Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း - ၄၀၀</h2> <h2 style="text-align: center;">( လှုပ်ရှားခြင်း )</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>ဆူဂို ကျယ်လောင်စွာ ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်တွင် မြင်းစီးနေသော ဓားပြများ "ဒုန်း... ဒုန်း..." ခနဲ အသံနှင့်အတူ ရှေ့သို့ ပြေးဝင်လာကြသည်။</p> <p>ထိုဓားပြများ အများစုမှာ ချီသခင်အဆင့် ပညာရှင်များ ဖြစ်ကြပြီး အတော်များများမှာ ပါရဂွန်အဆင့် ဖြစ်ကြ၏။ သူတို့ တိုက်ခိုက်သည်နှင့် ကောင်းကင်ယံရှိ အစစ်အမှန်ချီများ ရောယှက်သွားပြီး ရေတံခွန်ကဲ့သို့သော စွမ်းအင် စက်ဝိုင်း တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာကာ ရီချင်းနှင့် အခြားသူများကို ဝန်းရံသွားသည်။</p> <p>"မင်းတို့ လုပ်ရဲတယ်ပေါ့... သခင်မလေး... ကျုပ် ခင်ဗျားကို ကာကွယ်မယ်..."</p> <p>ပိန်လှီသော လူငယ်လေး ဆူဂို သခင်မလေးထံသို့ တည့်တည့် ပြေးဝင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ စိုးရိမ်စွာ ရှေ့သို့ ခုန်တက်လိုက်ပြီး ဓားရှည်ကို လှုပ်ရှားကာ သူ့ထံသို့ ထိုးစိုက်လိုက်၏။</p> <p>“သေတယ်ဆိုတာ ဘာမှန်း သိရဲ့လား... ဒူးထောက်စမ်း..."</p> <p>ဆူဂို ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး ခြေချောင်းများ ရှေ့သို့ ညွှန်လိုက်သည်နှင့် ဧရာမ အင်အားကြီး တစ်ခု လူငယ်လေး၏ ဓားထိပ်ပေါ်သို့ ဖိနှိပ်လာ၏။</p> <p>ဝုန်း</p> <p>လူငယ်လေး ချက်ချင်း ဒူးထောက်ကျသွားပြီး သူ့ ခေါင်းမှ သွေးများ ပန်းထွက်လာ၏။ သူ့ တစ်ချိန်က အနည်းငယ် ချောမောသော မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် ဖိနပ်သံကဲ့သို့ ဖြစ်သွား၏။</p> <p>"မင်းတို့ သခင်မလေးကို ဒုက္ခပေးရဲတယ်ပေါ့... ငါ မင်းတို့ အားလုံးကို တိုက်ခိုက်မယ်..."</p> <p>ဖန်းလီအဆင့် သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားသည်လည်း ထိုအချိန်တွင် ရှေ့တွင် ရပ်နေ၏။ ဆူဂို ကြည့်ပင် မကြည့်ဘဲ သူ့ကို ကန်လိုက်သည်။</p> <p>ဖုန်း....</p> <p>သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားသည်လည်း မြေကြီးပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားပြီး သွေးများ အန်ထွက်လာ၏။</p> <p>ယွမ်ရှန်းအဆင့်နှင့် ဖန်းလီအဆင့်တို့၏ ကွာခြားချက်မှာ အလွန် ကြီးမားလှ၏။ နှစ်ဖက်လုံး လုံးဝ အဆင့်တူ မဟုတ်ချေ။</p> <p>"ဒီလို အင်အားနဲ့ မင်း ငါ့ကို တိုက်ခိုက်ချင်တယ် ဟုတ်လား... မင်း သေလမ်းရှာနေတာပဲ..." ဆူဂို မထီမဲ့မြင် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး သူ့ လက်ကြီးကို မြှောက်ကာ ရီချင်းကို ဆွဲယူလိုက်သည်။</p> <p>"မင်းက ယွမ်ရှန်းအဆင့် ပညာရှင် တစ်ယောက် ဖြစ်ပေမယ့်... ငါ့ကို ဖမ်းဖို့က အဲဒီလောက် လွယ်မှာ မဟုတ်ဘူး... ပျံဝဲရနံ့ ပန်းပွင့်ကြဲဓား..."