Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း - ၃၉၇</h2> <h2 style="text-align: center;">( သခင်မလေး )</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>"ဟားဟား..." နိုင်းယွမ် ပိုမပြောလိုသည်ကို မြင်သောအခါ သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသား ပြုံးလိုက်ပြီး သူတို့ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ခုခံခြင်း ခံတပ်များ စတင် တည်ဆောက်လိုက်သည်။</p> <p>တောရိုင်းမြေတွင် နေထိုင်ရန် ဝင်္ကပါ အချို့ကို တည်ဆောက်ရန် လိုအပ်သဖြင့် သူတို့ မိစ္ဆာသားရဲများနှင့် ကြုံတွေ့ရလျှင်ပင် နောက်ပိုင်းတွင် ယင်းမှာ ဒုက္ခများကြောင်း သိရှိပြီး သူတို့ကို မနှောင့်ယှက်တော့မည် ဖြစ်၏။</p> <p>"ရီချန်... ဒီကောင်လေး ဒီလောက် မြန်မြန် ပြန်ကောင်းလာတာ... သူ့ဆီမှာ အဖိုးတန် ဆေးလုံးတွေနဲ့ ရတနာတွေ အများကြီး ရှိရမယ်... ငါတို့ သူ့ကို..."</p> <p>ပိန်လှီသော လူငယ်တစ်ယောက် တိတ်တဆိတ် သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားထံသို့ ချဉ်းကပ်လာပြီး နိုင်းယွမ်ကို လှမ်းကြည့်ကာ သူ့ မျက်လုံးများတွင် သတ်ဖြတ်လိုစိတ် တစ်ချက် လက်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။</p> <p>ကုလားအုတ်မောင်းသူများက တောရိုင်းမြေကို ဖြတ်သန်းသွားလာနိုင်ပြီး တရားဝင်နှင့် တရားမဝင် လှုပ်ရှားမှုများတွင် ပါဝင်ကြ၏။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် သူတို့က ချုံခိုတိုက်ခိုက်ခြင်းနှင့် လုယက်ခြင်းများကို အားကိုးကြပေသည်။ ထိုပိန်လှီသော လူငယ်လေးက နိုင်းယွမ် လျင်မြန်စွာ ပြန်လည် ကောင်းမွန်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူ့တွင် အဖိုးတန် ဆေးလုံးများ အများအပြား ရှိသည်ဟု ယူဆလိုက်၏။</p> <p>"မမိုက်မဲနဲ့... ငါတို့ အခုတောင် ဒုက္ခရောက်နေပြီ... ပြဿနာတွေ ထပ်မရှာတာ အကောင်းဆုံးပဲ... မဟုတ်ရင် သခင်မလေး သိသွားရင်... မင်း ဒုက္ခရောက်လိမ့်မယ်..."</p> <p>ရီချန်ဟု အမည်ရသော သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသား မလှမ်းမကမ်းရှိ လူငယ်လေးကို လှမ်းကြည့်လိုက်၏။ တစ်ဖက်လူ အာရုံမစိုက်ဘဲ ခေါင်းငုံ့ထားသည်ကို မြင်သောအခါ သူ တိုးညှင်းစွာ ဆူပူကြိမ်းမောင်းလိုက်သည်။</p> <p>"ဒါပေမဲ့... သခင်မလေးက ဒီတစ်ခေါက် ပစ္စည်းတွေ အကုန် မစုဆောင်းနိုင်ခဲ့ဘူးလေ... သခင်ကြီးနဲ့ ဆက်ဆံရေး ကောင်းခဲ့တဲ့ သူတွေက အခု ငါတို့ကို ကပ်ဘေးလို ရှောင်နေကြတယ်... သူတို့ ပိုက်ဆံ မချေးရုံတင်မကဘူး... ငါတို့ကို တရားတောင် လာဟောနေသေးတာ... ငါတို့ နည်းလမ်း မရှာရင်... သခင်မလေးက..." ပိန်လှီသော လူငယ်လေး လက်သီးများကို ဆုပ်ထားလိုက်၏။</p> <p>"တော်ပြီ... အဲဒီအကြောင်း မစဉ်းစားနဲ့တော့... ငါတို့က မကောင်းဆိုးဝါး ကျင့်ကြံသူတွေ မဟုတ်ဘူး... မိစ္ဆာတွေလည်း မဟုတ်ဘူး... ငါတို့ အကျိုးအမြတ် တချို့အတွက် တခြားသူတွေကို ဒုက္ခပေးတဲ့ ဘာအလုပ်မှ လုံးဝ မလုပ်ဘူး... နောက်ပိုင်း သခင်မလေး သိသွားရင်တောင်... သူက ဒီလို မတရားရယူထားတဲ့ ပစ္စည်းတွေကို ဘယ်တော့မှ သုံးမှာ မဟုတ်ဘူး..."</p> <p>ရီချန် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြီး ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ကောင်းပြီလေ..." ပိန်လှီသော လူငယ်လေး သက်ပြင်းချကာ ခေါင်းခါလိုက်၏။</p> <p>"ဟားဟား..."</p> <p>နိုင်းယွမ် ထိုနှစ်ယောက်၏ စကားဝိုင်း တစ်ခုလုံးကို ကောင်းကင်မျက်လုံး ပါရမီဖြင့် ကြည့်ရှုနေသော်လည်း ဘာမှ မပြောချေ။</p> <p>သူ့ ရုပ်ခန္ဓာ လောလောဆယ် ပြင်းထန်စွာ ပျက်စီးနေသော်လည်း ဝိညာဉ်စွမ်းအား သက်သက်နှင့်တင် ထိုလူအုပ်စုကိုသာမက သူတို့၏ ဆယ်ဆ ပမာဏကိုပင် ချက်ချင်း သတ်ပစ်နိုင်သောကြောင့် မျက်စိထဲတွင်ပင် ထည့်နေဖို့ မလိုပေ။</p> <p>ထို့အပြင် သူ သူတို့ကို အနိုင် မယူနိုင်လျှင်ပင် သူ ကျိဟွာဂူစံအိမ်ထဲသို့ စိုးရိမ်ပူပန်မှု မရှိဘဲ ဝင်ရောက်နိုင်ပေသည်။</p> <p>သို့သော် ထိုရီချန်က ကျင့်ဝတ်များကို ထိန်းသိမ်းနိုင်ပြီး စရိုက်လက္ခဏာမှာ မဆိုးသဖြင့် နိုင်းယွမ် အလွန် ကျေနပ်သွားမိ၏။</p> <p>ဝှစ်....</p> <p>နိုင်းယွမ် အတွေးများထဲတွင် နစ်မြုပ်နေစဉ်မှာပင် ဦးဆောင်နေသော ကုလားအုတ်သားရဲ၏ ကျောဘက်ရှိ ကန့်လန့်ကာ ပွင့်သွားပြီး လှပသော ပုံရိပ် တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။</p> <p>ယင်းမှာ ဆယ့်ခုနစ် သို့မဟုတ် ဆယ့်ရှစ်နှစ် အရွယ် မိန်းကလေး တစ်ယောက် ဖြစ်ပြီး ရုပ်ရည် လှပကာ လော့ချင်းချန်ထက် မနိမ့်ကျသော်လည်း ပိုင်ဟွာရှုထက်ပင် ပိုမို အေးစက်နေ၏။</p> <p>သူမက ထိုသခင်မလေး ဖြစ်ရပေမည်။</p> <p>သခင်မလေး ကုလားအုတ်သားရဲမှ ဆင်းသက်သည်နှင့် နိုင်းယွမ်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အကြည့်တို့ စူးစိုက်သွား၏။ သူမ တစ်ခုခုကို ခွဲခြားရန် ကြိုးစားနေသကဲ့သို့ ခဏမျှ စိုက်ကြည့်နေပေသည်။</p> <p>"ဖန်းလီအစောပိုင်းအဆင့်... စိတ်ဝိညာဥ်အစောပိုင်းအဆင့် အထွတ်အထိပ် ဝိညာဉ်... ဒီမိန်းကလေးက ကောင်းကင်မျက်လုံး ပါရမီရှင် တစ်ယောက် ဖြစ်လိမ့်မယ်လို့ ငါ မမျှော်လင့်ထားဘူး..."</p> <p>တစ်ဖက်လူက နိုင်းယွမ်၏ နက်ရှိုင်းမှုကို မခွဲခြားနိုင်သော်လည်း နိုင်းယွမ်က သခင်မလေး၏ အင်အားကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့လိုက်၏။</p> <p>ဆယ့်ခုနစ် သို့မဟုတ် ဆယ့်ရှစ်နှစ်တွင် ဖန်းလီအဆင့်သို့ ရောက်ရှိပြီး သူမ၏ ဝိညာဉ်က စိတ်ဝိညာဥ်အစောပိုင်းအဆင့် အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေသည်ကို ထောက်လျှင် ထိုမိန်းကလေးသည် မျောလွင့်ကုန်းမြေတိုက်ကြီးတွင်ပင် ကောင်းကင်မျက်လုံး ပါရမီရှင် တစ်ယောက်ဟု သေချာပေါက် သတ်မှတ်နိုင်ပေသည်။</p> <p>"ခုခံခြင်း ဝင်္ကပါ တချို့ ထပ်တည်ဆောက်... ဒီနေရာက ဆူဂိုရဲ့ နယ်မြေပဲ... ငါတို့ ရီမိသားစုက သူတို့ကို နှစ်တိုင်း ကုန်သွယ်မှုအတွက် ပိုက်ဆံ အများကြီး ပေးပေမယ့်... အခု အခြေအနေတွေ မတူတော့ဘူး... ငါတို့ ရီမိသားစုက ခက်ခဲတဲ့ အချိန်ကာလ တစ်ခုကို ဖြတ်သန်းနေရတယ်... ဒါကြောင့် သတိထားတာ ပိုကောင်းတယ်..."</p> <p>နိုင်းယွမ်ထံမှ ဘာမှ မခွဲခြားနိုင်သဖြင့် သခင်မလေး ခေါင်းလှည့်ကာ ဆက်လက် အာရုံမစိုက်တော့ဘဲ အေးစက်စွာ အမိန့်ပေးလိုက်၏။</p> <p>"ဟုတ်ကဲ့..."</p> <p>လူတိုင်း ထိုသခင်မလေးကို အလွန် လေးစားပုံ ရ၏။ သူတို့ အားလုံး မည်သည့် ကန့်ကွက်မှုမျှ မရှိဘဲ ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။ အချို့က ဝင်္ကပါများ တည်ဆောက်၊ အချို့က တဲများ ထိုးပြီး အချို့က ချက်ပြုတ်ကြကာ အားလုံး အလုပ်ရှုပ်နေကြ၏။</p> <p>နိုင်းယွမ် တိတ်တဆိတ် ကြည့်ရှုနေရာ ယခင်က သူ့ကို လုယက်ရန် ကြံစည်ခဲ့သည့် ပိန်လှီသော လူငယ်လေးက ထိုသခင်မလေးကို မြင်သောအခါ သူ့ မျက်လုံးများတွင် နွေးထွေးမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ သို့သော် ယင်းမှာ စွဲလမ်းမှု မဟုတ်ဘဲ လေးစားမှု၊ ရိုသေမှုနှင့် သူမကို ကာကွယ်လိုစိတ် တစ်မျိုး ဖြစ်၏။</p> <p>ကြည့်ရသည်မှာ ထိုပိန်လှီသော လူငယ်လေးမှာ မွေးရာပါ ဆိုးယုတ်သူ မဟုတ်ဘဲ သခင်မလေးအတွက် စိုးရိမ်ပြီး သူမ၏ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးများကို မျှဝေလိုခြင်းသာ ဖြစ်တန်ပေသည်။</p> <p>"ညီငယ်လေး... မင်းရဲ့ မိသားစု ဘယ်မှာလဲ..."