Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၇၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">ယန်ချင်း၏ သုံးသပ်မှု</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>အဖွဲ့အစည်း ရှိနေသည့်တိုင်အောင်၊ ကျင့်ကြံခြင်းအဖွဲ့အစည်းများကြားတွင် အရင်းအမြစ်များနှင့် ဩဇာလွှမ်းမိုးမှုအတွက် ယှဉ်ပြိုင်မှုများက အလွန်ပြင်းထန်နေဆဲဖြစ်ပြီး၊ အောက်ခြေအဆင့်တွင် ရှိနေသူများအတွက် ပို၍ပင် ဆိုးရွားလှသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့သည် ပေါ်ပေါ်ထင်ထင်ရော၊ ကွယ်ရာတွင်ပါ ယှဉ်ပြိုင်ကြပြီး ထိုယှဉ်ပြိုင်မှုများမှာ အလွန်ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လှသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုမိသားစုများမှ ပါရမီရှင်အချို့သည် မစ်ရှင်ထွက်နေစဉ်အတွင်း အကြောင်းအမျိုးမျိုးဖြင့် ‘ပျောက်ဆုံး’ သွားတတ်သည်မှာ အံ့သြစရာ မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p> အထူးသဖြင့် အဖွဲ့အစည်းထံမှ လေ့ကျင့်မှုရရှိထားပြီး အလားအလာပြသထားသူများအတွက် ပို၍ပင် အန္တရာယ်များလှသည်။</p> <p> </p> <p>မုရုံမျိုးနွယ်စုသည် ယခင်ကအရေးမပါခဲ့သော်လည်း၊ အဆင့်တိုးမြှင့်ခံရသည့် အခိုက်အတန့်မှ စတင်၍ ထိုကစားပွဲအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>အဆင့်သတ်မှတ်ခံရသော မိသားစုတစ်ခု ဖြစ်လာသည့်အတွက် ဝမ်းသာနေကြသော်လည်း အခြားတစ်ဖက်လည်း ရှိနေသေးသည်။</p> <p> </p> <p> နောက်ဆုံးတွင် သူတစ်ပါး၏ အာရုံစိုက်မှုကို ခံလာရခြင်း၏ အန္တရာယ်များပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>မုရုံယန်အနေဖြင့် ကြီးထွားလာရန်နှင့် သူမ၏ အလားအလာများကို ဖော်ထုတ်နိုင်ရန် ဘေးကင်းသော နေရာတစ်ခု လိုချင်ပါက၊ သူမ၏ စွမ်းဆောင်ရည်ဖြင့် အဖွဲ့အစည်းထံမှ အသိအမှတ်ပြုမှုကို ရယူခြင်းက အကောင်းဆုံးနည်းလမ်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူမကို မုရုံမျိုးနွယ်စုက  ကာကွယ်ပေးနိုင်စွမ်း မရှိသောကြောင့်ပင်။</p> <p> </p> <p>သူတို့သည် ထုံးစံအတိုင်း မဟာမိတ်များ ဖွဲ့နိုင်သော်လည်း၊ ထိုအရာများတွင်ပင်  အချင်းချင်းသစ္စာဖောက်မှုများ ရှိနေသည်။</p> <p> </p> <p> သူမနှင့် သူမ၏မျိုးနွယ်စုနှစ်ခုလုံးအတွက် တစ်ခုတည်းသောရွေးချယ်မှုမှာ သူမ၏ စွမ်းဆောင်ရည်များကိုပြသ၍ အဖွဲ့အစည်းထံမှ အသိအမှတ်ပြုမှုကို ရယူရန်သာ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>မုရုံမျိုးနွယ်စုသည် အဆင့်သတ်မှတ်ခံရသော မိသားစုတစ်ခုအနေဖြင့် ၎င်းတို့၏ ပထမဆုံးစမ်းသပ်မှုကို ကျော်ဖြတ်နိုင်မည်လား သို့မဟုတ် မြေမြှုပ်ခံရမည်လားဆိုသည်ကို အချိန်ကသာ စကားပြောသွားလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>….</p> <p>နှုတ်ခမ်းဆူကာ ကျိုးရီက မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> “အစ်ကိုကြီးယန်ချင်း... ကျွန်တော်တို့ ဘာလို့  မြန်မြန်ထွက်လာရတာလဲ... အကောင်းဆုံးအပိုင်းက အခုမှစတော့မှာကို...”