Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၂၈၄</h2> <h2 style="text-align: center;">ကျင်းဝေနှင့် တွမ်ခယ်တို့ကို ဆုချခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>"ဒါပေမဲ့ အက်ကွဲကြောင်းက ဘယ်လို ဖြစ်လာတာလဲ... ခြံဝင်းက တော်တော် ခိုင်ခံ့တယ် မဟုတ်လား... ဘာလို့များ ဒီလောက် ပျက်စီးသွားတာလဲ..." လင်းမူ မေးလိုက်၏။</p> <p>"ဪ... အဲဒါက လက်စွပ်အတွက် လိုအပ်တဲ့ ပစ္စည်းတွေထဲက တစ်ခုကြောင့်ပါ... ပိုတိတိကျကျ ပြောရရင် ဟင်းလင်းပြင် ဓာတ်သဘာဝ ချီစွမ်းအင် ပါဝင်တဲ့ ပစ္စည်းပေါ့... အရင်က ငါတို့ ရခဲ့တဲ့ ပစ္စည်းက အသုံးဝင်ပေမယ့် သိပ်မကိုက်ညီဘူး... ပြီးတော့ ငါသုံးခဲ့တဲ့ နည်းစနစ်ကလည်း ပြီးပြည့်စုံတာ မဟုတ်ဘူးလေ... အဲဒါကြောင့် ပမာဏ အများကြီးက ငါ့ထိန်းချုပ်မှုအောက်ကနေ လွတ်ထွက်သွားပြီး အတားအဆီးမှာ အပေါက်ကြီး ဖြစ်သွားတာပဲ..." ကျင်းဝေ ဖြေလိုက်၏။</p> <p>လင်းမူ ထိုကဲ့သို့သော အကြောင်းပြချက် ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ဘဲ အနည်းငယ် အံ့သြသွားမိသည်။</p> <p>"ဒီအကြောင်း စီနီယာ သိလား..." လင်းမူ စိတ်ထဲမှ မေးလိုက်၏။</p> <p>"အင်း... ငါ သိတယ်... အဲဒါက ဟင်းလင်းပြင် ချီစွမ်းအင်ရဲ့ ပျက်စီးမှု ပုံစံပဲ... အဲဒါကြောင့် ငါ မှတ်မိတာ... မင်း ဒါကို သင်ခန်းစာယူပြီး တစ်နေ့နေ့ မင်း မထိန်းချုပ်နိုင်ရင် ဒါမှမဟုတ် ထိန်းချုပ်မှု လွတ်သွားရင် ဘယ်လောက် အန္တရာယ်များနိုင်လဲ ဆိုတာ သိထားသင့်တယ်..." ရွှီခုန်း ရှင်းပြလိုက်၏။</p> <p>"နားလည်ပါပြီ စီနီယာ..." လင်းမူ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p>"ပြီးတော့... အဲဒီလူအတွက် ငါ့ဆီမှာ ဆုလာဘ် တစ်ခု ရှိတယ်... ပေးသင့်တယ်လို့ ငါ ယုံကြည်တယ်..." ရွှီခုန်း ထပ်ဖြည့်ပြောလိုက်၏။</p> <p>လင်းမူ၏ မျက်နှာထား လင်းလက်သွားပြီး ချက်ချင်း သဘောတူလိုက်သည်။</p> <p>"ဟုတ်ကဲ့ စီနီယာ... အဲဒါ ကောင်းပါလိမ့်မယ်... သူတို့ ကျွန်တော့်ကို အများကြီး ကူညီပေးခဲ့ကြတယ်... အခု ဒီလက်စွပ်ကို ပြင်ဖို့တောင် တော်တော် အားစိုက်ထုတ်ခဲ့ရတာ..." လင်းမူ ပြန်ပြောလိုက်၏။ "ဒါပေမဲ့ ဘယ်လို ဆုလာဘ်မျိုး ပေးဖို့ စဉ်းစားထားတာလဲ..." သူ မေးလိုက်သည်။</p> <p>"ငါ့ညွှန်ကြားချက်တွေကို နားထောင်ပြီး ငါ ပြောတဲ့အတိုင်းသာ လုပ်ပါ..." ရွှီခုန်း ပြောဆိုပြီး ဘာလုပ်ရမည်ကို ရှင်းပြလိုက်၏။</p> <p>တစ်မိနစ် အကြာတွင် လင်းမူ၏ အာရုံ လက်တွေ့ကမ္ဘာသို့ ပြန်ရောက်လာပြီး ကျင်းဝေနှင့် တွမ်ခယ်တို့ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူတို့နှစ်ဦးက အစီအရင်များနှင့် တစ်ခုခု လုပ်ဆောင်နေပြီး အခန်းတစ်ခုလုံး တောက်ပနေ၏။ အခန်းကို ဖုံးလွှမ်းနေသော မှိုင်းများလည်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်ရာ သန့်ရှင်းရေး အစီအရင်များကို အသုံးပြုနေကြောင်း ထင်ရှားလှပေသည်။</p> <p>"အဘိုးအို ကျင်းဝေ..." လင်းမူ လှမ်းခေါ်လိုက်၏။</p> <p>"ဘာလဲ..." ကျင်းဝေ လင်းမူကို ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။</p> <p>လောလောဆယ် ကျင်းဝေ အလိုချင်ဆုံး အရာမှာ ယနေ့ သင်ယူခဲ့သမျှ အားလုံးကို မမှတ်တမ်းတင်မီ သန့်စင်ခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော ပျက်စီးမှု အားလုံးကို အမြန်ဆုံး ပြုပြင်ရန်သာ ဖြစ်ပေသည်။ ထို့နောက် မိသားစု မှတ်တမ်းများတွင် ပါရှိသော အခြား မပြည့်စုံသည့် သီအိုရီများကို သွားရောက် စစ်ဆေးပြီး သူ၏ ထိုးထွင်းသိမြင်မှု အသစ်များဖြင့် စမ်းသပ်ကြည့်လိုသည်။</p> <p>'ငါ ဖြေရှင်းချက် အသစ်တစ်ခု ရှာတွေ့နိုင်လောက်တယ်...' ကျင်းဝေ ကိုယ့်ဘာသာ တွေးလိုက်၏။</p> <p>လင်းမူ ကျင်းဝေထံ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် တိုးသွားပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော့် ဆရာက ခင်ဗျားအတွက် ပေးစရာ တစ်ခု ရှိတယ်..."</p> <p>ကျင်းဝေ ချက်ချင်း သတိကပ်သွားပြီး တွမ်ခယ်လည်း ထိုနည်းတူ ဖြစ်သွားသည်။ သူမ လင်းမူကို စူးစိုက်ကြည့်ပြီး စိတ်ထဲတွင် အတွေးများ ဝင်ရောက်လာ၏။ လင်းမူ၏ ဆရာက သူမအဘိုးထံမှ ဘာလိုချင်သနည်းဟု သူမ ခန့်မှန်းရန် ကြိုးစားနေမိသည်။ ယခင်အကြိမ်ကကဲ့သို့ ထပ်မံ မဖြစ်ပွားစေလိုသလို ထိုကြောက်မက်ဖွယ် အတွေ့အကြုံကိုလည်း ထပ်မံ မခံစားလိုတော့ချေ။</p> <p>ကျင်းဝေ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီး စကားမပြောမီ အတွေးများကို စုစည်းလိုက်၏။</p> <p>"သူက ငါ့အတွက် ဘာပေးမလို့လဲ..." ကျင်းဝေ သတိထားပြီး မေးလိုက်သည်။</p> <p>ကျင်းဝေ လင်းမူ လက်ဆန့်တန်းလိုက်သည်ကို မြင်လိုက်ရပြီး ထို့နောက်တွင်...