Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း - ၃၉၃</h2> <h2 style="text-align: center;">( ရှန်ဖုန်းမြို့တော်သို့ ပြန်လာခြင်း )</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>သူမရှေ့ရှိ ထိုဧကရာဇ် နိုင်းယွမ်မှာ ဒဏ္ဍာရီထဲကထက် ပို၍ ငယ်ရွယ်၊ ပို၍ ချောမောပြီး ပို၍ ဆွဲဆောင်မှု ရှိပေသည်။ သူ့ကို မြင်သောအခါ ယခင်က သူမကို လက်ထပ်ခွင့် တောင်းခဲ့သည့် ပါရမီရှင်များ အားလုံး အမှိုက်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး သူ့ ဖိနပ်ကိုပင် သယ်ဆောင်ရန် မထိုက်တန်တော့ချေ။</p> <p>"နိုင်းယွမ်... ဒါက ရွှယ်ယွီအာ... ငယ်ငယ်ကတည်းက ငါ့ရဲ့ အချစ်ဆုံး သူငယ်ချင်းပဲ..." သူမ သူငယ်ချင်း၏ မျက်နှာအမူအရာကို မြင်သောအခါ ထျဲလန်အာ သူမ ဘာတွေးနေမှန်း ချက်ချင်း သိလိုက်၏။ သူမ ခေါင်းခါကာ သူမရှေ့ရှိ လူငယ်လေးကို မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။</p> <p>"ဟဲဟဲ... မင်္ဂလာပါ..." နိုင်းယွမ် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး ဆက်မပြောတော့ချေ။</p> <p>သူ ရှေးဟောင်းမြို့တော်မှ ပျံသန်းထွက်ခွာပြီး ရှန်ဖုန်းမြို့တော်သို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာသည်မှာ နှစ်လနီးပါး ရှိနေပြီ ဖြစ်၏။ သူ ပြန်ရောက်သည်နှင့် နိုင်းယွမ် သူ့ သူငယ်ချင်းများကို သူ မျောလွင့်ကုန်းမြေတိုက်ကြီးသို့ သွားရန် ရည်ရွယ်ထားကြောင်း ပြောပြရန် ခင်းကျင်းထားပြီး သူတို့ကို သွားမည် သို့မဟုတ် နေမည်ကို ရွေးချယ်ခွင့် ပေးမည် ဖြစ်၏။</p> <p>ထို့ကြောင့် သူ မြို့တော်သို့ ဝင်ရောက်သည်နှင့် နိုင်းယွမ် သူ့ ဝိညာဉ်အာရုံဖြင့် လှမ်းကြည့်ကာ ထျဲလန်အာကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသွား၏။ သူ အံ့သြသွားသည်မှာ သူ ရောက်ရောက်ချင်း မိန်းကလေး နှစ်ယောက် ပျော်ရွှင်စွာ ဆော့ကစားနေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရပြီး ခန္ဓာကိုယ် အစိတ်အပိုင်း တစ်ချို့ ကြောင့် သူ့ မျက်နှာ ချက်ချင်း နီရဲသွားရသည်။</p> <p>သူ မည်မျှပင် အားကောင်းပါစေ ယောက်ျား တစ်ယောက် ဖြစ်ပေ၏။ လူပျိုလေး တစ်ယောက် ဖြစ်သေးသည်မို့ မဝံ့ရဲသွားသည်မှာ အမှန်ပင်။</p> <p>"ဧကရာဇ် နိုင်းယွမ်... ကျွန်မ... ကျွန်မအတွက် လက်မှတ် တစ်ခုလောက် ရေးပေးလို့ ရမလား..."</p> <p>ခဏမျှ စိတ်လှုပ်ရှားပြီးနောက် ရွှယ်ယွီအာ၏ မျက်နှာ ပေါက်ကွဲလုမတတ် နီရဲနေပြီး ရှေ့သို့ တိုးလာ၏။</p> <p>"လက်မှတ်..." နိုင်းယွမ် ကြောင်အသွား၏။</p> <p>"ရှင့်နာမည် ရေးပေးရုံပဲ... ဒီမှာ..." ရွှယ်ယွီအာ သူမ အင်္ကျီစကို ဆွဲချလိုက်သည်။</p> <p>သူမ မဆွဲချခဲ့လျှင် ပိုကောင်းပေလိမ့်မည်။ ဆွဲချလိုက်သည်နှင့် သူမ၏ ရင်ဘတ်ရှိ တောင်ပို့လေးနှစ်ခု လစ်ဟာသွားပြီး ယင်းတို့ ဖြူဝင်းကာ ဝိုင်းစက်နေသဖြင့် မည်သူ့ကိုမဆို မျက်လုံးများ တောက်ပသွားစေနိုင်၏။</p> <p>"အာ... ကောင်းပါပြီ..."