Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၇၇)</h2> <h2 style="text-align: center;">ဓားမြစ်ဂိုဏ်း၏ ကံကြမ္မာ (၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>“မသေသေးပါဘူး...”</p> <p> </p> <p>အဘိုးအို၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ဝင်ထိုင်လိုက်ရင်း ယန်ချင်းက ညင်သာစွာပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အဘိုးအိုမှာ မယုံနိုင်သေးသည့်ဟန်ဖြင့် မှင်သက်နေသော အမူအရာနှင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်နေကာ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ကိုလည်း အထပ်ထပ်အခါခါ စမ်းသပ်ကြည့်နေသည်။</p> <p> </p> <p>သူ ခံစားနေရသည်များမှာ အစစ်အမှန် ဟုတ်မဟုတ်နှင့်၊ ဂိုဏ်းအပေါ် ထားရှိသော သံယောဇဉ်နှင့် နောင်တများကြောင့် ကျွတ်လွတ်ခွင့် မရသေးသော တစ္ဆေတစ်ကောင် မဟုတ်ကြောင်း သေချာစေရန် ထိုသို့ ပြုလုပ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>လုံလောက်စွာ တည်ငြိမ်သွားပြီး သူ အမှန်တကယ် အသက်ရှင်နေသေးကြောင်း အတည်ပြုနိုင်ချိန်တွင်မှ၊ အခန်းထဲ၌ အခြားလူတစ်ယောက် ရှိနေသည်ကို သတိထားမိသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပိုမိုအားအင်ပြည့်ဖြိုးနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့်လည်း အံ့အားသင့်သွားရသည်။</p> <p> </p> <p>သူ ရရှိထားသော ပြင်းထန်သည့် အတွင်းဒဏ်ရာများနှင့်အတူ ထိုဒဏ်ရာများ စုပုံလာမှုကြောင့် ခံစားရသော နာကျင်မှုနှင့် နေမထိထိုင်မသာ ဖြစ်မှုများ အားလုံးမှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့လေပြီ။</p> <p> </p> <p>သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အသစ်တစ်ဖန် ပြန်လည်မွေးဖွားလာသကဲ့သို့ လုံးဝအသစ်စက်စက် ဖြစ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>“ကျွန်တော် စီနီယာရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ကုသပေးလိုက်နိုင်ပေမဲ့... သွေးအဆီအနှစ်အဆီအနှစ်တွေကို လွန်ကဲစွာ သုံးစွဲလိုက်လို့ ဆုံးရှုံးသွားတဲ့ သက်တမ်းအတွက်တော့ ကျွန်တော်လည်း ဘာမှလုပ်ပေးလို့ မရဘူး...”</p> <p> </p> <p>“စီနီယာရဲ့ ဝိညာဉ်က အပြစ်အနာအဆာ ကင်းနေမယ်ဆိုရင်တောင်... ကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက်ရဲ့ အခြေခံသက်တမ်းဆိုတာ ကမ္ဘာကြီးရဲ့ သဘာဝတရား ဥပဒေသတွေအပေါ်မှာ မူတည်နေတာမို့လို့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ကုသမှုက စီနီယာ့အတွက် သက်တမ်းကို ထပ်တိုးပေးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး...”