Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၇၆)</h2> <h2 style="text-align: center;">ဓားမြစ်ဂိုဏ်း၏ ကံကြမ္မာ (၁)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>တောင်တစ်တောင်၏ အောက်ခြေရှိ နေရာတစ်ခုကို လက်ညှိုးထိုးပြရင်း ယန်ချင်းက ပြောလိုက်သည်။ “အယ်လီ... အဲဒီနားကို ဆင်းလိုက်...”</p> <p> </p> <p>အယ်လီက သူမ၏ အရှိန်အဝါကို ထိန်းချုပ်ကာ အောက်ဘက်သို့ ညင်သာစွာဆင်းသက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p> သတိထားနေသူမှာ သူမတစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ဘဲ၊ ယန်ချင်းကလည်း သူ၏ဧကရာဇ်အာရုံကို သူတို့၏ ပတ်ဝန်းကျင် ကီလိုမီတာဝက် အကွာအဝေးအတွင်းတွင်သာ ကန့်သတ်ထားလေသည်။</p> <p> </p> <p>အခြားဝိညာဉ်သားရဲများကို  မနှိုးဆွမိစေရန် တတ်နိုင်သမျှရှောင်ရှားလိုခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ပြန့်ကျဲနေသောတောင်တန်း အချို့ထံသို့ အကြည့်များ ရောက်ရှိသွားရင်း ယန်ချင်းက တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> “သမင်တောင်တိုင်းပြည်က တကယ်ကို စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းတဲ့ နေရာပဲ...”</p> <p> </p> <p>အချို့တောင်များမှာ မြူခိုးများ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး၊ အချို့မှာမူ လူသူနေထိုင်သည့်ပုံ မပေါ်ပေ။</p> <p> </p> <p>သူ၏မျက်လုံးများ ကျရောက်သွားသော တောင်များမှာ သူ့ကို ခြိမ်းခြောက်နေပြီး ကျောချမ်းစရာ ကောင်းသောခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းနေသည့် တောင်များပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>အယ်လီ၏ ကျောပေါ်မှ ခုန်ဆင်းလိုက်ရင်း ယန်ချင်းက ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> “ထူးခြားတာတစ်ခုခုကို အာရုံခံမိရင် ငါ့ဆီကို ချက်ချင်းပြေးလာခဲ့... ဒီအကွာအဝေးမှာဆိုရင် တစ်ခုခုမှားယွင်းနေရင်တောင် အာရုံခံနိုင်လောက်ပါတယ်”</p> <p> </p> <p>“ဒါပေမဲ့ ဒီလိုနေရာမျိုးမှာ ဘယ်လောက်ပဲ သတိထားထား ပိုတယ်လို့ မရှိဘူးလေ...”</p> <p> </p> <p>သူ၏ အရှေ့တွင် ပြုတ်ကျလုမတတ် ဖြစ်နေသော ပျက်စီးယိုယွင်းနေသည့် တံခါးတစ်ခု ရှိနေသည်။</p> <p> </p> <p> ထိုအပေါ်တွင်  ဓားမြစ်ဂိုဏ်းဟူသော အမည်ကို ရေးသားထားသည့် မှေးမှိန်နေသော ဆိုင်းဘုတ်တစ်ခု ရှိနေသည်။</p> <p> </p> <p>တံခါးဝတွင် ကင်းစောင့်တစ်ယောက်မျှပင် မရှိသဖြင့် အထဲသို့ ဝင်သွားရင်း ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ ယန်ချင်းက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> လာရာလမ်း တစ်လျှောက်တွင် သူ သက်ပြင်းချခဲ့ရသည့် အကြိမ်အရေအတွက်ကိုပင် ရေတွက်၍ မရနိုင်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p>အတွင်းဘက်တွင်လည်း တံခါးကဲ့သို့ပင် ဆိုးရွားလှသည်။</p> <p> </p> <p>နေရာအနှံ့တွင် ပေါင်းပင်များ ထူထပ်စွာ ပေါက်ရောက်နေပြီး၊ အဆောက်အအုံများမှာလည်း ကျဲပါးလှကာ သူတို့၏ လက်ရှိအခြေအနေအရဆိုလျှင် အဆောက်အအုံဟု ခေါ်ဆိုခြင်းကပင် ယဉ်ကျေးလွန်းနေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>အချို့မှာ ခေါင်မိုးများတွင် အပေါက်များ ဖြစ်နေခြင်း သို့မဟုတ် တံခါးများမရှိခြင်းတို့ ဖြစ်နေပြီး၊ အချို့ဆိုလျှင် ကြမ်းပြင်များကို အတင်းအဓမ္မ ရိုက်ချိုးခံထားရသည့်ပုံ ပေါက်နေသည်။</p> <p> </p> <p>ပျက်စီးယိုယွင်းနေသော ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း ယန်ချင်းက တီးတိုး ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> “ဒီလောက်အထိတောင် ကျဆင်းသွားလိမ့်မယ်လို့ မယုံနိုင်ဘူး...”