</p> <p>သူမ၏ လက်အောက်ငယ်သားများ ဆူဂိုကို မတားဆီးနိုင်သည်ကို မြင်သောအခါ ရီချင်း၏ မျက်လုံးများ လေးနက်သွားပြီး သူမ၏ လှပသော မျက်လုံးများတွင် ရက်စက်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု လက်ခနဲ ဖြစ်သွား၏။ သူမ လက်ထဲရှိ ဓားရှည်ကို လှုပ်ရှားကာ ယင်းကို မရေမတွက်နိုင်သော ပန်းပွင့်များအဖြစ် ပြောင်းလဲပြီး ချက်ချင်းပင် သူမရှေ့ရှိ မိစ္ဆာထံသို့ ထိုးစိုက်လိုက်၏။</p> <p>"နည်းနည်း စိတ်ဝင်စားစရာပဲ... ဒါပေမဲ့... ဘာမို့လို့လဲ...”</p> <p>ဆူဂို ပြုံးလိုက်ပြီး သူ့ လက်ကြီးဖြင့် လှမ်းဆွဲလိုက်ရာ ကောင်းကင်အပြည့် ပန်းပွင့်များ သူ့လက်ဖဝါးထဲတွင် ကြေမွသွား၏။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ့ လက်ကောက်ဝတ်ကို လှန်လိုက်၏။</p> <p>ဘန်း....</p> <p>ရီချင်းသည်လည်း မြေကြီးပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားပြီး သူမ၏ မျက်နှာလေး ဖယောင်းစက္ကူကဲ့သို့ ဖြူဖျော့သွားပေသည်။</p> <p>"ဖန်းလီအစောပိုင်းအဆင့် တစ်ယောက်ကများ... ငါ့ကို တိုက်ခိုက်ရဲတယ်ပေါ့... အလိုက်တသိ ငါနဲ့ ပြန်လိုက်ခဲ့... ငါ့ကို ပျော်အောင် လုပ်ပေးစမ်းပါ... ငါ မင်းအသက်ကို ချမ်းသာပေးနိုင်တယ်... မင်းသာ ငါ့ကို တိုက်ခိုက်ရဲရင်... မင်းလို ဆယ်ယောက်တောင် ပြိုင်ဘက် မဟုတ်ဘူး..." ဆူဂို မိန်းကလေး၏ နူးညံ့သော အရေပြားကို ကြည့်ကာ ဆိုးယုတ်စွာ ပြုံးပြီး ပြောလိုက်၏။</p> <p>"နိုင်းယွမ်... ကျွန်မ မှားသွားတယ်... ရှင် အခုထိ ပွဲကြည့်နေပြီး မကူညီသေးဘူးလား..."</p> <p>သူမရှေ့ရှိ မိစ္ဆာ၏ ဆိုးယုတ်သော အပြုံးကို မြင်သည်တွင် ရီချင်း တစ်ကိုယ်လုံး တုန်လှုပ်သွား၏။ သူမ ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ယခင်က သူမကို သတိပေးခဲ့သော လူငယ်လေးက ပြုံးကာ ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ သူမ ချက်ချင်း ဒေါသထွက်လာပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p>သူမ ခုနက တစ်ဖက်လူကို အထင်လွဲမိသည်။ ထိုလူငယ်လေးက သူ့ ခွန်အားကို ဖုံးကွယ်ရန် အားနည်းဟန်ဆောင်နေကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ သိသာလှ၏။ တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် သူမ၏ မျှော်လင့်ချက် အားလုံးကို ထိုသိပ်မကြီးသော လူငယ်လေးအပေါ်တွင် တင်ထားလိုက်တော့သည်။</p> <p>“ကူညီမယ် ဟုတ်လား... မင်းက ဒဏ်ရာရနေတဲ့ ပါရဂွန်အဆင့် တစ်ယောက်ကို ငါ့ကို ကိုင်တွယ်ခိုင်းချင်တာလား... မင်း အိပ်တဝက် ဖြစ်နေတုန်းလား..."