</p> <p>တောင်ကြီးတစ်လုံးကဲ့သို့ လေးလံသော တည်ရှိမှုတစ်ခု အခန်းထဲသို့ ဆင်းသက်လာပြီး သူ ခဏတာ အသက်ရှူကျပ်သွား၏။ ကျင်းဝေနှင့် တွမ်ခယ်တို့ နှစ်ဦးစလုံး ထိုသို့ ခံစားလိုက်ရပြီး နှလုံးသားများ တင်းကျပ်သွားကာ အဆိုးရွားဆုံး အခြေအနေကို စိတ်ကူးယဉ်လိုက်မိကြသည်။ သို့သော် ဖိအားများ ရုတ်သိမ်းသွားပြီး ယခင်ကလောက် မလေးလံတော့ချေ။ ၎င်းအတွင်းရှိ စွမ်းအားကို ခံစားနိုင်သေးသော်လည်း သူတို့ကို ရန်လိုသော ပုံစံဖြင့် ပစ်မှတ်ထားခြင်း မရှိတော့ပေ။</p> <p>ထို့နောက် သူတို့နှစ်ဦး ပုံရိပ်ယောင် တစ်ခုကို မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။ ခဏတာမျှ လင်းမူ၏ အနောက်တွင် ကြီးမားသော ပုံရိပ်မည်းကြီး တစ်ခုကို သူတို့ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ အခန်းက တစ်နည်းနည်းဖြင့် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အမှောင်ထုနှင့် ရွှေဝါရောင် မျက်လုံးဆယ်လုံးသာ ရှိသော နေရာတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိနေကြောင်း သူတို့ သဘောပေါက်လိုက်ကြ၏။</p> <p>ရွှေဝါရောင် မျက်လုံးများ၏ အကြည့်ကြောင့် သူတို့စိတ်နှလုံး တုန်လှုပ်သွားကြပြီး ၎င်းရှေ့တွင် အလွန် သေးငယ်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ ပုရွက်ဆိတ်လေးများကဲ့သို့ပင် ခံစားလိုက်ရ၏။ သို့သော် အခြား တစ်ခုခု ထပ်ဖြစ်လာပြန်သည်။ သူတို့စိတ်ထဲသို့ တစ်ခုခု ဝင်ရောက်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး သူတို့ရှေ့ရှိ တည်ရှိမှုနှင့် ဆင်တူသော်လည်း သဘာဝအားဖြင့် များစွာ ပိုမို နူးညံ့လေသည်။</p> <p>နောက်ဆုံးတွင် မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သကဲ့သို့ သတင်းအချက်အလက်များ သူတို့ ဦးနှောက်ထဲသို့ အလုအယက် ဝင်ရောက်လာတော့သည်။ သူတို့ ဘာမှ မလုပ်နိုင်ဘဲ တောင့်ခံထားပြီး အမြန် ပြီးဆုံးသွားပါစေဟုသာ ဆုတောင်းနေရ၏။ ထိုဖြစ်စဉ်မှာ မနာကျင်သော်လည်း အတော်လေး မသက်မသာ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>တွမ်ခယ်နှင့် ကျင်းဝေတို့ နာရီအနည်းငယ် ကုန်ဆုံးသွားသည်ဟု ခံစားရပြီးနောက် သတင်းအချက်အလက်များ ဝင်ရောက်မှု ရပ်တန့်သွားကာ မျက်လုံးများ ဖွင့်နိုင်လာကြ၏။ ထိုအခါမှ လက်တွေ့တွင် ထိုအရာများ အားလုံး ဖြစ်ပျက်သွားသည်မှာ တစ်မိနစ်ပင် မပြည့်သေးကြောင်း သူတို့ သဘောပေါက်လိုက်ကြသည်။</p> <p>"ဘယ်လို..." တွမ်ခယ် မေးရန် ပြင်လိုက်စဉ် ရပ်တန့်သွား၏။</p> <p>သူမ ဦးနှောက်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသော သတင်းအချက်အလက်များ နောက်ဆုံးတွင် အလုပ်လုပ်လာပြီး ဘာကို ဆိုလိုမှန်း သူမ နားလည်သွားလေပြီ။ ကျင်းဝေလည်း