Book List

<h2 style="text-align:center">အခန်း (၁၇၁)</h2> <h2 style="text-align:center">အဆင့်သတ်မှတ်ခံရသူများအတွက် အသက်ရှင်ရပ်တည်ရေး</h2> <h2 style="text-align:center">အန္တရာယ်များနှင့် အခွင့်အလမ်းများ</h2> <h2 style="text-align:center">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>“အဖွဲ့အစည်းက လူတွေအားလုံး ဒီလောက်တောင် စွမ်းကြတာလား...”</p> <p> </p> <p> ယန်ချင်းနှင့် ကျိုးမောင်နှမတို့ ပျောက်ကွယ်သွားသောနေရာကို  မိန်းမောတွေဝေစွာ ငေးကြည့်ရင်း မုယုံယန်က မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဖြစ်ပျက်သွားသမျှ အရာအားလုံးသည် အိပ်မက်တစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး ဘဝတွင်အကြောက်လန့်ဆုံး အချိန်လည်း ဖြစ်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ယနေ့အတွေ့အကြုံက ရင်ထဲတွင် အချိန်အတော်ကြာ စွဲထင်နေတော့မည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>“သူတို့က တောင်ပိုင်းတိုက်ကြီးရဲ့ လင်းယုန်တွေလို့ နာမည်ကြီးတာဆိုတော့ ဒါကသဘာဝပါပဲ...”</p> <p> </p> <p>“တိုက်ကြီးတစ်ခုလုံးက ကြောက်ရွံ့လေးစားရလောက်အောင် အဆင့်အတန်းတစ်ခုရှိဖို့ဆိုရင် သာမန်လူတွေထက် သာလွန်တဲ့စွမ်းဆောင်ရည်တွေ ရှိဖို့ လိုအပ်တာပေါ့...”</p> <p> </p> <p>“မျိုးနွယ်စုမှတ်တမ်းတွေထဲမှာ အဖွဲ့အစည်းက လူတွေအကြောင်း ရေးသားထားတာ ရှိပေမဲ့ တကယ့်လက်တွေ့နဲ့တော့ တခြားစီပဲ...”</p> <p> </p> <p>“သူ့ရဲ့အကြည့်အောက်မှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပုရွက်ဆိတ်လေးတစ်ကောင်လိုပဲ ခံစားလိုက်ရတယ်...” မုရုံကျဲက ခါးသီးသောအပြုံးဖြင့် ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဝတ်ရုံထဲတွင် ဖုံးကွယ်ထားသော သူ၏ လက်တစ်ဖက်မှာ တုန်ယင်နေဆဲဖြစ်ပြီး   လက်သီးကို ခပ်တင်းတင်း ဆုပ်ထားရသည်။</p> <p> </p> <p>“ယန်လေး... မင်းက ငါတို့ မုရုံမျိုးနွယ်စုရဲ့ နှစ်ပေါင်း ၅၀၀ နီးပါးအတွင်းမှာ အကောင်းဆုံးပါရမီရှင်တွေထဲက တစ်ယောက်ပဲ...”</p> <p> </p> <p>“ဒီမှာတော့ မင်းရဲ့ပါရမီက မျိုးနွယ်စုဝင်တွေဆီက ရိုသေလေးစားမှုကို ရဖို့ ထိုက်တန်ပေမဲ့၊ အပြင်လောကမှာတော့ တခြားစီပဲ...”</p> <p> </p> <p>“ငါတို့ ဘယ်တော့မှ မီနိုင်မှာမဟုတ်တဲ့ ဧရာမကျောက်တောင်ကြီးဖြစ်တဲ့ အဖွဲ့အစည်းနဲ့ သွားမယှဉ်ရင်တောင်... ဒီ အစိမ်းရောင်ထင်းရှူးခရိုင်ထဲမှာတင် ငါတို့က ပြောပလောက်တဲ့ အဆင့်မှာမရှိသေးဘူး...”</p> <p> </p> <p>“ငါတို့ထက်ပိုပြီး ပိုအင်အားကြီးတဲ့ အဆင့် ၅ အဖွဲ့အစည်းတွေတင် ဆယ်ဂဏန်းကျော်လောက် ရှိနေပြီ...”</p> <p> </p> <p>“ငါတို့ မိသားစုမှာ အခြေတည်အဆင့်ကျင့်ကြံသူဆိုလို့ တစ်ယောက်ပဲ ရှိပေမဲ့၊ ရှန်မျိုးနွယ်စု၊ လျိုမျိုးနွယ်စု၊ ဖန်မျိုးနွယ်စုနဲ့ မိုးကြိုးထိပ်သီးဂိုဏ်းတို့လို နေရာမျိုးတွေမှာ အယောက် ၂၀ လောက်ရှိတယ်”</p> <p> </p> <p>“ပြီးတော့ ထင်မှတ်မထားတာတွေ ဖြစ်မလာဘူးဆိုရင် အဲဒီအရေအတွက်က ဆက်ပြီးတိုးလာနိုင်သေးတယ်...”</p> <p> </p> <p>“သူတို့အထက်မှာဆိုရင် အမြုတေဖွဲ့စည်းခြင်းအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူတွေရှိတဲ့ မှူးမတ်မျိုးနွယ်စုဆိုတာ ရှိသေးတယ်...”</p> <p> </p> <p>“ဒါတောင် မေပယ်နီအင်ပါယာရဲ့ အင်အားကြီးခရိုင်တွေထဲက ထိပ်တန်းငါးခုစာရင်းမှာတောင် မပါတဲ့ အစိမ်းရောင်ထင်းရှူးခရိုင်တစ်ခုတည်းပဲ ရှိသေးတာနော်...”</p> <p> </p> <p>“အခုလိုပြောပြရတဲ့ အကြောင်းရင်းက ယန်လေး မင်းကို ပိုကျယ်ဝန်းတဲ့ ကမ္ဘာကြီးကို မြင်စေချင်လို့ပဲ...”</p> <p> </p> <p>“မင်းရဲ့ အမြင်တွေကို မုရုံမျိုးနွယ်စုထဲမှာပဲ ချုပ်နှောင်မထားပါနဲ့၊ မဟုတ်ရင် အလွယ်တကူဘဝင်မြင့်ပြီး မောက်မာသွားတတ်တယ်...”</p> <p> </p> <p>“မုရုံမျိုးဆက်ပေါင်းရာနဲ့ချီတဲ့ ဆန္ဒတွေကို မင်းဖြည့်ဆည်းပေးခဲ့ပြီးပြီဆိုတော့ ငါအများကြီးထပ်ပြီး မတောင်းဆိုတော့ပါဘူး...”</p> <p> </p> <p>“ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ အဘိုးတစ်ယောက်အနေနဲ့ ငါတောင်းဆိုချင်တာတစ်ခုက မင်းလုပ်နိုင်သမျှ အကောင်းဆုံးလုပ်ပါ...”</p> <p> </p> <p>“မင်း အထက်ကိုတက်လှမ်းနိုင်လေလေ၊ ကမ္ဘာကြီးက တစ်ကြိမ်ထက်တစ်ကြိမ် ပိုပြီး ခြားနားလာလေလေပဲ...” မုရုံယန်ကို လေးနက်သော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ရင်း မုရုံကျဲက ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကြိုးစားပါ့မယ်...” မုရုံယန်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကောင်းတယ်... အခု ငါတို့ အဖွဲ့အစည်းကို သွားဖို့ ခွဲတမ်းတစ်ခု ရပြီဆိုတော့ မင်းသွားရလိမ့်မယ်...”</p> <p> </p> <p>“အဲဒီကိုရောက်ရင် ရလာတဲ့အခွင့်အရေးကိုမှန်သမျှကို အကောင်းဆုံးအသုံးချဖို့ သေချာဂရုစိုက်ပါ...”</p> <p> </p> <p>“အတတ်နိုင်ဆုံး အများကြီးသင်ယူခဲ့... အဲဒီကို ပျော်ပါးဖို့နဲ့ ရူးကြောင်ကြောင်လုပ်ဖို့လောက်ပဲ သွားပြီး သုံးနှစ်တောင်မပြည့်ခင် အထုတ်ခံလိုက်ရတဲ့ စုန့်မျိုးနွယ်စုက ကလေးလိုတော့ မဖြစ်စေနဲ့ပေါ့...”</p> <p> </p> <p>“အဲဒီ သုံးနှစ်က မင်းရဲ့ကံကြမ္မာကို ပြောင်းလဲပေးနိုင်တဲ့ အခွင့်အရေးပဲ... စွမ်းဆောင်ရည်ကောင်းတဲ့ သူတွေအတွက် ဆုလာဘ်တွေတောင် ရှိတယ်လို့ ကြားတယ်...”</p> <p> </p> <p>ထိုကလေး ပြန်ရောက်လာချိန်တွင် စုန့်မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင် မည်မျှဒေါသထွက်ခဲ့ကြောင်းကို သတိရသွားရင်း မုရုံကျဲက ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>စုန့်မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်က ထိုကလေးကို သူတို့ ပိုင်နက်ဘေးရှိ တောင်တန်းများ တစ်ဝိုက်တွင် ကြာပွတ်ဖြင့် တစ်လနီးပါးခန့် လိုက်ရိုက်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> ထိုတောင်တန်းများကို နောက်ပိုင်းတွင် စုန့်ကလေး၏ ငိုသံများကြောင့် ငိုကြွေးခြင်းတောင်တန်းဟုပင် နာမည်ပြောင်ပေးခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါပေမဲ့ အဘိုး... သမီးရဲ့ ပါရမီနဲ့ တကယ်ပဲပေါ်လွင်အောင် လုပ်နိုင်ပါ့မလား... ဒါကအဖွဲ့အစည်းလေ”</p> <p> </p> <p>“အဲဒီက လူတွေအားလုံးက စောစောက ဒီရောက်လာတဲ့ တရားသူကြီးလို ပါရမီမျိုးတွေချည်းပဲ ဆိုရင်... သူတို့နဲ့ ယှဉ်ပြိုင်ရတာက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အရှက်ခွဲသလို ဖြစ်မနေဘူးလား...” မုရုံယန်က စိုးရိမ်ပူပန်မှု အပြည့်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“မိုက်မဲလိုက်တဲ့ ကောင်မလေးရယ်... မင်းကို သူတို့နဲ့ သွားပြိုင်ခိုင်းနေတာ မဟုတ်ပါဘူး၊ ငါအသက်ကြီးလာပြီဆိုပေမဲ့ အဲဒီလောက်တော့ အသိမမဲ့သေးပါဘူး...” မုရုံကျဲက ညင်သာသောအပြုံးဖြင့် ပြုံးရင်းပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အဖွဲ့အစည်းမှာ လေ့ကျင့်နေတဲ့ အချိန်အတွင်း မင်းကို မင်းနဲ့ အဆင့်တူတဲ့ သူတွေနဲ့ပဲ နှိုင်းယှဉ်အကဲဖြတ်မှာပါ...”</p> <p> </p> <p>“စုန့်မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင် ပြောပြချက်အရဆိုရင်... အဆင့် ၅ အဖွဲ့အစည်းတွေက လာတဲ့သူတွေကို အဖွဲ့အစည်းက ကျောင်းသားတွေ ဒါမှမဟုတ် ပိုမြင့်တဲ့အဖွဲ့အစည်းတွေကနေ လာတဲ့ တခြားခွဲတမ်းရ ကျောင်းသားတွေနဲ့ သီးခြားခွဲပြီး အတူတူလေ့ကျင့်ပေးမှာတဲ့”</p> <p> </p> <p>“ သူတို့နဲ့ အတူတူတက်ရမယ့် အတန်းတချို့ရှိပေမဲ့ အဲဒါက သမိုင်းလိုမျိုး စာတွေ့အတန်းတွေလောက်ပဲ...”</p> <p> </p> <p>“ဒါပေမဲ့ ကျင့်စဉ်တွေလိုမျိုး လက်တွေ့လေ့ကျင့်ခန်းတွေနဲ့... အစီအရင်တွေ၊ ဆေးပညာနဲ့ တခြားလက်တွေ့ ဘာသာရပ်တွေမှာတော့ မင်းက တခြားအဆင့် ၅ အဖွဲ့ဝင်တွေနဲ့ အတူတူလေ့ကျင့်ရမှာပါ...”</p> <p> </p> <p>“မင်းရဲ့ စွမ်းဆောင်ရည် အကဲဖြတ်မှုက သူတို့နဲ့ ယှဉ်ရင် မင်းဘယ်လောက် ကောင်းကောင်းစွမ်းဆောင်နိုင်လဲ ဆိုတဲ့အပေါ်မှာ မူတည်လိမ့်မယ်...”</p> <p> </p> <p>“မင်းရဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်က ပိုကောင်းလေလေ ဆုလာဘ်တွေက ပိုကောင်းလေလေပဲ၊ ဥပမာ - မင်းကို ဆေးလုံးတွေ၊ ရတနာတွေလိုမျိုး ကျင့်ကြံခြင်းအရင်းအမြစ်တွေအပြင်... ကျင့်စဉ်အသီးသီးအတွက်  ကိုယ်ပိုင်လမ်းညွှန်မှုတွေနဲ့ပါ ဆုချနိုင်တယ်...”</p> <p> </p> <p>“ဒါတွေက အခြေခံဆုလာဘ်တွေပဲ ရှိသေးတယ်လို့ သူက ငါ့ကို ပြောတယ်...”</p> <p> </p> <p>“မင်းရဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်က   ထူးချွန်နေမယ်ဆိုရင် မင်းရဲ့ မဏ္ဍိုင်အဆင့်ကို မြှင့်တင်ပေးပြီး မင်းရဲ့အခြေခံအုတ်မြစ်ကို ပြန်လည်တည်ဆောက်ပေးမယ့်  အခွင့်အရေးတစ်ခုကိုတောင် ရနိုင်တယ်...”