</p> <p>ဆူဂို အော်ဟစ်သံကို ကြားပြီး သတိဖြင့် ကြည့်လိုက်၏။ တစ်ဖက်လူက ဒဏ်ရာရနေသော ပါရဂွန်အဆင့် တစ်ယောက် ဖြစ်သည်ကို မြင်သောအခါ အော်ရယ်မိလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။</p> <p>သို့သော်... သူ့ ရယ်မောသံ မဆုံးမီမှာပင် ရုတ်တရက် အသွားမရှိသော ဓားရှည် တစ်ချောင်း သူ့ ခေါင်းကို ရိုက်ခတ်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။</p> <p>ဘန်း</p> <p>လူတစ်ကိုယ်လုံး ချက်ချင်း အသားပြား တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး မြေကြီးပေါ်တွင် ပြားချပ်သွားပေသည်။</p> <p>"ဒဏ်ရာရနေတဲ့ ပါရဂွန်အဆင့် တစ်ယောက်က လူတစ်ယောက်ကို မသတ်နိုင်ဘူးလို့ ဘယ်သူ ပြောလဲ..."</p> <p>ချက်ချင်းပင် သူ့ဘဝ၏ နောက်ဆုံး စကားများကို ကြားလိုက်ရ၏။</p> <p>...</p> <p>"ဘာ... ခေါင်းဆောင် အသတ်ခံလိုက်ရပြီ..."</p> <p>"ခေါင်းဆောင်က တောရိုင်းမြေမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ လှည့်လည်သွားလာခဲ့တာ... သူ့အသက်ကို ကယ်တင်ဖို့ နည်းလမ်း အနည်းဆုံး ရှစ်ဆယ်၊ တစ်ရာလောက် ရှိတယ်... ပါရဂွန်အဆင့် တစ်ယောက်ရဲ့ ဓားချီ တစ်ချက်တည်းနဲ့ သူ ဘယ်လိုလုပ် သေသွားနိုင်မှာလဲ..."</p> <p>"ပြီးတော့ ဒဏ်ရာရနေတဲ့ ပါရဂွန်အဆင့် တစ်ယောက်တဲ့... ငါ မယုံဘူး..."</p> <p>"ငါ မျက်စိမှားတာ မဟုတ်ဘူး မဟုတ်လား... ခေါင်းဆောင် တကယ် သေသွားပြီလား..."</p> <p>တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် တောရိုင်းမြေ တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားပြီး လူတိုင်း မျက်လုံးပြူးကာ အလယ်ဗဟိုရှိ လူငယ်လေးကို ကြောင်အသကဲ့သို့ စိုက်ကြည့်နေကြ၏။</p> <p>ပါရဂွန်အဆင့် တစ်ယောက်၊ ဓားချီ တစ်ချက်တည်းဖြင့် ယွမ်ရှန်းအဆင့် ပညာရှင် တစ်ယောက်ကို အသားပြား တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်လိုက်သည်။ </p> <p>မိုးကောင်းကင်... ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ... </p> <p>တရားမျှတမှု ကျန်သေးရဲ့လား...</p> <p>"ဆူဂို သေပြီ... ညီအစ်ကိုတို့... ဒီဓားပြတွေ အားလုံးကို ငါ့အတွက် သတ်ပစ်..."</p> <p>ရီချန် ပထမဆုံး တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး အော်ဟစ်ကာ ပြေးထွက်သွားပြီး ဓားပြ အုပ်စုထဲသို့ ဝင်ရောက်ကာ သတ်ဖြတ်မှု တစ်ခုကို စတင်လိုက်သည်။</p> <p>"ယွမ်ရှန်းအဆင့်... ဓားချီ တစ်ချက်တည်းနဲ့ အသတ်ခံလိုက်ရတယ်... ဒါတောင် သူ ဒဏ်ရာ ရနေသေးတာ..."