Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၂၈၉</h2> <h2 style="text-align: center;">ဗိုလ်မှူး ဝူထန်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>ဝူလင်မြို့ မြို့တော်ဝန်၏ သား ပြန်လာမည်ဟု ကြားလိုက်ရသဖြင့် လင်းမူ အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားမိသည်။ သူ သိထားသလောက် မြို့တော်ဝန်တွင် သားနှစ်ယောက် ရှိသည်။ သားအကြီးဆုံးမှာ ရွှမ်ချန်း တိုင်းပြည် စစ်တပ်တွင် ဗိုလ်မှူး တစ်ဦး ဖြစ်ပြီး သားအငယ်ဆုံးမှာမူ လူသိနည်းလှပေသည်။ သူ့အကြောင်း သိရသမျှမှာ ဝူလင်မြို့တွင် နေထိုင်ပြီး ပုံမှန်အားဖြင့် မြို့ပြင်သို့ ထွက်လေ့မရှိခြင်းသာ ဖြစ်၏။</p> <p>မြို့တော်ဝန်၏ သားအငယ်ဆုံး မည်သူမည်ဝါ ဖြစ်ကြောင်းကို လူအများစုက မသိကြချေ။ ထိုအချက်က မြို့သို့ ပြန်လာမည့်သူမှာ သားအကြီးဆုံး ဖြစ်မည်ဟု လင်းမူ ယုံကြည်လိုက်၏။ သို့သော် အဘယ်ကြောင့် အလုပ်အကိုင်များ ခေါ်ယူနေရသနည်းဟု သူ တွေးတောနေမိ၏။</p> <p>"မြို့တော်ဝန်ရဲ့ သား ပြန်လာတာနဲ့ ဘာလို့ အလုပ်တွေ ခေါ်နေရတာလဲ..." လင်းမူ မေးလိုက်၏။</p> <p>"မြို့တော်ဝန်ရဲ့ သားက ပြန်လာရုံတင် မကဘူး... သူ ကွပ်ကဲတဲ့ ကိုယ်ပိုင် တပ်ရင်းကိုပါ ခေါ်လာတာလေ... အဲဒီ စစ်သားတွေက ထောင်နဲ့ချီပြီး ရှိတယ်... တောင်ပိုင်းမြို့ စစ်တပ်စခန်းက စစ်သားတွေနဲ့ မတူဘဲ သူတို့က အမြဲတမ်း လေ့ကျင့်ပြီး တိုက်ခိုက်ရေး လေ့ကျင့်မှုတွေ လုပ်နေကြတာ...”</p> <p>“သူတို့ရဲ့ လက်နက်ကိရိယာတွေကို အကောင်းဆုံး အခြေအနေမှာ ထိန်းသိမ်းဖို့ လူတွေ လိုအပ်တယ်... ပြီးတော့ ဒီပြုပြင်ထိန်းသိမ်းရေး အလုပ်တစ်ခုတည်း ခေါ်နေတာ မဟုတ်ဘူး... သာမန် အစေခံတွေ၊ မြင်းထိန်းတွေ၊ သန့်ရှင်းရေးသမားတွေ၊ ထမင်းချက်တွေနဲ့ ပန်းပဲဆရာတွေ လိုမျိုး တခြား အလုပ်တွေလည်း ခေါ်နေတယ်...”</p> <p>“မြို့လေးမြို့စလုံးက လူတွေအပြင် အနီးအနားက ရွာတွေက လူတွေလည်း လာလျှောက်နေကြတယ်... မြို့တော်ဝန်ရဲ့ သားက ဒီကာလတစ်လျှောက်လုံး မြို့ထဲမှာ နေမှာ ဆိုပေမဲ့ သူ့တပ်ရင်းကတော့ အင်ပါယာရဲ့ စည်းမျဉ်းတွေအရ တောင်ပိုင်းမြို့မှာပဲ ကျန်ခဲ့ရမှာ..." ထိုလူက ရှင်းပြလိုက်၏။</p> <p>လင်းမူ အခြေအနေ တစ်ခုလုံးကို နားလည်သွားသော်လည်း တစ်ခုခု လွဲချော်နေသည်ဟု ခံစားနေရဆဲပင်။ မြို့တော်ဝန်၏ သားက ရွှမ်ချန်း တိုင်းပြည် စစ်တပ်တွင် ဗိုလ်မှူး တစ်ဦး ဖြစ်လျှင်ပင် တပ်ရင်းတစ်ခုလုံးကို ထိုနေရာသို့ ရွှေ့ပြောင်းလာခြင်းက အဓိပ္ပာယ် မရှိလှချေ။</p> <p>ကိစ္စတစ်ခုလုံးကို လင်းမူ သံသယ မဝင်ဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။</p> <p>'မြို့တော်ဝန်က တစ်ခုခု သိသွားလို့ သူ့သားကို အကူအညီ တောင်းလိုက်တာလား...' လင်းမူ တွေးလိုက်၏။</p> <p>ထို့နောက် မူလက မြို့တော်ဝန်ထံ ပို့ဆောင်ရန် ရည်ရွယ်ထားသော သွေးကြောလေးသွယ် ပြန်လည်သန်စွမ်းခြင်း ဆေးလုံးများကို သတိရသွားသည်။ ထိုအချိန်က လင်းမူ မြို့တော်ဝန်၏ သား