</p> <p> </p> <p>“အဲဒီအတွက်ကတော့ သဘာဝရတနာတွေကပဲ ကူညီပေးနိုင်လိမ့်မယ်...” ယန်ချင်းက ရှင်းပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အဘိုးအိုအနေဖြင့် သူ့ကိုယ်သူ အဆင်ပြေသွားပြီဟု အထင်အမြင်လွဲမှားကာ ဘဝသစ်တစ်ခု ပြန်ရလိုက်သကဲ့သို့ မျှော်လင့်ချက် အမှားများ မထားမိစေရန် ယန်ချင်းက ရှင်းပြလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ယန်ချင်းသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်၌ ရရှိထားသော ဒဏ်ရာများ အားလုံးကို ကုသပေးခဲ့သော်လည်း သူ၏ အခြေခံ သက်တမ်းမှာမူ ပြောင်းလဲသွားခြင်း မရှိပေ။</p> <p> </p> <p>သာမန်လူတစ်ယောက်အနေဖြင့် မိမိကိုယ်ကိုယ် အလွန်ဂရုစိုက်မည်ဆိုလျှင်ပင် အသက် ၁၀၀ အထိသာ နေထိုင်နိုင်ပြီး၊ ကံကောင်းမည်ဆိုလျှင် အများဆုံး အသက် ၁၅၀ အထိ နေထိုင်နိုင်ပေမည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ထိုထက်ကျော်လွန်၍ အသက် ၂၀၀ သို့မဟုတ် ထို့ထက်ပို၍ နေထိုင်လိုပါကမူ လုံးဝမဖြစ်နိုင်ပေ။</p> <p> </p> <p> အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို အုပ်စိုးထားသော သဘာဝတရား ဥပဒေသများက ထိုမျှလောက် အသက်ရှည်ရှည် နေထိုင်နိုင်ရန် တားဆီးထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့သာ ကျင့်ကြံခြင်း မပြုလုပ်ဘဲ နဂိုအတိုင်းသာ ဆက်ရှိနေမည်ဆိုလျှင်၊ ဝိညာဉ်ဖွဲ့စည်းခြင်းအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူ တစ်ဦးပင်လျှင် သူတို့၏ သက်တမ်းကို တိုးမြှင့်ပေးရန် ခက်ခဲပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>သာမန်လူများ ပိုမိုအသက်ရှည်နိုင်သည့် တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းမှာ၊ ကျင့်ကြံခြင်း လမ်းစဉ်သို့ ဝင်ရောက်ကာ သူတို့၏ သေမျိုးအချုပ်အနှောင်များကို ရိုက်ချိုးပြီး၊ အဆင့်တက်တိုင်း တက်တိုင်း သူတို့၏ တည်ရှိမှုကို  ဆင့်ကဲပြောင်းလဲစေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> သို့မဟုတ်ပါက အသက်စွမ်းအင်တာအိုကို အဓိကအင်္ဂါရပ်အဖြစ် ပိုင်ဆိုင်ထားသော သဘာဝရတနာအချို့၏ အကူအညီကို ရယူရမည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ထိုအရာကပင်လျှင် ထိုသာမန်လူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ဖွဲ့စည်းပုံကို အခြေခံကျကျ ပြောင်းလဲသွားစေမည်သာ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူ့ရှေ့ရှိ အဘိုးအိုမှာ အခြေတည်အဆင့် အစောပိုင်းကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးအနေဖြင့် သူ့အတွက် သတ်မှတ်ပေးထားသော သက်တမ်း အပြည့်အဝကို နေထိုင်ခဲ့ပြီး ဖြစ်သဖြင့် သေဆုံးရန် နီးကပ်နေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> သူ၏ သွေးအဆီအနှစ်များကို ထုတ်ယူသုံးစွဲခြင်းဖြင့် သူ၏ သက်တမ်း အနည်းငယ်ကို ဖြုန်းတီးပစ်ခဲ့သော်လည်း၊ မူလကတည်းက သူ့အတွက် အချိန်သိပ်များများစားစား ကျန်ရှိမနေခဲ့တော့ပေ။</p> <p> </p> <p>သူ၏ အရိုးသက်တမ်းအပေါ် အခြေခံ၍ ယန်ချင်း ခန့်မှန်းကြည့်ရသလောက်ဆိုလျှင်၊ အဘိုးအိုသည် အနည်းဆုံး နှစ်ပေါင်း ၁,၀၀၀ ခန့် နေထိုင်ခဲ့ပြီး ဖြစ်ကာ၊ ခမ်းခြောက်သွားသော သွေးအဆီအနှစ်ကြောင့် သူ၏ ကျန်ရှိနေသော အချိန်မှာ အများဆုံး တစ်လ သို့မဟုတ် နှစ်လခန့်သာ ရှိတော့သည်။</p> <p> </p> <p>….</p> <p> </p> <p>ယန်ချင်းထံမှ ကြားလိုက်ရသော သတင်းကြောင့် အဘိုးအိုမှာ အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားပုံရသော်လည်း၊ မကြာမီမှာပင် ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အနည်းဆုံးတော့ အချိန်တန်ရင်... နှစ်တွေအများကြီး ခံစားခဲ့ရတဲ့ အဆုံးမရှိတဲ့ နာကျင်မှုတွေနဲ့ မဟုတ်ဘဲ သက်သောင့်သက်သာ ထွက်သွားခွင့် ရတာပေါ့...”