</p> <p>အလွန်အမင်း အနေရခက်သွားသဖြင့် နိုင်းယွမ် သူ့ လက်ချောင်းကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ညွှန်လိုက်ရာ နာမည် တစ်ခု မိန်းကလေး၏ အဝတ်အစားပေါ်တွင် ပေါ်လာသည်။ သူ လှည့်ကာ ထျဲလန်အာ၏ နူးညံ့သော လက်ကို ဆွဲပြီး ပြောလိုက်သည်။ "သွားကြစို့... ငါ မင်းကို ပြောစရာ ရှိတယ်..."</p> <p>စကားပြောပြီးနောက် သူ့ ခန္ဓာကိုယ် လက်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး ထိုနှစ်ယောက် ချက်ချင်း ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်သွားကာ အင်ပါယာ မြို့တော်ဘက်သို့ ပျံသန်းသွားတော့သည်။</p> <p>"ဟဲဟဲ... ဧကရာဇ် နိုင်းယွမ်က အရမ်း ချစ်စရာ ကောင်းတာပဲ..."</p> <p>ထိုနှစ်ယောက် ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို ကြည့်ရင်း ရွှယ်ယွီအာ၏ မျက်နှာ ပိုမို နီရဲလာ၏။ သူမ၏ မေးစေ့ကို လက်ပေါ်တွင် တင်ကာ စားပွဲထက် တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်နေပြီး အတွေးထဲ နစ်မြုပ်သွားသည်။ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းသော ဧကရာဇ် နိုင်းယွမ်မှာ အိမ်နီးချင်း ကောင်လေး တစ်ယောက်ကဲ့သို့ မျက်နှာနီရဲသွားသည်ကို ပြန်လည် တွေးမြင်မိရ၏။</p> <p>...</p> <p>ရှန်ဖုန်းအင်ပိုင်ယာ၏ အင်ပါယာ နန်းတော် အတွင်းတွင် နိုင်းယွမ်၏ ရင်းနှီးသော ဆွေမျိုးများနှင့် သူငယ်ချင်းများ အားလုံး ထိုင်နေကြ၏။</p> <p>သူ့ မိဘများ၊ အစ်မ၊ ယန်ရန်၊ ဖုန်းရှောင်၊ ထျဲလန်အာ... လူတိုင်း စုဝေးနေကြပြီး အလယ်ရှိ လူငယ်လေး ပြောနေသည့်စကား အပေါ် နားထောင်နေကြ၏။</p> <p>"...ကောင်းပြီ... ဒါပဲ ငါ ပြောစရာ ရှိတာ... ငါ မျောလွင့်ကုန်းမြေတိုက်ကြီးကို သွားဖို့ အစီအစဥ်ချထားတယ် ... မင်းတို့ နေချင်ရင် ငါ မတားဘူး... မင်းတို့ ငါနဲ့ လိုက်ချင်ရင်... ငါတို့ မနက်ဖြန် ထွက်ခွာမယ်..."</p> <p>နိုင်းယွမ် သူ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ကြေညာလိုက်၏။</p> <p>မျောလွင့်ကုန်းမြေတိုက်ကြီးက အမှန်တကယ်ပင် ဖန်ဆင်းခြင်းချီကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး ကျင့်ကြံသူများအတွက် ရတနာမြေ တစ်ခု ဖြစ်၏။ သို့သော် သူ ယခင်က ထိုဟွားသခင်ကြီးဟု ခေါ်တွင်သူကို စော်ကားခဲ့ပြီး တစ်ဖက်လူ၏ လွှမ်းမိုးမှုက ချီပင်လယ် ကုန်းမြေတိုက်ကြီးကိုပင် ထိန်းချုပ်နိုင်သဖြင့် သူတို့ မည်မျှ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းကြောင်း ပြသနေပေသည်။ ရှာဖွေတွေ့ရှိသည်နှင့် သူတို့ ပတ်ရှောင်နေရသည့် ဘဝကို ရင်ဆိုင်ရမည်မှာ သေချာလှ၏။ နိုင်းယွမ် ထိုအကြောင်းကို ကြိုတင် ပြောပြထားသည်။ သူနှင့် လိုက်ချင်သူများ ခေါ်သွားမည်ဖြစ်ပြီး ကျန်ခဲ့သူများက ချီပင်လယ် ကုန်းမြေတိုက်ကြီးတွင် ဧကရာဇ်များနှင့် အုပ်ချုပ်သူများ ဖြစ်လာကြမည်ဖြစ်ကာ မည်သူမျှ သူတို့ကို ရန်စရဲမည် မဟုတ်ချေ။</p> <p>"ယွမ်အာ... မင်း ဘယ်ကိုပဲ သွားသွား... ငါတို့ လိုက်မှာပဲ... မင်းက ငါတို့ရဲ့ အဖိုးတန် သားလေး အမြဲတမ်း ဖြစ်နေမှာ..."