Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း - ၃၉၆</h2> <h2 style="text-align: center;">( မျောလွင့်ကုန်းမြေတိုက်ကြီး )</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>"သခင်... နိုးလာပြီလား..."</p> <p>မည်မျှကြာသွားမှန်း မသိ နိုင်းယွမ် ဖြည်းညှင်းစွာ နိုးထလာ၏။ သူ မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်သည်နှင့် ရှောင်ဖုန်း နှင့် အခြား သားရဲများ၏ စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ် အသံများကို ကြားလိုက်ရ၏။</p> <p>သူ ယခင်က သူတို့ကို သားရဲယဥ်ပါး ဒန်တျန်ထဲတွင် သိမ်းဆည်းထားခဲ့ပြီး အချိန်စေ့သောအခါ သူတို့ အလိုအလျောက် ထွက်လာကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>"ဒါက... မျောလွင့်ကုန်းမြေတိုက်ကြီး... ငါတို့ ရောက်လာပြီလား..."</p> <p>အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက် ရှူသွင်းပြီးနောက် နိုင်းယွမ် သူ့ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဝိညာဉ်ချီသည် ချီပင်လယ် ကုန်းမြေတိုက်ကြီးထက် ဆယ်ဆ ပိုမို သိပ်သည်းပြီး အတွင်းတွင် အထူး ဖန်ဆင်းခြင်းချီ ပါဝင်နေသည်ကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် သူနှင့် မိစ္ဆာ အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန် လေးကောင်က ကြေမွသွားသော ဟင်းလင်းပြင်မှ အောင်မြင်စွာ တက်လှမ်းပြီး မျောလွင့်ကုန်းမြေတိုက်ကြီးသို့ ရောက်ရှိလာပြီ ဖြစ်ကြောင်း သူ သိလိုက်၏။</p> <p>"ဟုတ်တယ်... ကျွန်တော်တို့ ရောက်လာပြီ... ကျွန်တော် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ခံစားမိတယ်... ဒီမှာပဲ ဖန်ဆင်းခြင်းအဆင့်က သူ့ရဲ့ တကယ့် သိုင်းစွမ်းရည်ကို ထုတ်လွှတ်နိုင်မှာ..."</p> <p>ရှောင်ဖုန်း စိတ်လှုပ်ရှားစွာ လက်သီးများကို ဆုပ်ထားလိုက်၏။</p> <p>ဖန်ဆင်းခြင်းအဆင့်က ဖန်ဆင်းခြင်းချီမှ စုစည်းထားသော အစစ်အမှန်ချီကို အသုံးပြုမှသာ သူ့ တကယ့် သိုင်းစွမ်းရည်ကို ထုတ်လွှတ်နိုင်ပေသည်။ ယခင်က သာမန် ဝိညာဉ်ချီမှ ပြောင်းလဲထားသော အစစ်အမှန်ချီမှာ သူ့ သိုင်းစွမ်းရည်၏ တစ်ဝက်ကိုပင် ထုတ်ဖော်နိုင်ခြင်း မရှိချေ။</p> <p>"ဟဲဟဲ..." ရှောင်ဖုန်း၏ စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ် စကားများကို ကြားသောအခါ နိုင်းယွမ် တိုးညှင်းစွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး အနည်းငယ် ရုန်းကန်လိုက်ရာ ရုတ်တရက် သူ့ တစ်ကိုယ်လုံးတွင် ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရ၏။</p> <p>"ဒါ ဘာလဲ..."