</p> <p> </p> <p>“ကျွန်တော့်လို အဘိုးအိုတစ်ယောက်ကို ကူညီပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် စီနီယာ...”</p> <p> </p> <p>တင်ပျဉ်ခွေထိုင်နေရင်းမှပင် အဘိုးအိုက ဦးညွှတ် အရိုအသေ ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အဲဒီလို လုပ်စရာမလိုပါဘူး စီနီယာ...”</p> <p> </p> <p>ယန်ချင်းက ညင်သာသော စွမ်းအားတစ်ခုဖြင့် သူ့ကို ပြန်လည် မတ်မတ်ထိုင်စေရင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“စီနီယာ..”</p> <p> </p> <p>ယန်ချင်း ခေါ်လိုက်သော စကားလုံးကို အဘိုးအိုက ပြန်လည်တွေးတောနေမိပြီးနောက်၊ ယန်ချင်း၏ ငယ်ရွယ်သော အသွင်အပြင်ကို ကြည့်ကာ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အံ့အားသင့်သွားသော အမူအရာတစ်ခု ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ ဒဏ်ရာများအကြောင်းကို သူသာအသိဆုံး ဖြစ်ပြီး၊ ဆေးပညာတွင် နှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာ မြှုပ်နှံထားသော ကျွမ်းကျင်သည့် အဘိုးကြီးများသာလျှင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို အပြည့်အဝကုသပေးနိုင်မည် ဖြစ်ကြောင်းကိုလည်း သူ သိထားသည်။</p> <p> </p> <p>ယခုမူ မည်သည့် ဒဏ်ရာမှ မကျန်ရှိတော့ဘဲ၊ ပြိုကျလုနီးပါး ဖြစ်နေသော သူ၏မဏ္ဍိုင်များပင်လျှင် တည်ငြိမ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူ ကိုယ်တိုင် ဆေးပညာတွင် မကျွမ်းကျင်သော်လည်း၊ သူ့ကို အပြည့်အဝ ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာစေရန် မည်သို့သော ကျွမ်းကျင်မှုမျိုး လိုအပ်မည်ဆိုသည့် အကြမ်းဖျင်း သဘောတရားကိုတော့ သူ သိထားသည်။</p> <p> </p> <p> အနည်းဆုံးတော့ လိမ္မော်ရောင်အဆင့် အဆင့်မြင့်ဆေးပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်မှသာ ရပေမည်။</p> <p> </p> <p>…..</p> <p>“သခင်ကြီးရဲ့ ကြင်နာမှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... ကျွန်တော့်ကို ကူညီပေးတဲ့အတွက် နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ပြီး အထူး ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”</p> <p> </p> <p>“တကယ်လို့ သခင်ကြီး လိုအပ်တာ တစ်ခုခု ရှိရင်... ကျုပ်ဝမ်ရီအနေနဲ့ အကူအညီပေးဖို့ တွန့်ဆုတ်နေမှာ မဟုတ်ပါဘူး...” လက်နှစ်ဖက်ကို ယှက်ကာ အဘိုးအိုက လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကျွန်တော့်ရဲ့ ရိုင်းစိုင်းမှုအတွက် ခွင့်လွှတ်ပေးပါ၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်တောင် မိတ်မဆက်ရသေးဘူး... ကျုပ်နာမည်က ဝမ်ရီပါ”</p> <p> </p> <p>“ဓားမြစ်ဂိုဏ်းရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်ပါ... ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့် ရာထူးရော၊ ဂိုဏ်းပါ မကြာခင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့မယ်လို့ စိုးရိမ်မိပါတယ်...”