</p> <p>နိုင်းရှောင်ထျန်းနှင့် နိုင်းလင်တို့မှာ သူတို့၏ ရပ်တည်ချက်ကို ပထမဆုံး ဖော်ပြခဲ့ကြ၏။</p> <p>"မင်းက ငါ့ရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော မိသားစုပဲ... ငါ့ကို ဒီမှာ တစ်ယောက်တည်း ထားခဲ့ဖို့ ငါ သဘောမတူဘူး..." နိုင်းရှောင်ဖုန်း အလျင်အမြန် ပြောလိုက်၏။</p> <p>"နိုင်းယွမ်... ငါတို့ အတူတူ ကြီးပြင်းလာခဲ့ကြတာ... မင်း ငါ့စိတ်ဓာတ်ကို သိပါတယ်... ငါက ကြွားဝါရတာ မကြိုက်ဘူး... ပြီးတော့ ငါက တိုက်ပွဲတွေကို သဘောကျတယ်... ငါ့ကို ခေါ်သွား... ငါ မင်းနဲ့ လိုက်မယ်..." ယန်ရန် မတ်တတ်ရပ်ကာ ကျယ်လောင်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။</p> <p>သူ ငယ်စဉ်ကတည်းက သူ့ မိခင် တစ်ယောက်တည်း၏ ချစ်ခင်မှုကိုသာ ရရှိခဲ့၏။ သူ့ မိခင် သေဆုံးပြီးနောက် သူတွင် အခြား တွယ်တာစရာ မရှိတော့ချေ။ နိုင်းယွမ်နှင့်အတူ စွန့်စားခရီးထွက်ရန်က သူ လိုချင်သည့်အတိုင်းပင်။</p> <p>"ငါ့ကို မကြည့်နဲ့... ငါ့အသက်ကို အစ်ကို နိုင်းယွမ်က ပေးထားတာ... သူ ဘယ်ကိုပဲ သွားသွား... ငါ သဘာဝကျကျပဲ သွားမှာ..." ဖုန်းရှောင် သူ့ကို ကြည့်နေသော ယန်ရန်ကို ကြည့်ကာ ပြုံးပြီး ပြောလိုက်၏။</p> <p>"ကျွန်မက သခင်ရဲ့ အစေခံပါ... သခင် ဘယ်ကိုပဲ သွားသွား... ကျွန်မ လိုက်ရမှာပေါ့..." မူရှာ လေးလေးနက်နက် ပြောလိုက်၏။</p> <p>မူရှာ၏ စကားကို ကြားသောအခါ လူတိုင်း သူမကို အံ့သြစွာ ကြည့်လိုက်ကြ၏။ လူတိုင်း မူရှာအား နိုင်းယွမ်၏ သူငယ်ချင်းကောင်း တစ်ယောက် ဖြစ်ကြောင်း သိကြသော်လည်း သူမအား သူ့ အစေခံ ဖြစ်ကြောင်း သူတို့ တစ်ခါမှ မကြားဖူးခဲ့ကြချေ။</p> <p>"ငါလည်း နိုင်းယွမ်နဲ့ လိုက်မယ်... ငါ့ရဲ့ ချစ်တူလေး... ဟုတ်တယ် မဟုတ်လား သမီးလေး..." လော့ချင်းချန်၏ တမ်းတနေသော မျက်လုံးများကို ကြည့်ရင်း လော့ကျန်ဟောင် သက်ပြင်းချလိုက်၏။</p> <p>သူ သမီးဖြစ်သူ၏ နိုင်းယွမ်အပေါ်ထားသော ခံစားချက် အားလုံးကို မြင်တွေ့ခဲ့ပြီး ဖြစ်၏။ သို့သော် သူ့ သမီးနှင့် နိုင်းယွမ်တို့ အနာဂတ် ရှိရန် ခက်ခဲမည်ကိုလည်း သူ သိထားပေသည်။</p> <p>အခြားအရာ အားလုံးကို ဘေးဖယ်ထားလိုက်လျှင် နိုင်းယွမ် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများကို ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့်- မူချင်း၊ မူရှာ၊ ပိုင်ဟွာရှု၊ ထျဲလန်အာ... သူတို့ထဲမှ တစ်ယောက်မှ သူ့ သမီးထက် မနိမ့်ကျဘဲ ထိုမိန်းကလေး