Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၂၅၆ - စက်ဝိုင်းနှစ်ထပ် တက်လှမ်းခြင်း နွယ်ပင်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>လင်းမူ ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းပြီး ခြုံပုတ်တောကြောင်ညိုနှင့် ဆက်သွယ်မှုနောက်သို့ လိုက်ပါသွား၏။ ဆယ့်ငါးမိနစ် ကုန်ဆုံးသွားပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ပုံသေဖြစ်စဥ်တစ်ခုကို သူ တွေ့ရှိလိုက်သည်။ ခြုံပုတ်တောကြောင်ညို၏ တည်နေရာ ပြောင်းလဲသွားသော်လည်း သူကိုယ်တိုင်၏ တည်နေရာမှာမူ အတူတူပင် ဖြစ်နေကြောင်း သူ သဘောပေါက်လိုက်၏။</p> <p>သူ လမ်းလျှောက်ခဲ့သော မြေပြင်ကို အမှတ်အသား ပြုလုပ်ပြီးနောက် ထိုအရာကို သိသွားခြင်းပင်။ ခြုံပုတ်တောကြောင်ညိုက အမှန်တကယ် ထိုမျှ လှုပ်ရှားနေသည်ဟု သူ ထင်မှတ်ခဲ့သော်လည်း နောက်ထပ် စမ်းသပ်မှု အနည်းငယ် ပြုလုပ်ပြီးနောက် ထိုသို့ မဟုတ်ကြောင်း သိလိုက်ရ၏။</p> <p>'အင်း... ငါ အစကနေ ပြန်စဖို့ လိုပြီ...' လင်းမူ ကိုယ့်ဘာသာ တွေးလိုက်ပြီး ပြောင်းလဲမှုကို လျစ်လျူရှုကာ တည့်တည့် ဆက်လျှောက်ပြီး စတင်ခဲ့သော နေရာသို့ ပြန်သွားလိုက်သည်။</p> <p>ယခု လင်းမူတွင် စမ်းသပ်ချင်သော နောက်ထပ် အကြံတစ်ခု ရှိလာ၏။ လင်းမူ အစီအရင် အစုအဝေးထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသော်လည်း ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်းမျှ မလှမ်းတော့ချေ။ အစား နောက်လှည့်ပြီး စတင် လမ်းလျှောက်လိုက်သည်။ သူ အစီအရင် အစုအဝေးထဲမှ ထွက်ခွာသွားသကဲ့သို့ ထင်ရသော်လည်း ဆန့်ကျင်ဘက် အဖြစ်အပျက် ဖြစ်ပေါ်လာ၏။</p> <p>သူ့ရှေ့ရှိ ရှုခင်းက သူ လျှောက်သွားသည်နှင့်အမျှ ပိုမို နီးကပ်လာရမည် ဖြစ်သော်လည်း သူ လျှောက်လေလေ ပိုမို ဝေးကွာသွားလေလေ ဖြစ်နေသည်။</p> <p>သို့တိုင်အောင် လင်းမူ၏ အကြံဉာဏ် မှန်ကန်ပုံရကြောင်း သိထားသောကြောင့် မကြောက်လန့်ခဲ့ချေ။ ခြုံပုတ်တောကြောင်ညိုနှင့် ဆက်သွယ်မှုက သူ့ရှေ့တွင် ရှိနေပြီး တည်နေရာ မပြောင်းလဲတော့ကြောင်း ပြောပြနေ၏။</p> <p>လင်းမူ ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းသွားပြီး ငါးမိနစ် အကြာတွင် နေရာသစ်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ သူ့ရှေ့ရှိ မြင်ကွင်းလည်း စတင်ခဲ့သော နေရာမှ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားပြီး သစ်ပင်အသစ်များ ပေါ်လာ၏။ သူ နောက်လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ စတင်ခဲ့သော နေရာက ယခု သူ့အနောက်ဘက် အဝေးတွင် ရှိနေကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p>"ဟေး... ငါ ဖြတ်လာနိုင်ပြီ..." လင်းမူ ဝမ်းသာအားရ အော်ဟစ်လိုက်၏။</p> <p>"ကောင်းတယ်... မင်း သဘောပေါက်သွားပြီပဲ... အစီအရင် အစုအဝေးကို မဖျက်ဆီးဘဲ ဖြတ်ကျော်နိုင်မယ့် မှန်ကန်တဲ့ နည်းလမ်းကို မင်း ရှာတွေ့သွားပြီ..." ရွှီခုန်း ချီးကျူးလိုက်၏။</p> <p>"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် စီနီယာ..." လင်းမူ ကျေးဇူးတင်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်ပြီး ဆက်မေးလိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ စီနီယာ... ဖျက်ဆီးတယ် ဆိုတာ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ..."</p> <p>"အင်း... အစီအရင်တွေမှာ မကျွမ်းကျင်တဲ့ ကျင့်ကြံသူ အများစု သုံးတဲ့ နည်းလမ်းကတော့ အင်အားသုံးပြီး ဖျက်ဆီးတာပဲ... အဲဒါက အစီအရင်ရဲ့ ကန့်သတ်ချက်တွေကို စိတ်ဝိညာဥ်ချီနဲ့ လွှမ်းမိုးပြီး မတည်မငြိမ် ဖြစ်အောင် လုပ်တာ... ဒါပေမဲ့ ဒီနည်းလမ်းက အန္တရာယ်များပြီး စွန့်စားရတယ်... တချို့ အစီအရင် သခင်တွေက ဒီနည်းလမ်းကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး အင်အားသုံး ဖျက်ဆီးဖို့ ကြိုးစားတဲ့ ကျင့်ကြံသူတွေကို ထိခိုက်စေမယ့် ထောင်ချောက်တွေတောင် ဆင်ထားတတ်ကြတယ်..." ရွှီခုန်း ရှင်းပြလိုက်၏။</p> <p>လင်းမူ စီနီယာ ရွှီခုန်း၏ ရှင်းပြချက်ကို စဉ်းစားကြည့်ပြီး သူ ထိုသို့ လုပ်ဆောင်နိုင်စွမ်း ရှိမရှိ တွေးတောနေမိသည်။</p> <p>"ကျွန်တော် ဒီလို လုပ်နိုင်လား စီနီယာ... ဆိုလိုတာက အခြေအနေ ပေးလာရင်ပေါ့..." လင်းမူ မေးလိုက်၏။</p> <p>"တကယ်တော့ မင်း အရင်က လုပ်ဖူးပြီးသားပဲ... လက်နက်အသင်္ချေ ပေါင်းမိုးစံအိမ်ကို ဝင်ပေါက်ဖွင့်တုန်းက အဲဒါက အင်အားသုံးတဲ့ နည်းလမ်း တစ်မျိုးပဲ... မင်းက သူ့ကန့်သတ်ချက်တွေကို လွှမ်းမိုးပြီး တံခါးဖွင့်လိုက်တာလေ... ဒါပေမဲ့ အင်မော်တယ် ကိရိယာတု ဖြစ်နေလို့ အစီအရင်က ပြန်ကောင်းသွားတာ..." ရွှီခုန်း ဖြေလိုက်၏။</p> <p>လင်းမူ နားလည်ကြောင်း ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို စတင် ကြည့်ရှုလိုက်သည်။ ပတ်ဝန်းကျင်သည် ယခင်နေရာနှင့် အတော်လေး ဆင်တူသော်လည်း ထိုနေရာရှိ စိတ်ဝိညာဥ်ချီ သိပ်သည်းဆမှာ အနည်းငယ် ပိုမို မြင့်မားနေပေသည်။</p> <p>'အင်း... ဒါ ထူးဆန်းတယ်... အစီအရင် အစုအဝေးကြောင့်လား... ဒါမှမဟုတ် တခြား တစ်ခုခုကြောင့်လား...' လင်းမူ တွေးတောလိုက်၏။</p> <p>လင်းမူ ခြုံပုတ်တောကြောင်ညိုနှင့် ဆက်သွယ်မှုကို အာရုံခံပြီး ထိုဘက်သို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ သိပ်သည်းစွာ ပေါက်ရောက်နေသော သစ်ပင်အုပ်စု တစ်ခု အနောက်မှ လာနေကြောင်း သူ အာရုံခံမိ၏။ ထိုအုပ်စုကို ကြီးထွားနေသော ခြုံပုတ်များနှင့် နွယ်ပင်များက သစ်ပင်များနှင့် ရောယှက်ကာ ပိတ်ဆို့ထားပြီး သဘာဝ အတားအဆီး တစ်ခု ဖန်တီးထားသဖြင့် လင်းမူ ရှေ့ဆက်သွားရန် မဖြစ်နိုင်ချေ။</p> <p>"ဒါ ပိုတောင် ထူးဆန်းသေးတယ်... ဘာလို့ ဒီမှာ အပင်တွေ အများကြီး အတူတူ ပေါက်နေရတာလဲ..." လင်းမူ ပြောဆိုပြီး လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်၏။</p> <p>သူ့ကျောပေါ်ရှိ ဓားတို ပျံထွက်လာပြီး သစ်ပင်များနှင့် ခြုံပုတ်များကို ခုတ်ပိုင်းကာ သူ့အတွက် လမ်းရှင်းပေးလိုက်သည်။ အတားအဆီး ရှင်းလင်းသွားသောအခါ လင်းမူ အနောက်ဘက်ရှိ အရာကို နောက်ဆုံးတွင် မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။</p> <p>အလယ်တွင် သစ်ပင်အနည်းငယ် ပေါက်ရောက်နေသော ကွင်းပြင်ငယ်လေး တစ်ခုသို့ သူ ရောက်ရှိသွားသည်။ ထိုသစ်ပင်များကြားတွင် ခြုံပုတ်တောကြောင်ညို ရပ်နေ၏။ လင်းမူ ၎င်းထံသို့ လျှောက်သွားပြီး သူ လာရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p>"စက်ဝိုင်းနှစ်ထပ် တက်လှမ်းခြင်း နွယ်ပင်..." လင်းမူ အာမေဋိတ်သံဖြင့် ရေရွတ်လိုက်၏။</p> <p>သစ်ပင်တစ်ပင်ပေါ်တွင် စက်ဝိုင်းနှစ်ထပ် တက်လှမ်းခြင်း နွယ်ပင် ပေါက်ရောက်နေသည်။ မြေကြီးထဲမှ နွယ်ပင်နှစ်ပင် အဖြစ် ထွက်လာပြီး သစ်ပင်ပင်စည်ကို စက်ဝိုင်းပုံစံ ရစ်ပတ်ကာ အပေါ်သို့ ကြီးထွားနေ၏။ ပင်စည်၏ အလယ်ပိုင်းအထိ ရောက်ရှိနေပြီး နွယ်ပင်များမှ အရွက်ကြီးများစွာ ထွက်ပေါ်နေသည်။</p> <p>လင်းမူ နွယ်ပင်မှ ထွက်ပေါ်နေသော တိုးညင်းသည့် စိတ်ဝိညာဥ်ချီ လှိုင်းများကိုလည်း ခံစားမိနေ၏။</p> <p>"အမှန်ပဲ... ဒါ စက်ဝိုင်းနှစ်ထပ် တက်လှမ်းခြင်း နွယ်ပင်ပဲ..." ရွှီခုန်း အတည်ပြုလိုက်သည်။</p> <p>လင်းမူ ဒူးထောက်ထိုင်ချပြီး