်း ထောင်ချီ ချီတက်နေရဦးမယ်။ အခု ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင် လာအပ်တာက ဗိုလ်ချုပ်ကြီးအတွက် အများကြီး အလုပ်သက်သာသွားတာ မဟုတ်ဘူးလား"</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save