Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၂၈၈</h2> <h2 style="text-align: center;">အလဟဿ စိုးရိမ်ပူပန်မိခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>လင်းမူ ထိုအသိပညာကြောင့် ဉာဏ်အလင်း ပွင့်သွားသလို ခံစားလိုက်ရပြီး သူကိုယ်တိုင် ဘာကြောင့် သတိမထားမိခဲ့သနည်းဟု တွေးကာ အနည်းငယ် ရူးမိုက်သည်ဟု ခံစားလိုက်ရ၏။ သို့သော် ထိုအရာကို နားလည်သဘောပေါက်ပြီးနောက် သူ့စိတ်ထဲတွင် အခြား အကြံဉာဏ်များစွာ ပေါ်ထွက်လာပေသည်။ သို့တိုင်အောင် ထိုအကြံဉာဏ်များထဲမှ မည်မျှက အမှန်တကယ် အသုံးဝင်မည်ကိုမူ သူ မသိခဲ့ချေ။</p> <p>ထို့နောက် စီနီယာ ရွှီခုန်းက ဟင်းလင်းပြင် ချီစွမ်းအင် ပေါများကြောင်း သူ့ကို ပြောပြခဲ့သော်လည်း ၎င်းကို အတိအကျ မည်သို့ ရယူရမည်ကို မပြောပြခဲ့မှန်း လင်းမူ သတိရသွား၏။ သို့သော် သူ့ကို ကိုယ်တိုင် ရှာဖွေစေချင်ပြီး စမ်းသပ်လို၍ ဖြစ်နိုင်ကြောင်း သူ ခန့်မှန်းမိပေသည်။</p> <p>လင်းမူ ထိုအရာကို စိတ်ထဲမထားဘဲ ယုံကြည်မှု အပြည့်ဖြင့် လက်ခံလိုက်၏။ အမှန်တကယ်တွင် သူသည် တစ်စုံတစ်ခုကို ကိုယ်တိုင် ကြိုးပမ်းပြီး ပြီးမြောက်အောင်မြင်သောအခါ ပိုမို ကျေနပ်မှုကို ခံစားရလေ့ရှိသည်။ သို့သော် သူ အိမ်သို့ ပြန်ရန် လိုအပ်နေသဖြင့် လောလောဆယ် ထိုအတွေးများကို ဘေးဖယ်ထားလိုက်၏။</p> <p>သူ ချီစုဆောင်းခြင်း အဆင့်၏ နောက်တစ်ဆင့်သို့ တက်လှမ်းရန် အလွန် နီးကပ်နေပြီ ဖြစ်ရာ အမြန်ဆုံး ပြန်သွားချင်နေပေသည်။ ယခု သူ့ထံတွင် ရှိနေသော အခြေခံ ချီဆေးလုံးများ အားလုံးကို အကုန်သုံးစွဲရန် အချိန်အတော်ကြာ ယူရဦးမည် ဆိုသည်ကိုတော့ ထည့်ပြောစရာပင် မလိုတော့ချေ။</p> <p>လင်းမူ နောက်ဆုံးတွင် ခြံဝင်းထဲမှ ထွက်ခွာလာပြီး ဆိုင်ထဲတွင် ပေါ်လာတော့သည်။ သို့သော် နောက်ဖေးခန်းမှ ထွက်လာသည်နှင့် ဆိုင်ထဲတွင် လူတစ်ယောက် အမှန်တကယ် ရှိနေကြောင်း တွေ့လိုက်ရ၏။ အစပိုင်းတွင် သူ အလန့်တကြား ဖြစ်သွားပြီး တစ်စုံတစ်ယောက် မတော်တဆ ဝင်လာခြင်း သို့မဟုတ် ပစ္စည်းဝယ်ရန် ရောက်လာခြင်း ဖြစ်မည်ဟု ထင်မှတ်လိုက်မိသည်။</p> <p>ကျင်းဝေ ကုန်စုံဆိုင်သို့ လင်းမူမှလွဲ၍ အခြား ဖောက်သည်များ မလာဘူးဟုတော့ မဟုတ်ပေ။ အမှန်တကယ်တွင် တစ်လလျှင် အကြိမ်အနည်းငယ်ခန့် ကျပန်း ရောက်လာတတ်သော လူအချို့ ရှိလေသည်။ သို့တိုင်အောင် ဆိုင်က လူအများစုအတွက် အတော်လေး လူသိနည်းနေဆဲ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>သို့သော် ထိုအချိန်တွင် လင်းမူ တစ်စုံတစ်ခုကို ရုတ်တရက် သတိရသွား၏။</p> <p>'ပုံရိပ်ယောင် အစီအရင်တွေ အသက်ဝင်နေတုန်းပဲ...' သူ တွေးလိုက်ပြီး ချက်ချင်း သတိဝင်သွားတော့သည်။</p> <p>လင်းမူ၏ စိတ်ဝိညာဥ်အာရုံ ပတ်ဝန်းကျင်သို့ ပျံ့နှံ့သွားပြီး ထိုလူ၏ ကျင့်ကြံခြင်း အခြေခံကို သိရှိရန် ချက်ချင်း စောင့်ကြည့်လိုက်၏။ ပုံရိပ်ယောင် အစီအရင်များ ရှိနေသည့်တိုင် ဆိုင်ထဲသို့ ဝင်ရောက်နိုင်ခဲ့လျှင် ထိုသူက ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦး သေချာပေါက် ဖြစ်ရမည်ဖြစ်ပြီး အလွန် သန်မာသူလည်း ဖြစ်ရမည်ဟု သူ ကောက်ချက်ချလိုက်ပေသည်။</p> <p>လင်းမူရှေ့ရှိ လူသည် အသက် သုံးဆယ်ကျော် အရွယ်ခန့် ရှိပုံရပြီး သာမန်ပြည်သူ တစ်ဦး၏ အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထား၏။ ထိုလူက ထိုကဲ့သို့ ရုပ်ဖျက်ပြီး မိမိ၏ အထောက်အထားကို ဖုံးကွယ်နေခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်ဟု တွေးမိသဖြင့် လင်းမူ ပိုမို သတိထားလိုက်သည်။</p> <p>သို့သော် လင်းမူ ထိုလူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို စစ်ဆေးကြည့်ပြီးနောက် အနည်းငယ် အံ့သြသွားရ၏။</p> <p>"သူက... သာမန်လူ တစ်ယောက်လား..." လင်းမူ ရေရွတ်လိုက်၏။</p> <p>မသေချာသေးသဖြင့် လင်းမူ ထိုလူ၏ ခန္ဓာကိုယ် သန့်စင်ခြင်း အဆင့် ကျင့်ကြံမှုကို အာရုံခံကြည့်ရာ ခန္ဓာကိုယ် သန့်စင်ခြင်း အဆင့် ၅ တွင် ရှိကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရ၏။</p> <p>'ဒါဆို သူက ကျင့်ကြံသူ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သေချာသွားပြီ... ဒါပေမဲ့ သူ ဘယ်လိုလုပ် အထဲဝင်လာတာလဲ...' လင်းမူ ဇဝေဇဝါဖြင့် တွေးတောနေမိသည်။</p> <p>ထိုအဖြစ်အပျက် တစ်ခုလုံးတွင် ငါးစက္ကန့်မျှသာ ကုန်ဆုံးခဲ့သဖြင့် ထိုလူ လင်းမူကို သတိမထားမိသေးချေ။ အရာအားလုံး အလွန် လျင်မြန်စွာ ဖြစ်ပျက်သွားခဲ့ပြီး လင်းမူ၏ တိုးတက်လာသော တုံ့ပြန်နိုင်စွမ်းကသာ ထိုအရာကို အထောက်အကူ ပြုခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>ထိုလူ နောက်လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ကောင်တာအနောက်တွင် ရပ်နေသော လင်းမူကို မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။</p> <p>"အာ... မင်းက ဒီဆိုင်က ဆိုင်ရှင်လား... ကျုပ် မင်းကို ရှာနေတာ... ပစ္စည်းတစ်ခု ဝယ်ချင်လို့..." ထိုလူက ပြောလိုက်သည်။</p> <p>လင်းမူ ကြည့်လိုက်ရာ ထိုလူက အထွေထွေ ပစ္စည်းအချို့ တင်ထားသော စင်တစ်ခုအနီးတွင် ရပ်နေကြောင်း တွေ့လိုက်ရ၏။ သူ ဆိုင်ရှင် မဟုတ်ကြောင်း ပြောပြချင်သော်လည်း မပြောရသေးမီ ထိုလူက ထပ်မံ စကားပြောလာပြန်သည်။</p> <p>"ဒါလေး ဝယ်ချင်လို့ပါ..." ထိုလူက ကိရိယာများနှင့် လက်နက်များအတွက် အသုံးပြုသော ပြုပြင်ထိန်းသိမ်းရေးနှင့် အရောင်တင် ပစ္စည်းအစုံအလင်ကဲ့သို့ ထင်ရသည့် အရာတစ်ခုကို လက်ညှိုးထိုးပြရင်း ပြောလိုက်၏။</p> <p>လင်းမူ ရှေ့သို့ လျှောက်သွားပြီး ထိုပစ္စည်းအစုံကို ကြည့်ရှုကာ သာမန် ပစ္စည်းတစ်ခုသာ ဖြစ်ပြီး အဘိုးတန် အရာတစ်ခု မဟုတ်ကြောင်း ဆန်းစစ်လိုက်၏။ ထိုလူကို အခြား တစ်စုံတစ်ယောက်က ထိုပစ္စည်းကို ယူရန် သို့မဟုတ် ထိုကဲ့သို့သော အရာတစ်ခုခုအတွက် စေလွှတ်လိုက်ခြင်းများလားဟု သူ သံသယ မဝင်ဘဲ မနေနိုင် ဖြစ်သွားရသည်။</p> <p>သို့သော် ပြုပြင်ထိန်းသိမ်းရေးနှင့် အရောင်တင် ပစ္စည်းအစုံကို စစ်ဆေးကြည့်ပြီးနောက် လင်းမူ ၎င်းသည် အလွန် သာမန်ဆန်လွန်းကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရ၏။</p> <p>'သူက တကယ်ပဲ သာမန် ဖောက်သည် တစ်ယောက်လား...' လင်းမူ တွေးလိုက်ပြီး ဆိုင်တံခါးဆီသို့ စိတ်ဝိညာဥ်အာရုံကို ဖြန့်ကျက်လိုက်သည်။</p> <p>သူ့စိတ်ဝိညာဥ်အာရုံက တံခါးကို အလွယ်တကူ ဖောက်ထွင်းပြီး အပြင်ဘက်သို့ ရောက်ရှိသွား၏။ ထိုနေရာတွင် ပုံရိပ်ယောင် အစီအရင် အလုပ်မလုပ်တော့ဘဲ ဆိုင်က အပြင်ဘက်သို့ အပြည့်အဝ ပေါ်လွင်နေကာ လမ်းကြားကိုပင် မြင်တွေ့နေရကြောင်း သူ တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p>'ဟင်... အစီအရင်တွေ ရပ်သွားတာလား...' လင်းမူ တွေးတောလိုက်မိ၏။</p> <p>ထို့နောက် သူ ဆက်သွယ်ရေး ကျောက်စိမ်းပေရွက်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ ထုတ်ယူပြီး ကျင်းဝေကို ဆက်သွယ်လိုက်ရာ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူ တံခါးပိတ် မကျင့်ကြံရသေးချေ။ ကျင်းဝေက ထိုပစ္စည်းကိုသာ ရောင်းလိုက်ရန်နှင့် အခြား အစီအရင်များကို ပြုပြင်နေသဖြင့် ထိုအစီအရင်ကို ရပ်နားထားရခြင်း ဖြစ်ကြောင်း ရိုးရှင်းစွာ ပြောပြလိုက်၏။</p> <p>ဟူး</p> <p>'ငါ အလဟဿ စိုးရိမ်ပူပန်နေမိတာပဲ...' လင်းမူ စိတ်သက်သာရာ ရသွားပြီး သက်ပြင်းချရင်း တွေးလိုက်၏။</p> <p>"ဟို... တဆိတ်လောက်ပါ... ဒါ ဘယ်လောက်ကျလဲ..." လင်းမူ ပြန်မဖြေသည်ကို မြင်သောအခါ ထိုလူက မေးလိုက်သည်။</p> <p>"အာ... ဟုတ်ကဲ့... ငွေဒင်္ဂါး တစ်ပြားနဲ့ ကြေးဒင်္ဂါး ဆယ်ပြား