</p> <p>သူ ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ သူ့ ဒဏ်ရာများ မည်မျှ ပြင်းထန်ကြောင်း သိလိုက်ရပြီး ကြည့်မကောင်းအောင် ဖြစ်နေသည်။</p> <p>သူ့ ခန္ဓာကိုယ်ရှိ ကြွက်သားများ အားလုံး ကြေမွသွားပြီး အရိုး အများအပြား ကျိုးသွားကာ သွေးကြောများမှာ လုံးဝ ရှုပ်ပွနေလေသည်။ ခန္ဓာကိုယ်ထဲရှိ အစစ်အမှန်ချီ ရိုင်းစိုင်းစွာ လည်ပတ်နေကာ ချီပင်လယ်သည်လည်း ထိခိုက်မှု အချို့ ခံစားလိုက်ရပုံ ရ၏။</p> <p>"ကုစားသူ တစ်ယောက်တောင် ဒီဒဏ်ရာတွေကို သုံးရက်၊ လေးရက်ထက် မနည်းဘဲ မကုသနိုင်လောက်ဘူး..."</p> <p>တစ်ချက် ကြည့်ပြီးနောက် နိုင်းယွမ် သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။</p> <p>သူ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲရှိ အစစ်အမှန်ချီမှာ အလွန် ရှုပ်ထွေးနေ၏။ ကုစားခြင်းချီဖြင့် ကုသရန် သူ အရင်ဆုံး သွေးကြောများကို ခင်းကျင်းရန် လိုအပ်ပေသည်။ ကြည့်ရသည်မှာ ဒဏ်ရာများက သူ ထင်ထားသည်ထက် ပိုမို ပြင်းထန်ပြီး အပြည့်အဝ ပြန်လည် ကောင်းမွန်လာရန် အနည်းဆုံး သုံးရက်၊ လေးရက် လိုအပ်မည် ဖြစ်၏။</p> <p>တည်နေရာကူးပြောင်း ဝင်္ကပါ ချို့ယွင်းပြီးနောက် ဟင်းလင်းပြင် အက်ကွဲကြောင်း တစ်ခုမှ ရှင်သန်လွတ်မြောက်ပြီးနောက် သုံးရက်၊ လေးရက်အတွင်း ပြန်လည် ကောင်းမွန်လာခြင်းမှာ အကယ်၍ သတင်း ပျံ့နှံ့သွားပါက လူအများအပြားကို သေလုမတတ် ကြောက်လန့်သွားစေမည်မှာ သေချာလှ၏။</p> <p>ကုစားသူ တစ်ယောက်၏ စွမ်းအားက ဤအချိန်တွင် လုံးဝ ပေါ်လွင်လာပေသည်။</p> <p>"ဒါ ဘယ်နေရာလဲ..."</p> <p>သူ့ ဒဏ်ရာများ မကြာမီ အချိန်အတွင်း ကုသ၍ မရနိုင်ကြောင်း သိသဖြင့် နိုင်းယွမ် ထိုအကြောင်းကို ဆက်မတွေးတော့ဘဲ မေးလိုက်၏။</p> <p>"ကျွန်တော်တို့လည်း မသိဘူး... ဒါပေမဲ့ ဒီနေရာက အရမ်း ကျယ်ပြန့်တယ်... တောရိုင်းမြေ တစ်ခုပဲ... လူမရှိဘူး..."</p> <p>ရှောင်ဖုန်း ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်၏။</p> <p>"တောရိုင်းမြေ..." နိုင်းယွမ်၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွား၏။</p> <p>မျောလွင့်ကုန်းမြေတိုက်ကြီးက အလွန် ကျယ်ပြန့်လှ၏။ နေရာတိုင်းတွင်တော့ လူမရှိချေ။ မြို့တော်များ အပြင်ဘက်တွင် တောရိုင်းမြေများ ရှိပြီး ထိုနေရာများတွင် အားကောင်းသော မိစ္ဆာသားရဲများနှင့် မိစ္ဆာများ နေထိုင်ကြ၏။ ခြေတစ်လှမ်း မှားယွင်းသွားပါက မည်သို့ သေဆုံးသွားမှန်းပင် မသိဘဲ သေဆုံးသွားနိုင်ပေသည်။</p> <p>ထို့ကြောင့် အင်အား အနည်းငယ် အားနည်းသူများ သို့မဟုတ် အဖွဲ့ မရှိသူများက မြို့တော် အပြင်ဘက်ရှိ တောရိုင်းမြေသို့ မသွားရဲကြချေ။ သို့တိုင် သူ ဟင်းလင်းပြင် အက်ကွဲကြောင်းထဲသို့ ခုန်ဝင်လိုက်သည်နှင့် ဤနေရာသို့ ပို့ဆောင်ပေးလိမ့်မည်ဟု သူ တစ်ခါမှ မမျှော်လင့်ခဲ့ဖူးပေ။</p> <p>ချီပင်လယ် ကုန်းမြေတိုက်ကြီးတွင် သူ့ အဖွဲ့က ပညာရှင်ဟု သတ်မှတ်ခံရသော်လည်း မျောလွင့်ကုန်းမြေတိုက်ကြီးတွင်တော့ ဘာမှ မဟုတ်တော့။ ဖန်ဆင်းခြင်းအဆင့် ပထမ သို့မဟုတ် ဒုတိယအဆင့်ရှိ မိစ္ဆာသားရဲများက နေရာတိုင်းတွင် ရှိပြီး အဖွဲ့လိုက် လှုပ်ရှားကြ၏။ အကယ်၍ သူတို့ ကံမကောင်းစွာဖြင့် ယင်းတို့နှင့် ကြုံတွေ့ရပါက အမှန်တကယ်ပင် ကပ်ဘေးကြီး တစ်ခု ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p>"မင်းတို့ အားလုံး ကျိဟွာဂူစံအိမ်ထဲကို မြန်မြန် ဝင်ကြ... ငါ အင်မော်တယ်လိုဏ်ဂူကို အမှုန်လေး တစ်ခု ဖြစ်အောင် ထိန်းချုပ်လိုက်မယ်... မဟုတ်ရင် အားကောင်းတဲ့ မိစ္ဆာသားရဲတွေနဲ့ ကြုံတွေ့ရင်... ငါတို့ အခွင့်အရေး မရှိဘူး..."</p> <p>ထိုသို့ တွေးမိသောအခါ နိုင်းယွမ် အမိန့် တစ်ခု အလျင်အမြန် ပေးပြီး အတွေးတစ်ချက်နှင့် ရှောင်ဖုန်းနှင့် အခြား သားရဲများကို အတွင်းသို့ ထည့်သွင်းထားလိုက်၏။</p> <p>ဒင်... ဒင်...</p> <p>သူ ကိုယ်တိုင် အင်မော်တယ်လိုဏ်ဂူထဲသို့ ဝင်ရောက်ရန် ပြင်နေစဉ်မှာပင် သူ ရုတ်တရက် အဝေးမှ ကုလားအုတ် ခေါင်းလောင်းသံများ ဆက်တိုက် ကြားလိုက်ရသည်။</p> <p>သူတို့မှာ ကုလားအုတ်စီး ကုန်သည်များပင်။</p> <p>ထိုသူများက ကုန်သွယ်မှုအတွက် မြို့တော်များကြားတွင် ခရီးသွားလာသော ကုန်သည်များ ဖြစ်ပြီး ကုလားအုတ်သားရဲများကို စီးနင်းသောကြောင့် ထိုသို့ အမည်ပေးထားခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p>“ကုန်သည်တွေ... ဆိုလိုတာက လူတွေ ဖြတ်သန်းသွားလာနေတယ်... အခု ကျိဟွာဂူစံအိမ်ထဲ ဝင်စရာ မလိုတော့ဘူး... ငါ သူတို့နောက်ကို လိုက်ပြီး မြို့တော်ကို သွားဖို့ အခွင့်အရေး ယူနိုင်လောက်တယ်..."</p> <p>အတွေးတစ်ချက် သူ့ စိတ်ထဲ လှုပ်ရှားသွား၏။</p> <p>သူ့ အင်အား ပြန်လည် ကောင်းမွန်လာလျှင်ပင် သူ ပါရဂွန်အဆင့် အထွတ်အထိပ်တွင်သာ ရှိနေမည် ဖြစ်ပြီး တောရိုင်းမြေတွင် ခရီးသွားလာရန် အလွန် ခက်ခဲနေသေး၏။ ကုန်သည်များနောက်သို့ လိုက်ပါခြင်းက သူ့ကို မြို့တော်သို့ လျင်မြန်စွာ ပြန်လည် ရောက်ရှိစေနိုင်ပေသည်။</p> <p>ထိုသူများ၏ အင်အားမှာ မကြီးမားသော်လည်း သူတို့က မြို့တော်များကြားတွင် မကြာခဏ ခရီးသွားလာကြပြီး မည်သည့်နေရာတွင် အန္တရာယ် ရှိမှန်း ကောင်းစွာ သိရှိကြ၏။ ထို့အပြင် သူတို့၏ ပိုင်ဆိုင်မှုများကို ကာကွယ်ရန် သူတို့တွင် အသက်ကယ် နည်းလမ်း အချို့လည်း ရှိကြ၏။ သူတို့နှင့်အတူ ခရီးသွားခြင်းက တစ်ယောက်တည်း ခရီးသွားခြင်းထက် ပိုမို ဘေးကင်းလုံခြုံပေသည်။</p> <p>"သခင်မလေး... ရှေ့မှာ ဒဏ်ရာရနေတဲ့ လူတစ်ယောက် ရှိပုံ ရတယ်..."</p> <p>သူ ထိုလူများထံသို့ မည်သို့ ချဉ်းကပ်ပြီး သူ့ကို အတူတူ ခေါ်ဆောင်သွားရန် တောင်းဆိုရမည်ကို စဉ်းစားနေစဉ်မှာပင် သူ အသံ တစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်ကို ကြားလိုက်ရ၏။</p> <p>"သခင်မလေး... ဒါဆိုရင် သူတို့ ခေါင်းဆောင်ပဲ..." နိုင်းယွမ် စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်၏။</p> <p>"ဒဏ်ရာရနေတဲ့ လူ... ဒီနေရာက အနီးဆုံး မြို့တော်နဲ့ ကီလိုမီတာ ထောင်ချီ ဝေးတယ်... ဒီမှာ ဒဏ်ရာရနေတဲ့ လူက ငါတို့ ရန်စလို့ မရတဲ့ လူပဲ... သွားကြစို့..."</p> <p>ချက်ချင်းပင် အေးစက်ပြီး လေးနက်သော အသံ တစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>"ဒီကောင်..."</p> <p>ထိုအသံကို ကြားသောအခါ နိုင်းယွမ် စိတ်ထဲ ထောင်းခနဲ ဖြစ်သွားသည်။</p> <p>တစ်ဖက်လူက လွန်လွန်းလှ၏။ လမ်းပေါ်တွင် ဒဏ်ရာရနေသော လူတစ်ယောက်ကို မြင်သော်လည်း ကယ်တင်ရန်ပင် မစဉ်းစားချေ။ အမှန်တကယ်ပင် ရက်စက်လှပေသည်။ </p> <p>"ဒါပေမဲ့ သခင်မလေး... ဒီလူက အန္တရာယ် မရှိပုံပဲ ... ပြီးတော့ သူ့ဒဏ်ရာတွေက ပြင်းထန်တယ်... ဘာလို့ မကယ်တင်တာလဲ... အဲဒီတုန်းက ကျွန်တော့်ကို ကယ်တင်ခဲ့လို့ပဲ ကျွန်တော် သခင်မလေးကို လုံးဝ သစ္စာခံခဲ့တာ..." ပထမ အသံက တောင်းပန်လိုက်၏။</p> <p>"အင်း... ကောင်းပြီ... မင်း သွားကြည့်လိုက်... အရင်ဆုံး သူတို့ရဲ့ ဇာစ်မြစ်ကို မေး... သူတို့က မိစ္ဆာ ဒါမှမဟုတ် တစ်ခုခု ဆိုရင်... သတ်သာ သတ်ပစ်လိုက်..."</p> <p>သခင်မလေးလည်း စိတ်လျော့လိုက်ပုံ ရပြီး လေးလေးနက်နက် ပြောလိုက်၏။</p> <p>သခင်မလေး၏ လေသံအရ သူမ သူ့ကို ကယ်တင်သည် ဖြစ်စေ၊ မကယ်တင်သည် ဖြစ်စေ ယင်းမှာ သူမ၏ စိတ်အခြေအနေကို သိပ်မထိခိုက်ပုံ ရပြီး သူမတွင် ကျောက်တုံး နှလုံးသား ရှိသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပေသည်။</p> <p>"ညီအစ်ကို... မင်း ဒီမှာ ဘယ်လို ဒဏ်ရာရသွားတာလဲ..."