Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၆၃၅</h2> <h2 style="text-align: center;">ဂိုဏ်းဝင်ခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>တောင်ပံပါ မြွေရွာမှ လှိုဏ်ဂူမှာ အလွန် ကောင်းမွန်ပြီး ယဇ်ပုရောဟိတ်များ ချန်ထားခဲ့သော ကျင့်ကြံခြင်း အရင်းအမြစ်များမှာလည်း ပေါများလှသည်။ ချင်စန်း မျက်စိထဲတွင် တန်ဖိုး သိပ်မရှိသော်လည်း အအမလေး အတွက်မူ ကြီးမားသော အကျိုးကျေးဇူး ဖြစ်စေမည်မှာ အမှန်ပင်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် တောင်ပံပါ မြွေရွာတွင် ဆက်နေခြင်းက သင်ယူဖက် သူငယ်ချင်းများ မရှိ၊ လမ်းပြပေးမည့် ဆရာသမားများ ကင်းမဲ့နေသဖြင့် သူမ၏ အနာဂတ်မှာ အကန့်အသတ် ရှိနေပေလိမ့်မည်။ လောကီ အာရုံများ၏ နှောင့်ယှက်ခြင်းကိုလည်း အလွယ်တကူ ခံရနိုင်သည်။ ခိုင်မာသော ကျင့်ကြံခြင်း သို့မဟုတ် ပြတ်သားသော စိတ်ဓာတ် မရှိပါက လမ်းပျောက်သွားရန် လွယ်ကူလှသည်။</p> <p> </p> <p>ချင်စန်း မမျှော်လင့်ထားသည်မှာ အအမလေး အနေဖြင့် လက်တစ်ကမ်းတွင် ရှိနေသော အာဏာကို ပြတ်သားစွာ စွန့်လွှတ်ပြီး တွေဝေခြင်း မရှိဘဲ သံယောဇဉ် ဖြတ်တောက်နိုင်ခဲ့ခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>သူက ဉာဏ်ထိုင်းသူ မဟုတ်။ အအမလေး ဘာတွေ တွေးနေမှန်း ခန့်မှန်းနိုင်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် သူတို့နှစ်ဦးမှာ ရေစက် ပါသော်လည်း အတူတကွ ရှိနေမည့် အနာဂတ် မပါလာခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>ကျင့်ကြံခြင်း လောကတွင် အအမလေး၏ ပါရမီမှာ အောက်ဆုံး အဆင့်တွင်သာ ရှိသည်။ သက်စောင့် ဂူပိုးကောင်က အဆင့်တက်လှမ်းခြင်းကို အထောက်အကူ ပြုပေးနိုင်သည့် နန်ကျန်း ဒေသတွင်ပင် သူမ အနေဖြင့် အုပ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်း အဆင့် သို့မဟုတ် ရွှေအမြူတေ အဆင့် ရောက်ရှိရန် အခွင့်အရေးမှာ အလွန် နည်းပါးလှသည်။</p> <p> </p> <p>ချင်စန်း အနေဖြင့်လည်း အချစ်ရေး ကိစ္စများတွင် သာယာပြီး အင်မော်တယ် လမ်းစဉ်ကို လက်လျှော့မည့်သူ မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>သူ့တွင် ပြီးမြောက်အောင် လုပ်ဆောင်စရာများ အများကြီး ကျန်နေသေးသည်။ သူက ရှီကျန်းဒေသမှ သေချာပေါက် ထွက်ခွာရမည် ဖြစ်ပြီး မည်သည့် နေရာတွင်မှ ကြာရှည် နေထိုင်မည် မဟုတ်။ ကမ္ဘာမြေ အဆုံးထိ လေလွင့် သွားလာရမည် ဖြစ်ရာ အအမလေးကို ခေါ်ဆောင်သွားခြင်းမှာ လက်တွေ့ မကျပေ။</p> <p> </p> <p>သူမ ကြီးပြင်းလာစေဖို့ ကူညီပေးရန်အတွက် အခွင့်အရေးကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး ပြင်းထန်သော