</p> <p>ဝင်္ကပါ တည်ဆောက်ပြီးနောက် မီးပုံ တစ်ခု မီးရှို့ပြီး အသားများကို မီးတောက်များအပေါ်တွင် တင်ထားရာ မွှေးရနံ့များ ထွက်ပေါ်လာ၏။ လူတိုင်း စားသောက်ကြရင်း သူတို့ ပိုမို ရင်းနှီးလာကြ၏။ ရီချန် နိုင်းယွမ်ရှေ့တွင် ထိုင်ကာ ပြုံးပြီး မေးလိုက်၏။</p> <p>"ကျုပ်မိသားစုက တောင်တန်းတွေမှာ နေတာပါ... ဒါ ကျုပ် ပထမဆုံး အပြင်ထွက်လာတာပဲ... ပြီးတော့ ဒီလို အရာမျိုးနဲ့ ကြုံရတော့တာပဲလေ... ဘယ်လောက် ကံဆိုးလိုက်လဲ..."</p> <p>နိုင်းယွမ် မျောလွင့်ကုန်းမြေတိုက်ကြီးနှင့် အလွန် ရင်းနှီးသော်လည်း မြို့တော် တစ်ခုသို့ မဝင်ရောက်သေးဘဲ ထိုနေရာ မည်သည့် နေရာ ဖြစ်သည်ကိုပင် မသိသဖြင့် လုပ်ကြံဖန်တီး ပြောဆိုလိုက်၏။</p> <p>မြို့တော်များအနီးရှိ တောင်တန်းများတွင် မိစ္ဆာသားရဲများ လှည့်လည်သွားလာနေသော်လည်း ရွာများ အများအပြား ရှိနေသေးပေသည်။</p> <p>"တောင်တန်းတွေမှာလား... ငါ ကြားတာတော့ တောင်တန်းတွေက လူတွေက တောရိုင်းတိရစ္ဆာန် ကင်တာ ကောင်းတယ်တဲ့... ညီငယ်လေး... မင်း ဒီနေ့ မင်းရဲ့ စွမ်းရည်တွေကို ငါတို့ကို ပြရမယ်..." ရီချန် ရယ်မောလိုက်၏။</p> <p>"ဟားဟား... ဒါက လွယ်ပါတယ်..."</p> <p>သူ့ ယခင်ဘဝတွင် နိုင်းယွမ် အန္တိမအဆင့်သို့ မရောက်မီက သူ တောင်တန်းများတွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ နေထိုင်ခဲ့ပြီး အသားကင်ခြင်းနှင့် မစိမ်းချေ။ ခပ်ယဲ့ယဲ့ ပြုံးလိုက်ပြီး သူ အသား တစ်တုံးကို ကောက်ယူကာ မီးပေါ်တွင် တင်ပြီး ကင်လိုက်၏။</p> <p>အသားကင်ခြင်းက ရိုးရှင်းပုံ ပေါက်သော်လည်း တကယ်တမ်းတွင် ရှုပ်ထွေးလှ၏။ မသိသူများအတွက် အသား၏ အပြင်ဘက် လောင်ကျွမ်းသွားပြီး အတွင်းဘက်မှာ အေးစက်နေမည် ဖြစ်၏။ နိုင်းယွမ်၏ နည်းလမ်းမှာ ညီညာပြီး မကြာမီမှာပင် အသား၏ မွှေးရနံ့ လေထဲတွင် ပြည့်နှက်သွားကာ မကြာခဏ ခရီးသွားလာသော ဝါရင့် ကုလားအုတ်မောင်းသူ အချို့ထက်ပင် သာလွန်ပေသည်။</p> <p>"မွှေးလိုက်တာ... ညီအစ်ကို နိုင်းယွမ် တကယ် အံ့မခန်းပဲ... လာ... ဒီအရသာရှိတဲ့ အသားအတွက်... တစ်ခွက် သောက်..." ရီချန်သည်လည်း ရိုးသားသော လူတစ်ယောက် ဖြစ်၏။ နိုင်းယွမ် တောင်တန်းများမှ လာသည်ဟု ကြားသောအခါ အသားကင်ခိုင်းခြင်းမှာ စမ်းသပ်မှု တစ်ခုပင်။ ယခုအခါ သူ့ ကျွမ်းကျင်သော နည်းလမ်းကို မြင်သောအခါ တစ်ဖက်လူ သံသယများ အားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သူနှင့် မိတ်ဆွေဖွဲ့လိုစိတ် ပေါ်ပေါက်လာ၏။ တစ်ဖက်လူက ဝိုင်အိတ်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပစ်ပေးလာသည်။</p> <p>"ကောင်းပါပြီ..."</p> <p>ဝိုင်အိတ်ကို ယူပြီး နိုင်းယွမ် တစ်ငုံ သောက်ကာ ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်၏။</p> <p>နိုင်းယွမ် ယခင်က အရက်ကို တစ်ခါမှ မထိတွေ့ဖူးသော်လည်း သူ့ ညီငယ် သေဆုံးပြီးနောက် သူ ဓားသိုင်း လေ့ကျင့်ရင်း အရက် သောက်သုံးလာခဲ့ပြီး သို့နှင့် သူလည်း အရက်ကို အနည်းငယ် နှစ်သက်လာပေသည်။</p> <p>သူ ရှေးဟောင်းမြို့တော်သို့ အသွားအပြန် ခရီးစဉ်အတွင်း သုံးလကျော် ကြာမြင့်ခဲ့ပြီး သူ အရက်အိုး ဒါဇင်ပေါင်းများစွာ သောက်ခဲ့၏။</p> <p>သူ ရှန်ဖုန်းအင်ပိုင်ယာမှ ထွက်ခွာစဉ်က သူ အင်ပါယာ ဧကရာဇ်၏ အကောင်းဆုံး ဝိုင်များအားလုံးကိုပင် သိုလှောင်ဒန်တျန်ထဲတွင် သိမ်းဆည်းခဲ့၏။</p> <p>ဝိုင်အိတ်ထဲရှိ ဝိုင်မှာ စပ်ဖျဥ်းဖျဥ်းနှင့် လန်းဆန်းစေပေသည်။ သူ ရှန်ဖုန်းအင်ပိုင်ယာ ဧကရာဇ်ထံမှ ယူဆောင်လာသော ဝိုင်ကဲ့သို့ မနူးညံ့သော်လည်း ကင်ထားသော အသားနှင့် တွဲသောက်ပြီး ရိုးသားသော လူတစ်ယောက်နှင့် စကားပြောခြင်းမှာ ထူးခြားလှပေသည်။</p> <p>"လန်းဆန်းလိုက်တာ..." လူငယ်လေး သူ့ ဒဏ်ရာများကို ဂရုမစိုက်ဘဲ သို့မဟုတ် ဝိုင် အဆိပ်ခတ်ထားသလားကို ဂရုမစိုက်ဘဲ သောက်သုံးသည်ကို မြင်သောအခါ ရီချန်က နိုင်းယွမ်ကို ပိုမို သဘောကျလာပြီး ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်၏။</p> <p>"စကားမစပ်... ဦးလေး... ကျုပ် ခင်ဗျားနာမည်ကို မသိသေးဘူး..."</p> <p>ဝိုင် အနည်းငယ် သောက်ပြီးနောက် သူတို့ ပိုမို ရင်းနှီးလာကြပြီး နိုင်းယွမ် မေးလိုက်၏။</p> <p>"မင်း ငါ့ကို ဦးလေးလို့ ခေါ်စရာ မလိုဘူး... အစ်ကိုကြီး ရီလို့ပဲ ခေါ်... ငါက ရီချန်... ရုန်ထျန်းမြို့ ရီမိသားစုကပဲ..." ရီချန် ပြုံးကာ ပြောလိုက်၏။</p> <p>"ရုန်ထျန်းမြို့..." ထိုနာမည်ကို ကြားသောအခါ နိုင်းယွမ် သူ့ စိတ်ထဲတွင် တွေးကြည့်ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ခေါင်းခါလိုက်၏။</p> <p>သူ မျောလွင့်ကုန်းမြေတိုက်ကြီးကို အသေးစိတ် သိရှိသော်လည်း