</p> <p>သူ တွေးတောနေစဉ်မှာပင် သူ ခြေသံများကို ကြားလိုက်ရပြီးနောက် မျက်ခုံးထူထူ သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားတစ်ယောက် လျှောက်လာ၏။</p> <p>ထိုသက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားက ၁.၉ မီတာခန့် အရပ်မြင့်ပြီး သန်မာကာ ကြွက်သားများ ရှိ၏။ တစ်ချက် ကြည့်ရုံဖြင့် သူ့ ရုပ်ခန္ဓာ အင်အား အလွန် အားကောင်းကြောင်း သိနိုင်ပေသည်။</p> <p>"ကျုပ် တည်နေရာကူးပြောင်း ဝင်္ကပါ တစ်ခုပေါ်မှာ ရှိနေတုန်း မတော်တဆမှု တစ်ခု ဖြစ်ပြီး ဒီကို ပို့ဆောင်ခံလိုက်ရတာ..." နိုင်းယွမ် ခေါင်းခါလိုက်၏။</p> <p>တည်နေရာကူးပြောင်း ဝင်္ကပါ မတော်တဆမှုများက ရှားပါးသော်လည်း မဖြစ်နိုင်တာမျိုးတော့ မဟုတ်ချေ။ သူ့ ရှင်းပြချက်က သူဘာကြောင့် ထိုမျှ ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရပြီး တောရိုင်းမြေတွင် တစ်ယောက်တည်း ရှိနေရသည့် အကြောင်းရင်းကို လုံးဝ ရှင်းပြနိုင်ပေသည်။</p> <p>"ဟဲဟဲ... ဒါဆိုရင် မင်း တကယ် ကံဆိုးတာပဲ..."</p> <p>လူငယ်လေး ထိုသို့ ပြောသည်ကို ကြားသောအခါ သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသား ပြုံးလိုက်ပြီး လက်ကြီးဖြင့် ဆွဲယူကာ သူ့ကို မြှောက်လိုက်၏။</p> <p>"မင်း ငါတို့ကို တွေ့တာလည်း မင်းရဲ့ ကံပဲ... ငါတို့ ကုလားအုတ်စီး ကုန်သည်တွေက လူကောင်းတွေ မဟုတ်ပေမယ့်... လမ်းပေါ်မှာ ဒုက္ခရောက်နေတဲ့ သူတွေကို ငါတို့ အများအားဖြင့် ကူညီတယ်... ကောင်းမှု တစ်ခု လုပ်ရင် ငါတို့လည်း ကံကောင်းပြီး ဘေးကင်းတယ်..."</p> <p>သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသား ပြုံးကာ ပြောလိုက်၏။</p> <p>သူ အမှန်အတိုင်း ပြောခြင်း ဖြစ်၏။ ကုန်သည်များက တစ်နေ့လုံး အပြင်တွင် ခရီးသွားကြ၏။ သူတို့ လူများကို ကယ်တင်ရခြင်း အကြောင်းရင်းမှာ သူတို့ လူကောင်းများ ဖြစ်သောကြောင့် မဟုတ်ဘဲ ကောင်းသော ကံကို တည်ဆောက်ပြီး သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင် ကံကို တိုးပွားစေရန် ဖြစ်၏။</p> <p>ကံဆိုသည်မှာ ရှင်းပြရန် ခက်ခဲသော အရာ ဖြစ်သော်လည်း အကယ်၍ တကယ်သာ မရှိပါက မည်သို့ သေဆုံးသွားမှန်းပင် သိလိုက်မည် မဟုတ်ချေ။</p> <p>"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဦးလေး... ကျုပ်နာမည်က နိုင်းယွမ်ပါ... ကျုပ် ခင်ဗျားတို့ကို ဒုက္ခပေးရတော့မယ်..." နိုင်းယွမ် ပြောလိုက်၏။</p> <p>မျောလွင့်ကုန်းမြေတိုက်ကြီးက ကျယ်ပြန့်ပြီး နာမည်တူသော လူများက သမူဒ္ဒရာထဲရှိ သဲပွင့်များကဲ့သို့ များပြားလှ၏။ သူ ပေါ်လာပြီးနောက် ဟွားသခင်ကြီးနှင့် တိုက်ဆိုင်စွာ ကြုံတွေ့ရမည် မဟုတ်သဖြင့် နိုင်းယွမ် သူ့ နာမည်ကို ဖုံးကွယ်ရန် မလိုအပ်ဟု မြင်ပေသည်။</p> <p>"ဒုက္ခ မရှိပါဘူး... ငါတို့မှာ ကုလားအုတ်သားရဲတွေ အများကြီး ရှိတယ်... မင်း ဒဏ်ရာရနေမှတော့ တစ်ကောင် စီးလိုက်... ငါတို့ လုပ်ပေးနိုင်တာ ဒီလောက်ပဲ... မင်း ပြန်ကောင်းလာမလားဆိုတာတော့ ငါတို့ အကူအညီ ပေးနိုင်တာထက် ကျော်လွန်တယ်... ပြီးတော့ ကုသရေး ဆေးဝါးတွေကတော့ ငါတို့မှာ သိပ်မရှိတော့ မင်းကို မပေးနိုင်ဘူး..."</p> <p>သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသား ပြောလိုက်၏။</p> <p>"နားလည်ပါတယ်... ကျုပ် အရမ်း ကျေးဇူးတင်နေပါပြီ..."</p> <p>သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသား ရိုးသားစွာ ပြောဆိုပြီး မည်သည့် ချဲ့ကားမှုမျှ မရှိသည်ကို မြင်သောအခါ နိုင်းယွမ် မနေနိုင်ဘဲ သူ့ကို သဘောကျသွားပြီး ခပ်ယဲ့ယဲ့ ပြုံးလိုက်၏။</p> <p>"ဒါဆိုရင် တက်..." သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားက လူငယ်လေးမှာ စည်းကမ်း သိသည်ကို မြင်သောအခါ ဆက်မပြောတော့ချေ။ သူ့ လက်ဖဝါးကို လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး နိုင်းယွမ်ကို ကုလားအုတ်သားရဲ တစ်ကောင်ပေါ်သို့ ပစ်တင်လိုက်၏။</p> <p>ကုလားအုတ်သားရဲ၏ ကျောပြင်က ရထားလုံးကဲ့သို့ ကျယ်ပြန့်ပြီး ပြားချပ်နေကာ ယင်းအပေါ်တွင် တဲငယ် တစ်လုံး တည်ဆောက်ထားသဖြင့် နေရောင်ခြည် မကျရောက်နိုင်ချေ။ ယင်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် နားနေရန် နေရာကောင်း တစ်ခု ဖြစ်၏။</p> <p>ကုလားအုတ်သားရဲ၏ ကျောပြင်ပေါ်တွင် သက်တောင့်သက်သာ လဲလျောင်းရင်း နိုင်းယွမ် ပတ်ဝန်းကျင်ကို တိတ်တဆိတ် ကြည့်ရှုနေ၏။</p> <p>သူ ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရနေသော်လည်း ဝိညာဉ်တော့ လုံးဝ မထိခိုက်ချေ။ စိတ်ဝိညာဥ် အလယ်အဆင့် ဝိညာဉ်က ဖန်ဆင်းခြင်းတတိယအဆင့်ပညာရှင် တစ်ယောက်သာ ရရှိနိုင်သော အရာ ဖြစ်ပြီး မျောလွင့်ကုန်းမြေတိုက်ကြီးတွင်ပင် အတော်လေး အားကောင်းသည်ဟု သတ်မှတ်ခံရ၏။</p> <p>သူ့ ဝိညာဉ် တိတ်တဆိတ် အပြင်ဘက်သို့ ဆန့်တန်းသွားပြီးနောက် သူ ထိုလူများ၏ အင်အားမှာ သာမန် ကုန်သည်များကဲ့သို့ ရိုးရှင်းမည် မဟုတ်မှန်း ချက်ချင်း