Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၆၃၃</h2> <h2 style="text-align: center;">လက်စားချေခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>တစ်ချိန်… ယွမ်ဟူနှင့် တွေ့ဆုံစဉ်ကတည်းက ကောင်းကင်လမင်းရွာရှိ ယဇ်ပုရောဟိတ်နှစ်ပါး၏ တက်တူးများတွင် ထူးဆန်းသော မူမမှန်မှုများကို ချင်စန်း သတိထားမိခဲ့သည်။ ယခု ယဇ်ပုရောဟိတ်မ ကခုန်နေသည်ကို ကြည့်ရင်း နောက်ဆုံးတွင် ပုံရိပ်အပြည့်အစုံကို သူ ရိပ်စားမိသွားသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါက နတ်ဘုရား အင်းကွက် တစ်မျိုးမျိုးများ ဖြစ်နေမလား..."</p> <p> </p> <p>ချင်စန်းက ယဇ်ပုရောဟိတ်မကို စိုက်ကြည့်ရင်း တီးတိုး ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ယဇ်ပုရောဟိတ်မ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ နတ်ဘုရား အင်းကွက်များ ပေါ်လာသည်နှင့် အနီးနားရှိ စုန်းမျိုးနွယ်ဝင်များထံမှ ရင်းနှီးမှု မရှိသော ထူးဆန်းသည့် စွမ်းအားတစ်ခု ပျံ့လွင့်လာခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>ထိုစွမ်းအား၏ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းက ယဇ်ပုရောဟိတ်မ ခန္ဓာကိုယ်၌ စုစည်းနေပြီး ကျန်တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းက တောင်တန်းများဆီ ပျံဝဲသွားကာ တောင်ပံပါ မြွေရွာရှိ အခြားသော ယဇ်ပုရောဟိတ်များက စုပ်ယူလိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုစွမ်းအားကို စုပ်ယူပြီးနောက် ယဇ်ပုရောဟိတ်မ၏ နတ်ဘုရား အင်းကွက်များလည်း သိသိသာသာ အားကောင်းလာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဝူး...</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက် နတ်ဘုရား စွမ်းအင်တစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာပြီး ယဇ်ပုရောဟိတ်မက ရူးသွပ်သွားသကဲ့သို့ လက်မောင်းများကို မြင့်မားစွာ မြှောက်လိုက်သည်။ သူမက ထူးဆန်းသော အော်သံများ ပြုလုပ်ပြီး ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံတက်ချင်သကဲ့သို့ အော်ဟစ်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>လမင်းကြီးမှာ အပေါ်တွင် တောက်ပနေဆဲပင်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် တောင်ပံပါ မြွေရွာ ပတ်လည်တွင် မိုးဖွဲဖွဲလေး စတင် ရွာသွန်းလာ၏။</p> <p> </p> <p>စုန်းမျိုးနွယ်ဝင်များက ကြွေးကြော်လိုက်ကြပြီး ၎င်းကို စုန်းနတ်ဘုရား ပေးသနားသော မြင့်မြတ်သည့် မိုးရေအဖြစ် မှတ်ယူကြသည်။ တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် မျက်နှာကို မော့ကာ မိုးရေစက်များ ခံယူရန် ပါးစပ်များ ဟလိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>"စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းလိုက်တဲ့ နတ်ဘုရား အင်းကွက်ပါလား..."