Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း - ၃၉၈</h2> <h2 style="text-align: center;">( အားနည်းချက်က ဘယ်မှာလဲ - ၁ )</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>"ခင်ဗျား ခုနက ပြောတဲ့ ဆူဂိုက ဘယ်သူလဲ... သူ့နယ်မြေ... သူက တောရိုင်းမြေမှာ နယ်မြေ ရှိတယ် ဟုတ်လား..."</p> <p>သူ့ မျက်လုံးများတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှု လက်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီးနောက် ပျောက်ကွယ်သွား၏။ နိုင်းယွမ် သူ့ လက်ထဲရှိ ဝိုင်အိတ်ကို ချထားလိုက်ပြီး သူ့ ရင်ထဲမှ စိတ်ခံစားမှုများကို ဖိနှိပ်ကာ ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။</p> <p>"ဆူဂို... သူက ဓားပြတစ်ယောက်ပဲ... တောရိုင်းမြေမှာ တောင်တစ်လုံးကို သူ့နယ်မြေအဖြစ် သိမ်းပိုက်ထားတဲ့ ဓားပြတစ်ယောက်... ပြီးတော့ သူက တကယ်တမ်း မိစ္ဆာတစ်ကောင်ပဲ..."</p> <p>သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသား ပြောလိုက်၏။</p> <p>"မိစ္ဆာတစ်ကောင်..." နိုင်းယွမ် လန့်သွားမိ၏။</p> <p>ချီပင်လယ် ကုန်းမြေတိုက်ကြီးပေါ်ရှိ မိစ္ဆာများက အခြေခံအားဖြင့် ခရမ်းမြူတောင်တန်းကဲ့သို့သော နေရာများတွင် နှိမ်နင်းခံထားရပြီး အခြားနေရာများတွင် အလွန် နည်းပါးကာ အနည်းဆုံးတော့ သူတို့ ပေါ်ပေါ်တင်တင် မပေါ်လာရဲကြချေ။ သို့သော် မျောလွင့်ကုန်းမြေတိုက်ကြီးမှာ ကွဲပြားနေ၏။ မိစ္ဆာများက နေရာတိုင်းတွင် ရှိပြီး သူတို့ ပေါ်ပေါ်တင်တင် စီးပွားရေး လုပ်နိုင်ကာ လူသားများနှင့် လုံးဝနီးပါး အတူတကွ နေထိုင်ကြ၏။</p> <p>သေချာသည်မှာ ထိုအတွက် ကြိုတင်သတ်မှတ်ချက်မှာ သူတို့ လူသားများကို ဒုက္ခပေးသော မည်သည့်အရာမျှ မလုပ်ဆောင်နိုင်ခြင်းနှင့် ထိုမိစ္ဆာများ၏ အင်အားမှာ အလွန် အားမကောင်းခြင်းတို့ပင်။ မဟုတ်ပါက ထိန်းချုပ်မရ ဖြစ်သွားမည်ကို စိုးရိမ်ရပေသည်။</p> <p>"ဒီဆူဂိုက လမ်းပေါ်မှာ ဖြတ်သန်းသွားလာတဲ့ အထူးသဖြင့် ကုန်သည်တွေကို လုယက်တယ်... ဒါပေမဲ့ စိတ်မပူပါနဲ့... ငါတို့ ရီမိသားစုက သူ့ကို နှစ်တိုင်း ပစ္စည်းဥစ္စာ အမြောက်အများ အခွန်အဖြစ် ပေးတယ်... နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာခဲ့ပြီ... ပြီးတော့ ငါတို့ အမြဲတမ်း ငြိမ်းချမ်းစွာ နေခဲ့တာ... သူ ဒုက္ခရှာဖို့ လာမှာ မဟုတ်ပါဘူး..."</p> <p>သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသား ပြုံးကာ ပြောလိုက်၏။</p> <p>"သြော်..." နိုင်းယွမ် နားလည်သွားပြီး ခေါင်းညိတ်ကာ ဆက်မပြောတော့ချေ။</p> <p>မိစ္ဆာများသာမက အချို့ လူသားများသည်လည်း တောင်များကို သူတို့၏ နယ်မြေအဖြစ် သိမ်းပိုက်ပြီး ဖြတ်သန်းသွားလာသော ကုန်သည်များကို လုယက်ကြ၏။ ထိုလူများထဲမှ အချို့တွင် နောက်ကွယ်မှ အင်အားစုများ ရှိကြပြီး သူတို့၏ လုယက်ခြင်း ရည်ရွယ်ချက်မှာ အမည်မသိသော ကိစ္စရပ် အချို့ကို ဖုံးကွယ်ရန် ဖြစ်၏။ အခြားသူများမှာမူ ဆင်းရဲဒုက္ခ ရောက်နေသော ဓားပြများသာ ဖြစ်ပြီး အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းရန် ကြိုးစားနေကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>သို့သော် မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ယခင်ဘဝတွင် နိုင်းယွမ် သူတို့နှင့် ကြုံတွေ့သည့်အခါတိုင်း ညှာတာမှု ကင်းမဲ့ခဲ့၏။ သူခိုးများက သူခိုးများသာ ဖြစ်ပြီး မည်သို့သော အကြောင်းပြချက်မှ ထိုကဲ့သို့သော လုပ်ရပ်များနှင့် အဆင့်အတန်းများကို တရားမျှတအောင် မလုပ်နိုင်ချေ။</p> <p>"နောက်ကျနေပြီ... လူတိုင်းပဲ... အိပ်ကြစို့... မင်း ဒဏ်ရာရနေတော့ ဒီတဲထဲမှာ နေ..."</p> <p>စားသောက်ရင်း အချိန် လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးသွား၏။ ကုလားအုတ်မောင်းသူ နှစ်ယောက်ကို ကင်းစောင့်ရန် ချန်ထားခဲ့ပြီး အခြားသူများကို အိပ်စက်ရန် နေရာများ ခင်းကျင်းပေးလိုက်၏။</p> <p>နိုင်းယွမ် ဒဏ်ရာရနေသဖြင့် အထူး ဂရုစိုက်ကြပြီး သီးသန့်တဲငယ် တစ်လုံးကို ပေးချေသည်။</p> <p>"ရှင်က တောင်တန်းတွေက မဟုတ်လောက်ဘူး... တောင်တန်းတွေက လူတွေက ဒီလောက် ငယ်ရွယ်တဲ့ အသက်အရွယ်မှာ ပါရဂွန်အဆင့် အထွတ်အထိပ်ကို မရောက်နိုင်ဘူး..." သူ တဲထဲသို့ ဝင်ရောက်ရန် ပြင်နေစဉ်မှာပင် အနားမှ အေးစက်သော အသံ တစ်သံကို ကြားလိုက်ရ၏။ ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ရီချင်းဟု အမည်ရသော သခင်မလေး မလှမ်းမကမ်းတွင် ရပ်နေပြီး အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ လှမ်းကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရပေသည်။</p> <p>မျောလွင့်ကုန်းမြေတိုက်ကြီးတွင် ဖန်ဆင်းခြင်းချီ ပေါများသော်လည်း ဆယ့်ခုနစ် သို့မဟုတ် ဆယ့်ရှစ်နှစ်တွင် ပါရဂွန်အဆင့် အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိရန် မရေမတွက်နိုင်သော ဆေးလုံးများနှင့် လျှို့ဝှက် ကျင့်စဥ်များ လိုအပ်နေသေး၏။ တောင်တန်းများက အမြဲတမ်း နောက်ကျကျန်နေသဖြင့် သူတို့ ထိုကဲ့သို့သော အရာများ ဘယ်လိုလုပ် ရှိနိုင်မည်နည်း။</p> <p>"ကျုပ်..." နိုင်းယွမ် မိန်းကလေး ထိုကဲ့သို့သော အသေးစိတ် အချက်အလက်များကို သတိပြုမိလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ချေ။ သူ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး တစ်ခုခုကို လုပ်ကြံဖန်တီးရန် ပြင်နေစဉ်မှာပင် သူမ သူ့ကို ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။ "ရှင် ဘယ်သူလဲ ကျွန်မ ဂရုမစိုက်ဘူး... မပြောချင်ရင်လည်း အဆင်ပြေတယ်... ကျွန်မတို့က ဆင်းရဲတဲ့ ကုန်သည် အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ပဲ... တစ်စုံတစ်ယောက်က ကျွန်မတို့ကို မဟုတ်မမှန် ကြံစည်ဖို့ ကြိုးစားရင်... ကျွန်မတို့ သေရင်တောင်... ကျွန်မတို့ သူတို့ကို လွှတ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး..."</p> <p>မိန်းကလေး၏ လေသံတွင် ပြတ်သားမှုနှင့် အေးစက်မှုများ ပါဝင်နေပြီး နိုင်းယွမ် သူတို့၏ ကုန်သည် အဖွဲ့ကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရဲပါက သူမ သေဆုံးပြီး လက်စားချေတတ်သော ဝိညာဉ် ဖြစ်သွားလျှင်ပင် သူ့ကို လွှတ်ပေးမည် မဟုတ်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေပေသည်။</p> <p>"အင်း... ကျုပ်က တကယ်ပဲ ဖြတ်သန်းသွားလာသူ တစ်ယောက်ပါ... မကောင်းတဲ့ ရည်ရွယ်ချက် မရှိပါဘူး..." နိုင်းယွမ် ထိုမိန်းကလေးတွင် ခိုင်မာသော စိတ်ပိုင်းဖြတ်မှု ရှိနေမည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့သောကြောင့် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လှောင်ပြောင် ရယ်မောလိုက်မိသည်။</p> <p>‘ငါ တကယ်ပဲ လူဆိုးတစ်ယောက်လို ဖြစ်နေလား... ချီပင်လယ် ကုန်းမြေတိုက်ကြီးမှာ ထျဲလန်နဲ့ တခြားသူတွေနောက်ကို လိုက်တော့ ထျဲလန်က ငါ့ကို သံသယဝင်တယ်... အခု ကယ်တင်ခံရတော့ သူတို့က ငါ့ကို သံသယဝင်ပြန်ပြီ... အဲ... ငါ့မျက်နှာက လူဆိုးရုပ်များ ပေါက်နေလား...’</p> <p>"ရှင် အမှန်အတိုင်း ပြောတာ ပိုကောင်းမယ်..." မိန်းကလေး စကားပြောပြီးနောက် နိုင်းယွမ်၏ အဖြေကို မစောင့်ဘဲ လှည့်ကာ သူမ၏ ကိုယ်ပိုင် တဲထဲသို့ ဝင်ရောက်သွား၏။</p> <p>"ဒီမိန်းကလေး..."</p> <p>ခြိမ်းခြောက်သော စကားများကို ကြားသောအခါ နိုင်းယွမ် ပြုံးကာ ခေါင်းခါလိုက်ပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပင် မိန်းကလေး သူ့ကို သံသယဝင်ရခြင်း အကြောင်းရင်းကို အံ့သြနေမိသည်။ သူ လမ်းတစ်လျှောက်လုံး အလိမ်ပေါ်သွားစေမည့် မည်သည့်စကားမှ မပြောခဲ့ချေ။</p> <p>"ထားလိုက်ပါတော့... မိန်းကလေးတွေက သဘာဝအတိုင်း သံသယဝင်တတ်ကြတာပဲ ဖြစ်မယ်..."</p> <p>ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး သူ မေးခွန်းကို ဆက်မတွေးတော့ချေ။ နိုင်းယွမ် တဲထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားပြီး မြေကြီးပေါ်တွင် ထိုင်ကာ လေထဲရှိ ဖန်ဆင်းခြင်းချီကို လောဘတကြီး စုပ်ယူပြီး ဒဏ်ရာများကို ပြန်လည် ကုသနေလိုက်၏။</p> <p>...