ဒဏ်ရာရသွားသဖြင့် သူ့အတွက် ရည်ရွယ်ထားခြင်း ဖြစ်မည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့သော်လည်း ယခု သူ ပြန်လာသည်ကို မြင်ရသဖြင့် ထိုသို့ မဟုတ်နိုင်ကြောင်း တွေးမိသည်။ သို့မဟုတ်ပါက မြို့တော်ဝန်သည် သူ့သားကို ကူညီရန် အခြား နည်းလမ်းတစ်ခု ရှာတွေ့သွားခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်။</p> <p>အတည်မပြုနိုင်သော ဖြစ်နိုင်ချေများလွန်းသဖြင့် ထိုအချက်ကို လင်းမူ ပိုမို စိုးရိမ်ပူပန်သွားသည်။</p> <p>"ဟွေ တပ်မဟာက ဒီအကြောင်း ပိုသိလောက်တယ်..." လင်းမူ ကိုယ့်ဘာသာ ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p>"ဟို... ကျုပ် သွားလို့ရပြီလား..." ဖောက်သည်က လင်းမူ အတွေးလွန်နေသည်ကို မြင်ပြီး မေးလိုက်၏။</p> <p>"အာ ဟုတ်ကဲ့... အားလုံး အဆင်ပြေပါတယ်... ခင်ဗျား ယူသွားလို့ ရပါပြီ..." လင်းမူ ပစ္စည်းအစုံကို ထိုလူထံ ကမ်းပေးပြီး ထွက်သွားခွင့် ပြုလိုက်သည်။</p> <p>ထို့နောက် လင်းမူ ရရှိသော ဒင်္ဂါးပြားများကို ကောင်တာတွင် တပ်ဆင်ထားသော အံဆွဲထဲသို့ ထည့်ပြီး ဆိုင်ထဲမှ ထွက်ခွာလာလိုက်၏။</p> <p>"ဒီလို တံခါးမပိတ်ဘဲ ထားခဲ့တာ တကယ် အဆင်ပြေရဲ့လား... တခြား တစ်ယောက်ယောက် ဝင်လာပြီး ရောင်းမယ့်သူ မရှိရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ..." လင်းမူ တွေးတောနေမိသည်။</p> <p>သို့သော် လင်းမူ ထိုသို့ တွေးလိုက်စဉ်မှာပင် စိတ်ဝိညာဥ်ချီ တုန်ခါမှုကို ခံစားလိုက်ရ၏။ သူ့ရှေ့ရှိ ဆိုင်တံခါး ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ဆိုင်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ လင်းမူ သူ့အောက်ရှိ မြေပြင် ကျုံ့ဝင်သွားပြီး လမ်းကြားထဲမှ အလိုအလျောက် ရွှေ့ပြောင်းခံလိုက်ရကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။</p> <p>စက္ကန့်အနည်းငယ် အကြာတွင် လမ်းကြား ကျုံ့ဝင်သွားပြီး ဘေးဘက်ရှိ နံရံနှစ်ခု ပေါင်းစပ်သွားကာ လမ်းကြား တစ်ခုလုံး ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။</p> <p>"ဟင်... အချိန်ကိုက်ပဲ... ကျင်းဝေက ငါ ထွက်သွားမယ့် အချိန်ကို စောင့်နေတာ ဖြစ်မယ်..." လင်းမူ သဘောပေါက်သွား၏။</p> <p>လင်းမူ သူ့အိမ်ရှိရာဘက်သို့ စတင် လျှောက်လှမ်းသွားပြီး လမ်းတစ်လျှောက်ရှိ စကားပြောဆိုမှုများကို နားထောင်နေလိုက်သည်။ လူအချို့က မြို့တော်ဝန်၏ သား ရောက်ရှိလာမည့် အကြောင်းနှင့် တောင်ပိုင်းမြို့တွင် အလုပ်အကိုင်များ ခေါ်ယူနေသည့် အကြောင်း ဆွေးနွေးနေကြသည်ကို သူ ကြားနေရ၏။</p> <p>"နင့်ယောက်ျားရော တောင်ပိုင်းမြို့က အလုပ်တွေအတွက် သွားမှာလား..." အမျိုးသမီး တစ်ဦးက အခြား အမျိုးသမီး တစ်ဦးကို မေးလိုက်သည်။</p> <p>"ဟုတ်တယ်... ငါ့သားလည်း လိုက်သွားမှာ... အလုပ်တွေ အများကြီး ရှိတယ်လေ... သစ်တောထဲ အမဲလိုက်ထွက်တာထက် ပိုဘေးကင်းတာပေါ့..." အခြား အမျိုးသမီးက ပြန်ဖြေလိုက်၏။</p> <p>ထို့နောက် လင်းမူ လက်ဖက်ရည်ဆိုင် တစ်ဆိုင်ကို ဖြတ်သန်းသွားရာ လူငယ်တစ်ဦးနှင့် အစောင့်တစ်ဦး ထိုင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p>"မြို့တော်ဝန်ရဲ့ သားက မြို့ကို ဘယ်တော့ ရောက်မလဲဆိုတာ မင်း သိလား..." အမျိုးသား တစ်ဦးက သူ့သူငယ်ချင်း ဖြစ်ပုံရသော အစောင့်ကို မေးလိုက်၏။</p> <p>"သူ့ကို သင့်တော်တဲ့ ဘွဲ့နာမည်နဲ့ ခေါ်သင့်တယ်... မဟုတ်ရင် မင်း ပြဿနာ တက်လိမ့်မယ်... သူ့အဆင့်အတန်းက ငါတို့ထက် အများကြီး မြင့်ပြီး မြို့တော်ဝန်နဲ့တောင် တန်းတူ ဖြစ်နေပြီ..." အစောင့်က ထိုလူကို သတိပေးလိုက်သည်။</p> <p>"သူ့ဘွဲ့နာမည် ဟုတ်လား... ငါ သူ့နာမည်တောင် မသိဘူးလေ... ငါတို့ မြို့သူမြို့သားတွေက သတင်းတွေ အဲဒီလောက် မသိရဘူးဆိုတာ မင်းလည်း သိသားပဲ..." ထိုလူက နောက်ပြောင်သော လေသံဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်၏။</p> <p>"အဲဒါတော့ ဟုတ်တယ်... ဒါပေမဲ့ မင်း သိထားတာ ပိုကောင်းမယ်... မြို့တော်ဝန် သားရဲ့ တရားဝင် ဘွဲ့အမည်က ထန်တပ်ရင်းရဲ့ ဗိုလ်မှူး ဝူထန်တဲ့..." အစောင့်က ရှင်းပြလိုက်သည်။</p> <p>လင်းမူ ထိုအရာကြောင့် စိတ်ဝင်စားသွား၏။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုသည်မှာ ထိုလူ၏ နာမည်ကို ပထမဆုံးအကြိမ် ကြားဖူးခြင်း ဖြစ်လောက်ပေသည်။</p> <p>'ဒါဆို ဗိုလ်မှူး ဝူထန်နဲ့ ထန် တပ်ရင်းပေါ့... အင်း... သူက တပ်ရင်းကို သူ့နာမည် ပေးထားတာလား... ပုံမှန်အားဖြင့်တော့ တိုင်းပြည် အရာရှိတွေက နာမည် ပေးလေ့ရှိတယ်လို့ ကြားဖူးတယ်...' လင်းမူ ကိုယ့်ဘာသာ တွေးလိုက်၏။</p> <p>မကြာမီ လင်းမူ အိမ်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီး ခြံစည်းရိုး တံခါးကို ဖွင့်ကာ ဝင်ရောက်သွားလိုက်သည်။</p> <p>ဟူး</p> <p>သူ အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းကာ သူ လုပ်ဆောင်မည့် အရာအတွက် ပြင်ဆင်လိုက်၏။ လင်းမူ ဗိုလ်မှူး မြို့သို့ လာရောက်မည့် အကြောင်း ပိုမို သိရှိလိုသော်လည်း နောက်မှ စုံစမ်းရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ လောလောဆယ် သူ့၏ တစ်ခုတည်းသော စိုးရိမ်ပူပန်မှုမှာ ချီစုဆောင်းခြင်း အဆင့်၏ အထွတ်အထိပ် အဆင့်သို့ အမြန်ဆုံး ရောက်ရှိရန်သာ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>သို့သော် သူ မစတင်မီ လင်းမူ အရာအားလုံး အဆင်သင့် ဖြစ်ကြောင်း သေချာအောင် စစ်ဆေးလိုက်၏။ မည်သည့်အရာမဆို ဖြစ်လာနိုင်ပြီး လက်စွပ်က တစ်ခုခု လုပ်ဆောင်လာမည်မှာ သေချာကြောင်း သူ သိထားသည်။ ပျောက်ဆုံး အင်မော်တယ်၏ အမည်မဲ့ ကျင့်စဉ်နှင့် ပတ်သက်သော ပြဿနာလည်း ရှိနေသေး၏။ အနည်းငယ် ထိန်းချုပ်နိုင်လာသော်လည်း လင်းမူ စိုးရိမ်နေဆဲ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>ဟူး</p> <p>"စလိုက်ကြစို့..."</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">အခန်း ၂၈၉ ပြီး</p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save