</p> <p> </p> <p>ချင်စန်း အံ့ဩစွာ ရေရွတ်လိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>ယဇ်ပူဇော်ပွဲ ဆိုသည်မှာ စုန်းကျင့်ကြံသူများက သေမျိုးများကို လွှမ်းမိုးချုပ်ကိုင်ရန် နည်းလမ်း သက်သက်သာ ဖြစ်သည်ဟု သူ ထင်ခဲ့ဖူးသည်။ ယခုမူ အမှန်တရားက ထိုမျှ ရိုးရှင်းပုံ မရတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>မိုးရွာသွန်းမှုမှာ ယဇ်ပုရောဟိတ်မက ဆင့်ခေါ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားသော်လည်း သူမ မည်သည့် မန္တန်မှ ရွတ်ဆိုသည်ကို ချင်စန်း မတွေ့လိုက်ရပေ။ ကောင်းကင် ဖြစ်စဉ်များကို လှုပ်ရှားစေခဲ့သည်မှာ နတ်ဘုရား အင်းကွက်၏ စွမ်းအား သက်သက်သာ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ယဇ်ပုရောဟိတ်မ၏ နတ်ဘုရား အင်းကွက်များ အတွင်း ပါဝင်သော စွမ်းအင်မှာ သူ့စံနှုန်းအရ အတော်လေး အားနည်းသော်လည်း အင်းကွက်များ ကိုယ်တိုင်က ထူးခြားနေကြောင်း ချင်စန်း မြင်တွေ့နေရသည်။ ၎င်းတို့မှာ စုန်းမျိုးနွယ်သာ ပိုင်ဆိုင်သော ထူးခြားသည့် စွမ်းရည်တစ်ခု ဖြစ်ပုံရသည်။</p> <p> </p> <p>သက်စောင့် ဂူပိုးကောင်နှင့် ယှဉ်လျှင် ဤနတ်ဘုရား အင်းကွက်များက ပိုကြီးမားသော အလားအလာ ရှိပုံရသည်။</p> <p> </p> <p>သက်စောင့် ဂူပိုးကောင် ဆိုသည်မှာ ပြင်ပအရာဝတ္ထု တစ်ခု ဖြစ်ပြီး နတ်ဘုရား အင်းကွက်များမှာမူ ကျင့်ကြံသူနှင့် သဘာဝကျကျ ဆက်နွယ်နေကာ ကိုယ်တိုင် အပြည့်အဝ ထိန်းချုပ်နိုင်သော စွမ်းအားတစ်ခု မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ထူးဆန်းသည်မှာ စုန်းကျင့်ကြံသူများက သက်စောင့် ဂူပိုးကောင်ကို ပိုအလေးထားကြပြီး နတ်ဘုရား အင်းကွက်များကိုမူ ဂရုစိုက်မှု နည်းပါးကြသည်။ ပိုးမွှားငါးကောင်ဂိုဏ်းမှ ယွမ်ဟူနှင့် ချွေ့ရွှမ်ဇီတို့တွင် မည်သည့် နတ်ဘုရား အင်းကွက်မှ ပါရှိမလာခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>ဘာကြောင့် ပိုးမွှားငါးကောင်ဂိုဏ်းက စုန်းမျိုးနွယ်နဲ့ သိသိသာသာ ကိုက်ညီတဲ့ လမ်းစဉ်ကို စွန့်လွှတ်ခဲ့ရတာလဲ... နတ်ဘုရား အင်းကွက်တွေမှာ အနာဂတ် မရှိလို့လား...</p> <p> </p> <p>ဒါမှမဟုတ် လူသားတွေလိုပဲ စုန်းမျိုးနွယ်တွေလည်း ခေတ်ကာလ ရွေ့လျားလာတာနဲ့အမျှ သူတို့ရဲ့ ရှေးဟောင်း အမွေအနှစ် အများစု ပျောက်ဆုံးကုန်တာလား...</p> <p> </p> <p>ချင်စန်း တိတ်တဆိတ် တွေးတောနေမိသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ်မှာပင် ယဇ်ပုရောဟိတ်မက အခြားသော ယဇ်ပူဇော် ကခုန်မှု ပုံစံတစ်ခုသို့ ပြောင်းလဲလိုက်သည်။ မိုးရွာသွန်းမှု တဖြည်းဖြည်း လျော့နည်းသွား၏။ သူမလက်ကို ဆန့်ထုတ်ပြီး ရေကန်ဘေးရှိ သစ်သားထံ ညွှန်ပြလိုက်လျှင် ချက်ချင်းပင် လရောင်များ သူမ လက်ညှိုးညွှန်ရာဆီ စုဝေးသွားပြီး မျှော်စင်ရှေ့ရှိ ဧရိယာအား နေ့ခင်းဘက်ကဲ့သို့ လင်းထိန်သွားစေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုနေရာတွင် ခမ်းနားထည်ဝါသော ငှက်မွေးဝတ်ရုံများ ဝတ်ဆင်ထားသည့် သူတော်စင် မိန်းမပျိုများ တန်းစီ ရပ်နေကြသည်။ တစ်ယောက်စီတိုင်းမှာ လှပပြီး ရုပ်ရည် သန့်စင်ကြကာ လက်ထဲတွင် ရှားပါး ဝိညာဉ်ပန်းများနှင့် ဆေးဖက်ဝင် အပင်များကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။ လရောင်၏ လမ်းပြမှုအောက်တွင် သူတို့က တောင်ပေါ်လမ်းအတိုင်း စည်းစနစ်ကျသော တန်းစီမှုဖြင့် စတင် လျှောက်လှမ်းလာကြသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့ ကိုင်ဆောင်ထားသော ပန်းများနှင့် အပင်များမှာ အမှန်တကယ်အားဖြင့် ဝိညာဉ်ဆေးပင်များ ဖြစ်ကြသည်။ အဖွဲ့၏ ရှေ့ဆုံးတွင် သူတော်စင် မိန်းမပျို အချို့က လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် အပင်နီများကို ကိုင်ထားသည်။ ၎င်းတို့မှာ အရွက်နီမြက်ပင်များပင်။</p> <p> </p> <p>သူတို့က တောင်ထိပ်ရှိ ဂူတစ်ခုဆီ ဦးတည်နေသော ကျောက်လှေကားထစ်များ အတိုင်း တက်လှမ်းလာကြသည်။</p> <p> </p> <p>ဂူမှာ မှောင်မိုက်နေပြီး အတွင်းမှ ထူးဆန်းသော ရှူးရှူးရှဲရှဲ အသံများ ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။ သူတော်စင် မိန်းမပျို အချို့မှာ ကြောက်လန့်သဖြင့် မျက်နှာများ ဖြူဖျော့သွားကြပြီး အချို့မှာမူ မျှော်လင့်ချက် မျက်လုံးများဖြင့် ရှေ့ဆက်တိုးနေကြသည်။</p> <p> </p> <p>အဖွဲ့ကို ဦးဆောင်လာသော အရွက်နီမြက်ပင် ကိုင်ထားသည့် သူတော်စင် မိန်းမပျို၏ လက်များ တုန်ရီနေသည်ကို မည်သူမှ သတိမထားမိပေ။</p> <p> </p> <p>ချင်စန်းက အရိပ်ထဲတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေပြီး လက်များကို နောက်ပစ်ထားသည်။</p> <p> </p> <p>နောက်ဆုံးတွင် သူတော်စင် မိန်းမပျိုများ၏ တန်းစီမှုက ဂူဝသို့ ရောက်သွားလေပြီ။</p> <p> </p> <p>ရှေ့ဆုံးမှ သူတော်စင် မိန်းမပျို အနေဖြင့် ဝင်ရောက်ရန် ခြေတစ်လှမ်းသာ လှမ်းဖို့ လိုတော့သော်လည်း သူမ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ယဇ်ပုရောဟိတ်မက ဤအခြေအနေကို မျှော်လင့်မထားပေ။ သူမ၏ အက ခဏတာ တုန့်ဆိုင်းသွားပြီး မျက်လုံးများတွင် ဒေါသများ လက်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ သူမက ရှေ့ဆုံးရှိ သူတော်စင် မိန်းမပျိုဆီ လက်ညှိုးထိုးလိုက်သည်။ လရောင်များက မိန်းကလေး၏ အနောက်တွင် စုဝေးလာပြီး သူမအား ရှေ့သို့ တွန်းပို့ရန် ပြင်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>ရွှပ်...</p> <p> </p> <p>တောက်ပသော အပြာရောင် ဓားအလင်း တစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ကောင်းကင်ယံရှိ လမင်းကြီးပင် အရောင်မှိန်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>နဂါးဟိန်းသံကဲ့သို့ စူးရှသော ဓားမြည်သံက မိုးခြိမ်းသံတမျှ ကျယ်လောင်သော ဗုံသံများကို လွှမ်းမိုးပြီးနောက်… ၎င်းအသံမှာ တောင်တန်းများ အနှံ့ ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး ဓားပေါင်းများစွာ တပြိုင်နက် ဆွဲထုတ်လိုက်သကဲ့သို့ မိုးနှင့် မြေကို တုန်ခါသွားစေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ယဇ်ပုရောဟိတ်မ၏ မျက်နှာထား အကြီးအကျယ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် အံ့အားသင့်မှုများ ပြည့်နှက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>တောင်တန်းများ နက်ရှိုင်းရာမှ မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ ကျယ်လောင်သော အော်သံကြီး တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>"ဘယ်သူက ငါတို့ရဲ့ မြင့်မြတ်တဲ့ ယဇ်ပူဇော်ပွဲကို နှောင့်ယှက်ရဲတာလဲ... ထွက်ခဲ့စမ်း..."</p> <p> </p> <p>သစ်ပင်များ ပြင်းထန်စွာ ယိမ်းထိုးသွားပြီး ထူထပ်သော သစ်တောထဲမှ ပုံရိပ်အချို့ ပြေးထွက်လာကြသည်။ သူတို့ကို ဦးဆောင်လာသူမှာ ဒေါသထွက်နေသော မျက်နှာထားနှင့် အဘိုးအို တစ်ဦးပင်။ သူ့အကြည့်က အအမလေးနှင့် သူမလက်ထဲရှိ ရွှေရေခဲဓားပေါ် စူးစိုက်ကျရောက်နေသည်။</p> <p> </p> <p>သူ့အာရုံခံနိုင်စွမ်း အဆင့်အရ ဓားကို ထိန်းချုပ်နေသူမှာ အအမလေး မဟုတ်ကြောင်း ပြောနိုင်သည်။ အခြားတစ်ယောက်က အရိပ်ထဲတွင် ပုန်းအောင်းနေခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>သူ့ကို ပိုစိတ်မသက်မသာ ဖြစ်စေသည်မှာ အနီးအနားတွင် ပုန်းအောင်းနေသူ မည်သူ့ကိုမှ အာရုံခံမရခြင်း ဖြစ်သည်။ ရွှေရေခဲဓားမှ တဆင့် ပုန်းအောင်းနေသူ၏ တည်ရှိမှုကို လုံးဝ ခြေရာခံ၍ မရနိုင်ချေ။</p> <p> </p> <p>တစ်စုံတစ်ယောက်က သတိမထားမိဘဲ ရွာထဲသို့ ခိုးဝင်လာခဲ့ပြီး သူ လုံးဝ သတိမထားမိခဲ့ခြင်း။ မရေရာသော ခံစားချက်များ သူ့ရင်ထဲ ပြည့်နှက်လာပြီး အသံကုန် အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အရိုးအစီအရင်..."</p> <p> </p> <p>တောင်ပံပါ မြွေရွာ ပတ်လည်တွင် မြေအောက်မှ ရုတ်တရက် အက်ကွဲသံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။ နောက်တစ်ခဏတွင် မရေမတွက်နိုင်သော အရိုးစုများ မြေကြီးထဲမှ ပေါက်ကွဲထွက်လာကြလေပြီ။ အချို့မှာ သားရဲအရိုးများ ဖြစ်ပြီး အချို့မှာ လူအရိုးများ ဖြစ်ကာ တစ်ခုမှ ပြည့်စုံခြင်း မရှိပေ။</p> <p> </p> <p>လရောင်အောက်တွင် ဖြူဖွေးသော အရိုးများက ပို၍ သရဲတစ္ဆေဆန်နေသည်။ မြင်ကွင်းမှာ ကျောချမ်းဖွယ် ကောင်းလှသဖြင့် မိန်းကလေး ငယ်ရွယ်သူ အများအပြား ကြောက်လန့်တကြား ငိုကြွေးကုန်ကြ၏။</p> <p> </p> <p>အရိုးအစီအရင် ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် တောက်ပသော အပြာရောင် မီးတောက်များ အရိုးများကြားမှ လွင့်ပျံလာသည်။ ၎င်းတို့က အပြာရောင် ကြယ်မြစ်တစ်စင်း ကဲ့သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ မျောပါရင်း ဖုံးကွယ်ထားသော အလျင်လိုမှုဖြင့် အအမလေးဆီ ဦးတည်သွားလေပြီ။</p> <p> </p> <p>အအမလေးမှာ ဘာမှ မကြားသလို ဘာမှ မမြင်ရသကဲ့သို့။ သူမလက်များက ရွှေရေခဲဓားကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ဂူဝဆီသို့ ရုတ်တရက် ဓားချက်တစ်ချက် ခုတ်ပိုင်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဓားအလင်းမှာ မျက်စိကျိန်းလောက်အောင် တောက်ပနေပြီး မည်သူမှ တည့်တည့် မကြည့်ရဲလောက်အောင် ပြင်းထန်လှသည်။</p> <p> </p> <p>ဘုန်း...</p> <p> </p> <p>မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ ကျယ်လောင်သော အသံနှင့်အတူ ဂူကြီး ပြိုကျသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ကျောက်တုံးများ အရပ်မျက်နှာ အနှံ့ လွင့်စင်သွားပြီး ပြတ်တောက်နေသော မြွေအလောင်း အချို့နှင့် ရောနှောကုန်၏။</p> <p> </p> <p>"မလုပ်နဲ့..."</p> <p> </p> <p>အဘိုးအိုနှင့် ယဇ်ပုရောဟိတ်မတို့ မျက်နှာများ ပြာနှမ်းသွားပြီး ယောင်ယမ်း အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။ သူတို့၏ သက်စောင့် ဂူပိုးကောင်များမှာ ခုခံနိုင်စွမ်း အနည်းငယ်မျှ မရှိဘဲ ထိုဓားချက်တစ်ချက်တည်းဖြင့် ပြတ်တောက်သွားခဲ့ပြီ မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့မှုက သူတို့ကို လွှမ်းမိုးသွားသည်။ အရိပ်ထဲတွင် ပုန်းအောင်းနေသူမှာ နားလည်နိုင်စွမ်းထက် ကျော်လွန်အောင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပြီး သူတို့ကို အလွယ်တကူ သတ်ဖြတ်နိုင်စွမ်း ရှိကြောင်း သဘောပေါက်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။ အရိုးအစီအရင်ကိုပင် စွန့်လွှတ်ပြီး သူတို့ လှည့်ပြေးကြတော့၏။</p> <p> </p> <p>အအမလေးက နောက်လှည့်ပြီး ဒုတိယ ဓားချက်ကို ထုတ်ဖော်လိုက်ရာ အရိုးအစီအရင်၏ အပြာရောင် မီးတောက်များပါ ကွဲကြေထွက်ကုန်သည်။</p> <p> </p> <p>တတိယ ဓားချက်တွင် သူမ ခဏတာ တုန့်ဆိုင်းသွားသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် စိတ်ကို တင်းကာ ထုတ်လွှတ်လိုက်ဆဲပင်။</p> <p> </p> <p>"ရှင်တို့အားလုံး သေထိုက်တယ်..."</p> <p> </p> <p>သူမ မျက်လုံးများက နီရဲနေပြီး လက်ထဲရှိ ဓားနှင့် မမြင်ရသော ပုံရိပ်၏ တည်ရှိမှုက သူမကို လက်စားချေရန် သတ္တိ ပေးစွမ်းခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူမရင်ထဲရှိ အမုန်းတရားများ ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့လေပြီ။</p> <p> </p> <p>ကျိန်ဆဲလိုက်သည့်တိုင် သူမအသံမှာ သာယာနာပျော်ဖွယ် ကောင်းနေဆဲပင်။ သို့သော် ချင်စန်းမှလွဲ၍ မည်သူမှ ခံစားနားဆင်နိုင်စွမ်း မရှိပေ။</p> <p> </p> <p>ယဇ်ပုရောဟိတ်မမှာ ရေကန် အလယ်ဗဟိုသို့ ထွက်ပြေးနေတုန်း ရုတ်တရက် သူမ ရင်ဘတ်ထဲ အေးစက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ အောက်ငုံ့ကြည့်ရာ ဓားထိပ်ဖျားလေး တစ်ခု သူမ နှလုံးသားအား ဖောက်ထွက်သွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ သူမ ခန္ဓာကိုယ် ကွဲထွက်သွားပြီး ရေထဲသို့ ပြုတ်ကျသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>အအမလေးက ရွှေရေခဲဓား ကိုင်ဆောင်ရင်း သူမ၏ ပထမဆုံး လူသတ်မှုကို