</p> <p> </p> <p>လွမ်းဆွေးနာကျင်နေသော အပြုံးတစ်ခုဖြင့် သူက ဆက်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“လက်ဖက်ရည်လေး သောက်မလား သခင်ကြီး... သိပ်မကောင်းလှပေမဲ့ ဒါလေးပဲ ကျွန်တော် ဧည့်ခံစရာ ရှိလို့ပါ...”</p> <p> </p> <p> မိမိ ဂိုဏ်း၏ ဆင်းရဲနွမ်းပါးလှသော အခြေအနေကြောင့် ရှက်ရွံ့စွာပြုံးရင်း ဝမ်ရီက မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ယန်ချင်းက လက်ခံသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ရာ၊ ဂိုဏ်းချုပ် ဝမ်ရီက ခွက်နှစ်ခွက် ပါသော ကြွေဖြူလက်ဖက်ရည်အိုးသေးသေးလေး တစ်လုံးကို ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူက ရေထွက်ပေါ်လာစေရန် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ကျင့်စဉ်ငယ်တစ်ခုကို အသုံးပြုလိုက်ပြီးနောက်၊ လက်ဖက်ရည်အိုးထဲရှိ လက်ဖက်ခြောက်များနှင့် ရောနှောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် အရာအားလုံးကို အတွေ့အကြုံရှိပြီး ညင်သာကာ ကျင့်သားရနေသော ဟန်ပန်ဖြင့် ပြုလုပ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p> စက္ကန့်အနည်းငယ် အတွင်းမှာပင် လက်ဖက်ရည် ရသွားပြီး၊ ယန်ချင်းကို အရင်ငှဲ့ပေးကာ သူ့အတွက်ပါ ငှဲ့လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လက်ဖက်ရည်မှာ အစိမ်းရောင်ထက် အဝါဖျော့ရောင်ဘက်သို့ ပိုသန်းနေပြီး၊ လက်ဖက်ခြောက်များကို ထပ်ခါတလဲလဲအသုံးပြုထားသဖြင့် ၎င်းတို့တွင် ရှိသမျှ အရသာအားလုံး ကုန်ခမ်းသွားသည့်ပုံ ပေါက်နေသည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ရီသည် လက်ဖက်ရည်ဖျော်ရာတွင် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်း သူသိနိုင်သဖြင့် ယန်ချင်းက ဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p> အရည်အသွေးနိမ့်ကျပင်လျှင် ကျွမ်းကျင်သူ တစ်ဦးက များစွာဖန်တီးနိုင်စွမ်း ရှိသည်။</p> <p> </p> <p>“ဧည့်ခံပေးလို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဂိုဏ်းချုပ်ဝမ်ရီ... ကျွန်တော့် နာမည်က ယန်ချင်းပါ၊ အဖွဲ့အစည်းက လာတာပါ... ကျွန်တော် ဘာလို့ ဒီရောက်နေလဲဆိုတာ ခင်ဗျား သိလောက်မှာပါ...”</p> <p> </p> <p>ဂိုဏ်းချုပ် ဝမ်ရီ၏ မျက်လုံးများထဲရှိ တုန်ယင်နေသော သူငယ်အိမ်များကို သတိပြုမိသွားရင်း သနားကရုဏာသက်သော အကြည့်များဖြင့် ယန်ချင်းက ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အဖွဲ့အစည်းကပါလား... လက်ရှိ ကျွန်တော်တို့ အခြေအနေနဲ့ဆို ဒါက ဖြစ်လာမှာ သေချာနေခဲ့တာပါ...”</p> <p> </p> <p> လက်ဖက်ရည်ကို တစ်ငုံသောက်ရင်း ဝမ်ရီက ငေးမောကာ တီးတိုးပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ယန်ချင်းကလည်း သူ၏ အပြုအမူကို အတုယူကာ တစ်ငုံသောက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ပါဝင်ပစ္စည်းများ အားနည်းနေသည့်တိုင်အောင် အရသာ အနည်းငယ် ကျန်ရှိနေသေးသော လက်ဖက်ရည်ကို မြည်းစမ်းရင်း ယန်ချင်းက တွေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> “ထင်တဲ့အတိုင်းပဲ... ကောင်းတုန်းပါပဲ...”