</p> <p>ယခင်က နိုင်းယွမ်ကို သတ်ရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သော ပိန်လှီသော လူငယ်လေးလည်း မလှမ်းမကမ်းရှိ လေးနက်သော လူငယ်လေးကို ကြည့်ကာ ရူးသွပ်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရ၏။</p> <p>သူ့ မျက်လုံးထဲတွင် ယွမ်ရှန်းအဆင့် ပညာရှင် တစ်ယောက်က နတ်ဘုရားကဲ့သို့သော ပုဂ္ဂိုလ် တစ်ယောက် ဖြစ်၏။ ထိုကဲ့သို့ အားကောင်းသော ပညာရှင် တစ်ယောက်က ထိုမထင်မရှား လူငယ်လေး၏ လက်ချက်ဖြင့် တစ်ချက်တည်းပင် မခံနိုင်ဘဲ အသားပြား တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပေသည်။ သူ တစ်ဖက်လူကို စော်ကားခဲ့ပြီး ချုံခို သတ်ဖြတ်ရန် ကြံစည်ခဲ့သည်မှာ သနားစရာ ကောင်းလှ၏။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူ မလုပ်ခဲ့ချေ။ သို့မဟုတ်ပါက လူငယ်လေး၏ ဓားရှည် ဆူဂိုအပေါ်သို့ ဖိနှိပ်လိုက်သည့် အခိုက်အတန့်ကို တွေးမိသောအခါ သူ မီတာ ဒါဇင်ပေါင်းများစွာ အကွာမှပင် မခုခံနိုင်သော ချီလှိုင်းလုံးကြီး တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရပြီး သူ့ တစ်ကိုယ်လုံး မျက်နှာ ချက်ချင်း ဖြူဖျော့သွားကာ ခန္ဓာကိုယ် ထိန်းချုပ်မရအောင် တုန်လှုပ်သွား၏။</p> <p>ပိန်လှီသော လူငယ်လေးသာမက ရီချင်း၏ နူးညံ့သော ခန္ဓာကိုယ်လေးပင်လျှင် တုန်လှုပ်သွားပြီး သူမကိုယ်သူမ မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ချေ။</p> <p>သူမ မူလက နိုင်းယွမ် မည်မျှပင် အားကောင်းပါစေ ပါရဂွန်အဆင့် တစ်ယောက်သာ ဖြစ်ပြီး သူမ၏ ပြိုင်ဘက် ဘယ်တော့မှ မဖြစ်နိုင်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့၏။ ယခုအခါ ထိုအတွေးအခေါ် လုံးဝ ပြောင်းပြန် ဖြစ်သွားသည်။</p> <p>သူမက ရုန်ထျန်းမြို့တွင် နံပါတ်တစ် ပါရမီရှင်ဟု လူသိများသော်လည်း ထိုလူငယ်လေးနှင့် ယှဉ်လိုက်လျှင် သူမက အမှိုက်ဟု ခေါ်တွင်ရန်ပင် မထိုက်တန်လောက်ပေ။ သူမ တစ်ဖက်လူ၏ ခြေဖနောင့်ကိုပင် မမီနိုင်ချေ။ ထိုသည်မှာ တကယ့် ပါရမီရှင်ပင်။ သူမ သူ့ကို ဝေဖန်ခဲ့ပြီး လိမ်ညာသူဟု ခေါ်ခဲ့သည်မှာ ရယ်စရာ ကောင်းလှပေသည်။ </p> <p>"ခေါင်းဆောင် သေပြီ... ပြေး..."</p> <p>ဆူဂို သေဆုံးသည်နှင့် ဓားပြများ ခေါင်းဆောင်မဲ့ ဖြစ်သွားပြီး ခုခံနိုင်စွမ်း မရှိတော့ချေ။ မကြာမီမှာပင် သူတို့ ရှုံးနိမ့်ပြီး လူအုပ်၏ လိုက်လံ ဖမ်းဆီးခြင်းကို ခံရကာ ထွက်ပြေးကြတော့သည်။</p> <p>"ငါတို့ တကယ်ပဲ ဆူဂိုကို အနိုင်ယူလိုက်တာလား..."</p> <p>"ငါတို့ တကယ်ပဲ ရုန်ထျန်းမြို့မှာ နံပါတ်တစ် ဓားပြ ဆူဂိုကို အနိုင်ယူလိုက်တာ..."