</p> <p>"သခင်မလေး... ခင်ဗျား အဲဒီ နိုင်းယွမ်ကို သံသယဝင်နေတာလား..."</p> <p>ရီချင်း၏ တဲထဲတွင် ရီချင်းကို ပြုစုနေသော အစေခံ မိန်းကလေးက သူမ၏ သခင်မလေး မျက်မှောင်ကြုတ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ တိုးညှင်းစွာ မေးလိုက်၏။</p> <p>"အင်း..." ရီချင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။</p> <p>"ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ ထင်တာတော့ သူ့ဒဏ်ရာက အတု မဟုတ်ပုံ ရတယ်... သူ တခြား ရည်ရွယ်ချက်တွေ မရှိသင့်ဘူး မဟုတ်လား..." အစေခံ မိန်းကလေး အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးသွား၏။</p> <p>"ငါ အစောက သူ့ဒဏ်ရာကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်တော့ တကယ် အစစ်အမှန်ပဲ... ဒါပေမဲ့ ဒီလောက် မြန်မြန် ပြန်ကောင်းလာဖို့က... သာမန် ဆေးလုံးတွေတောင် မလုံလောက်ဘူး... သူ ဒဏ္ဍာရီလာ ကုသရေး ဒန်တျန်လို ထူးခြားတဲ့ ပါရမီကို ပိုင်ဆိုင်ထားလောက်တယ်... ဒီလို ပါရမီ ရှိတဲ့ လူတွေက ဂိုဏ်းကြီးတွေရဲ့ ပစ်မှတ်တွေပဲ... သူ ဘယ်လိုလုပ် တောင်တန်းတွေက ဖြစ်နိုင်မှာလဲ..."</p> <p>"ဒါ့အပြင်... သူ ခုနက အရက် သောက်နေတုန်းက... ငါ သတိထားမိတာက သူ သောက်ပြီးတိုင်း အတွေးနက်နက်သွားတယ်... အဲအချိန်မှာ ဝမ်းနည်းမှုနဲ့ ပူဆွေးမှုတွေ ပါဝင်နေတယ်... သူ့မှာ လွှတ်ချလို့ မရတဲ့ ရင်ကွဲနာကျစရာ စိတ်ခံစားမှု တစ်ခုခု ရှိနေသလိုပဲ... ဒါက ဒုက္ခတွေ အများကြီး ကြုံတွေ့ပြီးမှပဲ ရလာတဲ့ အကြည့်မျိုးပဲ... ပြီးတော့ ငါ အဲဒါကို ငါ့အဖေဆီမှာပဲ မြင်ဖူးတယ်... တောင်တန်းတွေက လူငယ်တစ်ယောက်က ဒီလို မျက်နှာအမူအရာမျိုး ပြသတာက သံသယ ဝင်စရာ မကောင်းဘဲ နေမလား..."</p> <p>ရီချင်း သူမ၏ ကောက်ချက်ကို ပြောလိုက်၏။</p> <p>အကယ်၍ နိုင်းယွမ်သာ သူမ၏ ကောက်ချက်ကို ကြားခဲ့ပါက သူ အလွန် ကူကယ်ရာမဲ့ ဖြစ်သွားလောက်ပေသည်။ သူ အရက် သောက်ရင်း ညီငယ်အကြောင်း တွေးတောနေပြီး မျက်လုံးများတွင် တစ်ခါတစ်ရံ ပေါ်လွင်လာသော တမ်းတမှုက တကယ်တမ်းတွင် တစ်ဖက်လူ သူ့ကို သံသယဝင်ရခြင်း၏ အဓိက အခြေခံ ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ထားပါချေ။</p> <p>"ဒါဆိုရင်... သူက ဘယ်သူလဲ..." သူမ၏ သခင်မလေး၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ကြားသောအခါ အစေခံ မိန်းကလေး၏ မျက်နှာ အံ့သြစွာ ပြောင်းလဲသွားပြီး အလျင်အမြန် မေးလိုက်၏။</p> <p>"ငါ မသိဘူး... ဒါပေမဲ့ စိုးရိမ်စရာ မလိုဘူး... ငါ့အင်အားက ဖန်ဆင်းခြင်းအစောပိုင်းအဆင့်မှာပဲ... သူက ဒဏ်ရာရနေတဲ့ လူတစ်ယောက်ပဲ... ပြီးတော့ သူ့ဒဏ်ရာတွေ ပျောက်ကင်းသွားရင်တောင်... သူက ပါရဂွန်အဆင့် အထွတ်အထိပ်မှာပဲ ရှိသေးတယ်... ငါ့ပြိုင်ဘက် ဖြစ်ဖို့ အလှမ်းဝေးနေသေးတယ်... စိုးရိမ်စရာ ဘာမှ မဟုတ်ဘူး..."