Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၆၁၀)</h2> <h2 style="text-align: center;">တောက်ပရွှန်းလဲ့နေသော ချန်ဇီယွင်</h2> <h2 style="text-align: center;">ယောက်ျားများကို မြူဆွယ်တတ်သည့် မိစ္ဆာမ(၃)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>“ဒါက...”</p> <p> </p> <p>ဤစကားကို ကြားသောအခါ ယန်ချန်ယွမ်မှာ လူသေမျက်နှာကဲ့သို့ ဖြူလျော်သွားပြီး လက်များ တုန်ယင်နေရှာသည်။ သူ အလွန် နောင်တရနေမိသည်။ အကယ်၍ သူသာ အရင်က ကျင့်ကြံမှုကို ကြိုးစားအားထုတ်ခဲ့ပါက ယခုကဲ့သို့ အကူအညီမဲ့နေမည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>မိမိ၏ မိသားစုတစ်ခုလုံးအား မိစ္ဆာသားရဲများ သတ်ဖြတ်နေသည်ကို ဒီအတိုင်း ကြည့်နေရမည် မဟုတ်ပေ။ သို့သော် ယခုအချိန်တွင်မူ ဘာပြောပြော နောက်ကျသွားခဲ့လေပြီ။</p> <p> </p> <p>ဝုန်း... ဝုန်း... ဝုန်း...။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်မှာပင် ကျွန်း၏အပြင်ဘက်မှ ကြီးမားသော မြည်ဟည်းသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ပင်လယ်ထဲမှ မရေမတွက်နိုင်သော မိစ္ဆာသားရဲများသည် ယန်မိသားစုကျွန်း၏ ဒုတိယအဆင့် အစီအရင်ကို အဆက်မပြတ် ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်ကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဘုန်း…။</p> <p> </p> <p>နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် တတိယအဆင့် မိစ္ဆာသားရဲတစ်ကောင်က လှုပ်ရှားလိုက်ရာ အနက်ရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ကျဆင်းလာချေသည်။ ဒုတိယအဆင့် အစီအရင်တစ်ခုလုံးမှာ ချက်ချင်းပင် ပြိုကွဲသွားကာ အပိုင်းပိုင်းအစစ ဖြစ်သွားပြီး ၎င်းတို့၏ရှေ့ဆက်တိုးလာမှုကို လုံးဝ မတားဆီးနိုင်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p>“ငတုံးလူသားတွေ...”</p> <p> </p> <p>“သာမန် ဒုတိယအဆင့် အစီအရင်လေးလောက်နဲ့ ငါတို့ကို တားဆီးချင်နေတာ တကယ်ကို ရယ်စရာကောင်းတာပဲ...”</p> <p> </p> <p>“ဒီနေ့ ကျွန်းပေါ်က လူသားတွေအားလုံး သေရမယ်...”</p> <p> </p> <p>ထိုတတိယအဆင့် မိစ္ဆာသားရဲက အသံနက်ကြီးဖြင့် ကြုံးဝါးလိုက်သည်။ ၎င်းသည် ကောင်းကင်ယံတွင် ပျံသန်းရင်း အောက်ရှိ ခေါင်းပြတ်နေသော ယင်ကောင်များကဲ့သို့ ထိတ်လန့်တကြား ထွက်ပြေးနေကြသည့် သာမန်လူများကို လှောင်ပြောင်သည့် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်နေ၏။</p> <p> </p> <p>၎င်းအတွက်မူ ဤအားနည်းသော သာမန်လူများသည် မိစ္ဆာသားရဲများ၏ အစာသာဖြစ်ပြီး အရေးစိုက်စရာပင် မလိုပေ။</p> <p> </p> <p>“အားလုံးပြီးသွားပြီ...”