</p> <p> </p> <p>သိပ်သည်းလှသော ယင်ချီစွမ်းအင်များ မရှိနေခြင်းနှင့် ယန်ချင်း အာရုံခံမိသော လူအနည်းငယ်၏ တည်ရှိမှုသာ မရှိခဲ့လျှင် ထိုနေရာကို တစ္ဆေမြို့ပျက်တစ်ခုဟုပင် ထင်မှတ်မှားသွားနိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ယန်ချင်းက ကျန်အဆောက်အအုံများနှင့် ယှဉ်လျှင် အခြေအနေ ပိုကောင်းပုံရသော အဆောက်အအုံ တစ်ခုဆီသို့ လျှောက်သွားရင်း တွေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“လူ ၁၂ ယောက်လောက်ပဲ ကျန်တော့တာပဲ...”</p> <p> </p> <p>သို့သော် ဖာထေးထားသော နေရာအမြောက်အမြားကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့်၊ ၎င်း၏ အနာဂတ်မှာလည်း သိပ်ပြီးကောင်းမွန်လှမည် မဟုတ်ဘဲ မကြာမီမှာပင် ကျန်အဆောက်အအုံများနှင့် ဘဝတူ ဖြစ်သွားတော့မည်မှာ သေချာလှသည်။</p> <p> </p> <p>ယန်ချင်းက ထိုအဆောက်အအုံကို ရွေးချယ်ခဲ့ရသည့် အကြောင်းရင်းမှာ ၎င်းသည် ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် အမြင့်ဆုံးပုဂ္ဂိုလ်ရှိနေသော နေရာဖြစ်သောကြောင့်ပင်။</p> <p> </p> <p>ထိုသူသည် အခြေတည်အဆင့်၏ စတုတ္ထအဆင့်တွင် ရှိနေသည်။ သို့သော် ယန်ချင်းအာရုံခံမိသော အားနည်းနေသည့် စွမ်းအင်အတက်အကျများအရ ထိုသူ၌ သက်တမ်းမကျန်တော့ကြောင်း သိလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျိုးပဲ့နေသောတံခါးကို ညင်သာစွာ တွန်းဖွင့်ရင်း ယန်ချင်းက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>တံခါးပတ္တာများမှ အသံမထွက်စေရန်အတွက် သူ၏ ချီစွမ်းအင် အနည်းငယ်ကို အသုံးပြုကာ ထိန်းထားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>အဆောက်အအုံအတွင်းရှိ အလယ်ဗဟိုတွင်၊ အရေခွံနှင့် အရိုးသာ ကျန်တော့သော အဘိုးအိုတစ်ဦး ရှိနေပြီး၊ သူသည် တချိန်က အနက်ရောင်ဖြစ်ခဲ့ဟန်တူသော ဟောင်းနွမ်းမှေးမှိန်နေသည့် မီးခိုးရောင်ဝတ်ရုံ တစ်ထည်ကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် အချိန်တစ်ခုတုန်းက ဖျာတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ တွဲလောင်းကျနေသော ကြိုးစများကိုသာ စုချည်ထားသည့်အလား ဖြစ်နေသော ကျင့်ကြံရေးဖျာတစ်ခုပေါ်တွင် တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်နေသည်။</p> <p> </p> <p>အခန်းထဲရှိ ပရိဘောဂအနည်းငယ်ထဲမှ တစ်ခုပေါ်တွင် စာလိပ်များနှင့် စက္ကူချပ်များကို ပြန့်ကျဲစွာ တင်ထားသဖြင့်၊ ထိုအခန်းမှာ ကျင့်ကြံရေးခန်းမတစ်ခုအဖြစ်ရော၊ ရုံးခန်းတစ်ခုအဖြစ်ပါ နှစ်မျိုးစလုံး အသုံးပြုနေပုံရသည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ အနောက်ဘက်နံရံတွင် မြစ်ထဲ၌ ငါးမျှားနေသော လူတစ်ယောက်၏ ဖုန်တက်နေသည့် ပန်းချီကားတစ်ချပ်ကို ချိတ်ဆွဲထားသည်။</p> <p> </p> <p>အခန်းထဲတွင် အဆောက်အအုံပတ်လည်ရှိ အက်ကွဲကြောင်းများမှတစ်ဆင့် ဝင်ရောက်လာသော နေရောင်ခြည်များကြောင့် ပယင်းရောင်အလင်းတန်းများ လွှမ်းမိုးနေသည်။</p> <p> </p> <p>ယန်ချင်းက အရာအားလုံးကို အကဲခတ်လိုက်ပြီးနောက် လေးလံသော