ယင်းမှာ ကြီးမြတ်သော ဂိုဏ်းများ၊ တောင်တန်းများနှင့် အဓိက မြို့ကြီးများသာ ဖြစ်၏။ သူ ရုန်ထျန်းမြို့ကို အမှန်တကယ် တစ်ခါမှ မကြားဖူးချေ။</p> <p>ထိုသည်မှာ နားလည်နိုင်ပေသည်။ မျောလွင့်ကုန်းမြေတိုက်ကြီးမှာ အလွန် ကျယ်ပြန့်လှ၏။ ဖန်းလီအဆင့် ပညာရှင် တစ်ယောက် နှစ်တစ်ရာ ဆက်တိုက် ပျံသန်းလျှင်ပင် ယင်း၏ အဆုံးကို မတွေ့ရှိနိုင်ချေ။ အရွယ်အစား အမျိုးမျိုးရှိသော မြို့တော်များ မရေမတွက်နိုင်အောင် ရှိပြီး မည်မျှပင် အားကောင်းသော လူတစ်ယောက် ဖြစ်ပါစေ သူတို့ အားလုံးကို မှတ်မိရန် မဖြစ်နိုင်ချေ။</p> <p>သူ ရုန်ထျန်းမြို့ကို မကြားဖူးသော်လည်း ရီချန် ရီမိသားစုကို ဖော်ပြသည့်အခါ ဂုဏ်ယူသော မျက်နှာအမူအရာကို မြင်သောအခါ ရုန်ထျန်းမြို့တွင် ရီမိသားစု၏ အဆင့်အတန်းမှာ မနိမ့်ကျသင့်ကြောင်း သိသာလှ၏။</p> <p>"ဒါဆိုရင် ခင်ဗျားက ရုန်ထျန်းမြို့က ရီမိသားစုကကိုး... တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်..." နိုင်းယွမ် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လိုက်လျောညီထွေ ပြုမူပြီးနောက် မေးလိုက်သည်။ "ပြီးတော့ အဲဒီ သခင်မလေးက..."</p> <p>"သြော်... ဒါက ငါတို့ရဲ့ အကြီးဆုံး သခင်မလေး... ရီချင်းပဲ..." ဝိုင် အနည်းငယ် သောက်ပြီးနောက် ရီချန်လည်း စိတ်သက်သာရာ ရသွားပြီး ဖုံးကွယ်စရာ ဘာမှ မရှိတော့ချေ။</p> <p>"ရီချင်း... အဲဒီနာမည်က အရမ်း ရင်းနှီးသလိုပဲ..."</p> <p>ထိုနာမည်ကို ကြားသောအခါ နိုင်းယွမ် ကြောင်အသွား၏။ သူ့ ယခင်ဘဝတွင် လင်းလုံအင်မော်တယ်ဂိုဏ်း ဟုခေါ်သော ဂိုဏ်းတစ်ခု၌ ရီချင်းဟု အမည်ရသော အမျိုးသမီး တပည့် တစ်ယောက် ရှိသလိုပင်။ သူမက ဂိုဏ်း၏ ကောင်းကင်မျက်လုံး ပါရမီရှင်ဟု လူသိများပြီး လင်းလုံအင်မော်တယ် နှလုံးသားကျင့်စဥ်ကို ကောင်းကင်နှလုံးသားအဆင့်သို့ ကျင့်ကြံကာ အလွန် အားကောင်းသော်လည်း သူမကို တစ်ခါမှ မတွေ့ဖူးခဲ့ချေ။</p> <p>လင်းလုံအင်မော်တယ်ဂိုဏ်း ဆိုသည်မှာ မျောလွင့်ကုန်းမြေတိုက်ကြီး၏ ကြီးမြတ်သော ဂိုဏ်း ရှစ်ခုထဲမှ တစ်ခု မဟုတ်သော်လည်း ယင်းကို အထင်သေး၍ မရနိုင်ချေ။ သူ တစ်ချိန်က သူတို့၏ ဂိုဏ်းချုပ် နတ်မိမယ်လင်းလုံထံ အထူးတလည် သွားရောက်ခဲ့ပြီး စိတ်ကျင့်စဥ်များ ဖလှယ်စဉ်က သူ မြူခိုးအင်မော်တယ် နှလုံးသားဆုဒြာကို သင်ယူခဲ့၏။ သူ ပြန်လည်မွေးဖွားပြီးနောက် သူ ထိုစိတ်ကျင့်စဥ်ကို သူ့ အစ်မကြီးနှင့် မိခင်ထံသို့ပင် လက်ဆင့်ကမ်းခဲ့၏။</p> <p>"မျောလွင့်ကုန်းမြေတိုက်ကြီးက အရမ်း ကျယ်ပြန့်လွန်းတယ်... လူတစ်ယောက်တည်း ဖြစ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး... ဒီမိန်းကလေး တကယ်သာ လင်းလုံအင်မော်တယ်ဂိုဏ်းက အဲဒီ ရီချင်း ဆိုရင်... ဂိုဏ်းရဲ့ အင်အား တစ်ခုတည်းနဲ့ပဲ... ဘယ်သူမှ သူတို့ မိသားစုကို ဘာမှ လုပ်ရဲမှာ မဟုတ်ဘူး... ဒါပေမဲ့ အခုတော့ သူတို့ မိသားစုက ကြီးမားတဲ့ အကျပ်အတည်း တစ်ခုနဲ့ ရင်ဆိုင်နေရပုံပဲ..."</p> <p>ထိုအတွေးများ သူ့ စိတ်ထဲတွင် လက်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး နိုင်းယွမ် ထိုအကြောင်းကို ဆက်မတွေးတော့ချေ။</p> <p>"ဘာလဲ... မင်းလည်း ငါတို့ သခင်မလေးကို လှတယ်လို့ ထင်တာလား... အမှန်အတိုင်း ပြောရရင်... ငါတို့ သခင်မလေး ရီချင်းက ရုန်ထျန်းမြို့ တစ်ခုလုံးမှာ အလှဆုံး မိန်းကလေးပဲ..."</p> <p>သူ့ ရှေ့ရှိ လူငယ်လေး ရီချင်း၏ နာမည်ကို ကြားသောအခါ ကြောင်အသွားသောကြောင့် ရီချန်လည်း တစ်ဖက်လူ သခင်မလေးအပေါ် စိတ်ဝင်စားသွားသည်ဟု ထင်မှတ်လိုက်၏။ သူ ပြုံးကာ နိုင်းယွမ်၏ ပခုံးကို ပုတ်လိုက်သည်။ "မင်း သူ့ကို မြင်ခွင့်ရတာပဲ ကံကောင်းပြီ... တခြား ဘာမှ မစဉ်းစားနဲ့... ငါတို့ သခင်မလေးက ကောင်းကင်မျက်လုံး ပါရမီရှင် တစ်ယောက် ဖြစ်ပြီး မကြာခင်မှာ ဂိုဏ်းကြီး တစ်ခုကို ဝင်ရောက်လိမ့်မယ်..."</p> <p>"ရီချန်... နည်းနည်းပဲ သောက်... ငါတို့ ဆူဂိုရဲ့ နယ်မြေမှာ ရှိနေတုန်းပဲ... သေပြီ... သခင်မလေး ဒီဘက်ကို ကြည့်နေတယ်... မင်း ကိုယ့်ဘာသာ ဖြေရှင်းတော့..."</p> <p>ရီချန်၏ စကားများ တိုးညှင်းသော ဆူပူကြိမ်းမောင်းသံဖြင့် ဖြတ်တောက်ခံလိုက်ရ၏။ စကားပြောသူမှာလည်း ဂုဏ်သိက္ခာရှိသော အမူအရာ ရှိသည့် သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားတစ်ယောက် ဖြစ်ပြီး သူ အဖွဲ့ထဲတွင် သခင်မလေး ရီချင်းအပြင် ဒုတိယမြောက် ဖန်းလီအဆင့် ပညာရှင် ဖြစ်၏။</p> <p>ထိုလူက သခင်မလေးအပြင် ကုလားအုတ်မောင်းသူများထဲတွင် အဆင့်အမြင့်ဆုံး ဖြစ်သင့်သော်လည်း  မောက်မာမှု မရှိဘဲ လူကောင်း တစ်ယောက် ဖြစ်ချေသည်။</p> <p>"ဟင်..."</p> <p>ဆူပူကြိမ်းမောင်းသံကို ကြားသောအခါ ရီချန် ချက်ချင်း ပါးစပ်ပိတ်ကာ တိတ်တဆိတ် ခေါင်းလှည့်လိုက်၏။ သခင်မလေး၏ အေးစက်သော အကြည့်က သူ့အပေါ်တွင် စူးစိုက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရပြီး သူ တုန်တက်သွားသည်။</p> <p>"သခင်မလေး... ကျုပ် ဝင်္ကပါကို အားဖြည့်ဖို့ လိုမလို သွားစစ်ဆေးလိုက်ဦးမယ်..."