</p> <p>ဓားပြများ အားလုံး ထွက်ပြေးသွားပြီးနောက် လူတိုင်း ရုတ်တရက် အိပ်မက်မက်နေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး အလယ်ရှိ ဒဏ်ရာ မပျောက်ကင်းသေးသော လူငယ်လေးကို ကြည့်ကာ သူတို့၏ မျက်လုံးများတွင် ကြောက်ရွံ့မှုများ ပြည့်နှက်သွားကြသည်။</p> <p>ဆူဂိုက ရုန်ထျန်းမြို့တွင် နံပါတ်တစ် ဓားပြဟု လူသိများခြင်းမှာ သူ့ အင်အားကြောင့် မဟုတ်ဘဲ သူ သဘာဝအတိုင်း ပါးနပ်ပြီး သူ့ အသက်ကို ကယ်တင်ရန် နည်းလမ်းများစွာ ရှိသောကြောင့်ပင်။ အဆင့်မြင့် ပညာရှင် တစ်ယောက်၏ လက်ထဲမှပင် လွတ်မြောက်ခဲ့ဖူးသူ ဖြစ်ပေသည်။ ယခုအခါ လူငယ်လေး၏ လက်ထဲတွင် သူက ဖရဲသီးပုပ် သို့မဟုတ် ကောက်ရိုးပုံ တစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး ဓားချီ တစ်ချက်တည်းဖြင့် ပေါက်ကွဲသွား၏။ အားလုံး အလွန် တုန်လှုပ်သွားကာ နားမလည်နိုင် ဖြစ်သွားကြသည်။</p> <p>ထို့အပြင် အကယ်၍ လူငယ်လေး၏ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်မှုဖြင့် ဆူဂိုကို မသတ်ခဲ့ပါက ဓားပြများကို နှင်ထုတ်ရန် မဆိုထားနှင့် သူတို့ လုံးဝ သုတ်သင်ခံရပြီး သူတို့ထဲမှ တစ်ယောက်မှ ရှင်သန်နိုင်မည် မဟုတ်ချေ။</p> <p>ထိုသို့ တွေးမိသောအခါ လူတိုင်း၏ မျက်လုံးများတွင် ကျေးဇူးတင်မှုများလည်း ပေါ်လွင်လာ၏။</p> <p>"နိုင်းယွမ်... ကျွန်မကို ကယ်တင်ပြီး မိစ္ဆာရဲ့ အရှက်ရမှုကနေ ကင်းလွတ်စေတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..." ကျေးဇူးအတင်ဆုံးမှာ ရီချင်းပင်။</p> <p>အကယ်၍ ယနေ့ လူငယ်လေး၏ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်မှု မရှိခဲ့ပါက သူမ ဖမ်းဆီးခံရသည်နှင့် မိစ္ဆာ၏ ယုတ်မာမှုကို တွေးမိသောအခါ ရလဒ်မှာ မတွေးဝံ့စရာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p>"ခုနက တစ်ယောက်ယောက် ကျုပ် သက်သက် လျှောက်ပြောတာလို့ ပြောလိုက်သလားလို့..." နိုင်းယွမ် ပြုံးလိုက်၏။</p> <p>လူငယ်လေး၏ လှောင်သံစွက်နေသည့် စကားများကို ကြားသောအခါ ရီချင်း၏ မျက်နှာ နီရဲသွားပြီး သူမ ဘာလုပ်ရမှန်း မသိအောင် အရှက်ရသွား၏။</p> <p>ခုနပင် တစ်ဖက်လူက သူမကို ဓားပြများ လာနေကြောင်း သတိပေးခဲ့ပြီး သူမက သူ့ကို သက်သက် လျှောက်ပြောနေသည်ဟု ဆိုခဲ့ပေသည်။ ယခု သူ ထိုသို့ ပြောလိုက်သောအခါ သူမ တွင်းတစ်တွင်း ရှာပြီး တွားသွားဝင်လိုစိတ်များ ပေါ်ပေါက်လာ၏။ <br /> "ဟဲဟဲ... ဒီမှာ ဒဏ်ရာရနေတဲ့ သူတွေ တချို့ မသေသေးဘူး... ကျုပ်ထင်တာတော့ ခင်ဗျားတို့ကို သတ်ဖို့ ဘယ်သူက ပိုက်ဆံ ပေးခဲ့လဲဆိုတာ မေးသင့်တယ်..."</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">အခန်း ၄၀၀ ပြီး</p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save