</p> <p>….</p> <p>“သခင်ကြီးယန်ချင်း... ဒီအဘိုးအိုရဲ့ စကားလေး နည်းနည်းလောက် နားထောင်ပေးလို့ ရမလား...” ဝမ်ရီက အားနည်းစွာ မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ယန်ချင်းက သဘောတူသည့်အနေဖြင့် ညင်သာစွာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဂိုဏ်းချုပ်ဝမ်ရီက သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး၊ သူ၏ အမူအရာမှာ လွမ်းဆွတ်ဖွယ်ရာ ဖြစ်လာကာ မျက်နှာကြက်ကို မှုန်ရီဝေဝါးနေသောအကြည့်ဖြင့် ငေးစိုက်ကြည့်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>“အခုချိန်မှာ ကျုပ်က ဂိုဏ်းချုပ် ဖြစ်နေပေမဲ့... ဂိုဏ်းရဲ့ အကောင်းဆုံး အချိန်ကာလတွေတုန်းကဆိုရင် ဂိုဏ်းရဲ့ အပြင်စည်းတပည့်တစ်ယောက် ဖြစ်ဖို့တောင် မထိုက်တန်ခဲ့ပါဘူး...”</p> <p> </p> <p>“ကျုပ်က ဂိုဏ်းရဲ့ အစေခံဌာနက အဖွဲ့ဝင်တစ်ယောက်ပါ...”</p> <p> </p> <p>“ကျုပ်တို့က သန့်ရှင်းရေးလုပ်တာ၊ ဥယျာဉ်မှူးလုပ်တာ၊ ဟင်းချက်တာ၊ တူရိယာတီးခတ်တာ အစရှိတဲ့ ဂိုဏ်းပတ်ဝန်းကျင်က နေ့စဉ် အသေးအမွှားကိစ္စတွေကိုပဲ ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းပေးရတာပါ...”</p> <p> </p> <p>“ဂိုဏ်းထဲက ကျင့်ကြံသူတွေ သူတို့ရဲ့ အာရုံစူးစိုက်မှု အားလုံးကို ကျင့်ကြံခြင်းအပေါ်မှာပဲ အပြည့်အဝ ထားနိုင်အောင်လို့... ဂိုဏ်းရဲ့ နေ့စဉ် လိုအပ်ချက် အသေးအမွှားလေးတွေကို ကျုပ်တို့က ဖြည့်ဆည်းပေးခဲ့တာပါ...”</p> <p> </p> <p>“အဲဒီအတွက် သင့်တော်တဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခု ဖန်တီးပေးဖို့ ကျုပ်တို့ ကြိုးစားခဲ့ကြတယ်...”</p> <p> </p> <p>“တခြားသူတွေ အမြင်မှာ သိပ်ပြီး ဂုဏ်ယူစရာကောင်းတဲ့ အလုပ်တစ်ခုလို့ မထင်ရပေမဲ့... ကျုပ်တို့အတွက်တော့ အဲဒါက အခွင့်ထူးတစ်ခုဖြစ်ပြီး၊ ကြီးမားတဲ့ ဂုဏ်ယူမှုနဲ့အတူ လုပ်ဆောင်ခဲ့တဲ့ ကြီးကျယ်တဲ့ တာဝန်တစ်ခုပါပဲ...”</p> <p> </p> <p>“ဂိုဏ်းချုပ်ရဲ့ စံအိမ်တော်မှာ အစေခံတစ်ယောက်အဖြစ် နေခဲ့ရတဲ့ ကျုပ်ရဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေကပဲ... ပြီးခဲ့တဲ့ နှစ်အနည်းငယ်ကို ဖြတ်သန်းနိုင်ဖို့ ကူညီပေးခဲ့တာပါ...”</p> <p> </p> <p>“ကျွန်တော် ဂိုဏ်းချုပ် ဖြစ်နေရတာက အဆုံးမရှိတဲ့ အိပ်မက်ဆိုး တစ်ခုသက်သက်သာ ဖြစ်ပြီး၊ ဂိုဏ်းချုပ်အဖြစ် ရပ်တည်ဖို့ အစေခံတစ်ယောက်ပဲ ကျန်တော့တယ်ဆိုတာက... ကျုပ်သိခဲ့တဲ့ ဂိုဏ်းကြီး လုံးဝပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဆိုတာကို သက်သေပြနေတာပဲလေ...”</p> <p> </p> <p>“ဒါက ရာစုနှစ် တစ်ခုကျော်လောက် ကျုပ်ခံစားခဲ့ရတဲ့ ရက်စက်လွန်းတဲ့ နောက်ပြောင်မှုတစ်ခုပါပဲ...”</p> <p> </p> <p>“သေခြင်းတရားက ဒီဝေဒနာတွေကနေ လွတ်မြောက်ခွင့်ပေးနိုင်ပေမဲ့... နောက်ဘဝမှာ ကျုပ်ရဲ့ ဆရာသမားတွေကို မျက်နှာချင်းဆိုင်ဖို့လည်း ကြောက်နေမိတယ်...”</p> <p> </p> <p>“ဂိုဏ်းရဲ့ မီးတောက်လေးကို ဆက်လက် ထိန်းသိမ်းမထားနိုင်ခဲ့ဘူး... ဂိုဏ်းက မရှိတော့ဘူးလို့ သူတို့ကို ပြောဖို့ ရှက်မိတယ်...”