ခြုံပုတ်တောကြောင်ညို၏ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်၏။</p> <p>"ကျေးဇူးပဲ..." သူ ဆက်သွယ်မှုမှတစ်ဆင့် ဖော်ပြလိုက်သည်။</p> <p>မြောင်</p> <p>ခြုံပုတ်တောကြောင်ညို အထိအတွေ့ကို နှစ်သက်နေပုံ ရပြီး သာယာစွာ ညည်းတွားလိုက်လေသည်။</p> <p>လင်းမူ မတ်တတ်ရပ်ပြီး စက်ဝိုင်းနှစ်ထပ် တက်လှမ်းခြင်း နွယ်ပင်ကို စစ်ဆေးရန် သွားလိုက်၏။ သူ စိတ်ဝိညာဥ်အာရုံကို ဖြန့်ကျက်ပြီး စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။ ထိုသို့ ပြုလုပ်လိုက်သည်နှင့် သူ့ပစ်မှတ်ကို ရှာတွေ့သွားကာ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွား၏။</p> <p>"သစ်သီးတချို့ ရှိတယ်..." လင်းမူ နွယ်ပင်၏ အရွက်ကြီးများကို မ,တင်ရင်း ဝမ်းသာအားရ ပြောလိုက်၏။</p> <p>စက်ဝိုင်းနှစ်ထပ် တက်လှမ်းခြင်း နွယ်ပင်၏ ဘယ်ရီသီးနှင့် ပိုတူသော သစ်သီးငယ်လေးများကို သူ တွေ့လိုက်ရသည်။ နွယ်ပင်ပေါ်တွင် ၁၁ လုံးခန့် သီးနေပြီး စက်ဝိုင်းနှစ်ထပ် တက်လှမ်းခြင်း နွယ်ပင်၏ အရွက်များကြောင့် ဖုံးကွယ်နေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>သစ်သီးများက လိမ္မော်ရောင် ဖြစ်ပြီး ဘဲဥပုံသဏ္ဍာန် ရှိလေသည်။ သစ်သီး တစ်ခုလုံး အနှံ့ ပျံ့နှံ့နေသော အကြောမျှင်လေးများကို မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် မြင်တွေ့နိုင်ပေသည်။</p> <p>"ဒါ ပုံမှန် မဟုတ်ဘူး..." ရွှီခုန်း ရုတ်တရက် ဝင်ပြောလိုက်၏။</p> <p>"ဟင်... ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ စီနီယာ..." လင်းမူ မေးလိုက်သည်။</p> <p>"အင်း... ဒီဒေသရဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ထည့်တွက်ရင် နွယ်ပင်ပေါ်မှာ သစ်သီးတွေ အရမ်း များလွန်းနေတယ်... ဒီဒေသက စိတ်ဝိညာဥ်ချီက ဒီလောက် သစ်သီးတွေ အများကြီး သီးဖို့ လုံလောက်မှာ မဟုတ်ဘူး... နောက်ထပ် အချက်တစ်ချက်ကတော့... သစ်သီးတွေ ဒီလောက် အများကြီး သီးနေရင် ခြုံပုတ်တောကြောင်ညို ဒါမှမဟုတ် တခြား သားရဲတွေက ဘာလို့ မစားကြသေးတာလဲ..." ရွှီခုန်း ဖြေလိုက်၏။</p> <p>စီနီယာ ရွှီခုန်း၏ စိုးရိမ်မှုများကို ကြားပြီးနောက် လင်းမူလည်း ဘာကြောင့် ထိုသို့ ဖြစ်နေသနည်းဟု တွေးတောမိသွားသည်။ သူ သစ်သီးများဆီသို့ လက်လှမ်းလိုက်ပြီး ထိခါနီးတွင် သူ့စိတ်ထဲ၌ ခြုံပုတ်တောကြောင်ညို၏ အသံကို ရုတ်တရက် ကြားလိုက်ရ၏။</p> <p>"အန္တရာယ်..."</p> <p>အခန်း ၂၅၆ ပြီး</p>


Save