သိလိုက်ရသည်။</p> <p>ထိုလူများ အားလုံးတွင် ပါရဂွန်အဆင့် အင်အား ရှိကြပြီး သူတို့ထဲတွင် အားအကောင်းဆုံးမှာ ဖန်ဆင်းခြင်း ပထမအဆင့်သို့ပင် ရောက်ရှိနေသော်လည်း သူတို့၏ ဝိညာဉ်များမှာ သူ့လောက် မမြင့်မားဘဲ ချီပင်လယ် အထွတ်အထိပ်အဆင့်တွင်သာ ရှိကြ၏။</p> <p>မျောလွင့်ကုန်းမြေတိုက်ကြီးက ဖန်ဆင်းခြင်းချီကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး သူ့ အလုံးစုံ အင်အားမှာ ချီပင်လယ် ကုန်းမြေတိုက်ကြီးထက် များစွာ ကြီးမားသော်လည်း သာမန် ကုန်သည်များက နတ်ခန္ဓာအဆင့် သို့မဟုတ် ချီသခင်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိခြင်းမှာ အလွန် ကောင်းမွန်နေပြီ ဖြစ်၏။ ပါရဂွန်အဆင့်က ကုန်သည်များထဲတွင် သေချာပေါက် အားကောင်းသည်ဟု သတ်မှတ်ခံရပေသည်။ ယခု ထိုအဖွဲ့တွင် ဖန်ဆင်းခြင်းအဆင့် ရှိသူ တစ်ယောက်ပင် ပါနေ၏။ ဖန်ဆင်းခြင်းအဆင့် ကုန်သည်များက သူ မည်သို့ပင် ကြည့်ပါစေ အနည်းငယ် ထူးဆန်းနေပေသည်။</p> <p>သို့သော် မည်မျှပင် ထူးဆန်းပါစေ ယင်းမှာ သူနှင့် ဘာမှ မဆိုင်ချေ။ သူကား သူတို့၏ ကုလားအုတ်သားရဲကို ငှားရမ်းနေခြင်းသာ ဖြစ်ပြီး ထိုနေရာမှ အမြန်ဆုံး ထွက်ခွာရန် နည်းလမ်း ရှာဖွေနေခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p>ထိုသခင်မလေးမှာမူ နိုင်းယွမ် သူမကို တိတ်တဆိတ် မဆန်းစစ်ဘဲနှင့်ပင် ပို၍ ထူးခြားသည်ဟု ခံစားလိုက်ရ၏။ သူ မဆန်းစစ်လိုသောကြောင့် မဟုတ်ဘဲ သူ့ဝိညာဉ်က သူမထံသို့ မရောက်ရှိမီမှာပင် ညင်သာသော အင်အား တစ်ခုဖြင့် ပိတ်ဆို့ခံလိုက်ရခြင်းပင်။ </p> <p>မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူ အခမဲ့ စီးနင်းနေခြင်းသာ ဖြစ်ပြီး ဒုက္ခ မရှာချင်ချေ။ ကုလားအုတ်သားရဲ၏ ကျောပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းရင်း သူ လေထဲမှ ဖန်ဆင်းခြင်းချီကို ဖြည်းညှင်းစွာ စုပ်ယူနေလိုက်သည်။ အသက်ရှူလိုက်တိုင်း သူ့ ဒဏ်ရာများ အနည်းငယ် ပြန်လည် ကောင်းမွန်လာနေပေသည်။ သုံးနာရီ မကြာလိုက်မီမှာပင် သူ့ အပြင်ပိုင်း ဒဏ်ရာများ လုံးဝနီးပါး ပျောက်ကင်းသွားပြီ ဖြစ်၏။</p> <p>မျောလွင့်ကုန်းမြေတိုက်ကြီး၏ တောရိုင်းမြေတွင် ခရီးသွားလာရာတွင် အကယ်၍ လူတစ်ယောက်၏ အင်အား မလုံလောက်ပါက ယေဘုယျအားဖြင့် ပျံသန်းရန်ပင် မရဲကြချေ။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ လေထဲသို့ ရောက်သွားသည်နှင့် မိုးပျံမိစ္ဆာသားရဲ အုပ်စု တစ်စုနှင့် ကြုံတွေ့ရပါက ထွက်ပြေးရန် လမ်း မရှိတော့ချေ။</p> <p>မကြာမီမှာပင် နေအနောက်သို့ ဝင်သွားပြီး ကောင်းကင် တဖြည်းဖြည်း မှောင်မိုက်လာ၏။</p> <p>"ရှေ့မှာ အမိုးအကာ ရှိတဲ့ နေရာ တစ်ခု ရှိတယ်... ငါတို့ ဒီည အဲဒီမှာ နေပြီး မနက်ဖြန် မနက်ကျရင် ခရီးဆက်ကြမယ်..."