</p> <p>အနေရခက်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ရီချန် မြွေတစ်ကောင်ကို နင်းမိသကဲ့သို့ ခုန်ထကာ ခုခံခြင်း ဝင်္ကပါဘက်သို့ လျင်မြန်စွာ ပြေးသွားပြီး နောက်ပင် ပြန်မလှည့်ရဲတော့ချေ။</p> <p>"ဟားဟား..." ထိုကဲ့သို့ ရိုးသားသော လူတစ်ယောက် သခင်မလေး၏ အကြည့် တစ်ချက်တည်းဖြင့် ဤသို့ တုံ့ပြန်သည်ကို မြင်သောအခါ နိုင်းယွမ် မနေနိုင်ဘဲ ပြုံးလိုက်မိ၏။</p> <p>သူ့ အမြင်အာရုံဖြင့် တစ်ဖက်လူက ရီချန် သခင်မလေးကို ကြောက်ရွံ့ခြင်း မဟုတ်ဘဲ ရင်ထဲ အသည်းထဲမှ လေးစားခြင်း ဖြစ်မှန်း ခွဲခြားနိုင်ပေသည်။</p> <p>ရီချန်၏ လုပ်ရပ်များကြောင့် လူတိုင်း ရယ်မောလိုက်ကြသည်။ သူတို့၏ မျှဝေခံစားရသော ပျော်ရွှင်မှုက ကသိကအောက် ဖြစ်နေသည့် အငွေ့အသက်လည်း လျော့ပါးသွား၏။ ခုနက ရီချန်ကို ဆူပူကြိမ်းမောင်းခဲ့သော သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားက နိုင်းယွမ် အရက် သောက်နေသေးသည်ကို မြင်သောအခါ အကြံဉာဏ်ပေးလိုက်သည်။</p> <p>“ညီအစ်ကို... တောရိုင်းမြေက တော်တော် ရှုပ်ထွေးတယ်... ပြီးတော့ မင်း ဒဏ်ရာရနေတယ်... မင်း ဝိုင် နည်းနည်းပဲ သောက်သင့်တယ်နော်... အဲတာမှ မင်းရဲ့ ဒဏ်ရာတွေ ပိုမြန်မြန် ပျောက်မှာ..."</p> <p>"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..." နိုင်းယွမ် တစ်ဖက်လူက စိတ်ကောင်းစေတနာဖြင့် ပြောခြင်းဖြစ်မှန်း သိသောကြောင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။</p> <p>အမှန်အတိုင်း ပြောရလျှင် သူ အရက် သောက်ရခြင်း အကြောင်းရင်းမှာ ညီလေးဖြစ်သူ သေဆုံးမှုကြောင့် ဖြစ်၏။ ယခုအခါ သူ အရက် သောက်တိုင်း ညီငယ်ကို တွေးမိပြီး သူ့ရင်ထဲမှ နာကျင်မှုသည်လည်း သူ့ကို ကယ်တင်ရန်အတွက်နှင့် ညီလေးဖြစ်သူ၏ ပြတ်သားမှုကို သတိရသည့်အခါ စူးရှစွာ နာကျင်လာ၏။</p> <p>သူ ဝိုင်၏ စပ်ဖျင်းဖျင်း အရသာကိုပင် မခံစားနိုင်ဘဲ လည်ချောင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်မှာ ဝမ်းနည်းမှုနှင့် တမ်းတမှုတို့သာပင်။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">အခန်း ၃၉၇ ပြီး</p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save