</p> <p> </p> <p>“ဒီကနေ ခရိုင်အနည်းငယ် အကွာမှာရှိတဲ့ ရွှံ့နီခရိုင်မှာ နှင်းပုလဲဂိုဏ်းလို့ခေါ်တဲ့ ထင်ရှားတဲ့ဂိုဏ်းတစ်ခု ရှိတယ်...”</p> <p> </p> <p>“အခုတော့အဲဒါက အဆင့် ၄ ဂိုဏ်း ဖြစ်နေပါပြီ၊ ဒါပေမဲ့ လွန်ခဲ့တဲ့ အနှစ် ၂၀ တုန်းကတော့ အဲဒါက အဆင့် ၅ ဂိုဏ်းငယ်လေးတစ်ခုပဲ ရှိသေးတာ...”</p> <p> </p> <p>“ဒါပေမဲ့ သူတို့ရဲ့ လက်ရှိဂိုဏ်းချုပ်က  အဖွဲ့အစည်းကို သွားဖို့ ခွဲတမ်းရခဲ့ချိန်မှာ အဲဒါတွေ အားလုံးပြောင်းလဲသွားခဲ့တယ်...”</p> <p> </p> <p>“အဲဒီ သုံးနှစ်တာကာလအတွင်း သူမက သူမရဲ့ အရည်အချင်းကို ထုတ်ပြနိုင်ခဲ့ပြီး၊ အဲဒီ သုံးနှစ်အတွင်းမှာပဲ ခန္ဓာကိုယ်ကို သန့်စင်ပြီးကြံ့ခိုင်အောင် လုပ်နိုင်ခဲ့တယ်...”</p> <p> </p> <p>“ဝင်သွားတုန်းက အခြေတည်အဆင့်ရဲ့ ဒုတိယအဆင့်မှာ ရှိသေးတယ်လို့ ကြားတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ပြန်ထွက်လာတော့ ဆဋ္ဌမအဆင့် ရောက်နေပြီတဲ့...”</p> <p> </p> <p>“ပြန်ရောက်ရောက်ချင်းပဲ တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံခဲ့ပြီးတော့ ၁၇ နှစ်အကြာမှာ အမြုတေဖွဲ့စည်းခြင်းအဆင့်ကို အောင်မြင်စွာ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့တယ်...”</p> <p> </p> <p>“အဲဒီ အမြန်နှုန်းက မှူးမတ်မျိုးနွယ်စုတွေနဲ့ သိမ်းသွင်းချင်နေတဲ့ တော်ဝင်မင်းသားတချို့လိုမျိုး မေပယ်နီအင်ပါယာက အင်အားကြီးပုဂ္ဂိုလ်တချို့ရဲ့ အာရုံစိုက်မှုကို ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့တယ်...”</p> <p> </p> <p>“သူတို့ကို ငြင်းပယ်ခဲ့ပေမဲ့ ဘာမှ အကြီးအကျယ်ဒုက္ခမပေးခဲ့ကြဘူး၊ ဘာလို့ အဲဒီလို ဖြစ်ရတာလဲ မင်းသိလား...” မုရုံကျဲက မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>မုရုံယန်က မသိကြောင်းပြသရန် ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အဖွဲ့အစည်းဆီက ရခဲ့တဲ့ အထူးဆုလာဘ်က ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း အခွင့်အရေးတစ်ခု ဖြစ်သလို၊ ကြိုးစားအားထုတ်မှုတွေအတွက် အဖွဲ့အစည်းရဲ့ အသိအမှတ်ပြုမှု တစ်ခုလည်း ဖြစ်တယ်...”</p> <p> </p> <p>“အဖွဲ့အစည်းက သတိထားမိလောက်အောင် ပေါ်လွင်ခဲ့တဲ့အတွက် အဲဒါက ကာကွယ်ရေးတစ်ခုလိုမျိုး  အကာအကွယ်က နှစ်ဆဖြစ်သွားတယ်...”</p> <p> </p> <p>“တခြားအင်အားစုတွေက တစ်ခုခုမလုပ်ခင် အဲဒါကို ထည့်သွင်း စဉ်းစားရတော့တာပေါ့... ငါ ဆိုလိုချင်တာကို မင်း နားလည်လား...” မုရုံကျဲက မျက်လုံးများကို ကျဉ်းမြောင်းကာ မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“နားလည်ပါပြီ...” ရင်ထဲတွင် တိုက်ပွဲဝင်လိုစိတ်များ လောင်ကျွမ်းလာသော မုရုံယန်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p style="text-align:center">***</p> <p> </p>


Save