Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၂၈၀</h2> <h2 style="text-align: center;">ရွှေများကို သန့်စင်ခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>ကျင်းဝေ၏ လက်ရှိ ပုံစံကို မြင်ပြီး လင်းမူ အံ့သြတကြီး နောက်ဆုတ်သွားလုနီးပါး ဖြစ်သွား၏။ သူ တကယ်ပဲ မြင်နေရသည်လား သို့မဟုတ် စိတ်ကူးယဉ်နေမိသည်လားဟု သံသယ ဝင်သွားမိသည်။</p> <p>ကျင်းဝေ သူတို့နှစ်ဦး အလုပ်ရုံထဲ ဝင်လာသည်ကို နောက်ဆုံးတွင် သတိပြုမိသွားပြီး လှည့်ကြည့်လိုက်၏။</p> <p>"အချိန်ကိုက်ပဲ... ငါ နောက်ဆုံးတော့ မှန်ကန်တဲ့ နည်းလမ်းကို ရှာတွေ့သွားပြီ... အားလုံး အဆင်ပြေနေတယ်..." ကျင်းဝေ ပျော်ရွှင်စွာ ပြောလိုက်၏။</p> <p>လင်းမူ သူ့လက်ရှိ အပြုအမူကြောင့် ကျောချမ်းသွားပြီး အဘိုးအိုနှင့် တစ်မီတာခန့် ဝေးဝေးနေသင့်သည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>သို့သော် တွမ်ခယ်ကမူ မတုန်လှုပ်ဘဲ အေးအေးဆေးဆေး ရှေ့သို့ လျှောက်သွားလိုက်၏။ သူမ မီးပြင်းဖိုနှင့် မလှမ်းမကမ်းတွင် ရပ်လိုက်ပြီး အထုပ်သုံးထုပ်ကို ထိုနေရာတွင် ချထားလိုက်သည်။ သူမ ဟင်းလင်းပြင် သိုလှောင်ရတနာထဲတွင် သိမ်းဆည်းလာခြင်း ဖြစ်ပြီး ယခု ထိုနေရာတွင် ချထားလိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>သူမက ဘာကြောင့် ကျင်းဝေကို တိုက်ရိုက် မပေးဘဲ မီးပြင်းဖိုနှင့် ဝေးရာတွင် ချထားရသနည်းဟု လင်းမူ အနည်းငယ် ထူးဆန်းသလို ခံစားလိုက်ရ၏။ သို့သော် မကြာမီ အကြောင်းရင်းကို သူ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ အထုပ်များကို ချထားပြီးနောက် တွမ်ခယ် လေးမီတာခန့် နောက်ဆုတ်သွားပြီး လင်းမူဘေးတွင် လာရပ်လိုက်၏။</p> <p>ထို့နောက် အထုပ်များရှေ့တွင် အတားအဆီး တစ်ခု ပေါ်လာပြီး ၎င်းတို့ကို လွှမ်းခြုံသွားသည်အထိ ကျယ်ပြန့်သွားတော့သည်။</p> <p>"လောင်ကျွမ်းစမ်း..." ကျင်းဝေ အော်ဟစ်လိုက်၏။</p> <p>ဗျစ်ဗျစ်</p> <p>ဝှီး</p> <p>မီးပြင်းဖိုထဲမှ မီးတောက်တစ်ခုက မြစ်တစ်စင်း စီးဆင်းလာသကဲ့သို့ ထွက်ပေါ်လာ၏။ မီးတောက်မှာ အလွန် ပူပြင်းလှပြီး လင်းမူ ရပ်နေသော နေရာမှပင် အပူရှိန်ကို ခံစားရပေသည်။ အလုပ်ရုံ၏ အပူချိန် အနည်းဆုံး ဆယ်ဒီဂရီခန့် မြင့်တက်သွား၏။</p> <p>အကယ်၍ ထိုနေရာတွင် အခြား သာမန်လူ တစ်ယောက်သာ ရှိနေပါက အရေပြားများ အပူလောင်သွားပြီး အပူရှိန်ကြောင့် မူးမေ့လဲသွားမည်မှာ သေချာပေသည်။ လင်းမူ အလုပ်ရုံထဲသို့ စတင် ဝင်ရောက်လာစဉ်က အပူချိန် ၅၀ ဒီဂရီခန့် ရှိနေပြီး ယခု ၆၀ ဒီဂရီအထိ ရောက်ရှိသွားရာ သာမန် လူသားတစ်ဦး အချိန်အကြာကြီး အသက်ရှင်နိုင်မည် မဟုတ်ချေ။</p> <p>လင်းမူ အပူရှိန်ကို ခံစားရသော်လည်း မနာကျင်ဘဲ သူ့အတွက် ပုံမှန်အတိုင်းပင် ဖြစ်နေ၏။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်သည် မည်သည့် ဒုက္ခမျိုးမှ ခံစားရခြင်း မရှိသကဲ့သို့ပင်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် လှည့်ပတ်နေသော အသက်စွမ်းအင်က သူ့ကို ကာကွယ်ပေးထားပြီး အပူရှိန်မှ ထူးခြားသော နည်းလမ်းဖြင့် ဖယ်ရှားပေးထားခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>လင်းမူ မီးတောက်များနှင့် အထုပ်များ ထိတွေ့သွားသည်ကို စောင့်ကြည့်နေလိုက်ရာ ရွက်ဖျင်စများ ချက်ချင်း လောင်ကျွမ်းသွားပြီး အောက်တွင် ဖုံးကွယ်နေသော ရွှေများ ပေါ်လာ၏။ အကြမ်းဖျင်း ပြုလုပ်ထားသော ရွှေများမှာ လိမ္မော်ရောင် မီးတောက်များအောက်တွင် တောက်ပနေပြီး မျက်စိကျိန်းလောက်အောင် လင်းလက်နေပေသည်။ ပုံပျက်နေသော ရုပ်ထွက်က ၎င်း၏ ဆွဲဆောင်မှုကို မလျော့ကျစေဘဲ အလှတရားကို ပိုမို ပေါ်လွင်စေ၏။</p> <p>"လွှမ်းခြုံစမ်း..." ကျင်းဝေ လက်ဟန်ပြုရင်း ထပ်မံ အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p>သူ့ဘယ်လက်က ရွှေများနှင့် မီးတောက်များဆီသို့ ညွှန်ပြနေပြီး ညာလက်ကမူ မီးပြင်းဖိုဆီသို့ ညွှန်ပြနေ၏။</p> <p>မီးတောက်များက ရွှေတုံးများကို ဝိုင်းရံသွားပြီး ယခု အနည်းငယ် အရည်ပျော်ကာ ရွှေတုံးကြီး တစ်တုံးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားလေပြီ။ မီးတောက်က ရွှေတုံးကြီးကို မြှောက်တင်လိုက်ပြီး အချင်းချင်း ဆွဲငင်လိုက်၏။ ရွှေတုံးကြီး သုံးတုံး အချင်းချင်း တိုက်မိပြီး ပိုမို ပျော့ပျောင်းလာကြသည်။</p> <p>"ပေါင်းစပ်စမ်း..." ကျင်းဝေ အမိန့်ပေးလိုက်၏။</p> <p>ရွှေတုံးများ ပေါင်းစပ်အရည်ပျော်သွားပြီး ရွှေရောင် တောက်ပနေသော ရွှေရည်စက်လုံး တစ်လုံးအဖြစ် ဖြစ်ပေါ်လာတော့သည်။</p> <p>လင်းမူ တစ်စက္ကန့်မျှပင် လက်လွတ်မခံဘဲ ဖြစ်စဉ် တစ်ခုလုံးကို အပြည့်အဝ အာရုံစိုက် ကြည့်ရှုနေ၏။ လျင်မြန်သော အရာတစ်ခုခုကို လွတ်သွားမည် စိုးသဖြင့် မျက်တောင်ခတ်ခြင်းကိုပင် အရှိန်လျှော့ထားလိုက်မိသည်။</p> <p>"သန့်စင်စမ်း..." ကျင်းဝေ စိတ်အားထက်သန်စွာ အော်ဟစ်လိုက်၏။</p> <p>သူ့အော်သံနှင့်အတူ သူ့လက်များလည်း မတူညီသော ပုံစံများဖြင့် စတင် လှုပ်ရှားလာ၏။ လင်းမူ နားမလည်နိုင်သော အဓိပ္ပာယ်များ ပါဝင်သည့် လက်ဟန်အမျိုးမျိုးကို ပြုလုပ်နေပေသည်။</p> <p>ရွှေရည်စက်လုံးကြီးမှာ အတော်လေး ကြီးမားပြီး အချင်း တစ်မီတာခန့် ရှိလေသည်။ ထိုမျှ များပြားသော ရွှေပမာဏကို အပြင်တွင်သာ ပြသလိုက်ပါက လောဘကြီးသော မျက်လုံးပေါင်းများစွာ စိုက်ကြည့်လာမည်မှာ သေချာပြီး မလုယက်ရင်တောင် အချင်းချင်း တိုက်ခိုက်ကြမည် ဖြစ်၏။</p> <p>ရွှေစက်လုံး စတင် လည်ပတ်လာပြီး အရှိန်ပိုမြန်လာကာ နောက်ဆုံးတွင် ပြောင်းလဲမှု တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာတော့သည်။ ရွှေစက်လုံး အရွယ်အစား စတင် သေးငယ်လာပြီး မီးတောက်မှ ထွက်ပေါ်လာသော အပူရှိန်လည်း မြင့်တက်လာ၏။</p> <p>"ပိုပြီး... ပိုပြီး... ပိုပြီး..." ကျင်းဝေ ဆက်တိုက် တိုက်တွန်းနေသည်။</p> <p>ငါးမိနစ်ခန့် ကုန်ဆုံးသွားပြီးနောက် ရွှေစက်လုံးက မျက်စိကျိန်းလောက်အောင် မြန်ဆန်သော အရှိန်ဖြင့် လည်ပတ်နေပြီး စူးရှသော တဝီဝီ မြည်သံကို ကြားနေရ၏။ ရွှေစက်လုံးသည် ယခု ဘောလုံးတစ်လုံး အရွယ်အစားခန့်အထိ သေးငယ်သွားပြီး မီးတောက်များ ဝိုင်းရံလျက် လေထဲတွင် ပျံဝဲနေဆဲ ဖြစ်သည်။</p> <p>"မလုံလောက်သေးဘူး... ငါ ထပ်လိုသေးတယ်..." ကျင်းဝေ ကြေညာလိုက်ပြီး လက်နှစ်ဖက်စလုံးဖြင့် လက်ဟန်သိုင်းကွက်များ ပြုလုပ်လိုက်၏။</p> <p>"တွမ်ခယ်... မီးပြင်းဖိုကို ထိန်းချုပ်ထား..." သူ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။</p> <p>တွမ်ခယ်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် လေးနက်သော အမူအရာ ပေါ်လာပြီး သူမ လက်များကို ဝှေ့ယမ်းကာ မီးပြင်းဖိုကို ထိန်းချုပ်လိုက်၏။ ယခင်က ကျင်းဝေ ပတ်လည်တွင် တောက်ပနေသော အစီအရင်များသည် ယခု သူမ ပတ်လည်တွင် ဝိုင်းရံနေလေပြီ။ သို့သော် ကျင်းဝေနှင့် မတူဘဲ သူမက ထိုအရာကြောင့် အတော်လေး ဒုက္ခရောက်နေပုံ ရချေသည်။</p> <p>သူမ နဖူးမှ ချွေးစက်များ စီးကျလာပြီး အသက်ရှူသံများ ပိုမို ပြင်းထန်လာ၏။</p> <p>"အကူအညီ လိုလား..." လင်းမူ စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။</p> <p>"မလိုဘူး... ကြည့်ပဲ ကြည့်နေ... ငါတို့ကို မနှောင့်ယှက်နဲ့..." တွမ်ခယ် ခပ်ပြတ်ပြတ် ပြောလိုက်သဖြင့် လင်းမူ ချက်ချင်း ပါးစပ်ပိတ်သွား၏။</p> <p>ထို့နောက် တွမ်ခယ် အံကြိတ်ပြီး သူမလက်ထဲရှိ အလုပ်ကို အာရုံစိုက်လိုက်၏။ မီးပြင်းဖိုကို ထိန်းချုပ်ရသည်မှာ အားစိုက်ထုတ်စရာမလိုဘဲ လုပ်ဆောင်နေပုံရသော ကျင်းဝေထက် သူမအတွက် အများကြီး ပိုခက်ခဲကြောင်း ထင်ရှားလှပေသည်။</p> <p>လင်းမူ ကျင်းဝေဘက်သို့ ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ဘောလုံးအရွယ်အစားရှိ ရွှေအစုအဝေးက ကျင်းဝေရှေ့သို့ ပျံသန်းလာသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ အဘိုးအိုက ကြမ်းတမ်းပြီး အသားမာတက်နေသော လက်များကို ဆန့်တန်းလိုက်ပြီး ရွှေစက်လုံး ပတ်လည်တွင် ထားရှိလိုက်သည်။ လက်များက စက်လုံးကို မထိဘဲ ၎င်းပတ်လည်တွင်သာ ပျံဝဲနေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>"ဖိသိပ်စမ်း..." ကျင်းဝေ အာဏာပါသော လေသံဖြင့် အမိန့်ပေးလိုက်ရာ ရွှေစက်လုံး ပိုမို မြန်ဆန်စွာ လည်ပတ်လာတော့သည်။</p> <p>ကျင်းဝေ သူ့လက်များကို ပိုမို နီးကပ်စွာ ရွှေ့လာရာ ရွှေစက်လုံး ပိုမို ကျုံ့ဝင်သွားပြီး သခွားမွှေးသီး အရွယ်အစားခန့်အထိ ရောက်ရှိသွား၏။</p> <p>ဟား</p> <p>အဘိုးအို အားပြင်းပြင်းဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူ့လက်များကို အတင်းအကျပ် ပူးကပ်လိုက်ရာ ဒီတစ်ကြိမ်တွင် ရွှေစက်လုံးနှင့် ထိတွေ့သွားတော့သည်။</p> <p>ရှဲရှဲ</p> <p>ကျင်းဝေ၏ လက်များ အလွန် ပူပြင်းသော ရွှေစက်လုံးနှင့် ထိတွေ့သွားသဖြင့် တရှဲရှဲ မြည်သံ ထွက်ပေါ်လာ၏။ သို့သော် ထူးဆန်းသည်မှာ မျှော်လင့်ထားသကဲ့သို့ မီးလောင်နံ့ မထွက်ပေါ်လာခြင်းပင်။</p> <p>ရွှမ်း</p> <p>ရုတ်တရက် ရွှေစက်လုံးမှ အစိမ်းရောင် အလင်းတန်းတစ်ခု ပန်းထွက်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">အခန်း ၂၈၀ ပြီး</p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save