Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း - ၃၇၃</h2> <h2 style="text-align: center;">ဘာသာပြန် - Na Gar</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>"စိတ်နောက်သွားတာလား"</p> <p>မုန်ချူကျိီကတော့ လုံးဝ မယုံကြည်နိုင်ပေ။</p> <p>"ကျန်းအို... မင်း အိပ်ဆေးသောက်ပြီး ကောင်းကောင်း အိပ်လိုက်ပါဦး။ ငါတို့ ဆုတ်ခွာပြီးမှ အနားယူတော့"</p> <p>"စစ်သေနာပတိချုပ်"</p> <p>ကျန်းထောင်မင်က စာကို လက်ညှိုးထိုးပြရင်း "ကျွန်တော် လျှောက်နေတာတွေက အမှန်တွေပါ" ဟု အတင်းအကျပ် ပြောဆိုတော့သည်။</p> <p>"အမှန် ဟုတ်လား"</p> <p>မုန်ချူကျိီက မိမိပါးကို မိမိ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်လိုက်သည်။ "လူသုံးထောင်က တစ်သိန်းကို ရင်ဆိုင်တာလေ။ ချေမှုန်းမခံရတာတင် မကဘူး၊ ရန်သူကိုပါ အပြတ်အသတ် နိုင်ခဲ့တယ်ဆိုတာ ဘယ်လိုမှ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ လုံးဝကို မဖြစ်နိုင်တာ"</p> <p>"စစ်သေနာပတိချုပ်... ကိုယ်တိုင်ပဲ ကြည့်လိုက်ပါတော့"</p> <p>ကျန်းထောင်မင်က တိုက်ပွဲအစီရင်ခံစာကို သူ့လက်ထဲ ထည့်ပေးလိုက်သည်။ "ရန်သူ နှစ်သောင်းကို သတ်နိုင်ခဲ့တယ်၊ လေးသောင်းကို ဖမ်းမိတယ်။ ယိုကျင့်ကျိီနဲ့ ရန်ကျင်ရွမ် တို့ တိုက်ပွဲမှာ သေဆုံးသွားသလို ဖန်ရှုကျိန်း နဲ့ ဖန်ကျိုရှောင် တို့ကိုလည်း အရှင်ဖမ်းမိထားတာ။ ဖန်ကျိုရှောင် ဆိုရင် နှစ်ကြိမ်တောင် အရှင်ဖမ်းခံရတာဗျ"</p> <p>"ဒါ... ဒါ တကယ်ပဲလား"</p> <p>မုန်ချူကျိီသည် စာရွက်ပေါ်က စာလုံးတွေကို စိုက်ကြည့်နေသော်လည်း အတော်ကြာသည်အထိ လက်မခံနိုင်သေးပေ။ "ငါများ အမြင်မှားနေတာလား။</p> <p>"ဒါမှမဟုတ် ဒါဟာ ငါတို့ကို ဆွဲဆောင်ဖို့ နန်ရွှီ ရဲ့ အကွက်ဆင်မှုလား။"</p> <p>"ဟူလောင်တောင်ကြားကို သိမ်းပြီးတဲ့နောက် ဟိုင်တုန်ချင်ကို အရှင်ဖမ်းပြီး သတင်းအမှားတွေ ပို့ခိုင်းတာလား။ ငါတို့ ယုံလဲ့ခရိုင်မှာ ဆက်နေအောင် လုပ်ပြီး တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဝိုင်းတိုက်ဖို့ ကြံစည်နေတာလား။"</p> <p>"ဟုတ်တယ်... အဲ့ဒီလိုပဲ ဖြစ်ရမယ်"</p> <p>"စစ်သေနာပတိချုပ်... အဲ့ဒီလို ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ"</p> <p>ကျန်းထောင်မင်က "တကယ်လို့ ဟိုင်တုန်ချင်သာ အဖမ်းခံရရင် ပြန်ရောက်တဲ့အခါ သတိပေးတဲ့အနေနဲ့ အသံတွေ အသည်းအသန် အော်လိမ့်မှာပေါ့"</p> <p>"သူတို့က ငှက်ကို ဆေးကျွေးထားတာ ဖြစ်မှာပေါ့"</p> <p>မုန်ချူကျိီကတော့ ဒီလို မယုံနိုင်စရာ ကိစ္စမျိုးကို လုံးဝ လက်မခံဘဲ ငြင်းဆန်နေဆဲ ဖြစ်သည်။</p> <p>ဒီလောကမှာ ဒီလောက်အထိ ထူးဆန်းတာမျိုး ရှိနိုင်ပါ့မလား။</p> <p>အစီရင်ခံစာ ထပ်မံ ရောက်ရှိလာသည်အထိပင်။</p> <p>"အစီရင်ခံစာ ရောက်ပါပြီ"</p> <p>"စစ်သေနာပတိချုပ်"</p> <p>"ဗိုလ်ချုပ်ကြီးချန် တို့ အဖွဲ့ ဟူလောင်တောင်ကြားကနေ ထွက်ခွာလာပြီး ကျွန်တော်တို့ကို ကူညီဖို့ ယုံလဲ့ခရိုင်ကို လာနေပါပြီ။ ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင် မြင်ခဲ့တာပါ"</p> <p>"ဝုန်း.."</p> <p>မုန်ချူကျိီသည် အရှိတရားကို လက်ခံရန် ခက်ခဲနေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူ၏ နားထဲတွင် အသံတွေ မြည်ဟည်းနေပြီး နှလုံးခုန်သံတွေ မြန်လာခဲ့သည်။ အောင်ပွဲကြီး ရလိုက်တာထက် အရေးနိမ့်သွားသလိုမျိုးပင် ခံစားနေရသည်။</p> <p>အချိန်အတော်ကြာမှ သူသည် စိတ်ကို ပြန်လည် ထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့သည်။ "မြန်မြန်... ဒီသတင်းကို ယုံလဲ့ခရိုင်ထဲက လူတွေကို သွားပြောလိုက်။ ထွက်ပြီး လက်နက်ချဖို့ ပြော။ တကယ်လို့ မလိုက်နာရင်တော့ မြို့ကို ဝိုင်းထားပြီး ဘာမှ မလုပ်ဘဲ စောင့်နေမယ်။ သူတို့ ရိက္ခာ ဘယ်လောက်အထိ ခံမလဲဆိုတာ ငါ ကြည့်ချင်သေးတယ်"</p> <p>ဟူလောင်တောင်ကြားက စိတ်ချရပြီဖြစ်ရာ နောက်ကြောင်းအတွက် ပူစရာ မလိုတော့ပေ။</p> <p>သူတို့သည် မြို့ကို ဝိုင်းထားပြီး အစာဖြတ်သည့် ဗျူဟာကို ဆက်လက် သုံးစွဲနိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>...</p> <p>ယုံလဲ့ခရိုင်။</p> <p>"မယုံနိုင်စရာပဲ"</p> <p>လီဂုန်းသည် အခန်းထဲတွင် ခေါက်တုံ့ခေါက်ပြန် လျှောက်နေသည်။</p> <p>"ငါက အခွင့်အရေးတွေ အများကြီး ပေးထားတာကို ဖန်ရှုကျိန်း တို့က ဘာလို့ အခုထိ လှုပ်ရှားမှု မရှိသေးတာလဲ"</p> <p>"အချိန်အရဆိုရင် ဖန်ချင်းယွမ် ရဲ့ ခေါင်းဟာ မြို့ရိုးပေါ်မှာ ချိတ်ထားရမှာလေ။"</p> <p>"အထူးသဖြင့် အဲ့ဒီ တိန့်ဖုန်း။ သူ့ကိုတော့ အပိုင်းပိုင်း ခုတ်ထစ်ပစ်ရမယ်"</p> <p>...</p> <p>"အစီရင်ခံစာ ရောက်ပါပြီ"</p> <p>"မင်းသား"</p> <p>"မကောင်းတော့ဘူးဗျ။ မြို့ပြင်က ဒါရှန် တပ်တွေက နန်ရွှီ ရဲ့ လူတစ်သိန်းတပ်မတော်ကြီး ချေမှုန်းခံလိုက်ရပြီလို့ အော်ဟစ်နေကြတယ်။ မြို့ထဲကလူတွေ ထွက်ပြီး လက်နက်မချရင် မြို့သိမ်းတဲ့အခါ တစ်ယောက်မှ အသက်ချမ်းသာပေးမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ပြောနေကြတယ်"</p> <p>"ဟာသပဲ"</p> <p>လီဂုန်းက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ "မုန်ချူကျိီဆိုတဲ့ အရှက်မရှိတဲ့ လူက ငါ့ကြောင့် စိတ်နောက်သွားပြီ ထင်တယ်။ အခုတော့ အိမ်မက်ယောင်နေတာတွေကို လျှောက်ပြောနေပြီ"</p> <p>"ကျိ.."