ထိုနည်းတူပင် ဖြစ်သော်လည်း သူ့တုံ့ပြန်မှုမှာ အကြွင်းမဲ့ အံ့သြတုန်လှုပ်မှုပင်။</p> <p>"အံ့မခန်းပဲ... လုံးဝ အံ့မခန်းပဲ... ဒီ... ဒီအသိပညာတွေက..." ကျင်းဝေ အလွန်အမင်း အံ့သြချီးကျူးစွာ ရေရွတ်လိုက်၏။</p> <p>"ငါတို့ မိသားစုရဲ့ နှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာ အတွေ့အကြုံတွေတောင် ဒါရဲ့ တစ်ရာခိုင်နှုန်းကို မမီဘူး..." ကျင်းဝေ ကြေညာလိုက်၏။ "မဟုတ်ဘူး... အဲဒါ မဟုတ်ဘူး... ဝိညာဥ်ကိရိယာ သန့်စင်သူတိုင်းရဲ့ နှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာ အတွေ့အကြုံတွေ ပေါင်းလိုက်ရင်တောင် ဒါနဲ့ ယှဉ်လို့ မရဘူး..."</p> <p>လင်းမူ သူတို့နှစ်ဦး၏ တုံ့ပြန်မှုများကို စိတ်ရှည်စွာ စောင့်ကြည့်နေလိုက်၏။ စီနီယာ ရွှီခုန်းက ထိုကဲ့သို့ ဖြစ်လာမည်ကို ကြိုတင် ပြောပြထားပြီး သတိပေးထားခဲ့ပြီးသား ဖြစ်သည်။ ရွှီခုန်း ယခုလေးတင် လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်မှာ လင်းမူအပေါ် ချထားသော အကာအကွယ် အစီအရင်နှင့် လင်းမူ၏ စိတ်ဝိညာဥ်အာရုံကို တွဲဖက်အသုံးပြုကာ အဘိုးနှင့် မြေးမ နှစ်ဦးထံ သတင်းအချက်အလက်များ လွှဲပြောင်းပေးလိုက်ခြင်းပင်။</p> <p>မူလက ကျင်းဝေ တစ်ယောက်တည်းကိုသာ ပေးရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သော်လည်း လင်းမူက တွမ်ခယ်ကိုလည်း တစ်ခုခု ပေးသင့်ကြောင်း ပြောခဲ့သဖြင့် ပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်၏။ ရွှီခုန်း ကျင်းဝေကို ပေးခဲ့သည်မှာ အင်မော်တယ် လောကမှ သန့်စင်ခြင်း အသိပညာ အနည်းငယ်မျှသာ ဖြစ်ပေသည်။ သူ၏ ပါရမီကို မြင်တွေ့ပြီးဖြစ်ရာ အဘိုးအိုက အင်မော်တယ် လောကမှ သန့်စင်သူ အချို့ထက်ပင် ပိုတော်ကြောင်း သူ သိထား၏။</p> <p>ထိုအရာက ကောင်းမွန်သော ဆုလာဘ်တစ်ခု ဖြစ်လာမည်ဖြစ်ပြီး အနာဂတ်တွင် သူ့ကို အများကြီး ပိုမို အထောက်အကူ ပြုလိမ့်မည်ဟု ရွှီခုန်း တွက်ဆလိုက်သည်။ တွမ်ခယ် အတွက်မူ ကျင့်ကြံခြင်းနှင့် ပတ်သက်သော အကြံပြုချက် အနည်းငယ်ကိုသာ ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ ထိုအရာများက အင်မော်တယ် လောကတွင် အတော်လေး သာမန် ဖြစ်သော်လည်း ထိုကဲ့သို့သော အဆင့်နိမ့် ကမ္ဘာမှ လူတစ်ယောက်အတွက်မူ တန်ဖိုးမဖြတ်နိုင်သော အရာများပင်။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">အခန်း ၂၈၄ ပြီး</p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save