</p> <p> </p> <p>ယန်မိသားစုကျွန်းမှ ကျင့်ကြံသူများစွာ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေသော အမူအရာများ ပေါ်လာတော့သည်။ ကောင်းကင်ယံရှိ ထိုတတိယအဆင့် မိစ္ဆာသားရဲ၏ ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ မိစ္ဆာချီများ ဖုံးလွှမ်းလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရချိန်တွင် သူတို့၏သတ္တိများအားလုံး ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့လေပြီ။</p> <p> </p> <p>မိစ္ဆာသားရဲများက ကျွန်းများကို သတ်ဖြတ်ဖျက်ဆီးသည့် ကိစ္စများကို သူတို့ ကြားဖူးခဲ့သော်လည်း မိမိတို့ကိုယ်တိုင် ကြုံတွေ့ရလိမ့်မည်ဟု ထင်မထားခဲ့ကြပေ။ ဤနေရာသည် အလွန်ခေါင်ပြီး မိစ္ဆာသားရဲများ များများစားစား မရှိသင့်ချေ။ အဘယ်ကြောင့် ဤမိစ္ဆာသားရဲအုပ်ကြီးက ရုတ်တရက် ရောက်လာရပါသနည်း။</p> <p> </p> <p>“သွားကြစို့... အခုမသွားရင် မင်းလည်း လွတ်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး...”</p> <p> </p> <p>သားရဲတစ်သောင်းတာအိုအရှင်က သက်ပြင်းချလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ကောင်းပါပြီ စီနီယာ...”</p> <p> </p> <p>ယန်ချန်ယွမ်သည် အလွန်ပင် မချင့်မရဲဖြစ်နေပြီး အဝေးမှ အမည်းရောင် မိစ္ဆာသားရဲအုပ်ကြီးကို ကြည့်လိုက်ရင်း သူ၏အမုန်းတရားမှာ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့၏။ အကယ်၍ နောင်တစ်ချိန်တွင် သူ၏ကျင့်ကြံမှု အောင်မြင်လာပါက ဤမိစ္ဆာသားရဲအုပ်ကြီးကို အကုန်အစင် သတ်ဖြတ်ပစ်မည်ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>သူ ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်ချိန်တွင် ရုတ်တရက် ကောင်းကင်ယံ၌ ပေတစ်ရာကျော်ခန့် ကြီးမားသော အစိမ်းရောင် ငှက်ကြီးတစ်ကောင် ပျံသန်းလာခဲ့ပြီး ၎င်း၏ကိုယ်ပေါ်မှ ထွက်ပေါ်နေသော ကြမ်းကြုတ်သည့် အရှိန်အဝါများသည် မိုင်တစ်သောင်းကျော်ကျယ်ဝန်းသည့် ပင်လယ်ပြင်တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားလေ၏။</p> <p> </p> <p>၎င်း ပေါ်လာသည့် အခိုက်အတန့်တွင် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သဘာဝဝိညာဉ်ချီများပင် ခဲသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားတော့သည်။ ထို့အပြင် ဤအစိမ်းရောင် ငှက်ကြီး၏အပေါ်တွင် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးက ထိုင်နေပေသည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် အဖြူရောင်အဝတ်အစားကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး လောကီနှင့် မသက်ဆိုင်သော အရှိန်အဝါမျိုးရှိကာ ပြိုင်ဘက်ကင်းလောက်အောင် ချောမောလှပသည်မှာ နတ်ဘုရားတစ်ပါးနှင့်ပင် တူနေချေသည်။</p> <p> </p> <p>ကျွန်းပေါ်ရှိ လူသားအားလုံး မျက်လုံးပြူးသွားကြရသည်။ ရုတ်တရက် ပေါ်လာသော ဤအဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် ကျင့်ကြံသူကို လူတိုင်း မြင်တွေ့လိုက်ရသည်မှာ ထင်ရှားလှ၏။</p> <p> </p> <p>“သေစမ်း... စတုတ္ထအဆင့် မိစ္ဆာသားရဲ ‘အတောင်စိမ်း မီးလင်းယုန်' ပဲ… သာမန်လူသားတစ်ယောက်က ဒီလိုမိစ္ဆာဘုရင်မျိုးကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အညံ့ခံအောင် လုပ်နိုင်ခဲ့တာလဲ...”</p> <p> </p> <p>“ခဏလေး... မင်းက 'ရွှမ်ဟွမ်ဘိုးဘေး' လား...”