Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၂၅၄ - သစ်တောထဲက အစီအရင်လား</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>လင်းမူ ကျင့်ကြံရင်း အတော်လေး ငြိမ်းချမ်းစွာဖြင့် နောက်ထပ် တစ်ရက် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။</p> <p>ခြုံပုတ်တောကြောင်ညိုက အဆင့်တက်ပြီးနောက် ခဏအကြာတွင် နိုးလာပြီး သားရဲအသားများ ထပ်မံစားသောက်ကာ ပြန်လည် အိပ်မောကျသွားခဲ့၏။ လင်းမူက ထိုညတွင် ပြန်နိုးလာမည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့သော်လည်း ထိုသို့ မဖြစ်ခဲ့ချေ။</p> <p>ခြုံပုတ်တောကြောင်ညိုက ချီစုဆောင်းခြင်း အလယ်အဆင့်သို့ တက်လှမ်းပြီးနောက် ၎င်း၏ ကျင့်ကြံခြင်းကို တည်ငြိမ်အောင် ပြုလုပ်နေခြင်း ဖြစ်ကြောင်း စီနီယာ ရွှီခုန်းထံမှ သိရှိရသည်။ သားရဲများသည် သူတို့၏ ကျင့်ကြံခြင်းနှင့် ပတ်သက်၍ မွေးရာပါ နားလည်မှု ရှိကြပြီး မည်သို့ လုပ်ဆောင်ရမည်ကို သိရှိကြောင်း သူက ပြောပြခဲ့၏။ ထို့ကြောင့် လင်းမူလည်း ခြုံပုတ်တောကြောင်ညိုကို အနားယူခွင့် ပြုလိုက်ပြီး သူ့ကိုယ်ပိုင် ကျင့်ကြံခြင်းကိုသာ အာရုံစိုက်နေလိုက်သည်။</p> <p>နောက်ဆုံးတွင် နေ့လယ်ပိုင်း၌ ခြုံပုတ်တောကြောင်ညို နိုးလာပြီး စက်ဝိုင်းနှစ်ထပ် တက်လှမ်းခြင်း သစ်သီး ရှိရာသို့ လမ်းပြခိုင်းရန် လင်းမူ ကြိုးစားနိုင်ပြီ ဖြစ်၏။</p> <p>နိုးလာသည်နှင့် ခြုံပုတ်တောကြောင်ညိုက အမြီးကို ထောင်ကာ အကြီးအကျယ် အညောင်းဆန့်လိုက်၏။ ထို့နောက် လင်းမူထံ လျှောက်လာပြီး ချစ်ခင်မှုကို ပြသရန် သူ့ကို ပွတ်သီးပွတ်သပ် လုပ်လေသည်။ သားရဲလေးက ယင်း၏ ဆန္ဒများ ပြည့်ဝသွားပြီးနောက် သခင်ဖြစ်သူအပေါ် သံယောဇဉ် တွယ်လာခြင်းပင်။</p> <p>လင်းမူ ဒူးထောက်ထိုင်ချလိုက်ပြီး ခြုံပုတ်တောကြောင်ညိုကို ကြည့်ကာ ဆက်သွယ်ရန် ကြိုးစားလိုက်၏။ သူ စက်ဝိုင်းနှစ်ထပ် တက်လှမ်းခြင်း သစ်သီး၏ ပုံပန်းသဏ္ဍာန်ကို သားရဲလေးအား ပြသရန် ကြိုးစားသော်လည်း မအောင်မြင်ချေ။ အကြိမ်များစွာ ကြိုးစားပြီးနောက် ထိုအကြံဉာဏ်က ခြုံပုတ်တောကြောင်ညိုအတွက် ခက်ခဲလွန်းနေပုံ ရမှန်း လင်းမူ နားလည်သွား၏။</p> <p>"အင်း... တခြား တစ်ခုခု မေးကြည့်ပါလား... ခြုံပုတ်တောကြောင်ညိုတွေက အများအားဖြင့် သူတို့ရဲ့ ပုံမှန် နယ်မြေတွေမှာပဲ နေလေ့ရှိပြီး အပြင်ထွက်ခဲတယ်... စက်ဝိုင်းနှစ်ထပ် တက်လှမ်းခြင်း သစ်သီး ရှိတဲ့နေရာက အဲဒီမှာ ဒါမှမဟုတ် အနီးအနားမှာ ဖြစ်နိုင်တယ်..." ရွှီခုန်း အကြံပြုလိုက်၏။</p> <p>"အင်း... အဲဒါ အကြံကောင်းပဲ..." လင်းမူ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p>ထို့နောက် သခင်ဖြစ်သူကို စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် ကြည့်နေသော ခြုံပုတ်တောကြောင်ညိုကို သူ အာရုံစိုက်လိုက်၏။</p> <p>"အိမ်..." လင်းမူ အလွန် ရိုးရှင်းသော အတွေးဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p>"ငါ့ကို ခေါ်သွား..." သူ ဆက်ပြောလိုက်၏။</p> <p>ခြုံပုတ်တောကြောင်ညို ခေတ္တမျှ ဇဝေဇဝါဖြင့် ခေါင်းစောင်းသွားပြီးမှ လင်းမူ ဘာပြောချင်သလဲ ဆိုတာကို နားလည်သွားသည်။ နားလည်သွားပြီးနောက် လင်းမူကို သူ့နောက်လိုက်ခဲ့ရန် အမူအရာ ပြသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းဖြင့် လာတိုက်လေသည်။</p> <p>"နေဦး..." လင်းမူ ပြောလိုက်ရာ ခြုံပုတ်တောကြောင်ညို ရပ်တန့်သွား၏။</p> <p>"ငါ မင်းကို ချီသွားမယ်... အပြင်မှာ လူတွေ အများကြီး ရှိတယ်..." လင်းမူ ပြောဆိုပြီး သားရဲလေးကို ကောက်ချီလိုက်သည်။</p> <p>ထို့နောက် သူ အဝတ်တစ်စကို ထုတ်ယူပြီး ခြုံပုတ်တောကြောင်ညိုကို ဖုံးအုပ်လိုက်၏။ သားရဲလေးက လင်းမူ၏ လက်ထဲတွင် ရုန်းကန်ခြင်း မရှိဘဲ လင်းမူနှင့်အတူ ရှိနေလျှင် ဘေးကင်းကြောင်း သိနေသကဲ့သို့ သက်သောင့်သက်သာ ထိုင်နေလေသည်။ ခြုံပုတ်တောကြောင်ညို တည်ငြိမ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ လင်းမူ ခြံဝင်းထဲမှ ထွက်ခွာပြီး မြောက်ပိုင်းသစ်တောဆီသို့ ဦးတည်သွားလိုက်၏။</p> <p>လမ်းတစ်လျှောက်တွင် လူများက သူ့ကို မြင်ပြီး အချို့က စူးစမ်းလိုသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်ကြသော်လည်း မည်သူမှ သိပ်ဂရုမစိုက်ကြချေ။ ခြုံပုတ်တောကြောင်ညိုကို အဝတ်ဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသဖြင့် လင်းမူက ဝိညာဥ်သားရဲ တစ်ကောင် မဟုတ်ဘဲ အထုပ်တစ်ထုပ် သယ်လာသည်ဟုသာ ထင်ရပေသည်။</p> <p>ဆယ့်ငါးမိနစ် အကြာတွင် သူတို့နှစ်ဦး မြောက်ပိုင်းသစ်တောသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး လင်းမူ ခြုံပုတ်တောကြောင်ညိုကို မြေကြီးပေါ် ချပေးလိုက်၏။ သားရဲလေးက ပျော်စရာကောင်းသော ခရီးစဉ် ပြီးဆုံးသွားသဖြင့် အနည်းငယ် ဝမ်းနည်းနေပုံဖြင့် လင်းမူကို မော့ကြည့်လိုက်သော်လည်း လင်းမူက သူ လိုချင်သောအရာကို ထပ်မံ ပြောပြလိုက်သည်။</p> <p>ထို့နောက် ခြုံပုတ်တောကြောင်ညို ဦးတည်ချက် တစ်ခုသို့ လှည့်ပြီး ထိုဘက်သို့ စတင် ပြေးလွှားသွားတော့သည်။ လင်းမူလည်း ၎င်းနောက်မှ လိုက်ပါ ပြေးလွှားသွား၏။ သို့တိုင်အောင် ၎င်း၏ အရှိန်ကြောင့် သားရဲလေးနောက်သို့ လိုက်ပါရန် ခက်ခဲလာသည်။ လင်းမူ လိုက်နိုင်စေရန် သားရဲလေးက နှေးကွေးစွာ သွားနေသော်လည်း ထိုအရှိန်မှာ လင်းမူ၏ အမြင့်ဆုံး အရှိန်ထက် ပိုမြန်နေဆဲ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>"ခြုံပုတ်တောကြောင်ညိုတွေက တကယ် တော်တော် မြန်တာပဲ... သူတို့ ဘာတွေ ထပ်လုပ်နိုင်သေးလဲ မသိဘူး..." လင်းမူ ကိုယ့်ဘာသာ ရေရွတ်လိုက်၏။</p> <p>"ခြုံပုတ်တောကြောင်ညိုတွေက သတ္တိကြောင်ပေမယ့် အတော်လေး သန်မာတယ်... သူတို့က သေးငယ်ပြီး ကလေးတစ်ယောက်တောင် ဒုက္ခပေးနိုင်မယ့် ပုံပေါက်ပေမယ့် အဲဒီလို မဟုတ်ဘူး... သူက အခု အလယ်အဆင့် ဝိညာဥ်သားရဲ ဖြစ်နေပြီ ဆိုတာ မမေ့နဲ့... သာမန်လူ တစ်ယောက်ရဲ့ အရိုးတွေကို အလွယ်လေး ချိုးပစ်နိုင်တယ်..." ရွှီခုန်း ထပ်ဖြည့်ပြောလိုက်၏။</p> <p>"နားလည်ပါပြီ စီနီယာ..." လင်းမူ ပြေးနေရင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p>သူ ခြုံပုတ်တောကြောင်ညိုနောက်သို့ တစ်နာရီနီးပါး ဆက်လက် လိုက်ပါသွားပြီးနောက် မြောက်ပိုင်းသစ်တော၏ အတွင်းပိုင်း နက်နက်သို့ ရောက်ရှိလာကြောင်း သဘောပေါက်လိုက်၏။ ၎င်း ခေါ်ဆောင်သွားသော ဦးတည်ချက်အရ သစ်တော၏ အရှေ့မြောက်ဘက် ဒေသတွင် ရှိနေကြောင်း လင်းမူ သိလိုက်သည်။</p> <p>လင်းမူ ထိုအစိတ်အပိုင်းသို့ ယခင်က တစ်ခါမှ မရောက်ဖူးသဖြင့် ဧရိယာနှင့် ပတ်သက်၍ အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေ၏။ သို့သော် သူ ဖြတ်သန်းသွားစဉ် ဧရိယာကို စိတ်ဝိညာဥ်အာရုံဖြင့် တိုက်ရိုက် စစ်ဆေးနိုင်သဖြင့် ယခု သူ့အတွက် သိပ်အရေးမကြီးတော့ချေ။ ထိုနည်းအားဖြင့် သူက ခြုံပုတ်တောကြောင်ညိုနောက်သို့ လိုက်ပါနေရုံသာမက မြေမျက်နှာသွင်ပြင်ကိုပါ မှတ်သားထားနိုင်ပေသည်။</p> <p>နောက်ထပ် နာရီဝက် အကြာတွင် ခြုံပုတ်တောကြောင်ညို အရှိန်လျှော့လိုက်ပြီး သစ်ပင်များ ထူထပ်သော နေရာတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာ၏။ ထိုနေရာရှိ သစ်ပင်များနှင့် ခြုံပုတ်များ သိပ်သည်းစွာ ပေါက်ရောက်နေပြီး လင်းမူ ဖြတ်သန်းသွားလာရန် အခက်အခဲ ရှိနေသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ လမ်းကြောင်းကို ပိတ်ဆို့နေသော သစ်ပင်များနှင့် အပင်များကို ခုတ်ထွင်ရန် ဓားတိုကို အသုံးပြုလိုက်ရ၏။</p> <p>ခြုံပုတ်တောကြောင်ညိုမှာမူ ယင်းတို့ကြားမှ အတော်လေး လွယ်ကူစွာ ဖြတ်သန်းသွားလာနိုင်ပြီး အတွေ့အကြုံ အများကြီး ရှိပုံ ရလေသည်။</p> <p>သို့သော် ရုတ်တရက် အမှတ်တစ်ခုသို့ ရောက်သောအခါ ခြုံပုတ်တောကြောင်ညို လေထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။</p> <p>"ဘာကြီးလဲ... ဘာဖြစ်သွားတာလဲ... သူ ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ..." လင်းမူ ခြုံပုတ်တောကြောင်ညိုကို ဘေးဘီဝဲယာ လိုက်ရှာရင်း အံ့သြတကြီး ရေရွတ်လိုက်၏။</p> <p>သူ ဆက်သွယ်မှုကို စစ်ဆေးကြည့်ရာ ရှိနေဆဲ ဖြစ်ပြီး ယခင်ကကဲ့သို့ပင် အားကောင်းနေကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။ လင်းမူ ခြုံပုတ်တောကြောင်ညိုနှင့် ဆက်သွယ်ပြီး သူ့ကို ပြန်ခေါ်ရန် ကြိုးစားလိုက်၏။</p> <p>လင်းမူ၏ ကြိုးပမ်းမှု မကြာမီ အောင်မြင်သွားပြီး ခြုံပုတ်တောကြောင်ညို ပြန်ရောက်လာကာ ယခင်ကကဲ့သို့ပင် လေထဲမှ ထွက်ပေါ်လာ၏။ အနည်းဆုံးတော့ ထိုတစ်ကြိမ်တွင် သူ ဘယ်ရောက်သွားသလဲ ဆိုတာကို လင်းမူ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ လင်းမူ ခြုံပုတ်တောကြောင်ညို ထွက်ပေါ်လာသော နေရာအတိအကျကို ကြည့်ပြီး စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် စောင့်ကြည့်လိုက်၏။</p> <p>ခြုံပုတ်တောကြောင်ညို လင်းမူထံ လျှောက်လာပြီး ခေါင်းဖြင့် လာတိုက်လိုက်သည်။</p> <p>"အိမ် မဟုတ်ဘူးလား..." ၎င်းက မေးလိုက်၏။</p> <p>အခန်း ၂၅၄ ပြီး</p>


Save