</p> <p>သူ စကားမဆုံးခင်မှာပင်။</p> <p>လင်းယုန်နက်တစ်ကောင် ပျံသန်းဝင်ရောက်လာသည်။</p> <p>"မင်းသား"</p> <p>လျိုဟွမ်ရုံက"ဒါက နန်းတွင်းက လာတဲ့စာပဲ။ ဟူလောင်တောင်ကြားက သတင်း ဖြစ်ရမယ်"</p> <p>"အင်း"</p> <p>လီကုန်းသည် တည်ငြိမ်စွာဖြင့် လျှို့ဝှက်စာကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ သို့သော်လည်း မကြာခင်မှာပင် သူ၏ နားထင်က အကြောတွေဟာ အသက်ဝင်လာသလိုမျိုး တဒိတ်ဒိတ် ခုန်လာခဲ့ပြီး စာရွက်ကို ကိုင်ထားတဲ့ လက်တွေဟာလည်း ထိန်းမရအောင် တုန်ရီလာတော့သည်။</p> <p>"မင်းသား... ကောက်ကျစ်တဲ့ နန်ရွှီ က ဈေးဆစ်နေတုန်းပဲလား"</p> <p>အခြေအနေ မဟန်တာကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် လျိုဟွမ်ရုံက အနားသို့ တိုးသွားလိုက်သည်။</p> <p>ထို့နောက်တွင်တော့ စာထဲက အကြောင်းအရာတွေကို မြင်လိုက်ရတော့သည်။</p> <p>နန်ရွှီ တပ်မတော်ကြီး အပြတ်အသတ် ရှုံးနိမ့်သွားပြီ။ မင်းသားရဲ့ သတင်းကလည်း အစအန မရတော့ဘဲ အသက်ရှင်လား၊ သေလားဆိုတာတောင် မသိရတော့ပေ။</p> <p>"လူတစ်သိန်း"</p> <p>လီဂုန်းသည် စိတ်ပျက်လက်ပျက် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "လူတစ်သိန်း။ အဲ့ဒါ လူတစ်သိန်းတောင် ရှိတာလေ။</p> <p>"မင်း သိလား"</p> <p>"လူတစ်သိန်းက နေ့တိုင်း စားဖို့ ရိက္ခာ ဘယ်လောက် လိုလဲဆိုတာ။"</p> <p>"လူတစ်သိန်းရဲ့ လက်နက်တွေအတွက် သံရည် ဘယ်လောက် လိုလဲဆိုတာ။"</p> <p>"လူတစ်သိန်းရဲ့ သံချပ်ကာတွေကို လုပ်ဖို့ အချိန် ဘယ်လောက် ပေးခဲ့ရလဲဆိုတာ။"</p> <p>"ပြီးတော့ နက်နဲပုံရိပ်အဆင့် ဗိုလ်ချုပ် လေးယောက်။ လေးယောက်တောင် ရှိတာ။"</p> <p>"သူတို့တွေက ဝက်တွေပဲ ဖြစ်နေဦးတော့၊ အခုချိန်မှာ ဟူလောင်တောင်ကြားကို သိမ်းပိုက်ထားနိုင်ရမှာလေ။ ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ဒီလိုတွေ ဖြစ်ကုန်ရတာလဲ။ အဓိပ္ပာယ် မရှိလိုက်တာ"</p> <p>"မင်းသား... အခု ကျွန်တော်တို့ ဘာလုပ်ကြမလဲ"</p> <p>လျိုဟွမ်ရုံသည်လည်း ဘာလုပ်ရမှန်း မသိတော့ပေ။</p> <p>"နန်ရွှီ ရဲ့ လူတစ်သိန်း ဒီအတိုင်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီ။ အစိမ်းရောင်တောင်တန်းက တိုက်ပွဲကလည်း အခုထိ မထိုးဖောက်နိုင်သေးဘူး။ အဆိုးဆုံးကတော့ မြို့ထဲမှာ ရိက္ခာ မကျန်တော့ဘူး။ ဒီအတိုင်း ဆက်သွားရင်တော့ ငါတို့ တကယ်ပဲ အန္တရာယ် ရှိလာလိမ့်မယ်"</p> <p>"အန္တရာယ် ဟုတ်လား။ မဟုတ်ဘူး၊ ငါ ဒီအတိုင်းပဲ ဆက်ပြီး တောင့်ခံထားမယ်"</p> <p>လီဂုန်းသည် စာရွက်ကို လက်ထဲမှာ ခြေမွပစ်လိုက်ပြီး သူ၏ အသံမှာလည်း ဒီရေတက်သလို ကျယ်လောင်နေတော့သည်။ "ချန်ဆန်းရှီ ရဲ့ မြင်းတပ် သုံးထောင်က နန်ရွှီ ရဲ့ လူတစ်သိန်းကို ဖြိုခွင်းနိုင်ရင်၊ ငါ့ရဲ့ အထူးတပ်ဖွဲ့ လေးသောင်းက လူတစ်သိန်းကို ခုခံပြီး မြို့ကို မကာကွယ်နိုင်ရမှာလား။"</p> <p>"ဆက်ပြီး ခုခံဖို့ အမိန့်ပေးလိုက်။"</p> <p>"ရိက္ခာ ကုန်ရင် မြင်းတွေကို စားမယ်။ မြို့ရိုးအတွက် ကျောက်တုံးနဲ့ သစ်သား ကုန်ရင် အိမ်တွေကို ဖျက်ပြီး သုံးမယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဆက်ပြီး ခုခံနေရမယ်"</p> <p>သူ၏ စိတ်ထဲတွင်တော့ ဒေါသတွေကို မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ပေ။</p> <p>ယုံလဲ့ခရိုင် မြို့။</p> <p>မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် နောက်ထပ် လဝက်ခန့် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>"မင်းသား"</p> <p>"မကောင်းတော့ဘူးဗျ"</p> <p>"အခု ဘာဖြစ်ပြန်တာလဲ"</p> <p>"ချန်ဆန်းရှီ ရဲ့ တပ်တွေ ရောက်လာပါပြီ"</p> <p>"မကြောက်နဲ့"</p> <p>လီဂုန်းသည် နေ့တိုင်း ဆဲဆိုနေရသဖြင့် မင်းသားတစ်ပါး၏ အရှိန်အဝါတွေလည်း မရှိတော့ပေ။ "သူ့ရဲ့ လူသုံးထောင် ရောက်လာတာပဲ၊ ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ"</p> <p>"မင်းသား... လူသုံးထောင် မဟုတ်ဘူးဗျ"</p> <p>လျိုဟွမ်ရုံက တည်ကြည်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "ချန်ဆန်းရှီ က စစ်သည် လေးသောင်း ခေါ်လာတာ"</p> <p>"လေးသောင်း ဟုတ်လား။ အဓိပ္ပာယ် မရှိတာ"</p> <p>လီကုန်းက ဆဲလိုက်သည်။ "သူက လေးသောင်းကို ဘယ်က ရမှာလဲ"</p> <p>"နန်ရွှီ ကလူတွေပဲ။ အကုန်လုံး နန်ရွှီ ကလူတွေ"</p> <p>လျိုဟွမ်ရုံသည်လည်း ဒေါသထွက်နေမိသည်။ "အရှက်မရှိတဲ့ ဖန်ရှုကျိန်း က သူ့အသက်ရှင်ဖို့အတွက် အိမ်ရှေ့စံ တစ်ယောက် ဖြစ်နေတာတောင် ဒါရှန် ဆီမှာ လက်နက်ချလိုက်တယ်။ ပြီးတော့ ကျန်နေတဲ့ လူသောင်းချီကို ဒါရှန် စစ်သည်တွေအတွက် အကာအကွယ်အဖြစ် သုံးဖို့ ခေါ်လာတာ။ အခု မြို့ပြင်မှာ အင်အား တစ်သိန်းခွဲလောက် ရှိနေပြီ မင်းသား။"</p> <p>"မင်းသား။"</p> <p>"ကျွန်တော်တို့ တကယ်ပဲ ထပ်ပြီး မတောင့်ခံနိုင်တော့ဘူး။"</p> <p>"ကျွန်တော်တို့မှာ နှစ်ရက်စာ ရိက္ခာပဲ ကျန်တော့တယ်။"</p> <p>"ပြီးတော့ ဧကရီဆီကလည်း ဘာသတင်းမှ မလာသေးဘူး"</p> <p>"သူတို့တွေ အကုန် သေသင့်တယ်၊ အကုန်လုံး သေကုန်သင့်တာ"</p> <p>လီဂုန်းမှာတော့ အကူအညီမဲ့စွာဖြင့် အော်ဟစ်နေရုံမှတစ်ပါး ဘာမှ မလုပ်နိုင်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save