</p> <p>ရီချင်း လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်၏။</p> <p>"ဟဲဟဲ... ကျွန်မ သိပါတယ် သခင်မလေးက အံ့မခန်းဆုံးပဲ... ဘယ်မကောင်းဆိုးဝါး ဝိညာဉ်မှ သခင်မလေးရဲ့ ကောင်းကင်မျက်လုံးကနေ ပုန်းအောင်းလို့ မရဘူး..." အစေခံ မိန်းကလေး ရယ်မောလိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် သူမ၏ သခင်မလေးအပေါ် အထင်ကြီးမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။</p> <p>"အဲဒီလောက် မချဲ့ကားပါနဲ့... ဒါပေမဲ့ တစ်ယောက်ယောက်က ငါ့ရှေ့မှာ ဟန်ဆောင်ချင်ရင်... ပါရဂွန်အဆင့် တစ်ယောက် မပြောနဲ့... ဖန်ဆင်းခြင်းအဆင့် ပညာရှင် တစ်ယောက်တောင် မလုပ်နိုင်ဘူး... သူတို့ အခွင့်အရေးတောင် မရှိဘူး..." ရီချင်း၏ မျက်လုံးများတွင် အားကောင်းသော ယုံကြည်မှုများ ပေါ်လွင်နေ၏။</p> <p>"ဟုတ်ပါတယ်... ကျွန်မတို့ သခင်မလေး ရီချင်းက ရုန်ထျန်းမြို့မှာ နံပါတ်တစ် ပါရမီရှင်လို့ လူသိများတယ်... ဒါက အချည်းနှီး နာမည် မဟုတ်ဘူး... ပါရဂွန်အဆင့် ကလေးလေး တစ်ယောက်... သခင်မလေးရှေ့မှာ ဟန်ဆောင်ချင်တာ... အဲဒါ အိပ်မက် မက်နေတာပဲ..."</p> <p>အစေခံ မိန်းကလေး ရယ်မောလိုက်၏။</p> <p>"ကောင်းပြီ... ငါ့ကို မြှောက်ပင့်မနေနဲ့တော့... မြန်မြန် အိပ်တော့... ငါတို့ မနက်ဖြန် စောစော ထပြီး ခရီးဆက်ရဦးမယ်..." ရီချင်းက အစေခံ မိန်းကလေး၏ စကားများကို မကန့်ကွက်ဘဲ ဆန့်ကျင်ဘက်အားဖြင့် ယုံကြည်မှု ရှိသော အပြုံးတစ်ခု သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ပေါ်လာပြီး ခေါင်းညိတ်ကာ ညွှန်ကြားလိုက်၏။</p> <p>ရီချင်း မောက်မာသောကြောင့် မဟုတ်ဘဲ ငယ်စဉ်မှ အရွယ်ရောက်သည်အထိ သူမ အမျိုးသား အများအပြားကို မြင်တွေ့ခဲ့ပြီး သူမ၏ ပါရမီနှင့် ယှဉ်နိုင်သူ တစ်ယောက်မှ မတွေ့ဖူးခဲ့ချေ။</p> <p>သူမက ဖန်းလီအစောပိုင်းအဆင့်တွင်သာ ရှိသော်လည်း သိုင်းစွမ်းရည်အရ သူမက ဖန်းလီ နောက်ဆုံးအဆင့်  ကျင့်ကြံသူများကိုပင် အနိုင်ယူနိုင်ပေသည်။ သဘာဝကျစွာပင် ဒဏ်ရာရနေသော ပါရဂွန်အဆင့် တစ်ယောက်ကို သူမ မျက်လုံးထဲတွင် မထည့်ချေ။</p> <p>............</p> <p>"ဒီလိုကိုး... အားနည်းချက်က အဲဒီမှာကိုး..."</p> <p>တဲထဲတွင် နိုင်းယွမ် သူတို့၏ စကားဝိုင်း အားလုံးကို မြင်တွေ့လိုက်၏။ သူ ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ဆက်မတွေးတော့ဘဲ သူ့ ဒဏ်ရာများကို ပြန်လည် ကုသရန် အာရုံစိုက်လိုက်၏။</p> <p>ဖန်ဆင်းခြင်းချီ ဖြစ်သည့်အတိုင်းပင် ယင်းတွင် ပြန်လည် ရှင်သန်စေနိုင်စွမ်း ရှိ၏။ မူလက သူ့ သုံးသပ်ချက်အရ ထိုကဲ့သို့ ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာများ အပြည့်အဝ ပြန်လည် ကောင်းမွန်လာရန် အနည်းဆုံး သုံးရက်၊ လေးရက် ကြာမြင့်မည် ဖြစ်၏။ သူ နေ့တစ်ဝက်နှင့် တစ်ညအတွင်း ခြောက်ဆယ်၊ ခုနစ်ဆယ် ရာခိုင်နှုန်း ပြန်လည် ကောင်းမွန်လာလိမ့်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ချေ။</p> <p>"ဒီတစ်ခေါက် ဟင်းလင်းပြင် အက်ကွဲကြောင်းကနေ ထွက်လာရတာ အန္တရာယ်များပေမယ့်... ငါ အများကြီးလည်း ရခဲ့တယ်... ငါ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲက အစစ်အမှန်ချီက ဟင်းလင်းပြင် မုန်တိုင်းရဲ့ ထိုးနှက်မှုကြောင့် ပိုပြီး သန့်စင်သွားတယ်... ပြီးတော့ သူ့ခွန်အားက တကယ်ပဲ နှစ်ဆ တိုးလာတယ်... ဒါက မမျှော်လင့်ထားတဲ့ အံ့သြစရာ တစ်ခုပဲ..."</p> <p>သူ ဒဏ်ရာ အချို့ကို ကုသပြီးနောက် နိုင်းယွမ် ဟင်းလင်းပြင် မုန်တိုင်း၏ ထိုးနှက်မှုကြောင့် သူ့ ဒန်တျန်ထဲရှိ အစစ်အမှန်ချီ ပိုမို သန့်စင်သွားကြောင်း ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားသည်။ အစစ်အမှန်ချီ ပမာဏ လျော့နည်းသွားပုံ ရသော်လည်း သူ့ အင်အားမှာ နှစ်ဆနီးပါး တိုးပွားသွား၏။</p> <p>ယခင်က သူ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲရှိ အစစ်အမှန်ချီတွင် ဆင်ကောင်ရေ ၅၀၀၀၀ ခန့် အင်အား ရှိ၏။ ယခုအခါ ယင်းမှာ ပိုမို သန့်စင်သွားပြီး ရွှေတုံးများကဲ့သို့ ဖြစ်နေကာ သူ့ ချီပင်လယ်တွင် အလျားလိုက် လဲလျောင်းနေပြီး လုံးဝနီးပါး အစိုင်အခဲ ဖြစ်လာသည်။ ယခုမှု သူ့ အင်အားမှာ ဆင်ကောင်ရေ ၁၀၀၀၀၀ ခန့်အထိ ရောက်ရှိသွားပြီ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>ပါရဂွန်အဆင့် အထွတ်အထိပ်တွင် ဆင်ကောင်ရေ ၁၀၀၀၀၀ ပိုင်ဆိုင်ရန်မှာ သာမန် ဖန်းလီအဆင့် အထွတ်အထိပ် ပညာရှင်ထက်ပင် ပိုမို အားကောင်းပြီး မည်သူမဆို မယုံနိုင်စရာ ဖြစ်နေမည်ပင်။</p> <p>"ငါ့အင်အား တိုးလာပေမယ့်... ငါ့လက်ရှိ ဒဏ်ရာတွေနဲ့ တိုက်ခိုက်မနေတာ ပိုကောင်းတယ်... ဟင်... အဲ... ငါ တိုက်ခိုက်တာကိုတော့ ရှောင်လို့ မရဘူးထင်တယ်... အမြဲတမ်း ကောင်းရာကောင်းကြောင်း မသိတဲ့ လူတချို့ကတော့ ရှိနေတာပဲ..."</p> <p>သူ့ အင်အားကို ညည်းညူနေစဉ်မှာပင် သူ့ဝိညာဉ် လှုပ်ရှားသွားပြီး ကောင်းကင်မျက်လုံး ဖွင့်သွား၏။ သူ လူအုပ်စု တစ်စု တိတ်တဆိတ် ချဉ်းကပ်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">အခန်း ၃၉၈ ပြီး</p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save