</p> <p>ခဏမျှ လျှောက်သွားပြီးနောက် ဦးဆောင်နေသော ကုလားအုတ်သားရဲပေါ်ရှိ သခင်မလေး ရုတ်တရက် ပြောလိုက်၏။</p> <p>"ဟုတ်ကဲ့..." သူတို့ နားနေတော့မည်ကို ကြားသောအခါ အားလုံး စိတ်လှုပ်ရှားသော အသံများဖြင့် တုံ့ပြန်လာကြသည်။</p> <p>ညပိုင်းက တောရိုင်းမြေတွင် အန္တရာယ်အများဆုံး အချိန် ဖြစ်၏။ အမျိုးမျိုးသော မိစ္ဆာသားရဲအဖွဲ့များက ဤအချိန်တွင် အများအားဖြင့် အစာရှာရန် ထွက်လာကြသလို အမှောင်ထဲတွင် ပုန်းအောင်းနေသော မိစ္ဆာများနှင့် ဓားပြများလည်း ရှိသေးသည်။ ကုန်သည်များ သို့မဟုတ် ခရီးသွား အဖွဲ့များလည်း မတော်တဆမှုများကို ကာကွယ်ရန် ညဘက်တွင် အများအားဖြင့် ရပ်နားကြပေသည်။</p> <p>မိစ္ဆာသားရဲ အုပ်စု တစ်စုနှင့် ကြုံတွေ့သည်နှင့် စိတ်ဝိညာဥ် အလယ်အဆင့် ဝိညာဉ် ရှိလျှင်ပင် အသုံးဝင်မည် မဟုတ်ချေ။</p> <p>မျောလွင့်ကုန်းမြေတိုက်ကြီးရှိ မိစ္ဆာသားရဲများနှင့် မိစ္ဆာ အများအပြားက ဝိညာဉ် တိုက်ခိုက်မှုများကို မကြောက်ကြချေ။ အမှန်တကယ် အနိုင်ရရန် လူတစ်ယောက်က သန့်စင်သော စွမ်းအားကိုသာ အသုံးပြုနိုင်ပေသည်။</p> <p>မကြာမီမှာပင် ကုလားအုတ်သားရဲ ရပ်တန့်သွားပြီး နိုင်းယွမ် ရုန်းကန်၍ ခုန်ဆင်းလိုက်၏။</p> <p>"ငါ မင်းကို နေ့ခင်းက တွေ့တုန်းက မင်းရဲ့ ဒဏ်ရာတွေက သေတော့မလိုပဲ... နာရီပိုင်းနဲ့တင် မင်းရဲ့ အပြင်ပိုင်း ဒဏ်ရာတွေ လုံးဝ ပျောက်ကင်းသွားရုံတင်မကဘဲ ကိုယ့်ဘာသာတောင် လှုပ်ရှားနိုင်လိမ့်မယ်လို့ ငါမထင်ထားဘူး... ဒီပြန်ကုစားနိုင်စွမ်းက တကယ် ကြောက်စရာကောင်းတာပဲ..."</p> <p>နိုင်းယွမ်ကို ကယ်တင်ခဲ့သော သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားလည်း သူ ကိုယ့်ဘာသာ လမ်းလျှောက်နိုင်သည်ကို မြင်သောအခါ အံ့သြသွား၏။</p> <p>"အဲဒီ ဒဏ်ရာတွေက ပြင်းထန်ပုံ ပေါက်နေပေမယ့် အရေးကြီးတဲ့ နေရာတွေကိုတော့ မထိခဲ့ပါဘူး... ဒါကြောင့် ခဏ နားရုံနဲ့ လုံးဝနီးပါး ပျောက်ကင်းသွားတာပါ..."</p> <p>နိုင်းယွမ် အကြောင်းပြချက် တစ်ခုကို ကြိုတင် ပြင်ဆင်ထားပြီး ဖြစ်ရာ အေးအေးလူလူပင် ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">အခန်း ၃၉၆ ပြီး</p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save