စိတ်နှလုံးဖြင့် ထိုင်ချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> သူ၏ရှေ့ရှိ အဘိုးအိုမှာ မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားဆဲဖြစ်သဖြင့် သူရောက်နေသည်ကိုပင် သတိထားမိပုံ မပေါ်ပေ။</p> <p> </p> <p>ထုတ်လွှတ်နေသော မှေးမှိန်သည့် ချီစွမ်းအင် အတက်အကျများသာ မရှိခဲ့လျှင် လူသေ အလောင်း တစ်လောင်းဟုပင် အလွယ်တကူ ထင်မှတ်မှားသွားနိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ရာသီဥတုဒဏ် ခံထားရသော အိုမင်းနေသည့်မျက်နှာပေါ်တွင် မျက်မှောင်ကြုတ်မှု တစ်ခု ပေါ်လာပြီး စက္ကန့်နှင့်အမျှ ပိုမို နက်ရှိုင်းလာသည်။</p> <p> </p> <p>စက္ကန့်အနည်းငယ် အကြာတွင် သူ၏ မျက်နှာမှာ ရှုံ့မဲ့သွားပြီး သွေးများ စတင်အန်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ယန်ချင်းက သူ၏ ကျောဘက်သို့ လျှပ်တစ်ပြက် ရောက်ရှိသွားပြီး သူ၏ ချီစွမ်းအင် အချို့ကို အဘိုးအို၏ ကိုယ်ထဲသို့ ထည့်သွင်းပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>နူးညံ့ပြီးအေးမြသော ချီစွမ်းအင်များက ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားသဖြင့် အဘိုးအိုမှာ တုံ့ပြန်ရန်ပင် အချိန် မရလိုက်ပေ။</p> <p> </p> <p>“စီနီယာက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေဖို့ ကြိုးစားနေတာလား...”</p> <p> </p> <p>အဘိုးအို၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းပိုင်း အခြေအနေမှာ လုံးဝဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေသည်ကို သတိပြုမိသွားချိန်တွင် ယန်ချင်း၏ မျက်နှာပေါ်၌ လေးနက်သော အမူအရာတစ်ခု ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p> သူ၏ သွေးကြောအချို့မှာ ရှုပ်ထွေးနေပြီး၊ အချို့မှာ ပေါက်ပြဲနေကာ၊ အခြေတည်မဏ္ဍိုင်များမှာလည်း ပြိုကျလုနီးပါး ဖြစ်နေကာ၊ ချီစွမ်းအင် စီးဆင်းမှုများမှာလည်း ကစဉ့်ကလျား ဖြစ်နေသဖြင့် အတွင်းကလီစာများကို ထိခိုက်ပျက်စီးစေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် ထိုမျှလောက် များပြားလှသော ဒဏ်ရာများက ဖျက်ဆီးနေသည့်တိုင်အောင်၊ အခြေတည်အဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး၏ သက်စောင့်စွမ်းအင် ကျေးဇူးကြောင့်သာ သူ သတိလည်နေခြင်း သို့မဟုတ် အသက်ရှင်နေနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် သူ၏ အသက်စွမ်းအင်မှာလည်း သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကဲ့သို့ပင် ချို့တဲ့နေလေသည်။</p> <p> </p> <p> ခမ်းခြောက်နေသော မြစ်တစ်စင်းကဲ့သို့ တဖြည်းဖြည်း လျော့နည်းလာနေသည်။</p> <p> </p> <p>၎င်းမှာ အဘိုးအို ခံစားနေရသော ပြဿနာများထဲတွင် အသေးအမွှားဆုံးသာ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ယန်ချင်းက သူ၏ ချီစွမ်းအင်များကို ထည့်သွင်းပေးနေချိန်တွင်၊ အဘိုးအိုသည် သူ၏ ဝိညာဉ် အဆီအနှစ်များကို လွန်ကဲစွာ ထုတ်ယူ သုံးစွဲထားပုံရကြောင်း အာရုံခံမိလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ၏ ဝိညာဉ် အဆီအနှစ်မှာ မည်သည့်အချိန်တွင်မဆို ငြိမ်းသတ်ခံရနိုင်သော  ဖယောင်းတိုင် မီးတောက်ငယ်လေး အရွယ်အစားခန့်သာ ရှိတော့သောကြောင့်ပင်။</p> <p> </p> <p>အဘိုးအိုက အားနည်းစွာ ပြောလိုက်ပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် သတိလစ်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p> “ဒီတစ်ခါလည်း အလုပ်မဖြစ်ဘူး ထင်တယ်...  