ကျူးလွန်လိုက်ခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>ယဇ်ပုရောဟိတ်မ၏ သွေးများ သူမအပေါ် စွန်းထင်နေ၏။</p> <p> </p> <p>အသက်ရှူကျပ်လောက်သော သွေးညှီနံ့ ပြင်းပြင်းလည်း သူမ ပတ်လည်တွင် ဝန်းရံနေသည်။</p> <p> </p> <p>ချင်စန်းက အေးစက်စွာ တည်ငြိမ်နေပြီး သွေးစက်များမှ သူမကို ကာကွယ်ပေးဖို့ မကြိုးစားခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>ထိုဓားချက် သုံးချက်က အအမလေး၏ ခွန်အား အားလုံးနီးပါးကို ကုန်ဆုံးသွားစေခဲ့သည်။ သို့တိုင် သူမက ရှိသမျှ ခွန်အားကို စုစည်းပြီး ရုန်းကန်ရင်း ရွှေရေခဲဓားအား မကိုင်ကာ တောင်တန်းများ နက်ရှိုင်းရာသို့ ထွက်ပြေးနေသော အဘိုးအိုနှင့် အခြားသူများကို ချိန်ရွယ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ရွှပ်...</p> <p> </p> <p>စူးရှသော လေတိုးသံနှင့်အတူ ရွှေရေခဲဓားက အအမလေးကို သယ်ဆောင်သွားပြီး သူတို့ကို ချက်ချင်း အမီလိုက်နိုင်ခဲ့လေပြီ။</p> <p> </p> <p>ပထမဆုံး လဲကျသွားသူမှာ ကောက်ကျစ်သော လူငယ် ဖြစ်ပြီး ဓားချက်တစ်ချက်တည်းဖြင့် ခေါင်းပြတ်ကာ လေထဲသို့ လွင့်စင်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>တောင်ပံပါ မြွေရွာ၏ ယဇ်ပုရောဟိတ်များမှာ အအမလေး၏ လက်ချက်ဖြင့် တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် သေဆုံးကုန်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>တောလမ်း တစ်လျှောက် သွေးများဖြင့် နီရဲနေ၏။</p> <p> </p> <p>အဘိုးအို တစ်ယောက်သာ ကျန်ရစ်တော့သည်။ သူ့မျက်နှာမှာ မလိုလားသော ဒေါသများဖြင့် ရှုံ့မဲ့နေပြီး ကောင်းကင်သို့ မော့ကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်း ဘယ်သူလဲ... ငါတို့ကြားမှာ အမုန်းတရား မရှိပါဘူး... ဘာလို့ ငါတို့ အားလုံးကို သတ်ပစ်ရတာလဲ..."</p> <p> </p> <p>ရွှပ်...</p> <p> </p> <p>စကားပင် မဆုံးလိုက်… ရွှေရေခဲဓားက အဘိုးအို၏ နှလုံးသားကို ထိုးဖောက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"သတ်... သတ်... သတ်..."</p> <p> </p> <p>အအမလေး၏ မျက်လုံးများမှာ ဒေါသကြောင့် နီရဲနေပြီး သူမစိတ်မှာ သွေးဆာမှုဖြင့် လွှမ်းမိုးခံနေရသည်။ သူမက "သတ်"ဆိုသော စကားလုံးကိုသာ ထပ်ကာထပ်ကာ ရေရွတ်ရင်း ရွှေရေခဲဓားကို ဆွဲထုတ်ကာ အဘိုးအို၏ အလောင်းကို အပိုင်းပိုင်း ခုတ်ထစ်ရန် ပြင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လက်တစ်ဖက်က သူမကို တားဆီးထားသည့်တိုင် ဆက်လက် ရုန်းကန်နေဆဲပင်။</p> <p> </p> <p>"အိပ်လိုက်တော့..."</p> <p> </p> <p>ထိုနူးညံ့သော အသံကို ကြားလိုက်ရသည့် ခဏတွင် သူမရင်ထဲရှိ သတ်ဖြတ်လိုသော ရူးသွပ်မှုများ ဒီရေကျသကဲ့သို့ လျော့ပါးသွားခဲ့၏။ ထို့နောက် လိမ္မာစွာ မျက်လုံးမှိတ်လိုက်ပြီး နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">End</p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save