</p> <p> </p> <p>တတိယအဆင့် မိစ္ဆာသားရဲ၏ မျက်လုံးအိမ်များ ကျုံ့ဝင်သွားပြီး မျက်နှာအမူအရာ အကြီးအကျယ် ပြောင်းလဲသွားလေသည်။ ၎င်းသည် ဤကာလအတွင်း ချန်လန်ပင်လယ်ပြင်တွင် ပျံ့နှံ့နေသော ဒဏ္ဍာရီတစ်ခုကို ချက်ချင်း သတိရသွားသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအရာမှာ ရွှမ်ဟွမ်ဘိုးဘေးသည် ပင်လယ်ပြင်တစ်ခွင် လှည့်လည်ခရီးသွားကာ မိစ္ဆာသားရဲများကို အမဲလိုက်သတ်ဖြတ်ပြီး လူသားတို့၏ ကျွန်းများကို ကယ်တင်နေသည်ဟူသော သတင်းပင် ဖြစ်သည်။ သူ ရောက်ရှိသွားသော နေရာများတွင် မိစ္ဆာသားရဲမြောက်မြားစွာ သေကြေပျက်စီးခဲ့ရသည်။</p> <p> </p> <p>အချို့သော စတုတ္ထအဆင့် မိစ္ဆာသားရဲများဆိုလျှင် ရွှမ်ဟွမ်ဘိုးဘေး၏ ကျွန်ပြုခြင်းကို ခံရကာ စီးတော်ယာဉ်အဖြစ်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီး တစ်သက်လုံး လွတ်မြောက်နိုင်ခြင်း မရှိတော့ပေ။ ထို့ကြောင့် စတုတ္ထအဆင့် မိစ္ဆာသားရဲများစွာမှာ ကြောက်လန့်သွားကြပြီး သတင်းကြားသည်နှင့် ထွက်ပြေးကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>၎င်းတို့သည် ချန်လန်ပင်လယ်ပြင်၏ နက်ရှိုင်းသောနေရာများသို့ အသီးသီး ပုန်းအောင်းသွားကြကာ လူသားများနေထိုင်ရာ ပင်လယ်ပြင်ဆီသို့ လုံးဝ မကပ်ရဲကြတော့ပေ။ သို့သော် ၎င်း၏ကံကြမ္မာက ဤမျှအထိ ဆိုးရွားနေလိမ့်မည်ဟု လုံးဝ ထင်မှတ်မထားခဲ့ဘဲ ဒဏ္ဍာရီလာ ရွှမ်ဟွမ်ဘိုးဘေးနှင့် တိုက်ရိုက် ရင်ဆိုင်ကြုံတွေ့လိုက်ရချေပြီ။</p> <p> </p> <p>ဤသည်မှာ အမှန်တကယ်ပင် ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>ရွှစ်…။</p> <p> </p> <p>ဤသို့ တွေးမိသည်နှင့် ၎င်းသည် တုံ့ဆိုင်းနေခြင်း အလျဉ်းမရှိသလို ခုခံရန်ပင် စိတ်ကူးမရှိတော့ဘဲ ချက်ချင်း ထွက်ပြေးရန်သာ ကြံရွယ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"သတ်...”</p> <p> </p> <p>သို့သော် ၎င်း ထွက်ပြေးရန် ကြံရွယ်ချိန်တွင် အလွန် နောက်ကျနေခဲ့လေပြီ။ အဖြူရောင်ဝတ်ရုံနှင့် ကျင့်ကြံသူက သုံးပေခန့်ရှည်လျားသော ဓားစိမ်းတစ်လက်ကို ထုတ်ယူကာ ညင်သာစွာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ကောင်းကင်ယံ၌ မရေမတွက်နိုင်သော ဓားအလင်းတန်းများ ချက်ချင်း ပေါ်ထွက်လာပြီး ထောင်သောင်းမက သိပ်သည်းစွာဖြင့် ထိုမိစ္ဆာသားရဲအုပ်စုကို ပစ်မှတ်ထားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဘန်း… ဘန်း… ဘန်း…။</p> <p> </p> <p>တတိယအဆင့် မိစ္ဆာသားရဲဖြစ်စေ၊ ဒုတိယအဆင့် မိစ္ဆာသားရဲဖြစ်စေ သို့မဟုတ် ပထမအဆင့် မိစ္ဆာသားရဲပင်ဖြစ်စေ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် မျိုးတုံးသုတ်သင်ခံလိုက်ရ၏။ ၎င်းတို့၏ခန္ဓာကိုယ်များသည် မမြင်ရသော ဓားအလင်းတန်းများ၏ ထိုးဖောက်ခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး အပိုင်းပိုင်း ဖြစ်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>ခဏတာအချိန်အတွင်းမှာပင် ကျူးကျော်တိုက်ခိုက်လာသော မိစ္ဆာသားရဲအုပ်စုကြီးသည် တစ်ကောင်မကျန် သုတ်သင်ခံလိုက်ရသည်။ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သော တတိယအဆင့် မိစ္ဆာသားရဲမှာမူ ပျားအုံသဖွယ် အပေါက်ပေါက်ဖြင့် တစ်စစီ ဖြစ်သွားရပြီး လေဟာနယ်ထဲတွင် အစအနများအဖြစ် ဤလောကမှ ပျောက်ကွယ်သွားချေပြီ။</p> <p> </p> <p>"ဒါ... ဒါက...”