ဓားမြစ်ဂိုဏ်းက ငါနဲ့အတူ မြေမြှုပ်ခံရတော့မှာပဲ... ခွင့်လွှတ်ပါ ဆရာ၊ ဆရာအဘိုး၊ ဘိုးဘေးတို့... နောက်ဆုံးမှာ ကျွန်တော် ဂိုဏ်းကိုမကယ်တင်နိုင်ခဲ့ဘူး...”</p> <p> </p> <p>စိမ်းဖျော့ဖျော့အရောင်ရှိသော အပ်သုံးချောင်းကို ထုတ်ယူရင်း ယန်ချင်းက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> “အဲဒီလောက် အလွယ်တကူ သေခွင့်မပေးနိုင်သေးဘူး စီနီယာ...”</p> <p> </p> <p>သူက ထိုအပ်များကို အဘိုးအို၏ မျက်ခုံးနှစ်ခုကြား၊ နှလုံးနှင့် ချက်တို့တွင် တစ်ပြိုင်နက်တည်း စိုက်ထည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ယန်ချင်းက လက်သင်္ကေတများကို လျင်မြန်စွာ ဖန်တီးလိုက်ရာ၊ သူ၏ လက်ထဲတွင် အစိမ်းရောင် မြစ်တစ်စင်း ဖြစ်ပေါ်လာပြီး၊ ၎င်းကို အဘိုးအို၏ မျက်ခုံးနှစ်ခုကြားရှိ အပ်စိုက်ကု အပ်ပေါ်သို့ ချပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အစိမ်းရောင်မြစ်က ထိတွေ့လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အပ်စိုက်ကု အပ်မှာ ချက်ချင်း စတင် တုန်ခါလာသည်။ စက္ကန့်အနည်းငယ် အကြာတွင် တုန်ခါမှု ရပ်တန့်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ကွေ့ကောက်နေသော အစိမ်းရောင်မြစ်တစ်စင်းက မျက်ခုံးနှစ်ခုကြားမှ စတင်ဖြစ်ပေါ်လာပြီး၊ နှလုံးရှိ  အပ်ဆီသို့ အောက်ဘက်သို့ စီးဆင်းသွားသည်။</p> <p> </p> <p>နှလုံးသို့ ရောက်ရှိသွားပြီးနောက် ယခင်အတိုင်း တုန်ခါမှု ထပ်မံ ဖြစ်ပေါ်လာပြီး၊ ထိုမှတစ်ဆင့် ချက်ဆီသို့ ဆက်လက် စီးဆင်းသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>အစိမ်းရောင်မြစ်က ထိုနေရာ သုံးခုကို ဆက်သွယ်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်၊ မြစ်နှင့် အပ်သုံးချောင်းတို့မှ မှေးမှိန်သော အစိမ်းရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု  ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>“အသက်စွမ်းအင် ပြန်လည်ကုသခြင်း...”</p> <p> </p> <p> ယန်ချင်းက တိုးတိုးလေးရေရွတ်လိုက်ရာ၊ သူ၏ မျက်လုံးများနှင့် ဆံပင်များမှာ အစိမ်းရောင်သန်းလာပြီး ဆံနွယ်များကြားတွင် နွယ်ပင်များပင် ဖြစ်ပေါ်လာသည်အထိ ပြောင်းလဲသွားသည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ နူးညံ့သော အစိမ်းရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး အခန်းတစ်ခုလုံးကို သက်စောင့်စွမ်းအင်များဖြင့် ပြည့်နှက်သွားစေရာ၊ သူ ထိုင်နေသော နေရာမှစ၍ နွယ်ပင်များနှင့် မြက်ခင်းများ စတင်ပေါက်ရောက်လာပြီး အခန်း တစ်ခုလုံးသို့ လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားကာ စက္ကန့်နှင့်အမျှ အကွာအဝေးမှာ ကျယ်ပြန့်လာလေသည်။</p> <p> </p> <p>စက္ကန့်သုံးဆယ်ခန့် ကြာသွားချိန်တွင် အဆောက်အအုံ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မူလအပင်များပင်လျှင် သိသိသာသာ လျင်မြန်စွာ ကြီးထွားလာကြသည်။</p> <p> </p> <p> လေးမီတာခန့်သာ ရှိသော အပင်ငယ်အချို့မှာ  နှစ်ဆယ့်ငါးမီတာခန့် အထိ ကြီးထွားသွားကြပြီး ထူထပ်သော သစ်ရွက်များဖြင့် အကိုင်းအခက်များ ဖြာထွက်လာကြသည်။</p> <p> </p> <p>မိနစ်အနည်းငယ် အကြာတွင် ထိုနေရာမှာ သစ်တောငယ်လေး တစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသဖြင့်၊ သူတို့၏ ဂိုဏ်းပိုင်နက် အတွင်းတွင် သစ်တောငယ်လေးတစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်ပေါက်လာမှုကို မြင်တွေ့လိုက်ရသော ကျန်ရှိနေသည့် ဂိုဏ်းသားများကို အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားစေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>အဘိုးအို၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် အစိမ်းရောင်မြစ်ကြောင်းလေးမှာ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားသော သွေးကြောပေါင်း သန်းနှင့်ချီ၍ ခွဲထွက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>အစိမ်းရောင်အလင်းတန်း၏ စည်းချက်ကျကျ တုန်ခါမှု တိုင်းတွင်၊ အဘိုးအို၏ အခြေအနေမှာ တိုးတက်လာလေသည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ အသားအရေမှာ မိနစ်အနည်းငယ် အတွင်း ပန်းနုရောင်သန်းလာပြီး လွန်ခဲ့သော မိနစ်အနည်းငယ်က ရှိနေခဲ့သော သေမင်းတမန်ကဲ့သို့ ဖြူဖျော့နေသည့် အသွင်အပြင်ကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အရိုးပေါ်အရေတင်နေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း၊ သူ၏ အပြင်ပန်း အသွင်အပြင်မှာ လွန်ခဲ့သော မိနစ်အနည်းငယ်ကနှင့် ယှဉ်လျှင် အများကြီး ပိုကောင်းလာသည်။</p> <p> </p> <p> ဆီးနှင်းများကဲ့သို့ ဖြူဖွေးနေသော ဆံပင်အနည်းငယ်ပင် မီးခိုးရောင်သို့ ပြောင်းသွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ယန်ချင်းက ပြုံးရင်း အဘိုးအို၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းပိုင်းနှင့် အပြင်ပိုင်း ပြောင်းလဲမှုများကို အားကျစွာ ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကုသရေးတောင်ကြားကိုတော့ မဝင်ချင်ပေမဲ့ သူတို့ရဲ့ ကျင့်စဉ်တွေကတော့ တကယ်ကိုအံ့သြစရာ ကောင်းတာပဲ...”</p> <p> </p> <p>သူက လက်တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ အပ်သုံးချောင်းမှာ အဘိုးအို၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ကျွတ်ထွက်လာပြီး သူ၏ လက်ထဲသို့ ရောက်ရှိလာသဖြင့် ၎င်းတို့ကို ပြန်လည် သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ပျောက်ကွယ်သွားသည်မှာ အပ်များ တစ်ခုတည်း မဟုတ်ပေ၊ အပ်များနှင့်အတူ အခန်းနှင့် အဆောက်အအုံ အတွင်းရှိ ပေါက်ရောက်နေသော အပင်ငယ်များ အားလုံးလည်း ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် အလွန်အမင်း ကြီးထွားလာသော သစ်ပင်ကြီးများမှာမူ သူတို့ ရှိရာ နေရာတွင်ပင် ဆက်လက် ကျန်ရှိနေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအပင်များက နေရာကို ပေးစွမ်းသော ပတ်ဝန်းကျင် အငွေ့အသက်ကို သဘောကျသလို၊ ၎င်းတို့ထဲတွင် သူ၏ ချီစွမ်းအင် အနည်းငယ် ပါဝင်နေသဖြင့် အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ဝိညာဉ်သစ်ပင်များ အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားနိုင်သောကြောင့် ယန်ချင်းက တမင်သက်သက် ထိုအတိုင်း ချန်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>မျက်လုံးများကို ဖြည်းညင်းစွာ ဖွင့်လိုက်ရင်း အဘိုးအိုက နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် တီးတိုး ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> “ဟင်... ငါ မသေသေးဘူးလား...”</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save