</p> <p> </p> <p>မုရုံမျိုးနွယ်စု၏ ပျော်ပွဲရွှင်ပွဲတွင် ဝင်ရောက်ဆင်နွှဲရန် အဆင်သင့်ပြင်ထားပြီး ဖြစ်သော်လည်း၊ သတိမထားမိလိုက်ခင်မှာပင် သူတို့သည် အယ်လီ၏ ကျောပေါ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ကာ မုရုံမျိုးနွယ်စု၏ မြေပြင်မှာ အောက်ဘက်တွင် အစက်ကလေး တစ်စက်အဖြစ်သာ ကျန်ရစ်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>“အစ်ကိုသာ အဲဒီမှာ ဆက်နေရင် သူတို့စိတ်တိုင်းကျ အောင်ပွဲခံနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး...”</p> <p> </p> <p>“သူတို့ရဲ့ အာရုံတွေက အစ်ကို့ဆီကို  ရောက်နေပြီး အနေရခက်နေကြလိမ့်မယ်၊ လွတ်လပ်မှုမရှိတဲ့ ပါတီပွဲဆိုတာ သာမန်အခမ်းအနားတစ်ခု သက်သက်ပဲလေ...”</p> <p> </p> <p>“ဒီနေ့က သူတို့အတွက် ကြီးကျယ်ခမ်းနားတဲ့ နေ့တစ်နေ့ပဲ”</p> <p> </p> <p>“ဒါကြောင့် ကျင့်ကြံခြင်းလောကရဲ့ အမှောင်ဘက်ခြမ်းကို မမြင်ရခင်... သူတို့   လွတ်လွတ်လပ်လပ် အောင်ပွဲခံသင့်တယ်...”</p> <p> </p> <p>ယန်ချင်းက မျက်လုံးများကို မှိတ်ရင်း ဆက်ပြောလိုက်သည်။ “ပြီးတော့ အစ်ကို့မှာ လုပ်စရာအကဲဖြတ်မှုတွေ အများကြီးကျန်သေးတယ်လေ...”</p> <p> </p> <p>အဖွဲ့အစည်းက အဆင့် ၅ ရာထူးတိုးမှု မည်မျှပင်လုပ်ဆောင်ပေးစေကာမူ၊ မှေးမှိန်ပျောက်ကွယ်သွားသော အဆင့် ၅ အဖွဲ့အစည်း အရေအတွက်မှာလည်း များပြားလှသည်။</p> <p> </p> <p> မိမိဘာသာ နှစ်အနည်းငယ်ထက် ပို၍ ရှင်သန်နိုင်သူမှာ အလွန်ရှားပါးသည်။</p> <p> </p> <p>အဖွဲ့အစည်းအနေဖြင့် သူတို့ ရှင်သန်နိုင်ခြေကို တိုးတက်စေမည့် လက်နတ်များနှင့်အတူ လေ့ကျင့်မှုအနည်းငယ်ကို ထောက်ပံ့ပေးခြင်းဖြင့်သာ အကောင်းဆုံးကူညီနိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ထိုအရာက လုံလောက်မည်လား ဆိုသည်မှာ သူတို့၏ ကံကြမ္မာနှင့် ကြိုးစားအားထုတ်မှု အပေါ်တွင်သာ မူတည်သည်။</p> <p>….</p> <p>မျက်လုံးများ လင်းလက်လာရင်း ကျိုးရီက စိတ်အားထက်သန်စွာ မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> “ဘယ်လောက်တောင် ကျန်သေးလို့လဲ...”</p> <p> </p> <p> ကျိုးလီချင်မှာလည်း မျှော်လင့်နေသည့် အမူအရာ ရှိနေသည်။</p> <p> </p> <p>ယန်ချင်းက သက်ပြင်းချရင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “မုရုံမျိုးနွယ်စုကို ဖယ်လိုက်ရင် အစ်ကို့မှာ ၁,၃၉၉ ခု ကျန်သေးတယ်...”</p> <p> </p> <p>သို့သော် ကျိုးမောင်နှမနှစ်ယောက်လုံး အတွက်မူ  အကောင်းဆုံးသတင်းကို ကြားလိုက်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့၏ စိတ်အားထက်သန်မှုကို ရေအေးဖြင့် ပက်လိုက်သကဲ့သို့ ယန်ချင်းက ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> “မင်းတို့ မျက်နှာပေါ်က အဲဒီပြုံးစိစိအမူအရာတွေကို ဖျောက်လိုက်တော့... သမင်တောင်တိုင်းပြည်ကို ရောက်တာနဲ့ မင်းတို့နှစ်ယောက်လုံးကို အစ်ကို့ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်ဆီမှာ ထားခဲ့မှာ...”</p> <p> </p> <p>မျှော်လင့်တကြီးဖြင့် ကျိုးရီက မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> “အစ်ကို အကဲဖြတ်မှုတွေလုပ်နေတဲ့အချိန် ကျွန်တော်တို့ အစ်ကိုနဲ့အတူတူ နေလို့မရဘူးလား... အဲဒါမှ အစ်ကိုပြန်လာတဲ့အခါ အတူတူပြန်လို့ ရမှာလေ...”