ကျပါတယ်..." လင်းမူ ကျင်းဝေ ပြောပြလိုက်သော ဈေးနှုန်းကို ပြောရင်း ပြန်ဖြေလိုက်၏။</p> <p>လင်းမူ ထိုမျှ မြင့်မားသော ဈေးနှုန်းကို သံသယ ဝင်မိပြီး ကျင်းဝေ ခေါင်းထဲ ပေါ်လာရာကို ပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်မည်ဟု သေချာပေါက် ထင်မြင်မိပေသည်။</p> <p>ထိုလူ ဈေးနှုန်းကို ကြားပြီးနောက် အနည်းငယ် အံ့သြသွားပြီး သူ့မျက်နှာထား လေးနက်သွား၏။ သူ စဉ်းစားရင်း နဖူးကို ပွတ်သပ်နေပြီး ဆုံးဖြတ်ချက်ချရန် အခက်တွေ့နေပုံ ရလေသည်။</p> <p>"ယူလိုက်မယ်..." ထိုလူ အံကြိတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"အာ... ဟုတ်ကဲ့ပါ..." လင်းမူ ပြန်ပြောပြီး ထိုလူ၏ လက်ထဲမှ ငွေကို ယူလိုက်၏။</p> <p>ထိုလူ ဒင်္ဂါးပြားများကို ပေးရန် အတော်လေး တွန့်ဆုတ်နေပုံ ရလေသည်။</p> <p>"ခင်ဗျား စိတ်မရှိဘူးဆိုရင် မေးပါရစေ... ဒီပစ္စည်းအစုံကို ဘာအတွက် လိုအပ်တာလဲ..." လင်းမူ စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်၏။</p> <p>"ဒါက အရည်အသွေးကောင်းတဲ့ ပစ္စည်းအစုံပဲ... သင့်တော်တဲ့ ကိရိယာတွေ ပါတယ်လေ... ဈေးကြီးရင်တောင် စစ်တပ်စခန်းမှာ အလုပ်ရနိုင်မယ်ဆိုရင် တန်ပါတယ်..." ထိုလူက ပြန်ဖြေလိုက်၏။</p> <p>"ဟုတ်လား... ဘယ်လို အလုပ်မျိုးလဲ..." လင်းမူ မေးလိုက်သည်။</p> <p>"မင်း မသိဘူးလား... တောင်ပိုင်းမြို့မှာ ယာယီ ခေါ်နေတဲ့ အလုပ်အသစ်တွေအတွက် လျှောက်ထားဖို့ လူတွေ အများကြီး ကြိုးစားနေကြတယ်လေ..." ထိုလူက ဖြေလိုက်၏။</p> <p>လင်းမူ သိထားသလောက် တောင်ပိုင်းမြို့သည် အများအားဖြင့် စစ်တပ်အခြေစိုက် စခန်းဖြစ်သော်လည်း သူတို့ ကိုယ်ပိုင် အလုပ်သမားများနှင့် ပန်းပဲဆရာများ ရှိကြသဖြင့် ထိုအရာကို ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားမိသည်။ ထိုလူက ပြုပြင်ထိန်းသိမ်းရေးနှင့် အရောင်တင် ပစ္စည်းအစုံကို ဝယ်ယူနေပြီး ၎င်းမှာလည်း ထိုမျှ ဈေးကြီးနေပါက ကြီးမားသော ကိစ္စတစ်ခုခု ရှိနေကြောင်း ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>"အဲဒီမှာ ဘယ်လိုလုပ် အလုပ်တွေ ခေါ်နေတာလဲ... အဲဒီက စစ်သားတွေက တကယ် မတိုက်ခိုက်ကြတော့ သိပ်မလိုအပ်ဘူးလေ..." လင်းမူ မေးလိုက်၏။</p> <p>"မင်း မသိဘူးလား... ဝူလင်မြို့ မြို့တော်ဝန်ရဲ့ သား ရောက်လာတော့မယ်လေ..."</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">အခန်း ၂၈၈ ပြီး</p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save