</p> <p> </p> <p>မူလက ထွက်ပြေးရန် ကြံရွယ်ထားသော ယန်ချန်ယွမ်မှာ အံ့သြမှင်သက်သွားပြီး ဤမြင်ကွင်းကို မယုံနိုင်စွာဖြင့် စိုက်ကြည့်နေမိ၏။ ယန်မိသားစုကျွန်းအတွက်မူ ဤသည်မှာ အမှန်တကယ် ကပ်ဘေးကြီးတစ်ခုပင် ဖြစ်ပေသည်။ သို့သော် ဤလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အဖြူရောင်ဝတ်ရုံနှင့် ကျင့်ကြံသူ ရောက်လာချိန်တွင် လက်တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရုံဖြင့် မိစ္ဆာသားရဲအားလုံးကို သုတ်သင်ပစ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဤသို့သော စွမ်းအားမျိုးမှာ အင်မော်တယ်တစ်ပါးနှင့်ပင် တူညီနေပေသည်။</p> <p> </p> <p>‘ဒီလိုလူမျိုးကမှ အစစ်အမှန် ကျင့်ကြံသူဆိုတာလား’ ဟု သူတွေးလိုက်မိ၏။</p> <p> </p> <p>ယခုအချိန်တွင် ယန်ချန်ယွမ်၏ မျက်လုံးများ၌ တောက်လောင်နေသော မီးတောက်များနှင့်အတူ မြင့်မားသော တိုက်ခိုက်လိုစိတ်များ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။ အကယ်၍ သူသာ ဤကဲ့သို့သော ပြိုင်ဘက်ကင်းပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ဖြစ်လာနိုင်ပါက ဤဘဝတွင် လူဖြစ်ရကျိုးနပ်ပြီဟု သူခံစားလိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>"ဒီလူက စတုတ္ထအဆင့် ဓားကျင့်ကြံသူပဲ… နတ်ဘုရားအသွင်ပြောင်းအဆင့်ကို ဝင်ရောက်ဖို့ နီးစပ်နေပြီ ထင်တယ်"</p> <p> </p> <p>"ဒီခေတ်မှာ ဒီလို ပါရမီရှင်မျိုးကို တွေ့ရလိမ့်မယ်လို့ ထင်မထားခဲ့ဘူး"</p> <p> </p> <p>သားရဲတစ်သောင်းတာအိုအရှင်မှာ ရုတ်တရက် အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူသည် ဤအဖြူရောင်ဝတ်ရုံနှင့် ကျင့်ကြံသူ၏ အရှိန်အဝါကို အနည်းငယ် အာရုံခံလိုက်ရုံဖြင့် ချက်ချင်းပင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားရ၏။</p> <p> </p> <p>သူ၏ဝိညာဉ်သည် အမြင့်ဆုံးသော ဓားဆန္ဒ၏ ခုတ်ထစ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ပင်။</p> <p> </p> <p>ဤသည်မှာ သူ့ကို ရည်ရွယ်၍ တိုက်ခိုက်ခြင်း မဟုတ်ပေ။ တစ်ဖက်လူ၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ ဓားဆန္ဒမှာ အလွန် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလွန်းလှပြီး သူ၏စွမ်းအားကို စမ်းသပ်သူတိုင်း ဓားဆန္ဒ၏ တန်ပြန်တိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံရမည်မှာ သေချာလှသည်။</p> <p> </p> <p>"ကူညီကယ်တင်ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် စီနီယာ"</p> <p> </p> <p>ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ယန်မိသားစု ခေါင်းဆောင်သည် ချက်ချင်း ထွက်လာကာ တုန်ယင်စွာဖြင့် ကောင်းကင်ပေါ်ရှိ အဖြူရောင်ဝတ်ရုံနှင့် ကျင့်ကြံသူကို အလွန် ကျေးဇူးတင်စွာ မော့ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဤကဲ့သို့သော ကျင့်ကြံသူကြီးသာ မကောင်းသော ရည်ရွယ်ချက်ရှိပါက သူတို့အားလုံး အသက်ရှင်နိုင်မည် မဟုတ်ကြောင်း သူသိထားပေသည်။ ထို့ကြောင့် တစ်ဖက်လူက ကူညီရန် လှုပ်ရှားခဲ့ပြီးပြီဖြစ်ရာ သူတို့ကို ဒုက္ခပေးရန် အကြောင်းမရှိပေ။</p> <p> </p> <p>"အားနာစရာ မလိုပါဘူး… မင်းနဲ့ငါ အားလုံးက လူသားမျိုးနွယ်တွေပဲမလို့ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ကူညီစောင့်ရှောက်သင့်တာပေါ့… ဒါက လမ်းကြုံလို့ ကူညီပေးရုံလေးပါ…"</p> <p> </p> <p>အဖြူရောင်ဝတ်ရုံနှင့် ကျင့်ကြံသူမှာ သဘာဝကျစွာပင် ကျိုးစွေ့ဖြစ်သည်။ သူက ထိုယန်မိသားစုဝင်များကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ဒါပေမဲ့ မိစ္ဆာသားရဲတွေရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုက တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ပိုပြင်းထန်လာလိမ့်မယ်… ကျုပ်က မင်းတို့ကို ခဏတာပဲ ကူညီပေးနိုင်မယ်… တစ်သက်လုံးတော့ ကူညီမပေးနိုင်ဘူး… ဒါကြောင့် ကျွန်းကြီးတစ်ခုဆီကို မြန်မြန် ပြောင်းရွှေ့ကြတာ ကောင်းမယ်… ဒီမှာ ဆက်နေမယ်ဆိုရင် အနှေးနဲ့အမြန် တစ်ချိန်ချိန်မှာ မိစ္ဆာသားရဲတွေရဲ့ ဖျက်ဆီးခြင်းကို ခံရလိမ့်မယ်…”</p> <p> </p> <p>"စီနီယာ... ကျွန်တော်တို့လည်း ဒါကို သိပါတယ်…"</p> <p> </p> <p>"ဒါပေမဲ့ အဲဒီကျွန်းကြီးတွေမှာ နေထိုင်ဖို့ဆိုတာ မလွယ်ကူပါဘူး… ကျွန်တော်တို့လို မိသားစုငယ်လေးတွေက ဘယ်လိုလုပ် သွားရောက် နေထိုင်နိုင်ပါ့မလဲ…"</p> <p> </p> <p>ယန်မိသားစု ခေါင်းဆောင်က အလွန်ပင် ကူကယ်ရာမဲ့စွာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"ကိစ္စမရှိဘူး… ဒါက ကျုပ်ရဲ့ အမိန့်တံဆိပ်ပြားပဲ… ဒါကို ယူသွားပြီး အနီးအနားက စတုတ္ထအဆင့်ကျွန်းဆီကို သွားလိုက်… အဲဒီက တာဝန်ရှိသူတွေကို ပြောပြလိုက်ရင် မင်းတို့အတွက် နေစရာနေရာကို စီစဉ်ပေးပါလိမ့်မယ်…"</p> <p> </p> <p>ကျိုးစွေ့က သူ၏ကိုယ်ပေါ်မှ ရွှမ်ဟွမ်ဂိုဏ်း၏ အမိန့်တံဆိပ်ပြားတစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ ယန်မိသားစု ခေါင်းဆောင်ထံသို့ ပစ်ပေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>‘ရွှမ်ဟွမ်ဂိုဏ်းလား…’</p> <p> </p> <p>ထိုအမိန့်အမှတ်တံဆိပ်ကို မြင်သောအခါ ယန်မိသားစု ခေါင်းဆောင်၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားရသည်။ သူ မည်မျှပင် ဗဟုသုတ နည်းပါးသည်ဖြစ်စေ ရွှမ်ဟွမ်ဂိုဏ်း၏ နာမည်ကြီးမှုကို သိထားပေသည်။</p> <p> </p> <p>၎င်းမှာ ချန်လန်ပင်လယ်ပြင်ရှိ အင်အားအကြီးဆုံး ဂိုဏ်းများထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သော နတ်ဘုရားအသွင်ပြောင်းအဆင့် ဂိုဏ်းကြီးတစ်ခု ဖြစ်လေသည်။ သူသည် ရွှမ်ဟွမ်ဂိုဏ်းမှ စီနီယာပုဂ္ဂိုလ်ကြီးတစ်ဦးနှင့် ဆုံတွေ့ရလိမ့်မည်ဟု လုံးဝ ထင်မှတ်မထားခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>"စီနီယာရဲ့ နာမည်ကို သိခွင့်ပြုပါ…"</p> <p> </p> <p>ယန်မိသားစု ခေါင်းဆောင်က သတိထားကာ မေးမြန်းလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"တာအိုအမည်က ရွှမ်ဟွမ်…"</p> <p> </p> <p>ကျိုးစွေ့က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save