</p> <p> </p> <p>မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ရင်း ယန်ချင်းက ရှင်းပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> “ပုံမှန်ဆိုရင်တော့ အစ်ကိုက ကိစ္စမရှိပါဘူး... ဒါပေမဲ့ ခရမ်းမြို့တော်မှာ ရှိနေတုန်းက၊ အစ်ကို့ကို ပစ်မှတ်ထားလာနိုင်တဲ့ အင်အားကြီးတဲ့ လူတစ်ယောက်ကို ဒေါသထွက်အောင် လုပ်မိခဲ့တယ် ထင်တယ်...”</p> <p> </p> <p>“အခုအချိန်မှာ အစ်ကိုနဲ့ အတူရှိနေတာက မင်းတို့အတွက် အန္တရာယ်များတယ်...”</p> <p> </p> <p>နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် ကျိုးလီချင်က မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> “ဒါပေမဲ့ အစ်ကိုက အဖွဲ့အစည်းကလေ... အဖွဲ့အစည်းက လူကို ပစ်မှတ်ထားရဲလောက်အောင် ဘယ်သူကများ အဲဒီလောက် သတ္တိကောင်းနေလို့လဲ...”</p> <p> </p> <p>သူတို့၏ ဂုဏ်သိက္ခာကြီးမားလှသော မျိုးနွယ်စုပင်လျှင် ထိုကဲ့သို့သော အရာမျိုးကို ကြိုးစားရဲမည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>“မင်းရဲ့နောက်ခံက အင်အားကြီးနေရုံနဲ့ တခြားသူက မင်းကို မတိုက်ခိုက်ဘူးလို့ ဆိုလိုတာ မဟုတ်ဘူး...”</p> <p> </p> <p>“အထူးသဖြင့် ဘယ်သူမှမသိအောင် လုပ်နိုင်တဲ့ နည်းလမ်းနဲ့ အင်အား ရှိနေရင်ပေါ့၊ အဲဒီလို လုပ်နိုင်တဲ့ နည်းလမ်းတွေမှ အများကြီးရှိတယ်...”</p> <p> </p> <p>“နောက်ခံကောင်းတာက မင်းရဲ့ အသက်ကို အာမမခံနိုင်ဘူး...”</p> <p> </p> <p>“ကျိုးမျိုးနွယ်စုကိုပဲ ဥပမာအနေနဲ့ ကြည့်လေ၊ စတင်တည်ထောင်ကတည်းက မျိုးနွယ်စုပြင်ပကို ထွက်သွားတဲ့ အချိန်မှာ ပါရမီရှင်တွေ ဒါမှမဟုတ် တခြားအဖွဲ့ဝင်တွေ ဘယ်လောက်တောင် သေဆုံးခဲ့ရလဲ...”</p> <p> </p> <p> ယန်ချင်းက ညင်သာစွာ မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျိုးမောင်နှမမှာ တွေးတောနေသော အမူအရာများဖြင့် တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။ သူတို့၏ မှတ်ဉာဏ်အရဆိုလျှင် ကျိုးမျိုးနွယ်စု သည် နှစ်များတစ်လျှောက် ပါရမီရှင်အချို့ကို အမှန်တကယ်ပင် ဆုံးရှုံးခဲ့ရသည်။</p> <p> </p> <p> သူတို့ ဖခင်၏ပါရမီနှင့်ပင် ယှဉ်နိုင်သော ပါရမီရှင်တစ်ဦး ရှိခဲ့ဖူးသော်လည်း၊ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော နယ်မြေတစ်ခုကို စူးစမ်းရှာဖွေနေစဉ်အတွင်း သေဆုံးသွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>၎င်းမှာ လူပြောများစရာ ဇာတ်လမ်းဖြစ်သော်လည်း၊ အထက်လူကြီးများကမူ သူတို့၏ရန်သူများ ပါဝင်ပတ်သက်နေမည်ဟု အမြဲတမ်း ခံစားခဲ့ရသည်။</p> <p> </p> <p> အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုပါရမီရှင် သေဆုံးခဲ့သော နယ်မြေတွင် သေဆုံးသူသုံးဦးသာ ရှိခဲ့ပြီး၊ ၎င်းတို့အနက် တစ်ဦးမှာ ကျိုးမျိုးနွယ်စုမှ ပါရမီရှင်ဖြစ်ကာ ကျန်နှစ်ဦးမှာ ကျိုးမျိုးနွယ်စုနှင့် ရင်းနှီးသောမိတ်ဆွေများဖြစ်သည့် အဆင့် ၃ အဖွဲ့အစည်းများမှ ပါရမီရှင်များ ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။</p> <p> </p> <p>အထူးသဖြင့် သူတို့၏ ရုပ်အလောင်းများကို ရှာမတွေ့ခဲ့ချိန်တွင် ထိုသေဆုံးမှုနှင့် ပတ်သက်၍ အရာအားလုံးက သံသယဖြစ်စရာ ကောင်းနေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ကျိုးမျိုးနွယ်စုအနေဖြင့် သေဆုံးသွားကြောင်း သိရသည့် တစ်ခုတည်းသောနည်းလမ်းမှာ ၎င်းတို့၏ သေဆုံးမှုကို ညွှန်ပြနေသော  ဝိညာဉ်မီးအိမ် ကွဲအက်သွားခြင်းကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> မောင်နှမနှစ်ယောက်လုံးက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ချိန်တွင် ယန်ချင်းက လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> “အဖွဲ့အစည်းထဲကို ရောက်သွားရင်တောင်၊ ခရမ်းမြို့တော်မှာတုန်းက ပုံစံအတိုင်း သတိထားပြီး အကဲခတ်တတ်တဲ့ စိတ်နေစိတ်ထားမျိုးကို ဆက်ပြီး ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်...”</p> <p> </p> <p>အဖွဲ့အစည်းသည် သူတို့၏ ရှင်သန်မှုကို အာမခံပေးမည့် အရာအားလုံးကို တတ်စွမ်းနိုင်သော အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုဟု တွေးကာ သူတို့ကို မပေါ့ဆစေချင်ပေ။</p> <p> </p> <p> အထူးသဖြင့် သူတို့သာ အရိပ်သိမ်းငှက်ဌာနခွဲသို့ ဝင်ရောက်ခွင့် ရခဲ့မည်ဆိုလျှင်၊ သတိထားမှုနှင့် သံသယ ဝင်တတ်ခြင်းက ထိုနေရာတွင် သူတို့၏ အကောင်းဆုံးအဖော်မွန် ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။</p> <p>….</p> <p>တစ်နာရီခန့် အကြာတွင် နောက်ဆုံး၌ သူတို့သည် သမင်တောင်တိုင်းပြည်၏ အနီးအနားသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။</p> <p> </p> <p>ယန်ချင်းက သူ၏ အကဲဖြတ်မှုများကို ဆက်လက်မလုပ်ဆောင်မီ မောင်နှမနှစ်ဦးနှင့် သွေးမိစ္ဆာကျင့်ကြံသူကို လာခေါ်ရန် သမင်တောင်တိုင်းပြည်ရှိ ဌာနခွဲနှင့် ကြိုတင်ဆက်သွယ်ထားပြီး ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> ငါးကီလိုမီတာခန့်အကွာမှ သူတို့ဆီသို့ ပျံသန်းလာသော  မီးခိုးရောင်ပင်လယ်ပျော်ငှက်ကြီး တစ်ကောင်ကို  တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>အယ်လီကလည်း ၎င်းကို အာရုံခံမိပုံရပြီး၊ တိမ်များကိုပင် လွင့်စင်သွားစေနိုင်သော ကျယ်လောင်သည့် စူးရှသောအသံနှင့်အတူ တိုက်ခိုက်လိုသော အရှိန်အဝါတစ်ခုကို ရုတ်တရက် ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> မီးခိုးရောင်ပင်လယ်ပျော်ငှက်ကြီး၏ လာရာလမ်းကြောင်းမှလည်း စူးရှသည့်အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလေသည်။</p> <p> </p> <p>အယ်လီ၏ ကျောပေါ်တွင် တစ်မှေးအိပ်နေကြသော ကျိုးမောင်နှမမှာ ထိတ်လန့် တုန်လှုပ်စွာဖြင့် နိုးလာကြသည်။</p> <p> </p> <p> သူတို့ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် မိုးကြိုးသံများ ရံဖန်ရံခါ ထွက်ပေါ်နေပြီး သူတို့ဆီသို့ ပြေးဝင်လာနေသော တိမ်မည်းကြီးတစ်ခုကို မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် အံ့အားသင့်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>ကြောက်လန့်နေသော သူတို့၏ အသွင်အပြင်ကို ကြည့်ကာ ရယ်မောရင်း ယန်ချင်းက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> “စိတ်အေးအေးထား...ငါ့သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်၊ မင်းတို့ကို လာခေါ်တာပါ...”</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save