</p> <p> </p> <p>နောက်ဆုံး အပိုင်းကို ပြောလိုက်ချိန်တွင် ဝမ်ရီ၏ အသံမှာ အက်ကွဲသွားလေသည်။ သူ၏ အကြည့်များမှာ အသက်ကင်းမဲ့ကာ မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ယန်ချင်းသည် ဓားမြစ်ဂိုဏ်း၏ အခေါင်းတလားကို ရိုက်သွင်းရမည့် နောက်ဆုံး သံမှိုတစ်ချောင်း ဖြစ်နေသဖြင့် ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ပြောစရာ သိပ်မရှိခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p> ဓားမြစ်ဂိုဏ်းအပေါ် ကျရောက်ခဲ့သော အခြေအနေများထံသို့ အတွေးများ ရောက်ရှိသွားရင်း ယန်ချင်းက တွေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အရင်က အဆင့် ၃ ဂိုဏ်းတစ်ခု ဒီလောက်အထိ ကျဆင်းသွားရတယ်ဆိုတော့... လောကကြီးက တကယ်ကို မတည်မြဲတဲ့ နေရာတစ်ခုပဲ...”</p> <p> </p> <p>လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းတစ်ထောင်က ၎င်းသည် အဆင့် ၃ ဂိုဏ်းတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့ပြီး၊ ၎င်း၏ ခေတ်ကာလတွင် လုံးဝပေါ်လွင်ထင်ရှားခြင်း မရှိခဲ့သော်လည်း၊ မည်သည့်နေရာသို့ သွားသွား လေးစားမှု ရရှိမည့် အတန်အသင့် ကောင်းမွန်သော ကျင့်ကြံခြင်းဂိုဏ်းတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့တွင် နားလည်ရခက်သော ဓားကျင့်စဉ်တစ်ခု ရှိခဲ့ပြီး၊ ၎င်း၏ စွယ်စုံသုံးနိုင်စွမ်းက လူများစွာ၏ အားကျမှုနှင့် လေးစားမှုကို ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအရာကိုအခြေခံ၍ မရေမတွက်နိုင်သော ပါရမီရှင်များကို ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့ကာ အင်အားနှင့် ဂုဏ်သိက္ခာပိုင်းတွင် ကြီးထွားလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>မထင်မှတ်ထားသည်များသာ မဖြစ်ခဲ့လျှင်၊ အဆင့် ၃ အဖွဲ့အစည်းများ၏ ထိပ်တန်းအဆင့်သို့ တက်လှမ်းနိုင်မည်မှာ သေချာသလောက်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် မထင်မှတ်ထားသည်များက အမှန်တကယ်ပင် ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့၏ ဆက်ခံသူတပည့်တစ်ဦးက ယနေ့ မြင်တွေ့နေရသည့် အခွံချည်းသာ ကျန်တော့သော ဂိုဏ်းတစ်ခုအဖြစ်သို့ လျှော့ချပစ်ခဲ့သည့် ဘေးဒုက္ခကြီးတစ်ခုကို ဖိတ်ခေါ်လာခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့ အရာအားလုံး ဆုံးရှုံးသွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> ဂိုဏ်းပိုင်နက်၊ အင်အား၊ ဂုဏ်သတင်းနှင့် တပည့်များကအစ... အဖွဲ့ဝင် ၁၂ ယောက်သာ ရှိတော့သည့် အဆင့်မရှိသော ဂိုဏ်းတစ်ခု ဖြစ်လာတော့မည့် အခြေအနေအထိ ဆုတ်ယုတ်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> ထိုအထဲမှ အချို့မှာ ဂိုဏ်းသားများ ဟုတ်မဟုတ် ဆိုသည်ကိုပင် ယန်ချင်းသေချာမသိပေ။</p> <p> </p> <p>၎င်းမှာ တစ်ချိန်က သမင်တောင်တိုင်းပြည်၏ အရွယ်အစားနှင့် ယှဉ်နိုင်သော ပိုင်နက်ကို ပိုင်ဆိုင်ခဲ့သည့် ဂိုဏ်းတစ်ခု ဖြစ်ပြီး၊ သမင်တောင်တိုင်းပြည်နှင့် မတူဘဲ သူတို့၏ ပိုင်နက်အပေါ် ခိုင်မာသော ထိန်းချုပ်မှု ရှိခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save