တစ်ယောက်ချင်းစီတိုင်းတွင် နိုင်းယွမ်အပေါ် ခံစားချက်များ ရှိနေကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ သိသာနေသည်။</p> <p>သူ့ ရင်ထဲတွင် လော့ကျန်ဟောင်က သမီးဖြစ်သူ သူမ၏ ကိုယ်ပိုင် ပျော်ရွှင်မှုကို ရှာဖွေပြီး နိုင်းယွမ်နှင့် ဆက်လက် မပတ်သက်စေချင်ချေ။ သို့သော် သမီးဖြစ်သူ၏ တောင်းပန်တိုးလျှိုးသော အကြည့်ကို မြင်သောအခါ သူ့ ရင်ထဲ ထပ်မံ ပျော့ပျောင်းသွားပြန်၏။</p> <p>သူ သမီးဖြစ်သူအကြောင်း ကောင်းစွာ သိပေသည်။ လော့ချင်းချန်က အပေါ်ယံတွင် ညင်သာပြီး အပြစ်ကင်းစင်ပုံ ပေါက်နေသော်လည်း တကယ်တမ်းတွင် သူမ တစ်ခုခုကို စိတ်ပိုင်းဖြတ်လိုက်သည်နှင့် နွားကိုးကောင်ပင် သူမကို နောက်ပြန်ဆွဲ၍ မရနိုင်ချေ။ သူမ၏ ညင်သာမှုတွင် ခံနိုင်ရည် ရှိပြီး သူမ၏ သာမန်မှုတွင် ပြတ်သားမှု ရှိ၏။</p> <p>"ထားလိုက်ပါတော့... သူတို့ ကိစ္စတွေကို သူတို့ဘာသာ ကိုင်တွယ်ကြပါစေ..."</p> <p>သူ့ရင်ထဲတွင် သူ့ကိုယ်သူ နှစ်သိမ့်ကာ သူ ခုနက ကြေညာခဲ့သော ဆုံးဖြတ်ချက်အတိုင်း စိတ်ဒုံးဒုံး ချလိုက်၏။</p> <p>"ကျွန်မဂိုဏ်းက အခု မရှိတော့ဘူး... ဒါကြောင့် ကျွန်မလည်း ရှင့်နောက်ပဲ လိုက်နိုင်တော့တယ်..." ပိုင်ဟွာရှုလည်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။</p> <p>မကြာမီမှာပင် လူတိုင်း သူတို့၏ ပြတ်သားမှုကို ဖော်ပြလိုက်ကြ၏။ ရှောင်ဖုန်း၊ ရှောင်ဟူနှင့် အခြား သားရဲများ သူ့ မိစ္ဆာ အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်များ ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်ရာ ပြောစရာပင် မလိုတော့ချေ။ ယင်းမှာ တစ်ညီတစ်ညွတ်တည်း မဲဆန္ဒပေးခြင်းနီးပါး ဖြစ်ပြီး လူတိုင်း နိုင်းယွမ်နှင့် လိုက်သွားချင်ကြ၏။</p> <p>"ကောင်းပြီလေ... လူတိုင်း ဆုံးဖြတ်ချက် ချပြီးပြီ ဆိုတော့... ဒီနေ့ နားကြ... ပြင်ဆင်ကြ... ပြီးတော့ အရာရာကို ခင်းကျင်းကြ... ငါတို့ မနက်ဖြန် မိုးလင်းရင် ထွက်ခွာမယ်..."</p> <p>နိုင်းယွမ် ပြတ်ပြတ်သားသား ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။</p> <p>"ကောင်းပြီ..."</p> <p>သူတို့၏ ဆုံးဖြတ်ချက် ချပြီးသည်နှင့် လူတိုင်း အခြားသော အတွေးများ မရှိတော့ချေ။ သူတို့ တစ်ညီတစ်ညွတ်တည်း တုံ့ပြန်လိုက်ကြပြီး ပြင်ဆင်ရန် သူတို့၏ နေအိမ်များသို့ ပြန်သွားကြ၏။</p> <p>သူတို့၏ ခရီးစဉ်... ယနေ့၏ ဆုံးဖြတ်ချက်မှ ပေါက်ဖွားလာသော ခရီးစဉ်ကား မျောလွင့်ကုန်းမြေတိုက်ကြီး တစ်ခုလုံးနှင့် အမှန်တကယ်ပင် ကမ္ဘာလောက တစ်ခုလုံးကို မည်မျှ ကြီးမားသော တုန်လှုပ်မှုနှင့် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ယူဆောင်လာမည်ကို မည်သူမျှ မသိခဲ့ကြချေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">အခန်း ၃၉၃ ပြီး</p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save