နည်းလမ်းများ သုံးခဲ့ရသည်။ တကယ်တမ်းတွင် အချိန် အကန့်အသတ် ရှိနေခြင်းကြောင့်သာ။</p> <p> </p> <p>ဤခရီးစဉ်၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ ကျေးဇူးကြွေး တစ်ခု ဆပ်ရန် သက်သက်သာ ဖြစ်သည်။ ထိုထက်ပိုသော မည်သည့်အရာကိုမျှ တုံ့ပြန်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>သို့တိုင် အအမလေး၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ချင်စန်း ရင်ထဲ နှစ်သိမ့်မှု အနည်းငယ် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>သူ့ကိုယ်ပိုင် တာအို ရှာပုံတော် ခရီးလမ်းကို ပြန်လည် သတိရမိသွား၏။ အအမလေး ကဲ့သို့ပင် သူလည်း လွယ်ကူသော စည်းစိမ်နှင့် အာဏာကို ပြတ်သားစွာ စွန့်လွှတ်ခဲ့ဖူးသည် မဟုတ်ပါလား။ သူတို့၏ စွဲလမ်းမှုများ ကွဲပြားကြသော်လည်း တူညီသော ပန်းတိုင်ဆီ ဦးတည်နေသည့် လမ်းကြောင်းပေါ် လျှောက်လှမ်းနေကြခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>"မင်း သေချာပြီလား... ပိုးမွှားငါးကောင်ဂိုဏ်းက မင်းကို လက်ခံအောင် ငါ စီစဉ်ပေးလို့ ရတယ်... ဒါပေမဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းဆိုတာ ပေါ့ပါးတဲ့ ဘဝမျိုး မဟုတ်ဘူး... အထီးကျန်မှုတွေ၊ ခက်ခဲကြမ်းတမ်းမှုတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတာ... မင်း အသက်ကြီးလာတဲ့အခါ နောင်တရကောင်း ရနိုင်တယ်... သက်သောင့်သက်သာနဲ့ ဂုဏ်ရှိရှိ နေရတဲ့ ဘဝက ပိုကောင်းတဲ့ လမ်းကြောင်း ဖြစ်နိုင်တယ်" ချင်စန်း၏ လေသံ လေးနက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>အအမလေးက ခေါင်းခါပြီး…</p> <p> </p> <p>"ကျွန်မ ပိုးမွှားငါးကောင်ဂိုဏ်းကို သွားမယ်... နောင်တမရစေရဘူး"</p> <p> </p> <p>"ကောင်းပြီ"</p> <p> </p> <p>သူမ ဆုံးဖြတ်ချက် ချပြီးပြီ ဖြစ်ရာ ချင်စန်းလည်း ဆက်မပြောတော့ပေ။ တောင်ပံပါ မြွေရွာမှ ယဇ်ပုရောဟိတ်များ၏ ပိုင်ဆိုင်မှုများကို လွှဲပြောင်းပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မသွားခင် အိမ်ခြေတစ်ထောင်ရွာကို ပြန်ချင်သေးလား"</p> <p> </p> <p>သူတော်စင် ရွေးချယ်ခံရသည့်နေ့က အိမ်ခြေတစ်ထောင်ရွာတွင် သူမ ဘာတွေ ကြုံတွေ့ခဲ့ရလဲ ဆိုသည်ကို ချင်စန်း ဘယ်တုန်းကမှ မမေးခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>ယခု သူမတွင် အာဏာ ရှိနေလေပြီ။ အကယ်၍ မကျေနပ်ချက်များ ကျန်နေသေးလျှင် သူမဘာသာ ဖြေရှင်းနိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>အအမလေးက တွန့်ဆုတ်ကာဖြင့်…</p> <p> </p> <p>"သမားတော် အဖိုးကို သွားတွေ့လို့ ရမလားဟင်..."</p> <p> </p> <p>ချင်စန်း ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး မရဏတိမ်တိုက်ကို ဆင့်ခေါ်ကာ အအမလေးအား တောင်ပံပါ မြွေရွာမှ ခေါ်ထုတ်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>အိမ်ခြေတစ်ထောင်ရွာ။</p> <p> </p> <p>လမင်းကြီးမှာ မှေးမှိန်နေပြီး ကြယ်ရောင်များ ကျဲပါးနေ၏။</p> <p> </p> <p>စုန်းနတ်ဘုရား ပွဲတော်၏ အကြိုည ဖြစ်သည်။ ရွာသားအချို့မှာ ယဇ်ပူဇော်ပွဲ တက်ရောက်ရန် တောင်ပံပါ မြွေရွာသို့ သွားရောက်ပြီး အချို့မှာ အနီးနားရှိ ရွာကြီးများသို့ သီချင်းဆိုရန် ထွက်ခွာသွားကြသည်။ သက်ကြီးရွယ်အို အများစုသာ ရွာတွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ယဇ်ပူဇော်ပွဲတွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော သတင်းမှာ မပျံ့နှံ့သေးပေ။ အိမ်ခြေတစ်ထောင်ရွာမှာ အေးချမ်း ငြိမ်သက်နေဆဲပင်။</p> <p> </p> <p>စုန်းသမားတော်အိုကြီးမှာ နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်ပျော်နေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ပုံရိပ်နှစ်ခုက ပြတင်းပေါက်နားတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>လရောင်အောက်တွင် အအမလေးက အိပ်ပျော်နေသော ဆေးဆရာကြီးကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူမ နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်း စေ့ထားပြီး မျက်ဝန်းများ နီရဲနေ၏။ ခွဲခွာရမည်ကို ဝန်လေးနေသည့် စိတ်များ ပြည့်နှက်နေသည်။</p> <p> </p> <p>နောက်ဆုံးတွင် ချီနှင့် သွေးကို အားဖြည့်ပေးပြီး အသက်ရှည်စေကာ တက်ကြွ လန်းဆန်းစေနိုင်သော ဆေးလုံး ပုလင်းတစ်လုံးကို ထုတ်ယူ၍ ဆေးဆရာကြီး၏ ကုတင်ဘေး စားပွဲပေါ် တင်ပေးခဲ့သည်။ ထို့နောက် ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်တွင် ဒူးထောက်ပြီး သူ့ကို အကြိမ်ကြိမ် ဦးညွှတ် ဂါရဝပြုလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ပြန်ထလာချိန်တွင် မျက်ရည်များကို သုတ်လိုက်ပြီး တိုးညှင်းသော အသံဖြင့်…</p> <p> </p> <p>"အစ်ကိုကြီး... သွားကြစို့"</p> <p> </p> <p>သူမက ဆေးဆရာကြီးကို နောက်ဆုံးအကြိမ် လာကြည့်ရုံ သက်သက်သာ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ပိုးမွှားငါးကောင်ဂိုဏ်းမှာ ဝက်ဝံတောင် ဒေသ၏ ကြီးစိုးသော အင်အားစု မဟုတ်ပါလား။ ယခင်က ဤဂိုဏ်းမှာ ဝက်ဝံတောင် ဒေသကို အကြွင်းမဲ့ အာဏာဖြင့် အုပ်ချုပ်ခဲ့ရုံသာမက အနီးပတ်ဝန်းကျင် နယ်မြေများကိုပါ အညံ့ခံ ခိုလှုံစေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ဤသည်မှာ သူတို့ ဂိုဏ်းသားများထဲမှ ရွှေအမြူတေ အဆင့် ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦး ပေါ်ထွက်လာခဲ့ခြင်းကြောင့်ပင်။</p> <p> </p> <p>ထိုကဲ့သို့ အောင်မြင်မှုမျိုးမှာ ရှီကျန်းလို ခြောက်ကပ်ကပ် ဒေသတွင် မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် ရှားပါးလှသည်။</p> <p> </p> <p>ကံမကောင်းစွာဖြင့် ထိုကျင့်ကြံသူမှာ ရှီကျန်း ဒေသကို အုပ်ချုပ်ရန် သို့မဟုတ် ဂိုဏ်း၏ ဩဇာအာဏာကို ချဲ့ထွင်ရန် စိတ်ဝင်စားခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ ရွှေအမြူတေ အဆင့် ရောက်ပြီး မကြာခင်မှာပင် ခရီးထွက်ခွာသွားပြီး ဘယ်တော့မှ ပြန်မလာတော့။</p> <p> </p> <p>သို့တိုင် သူ ချန်ထားခဲ့သော ဂုဏ်သတင်းက ပိုးမွှားငါးကောင်ဂိုဏ်းကို အကျိုးကျေးဇူး များစွာ ရစေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် အချိန် ကြာမြင့်လာသည်နှင့်အမျှ... နှစ်ပေါင်း တစ်ရာနီးပါး ရှိလာပြီ ဖြစ်သော်လည်း... မည်သည့် သတင်းစကားမှ ပြန်မရောက်လာခဲ့ပေ။ ပြင်ပကမ္ဘာတွင် သေဆုံးသွားပြီဟုပင် လူအများက သံသယ ဝင်လာကြသည်။</p> <p> </p> <p>ထပ်ဆင့် ပြဿနာ အနေဖြင့် ဂိုဏ်းတွင် ထိုက်တန်သော ဆက်ခံသူများ မရှိဘဲ တဖြည်းဖြည်း ယိုယွင်း ကျဆင်းလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ယခုအခါ ပြင်ပ အင်အားစုများက အားနည်းချက်ကို စောင့်ကြည့်နေကြရုံသာမက ဝက်ဝံတောင် ဒေသ အတွင်းရှိ ရွာကြီးများမှ ယဇ်ပုရောဟိတ်များသည်ပင် ကိုယ်ပိုင် ရည်မှန်းချက်များ စတင် မွေးမြူလာကြသည်။ အတွင်းရော အပြင်ပါ ဖိအားများ ဝိုင်းရံလာနေလေပြီ။</p> <p> </p> <p>ဂိုဏ်း၏ တည်နေရာမှာ အလွန် ထူးခြားသည်။ အပေါ်စီးမှကြည့်လျှင် တောင်ထိပ်များမှာ ပွင့်လန်းနေသော ကြာပန်းတစ်ပွင့် ပုံသဏ္ဍာန် ဖြစ်ပေါ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုကဲ့သို့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ကြွယ်ဝပြီး လှပသော နေရာမျိုးမှာ ရှီကျန်း ဒေသ တစ်ခုလုံးတွင်ပင် ရှားပါးလှသည်။</p> <p> </p> <p>ချင်စန်းက ဓားအလင်းတန်းဖြင့် လျင်မြန်စွာ ခရီးနှင်ပြီး မိုးလင်းစ အချိန်တွင် ပိုးမွှားငါးကောင်ဂိုဏ်းသို့ ရောက်လာလေပြီ။ ယခင် စီစဉ်ထားသည့် အတိုင်း ပစ္စည်းအချို့ လာရောက် ယူဆောင်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဂိုဏ်းထဲ ရောက်သွားရင် ရွှေရေခဲဓားနဲ့ အမြူတေစား သံဆူးတွေကို ပိုင်ဆိုင်ထားတယ် ဆိုတာ ဘယ်သူ့ကိုမှ မသိစေနဲ့..."</p> <p> </p> <p>သူ့အရှိန်အဝါကို ဖုံးကွယ်မထားပေ။ အအမလေးနှင့်အတူ ပိုးမွှားငါးကောင်ဂိုဏ်း တောင်ခြေသို့ ရောက်ရှိလာပြီး ချင်စန်းက နောက်ဆုံး မှာကြားချက်များ ပြောကြားနေစဉ် တောင်ပေါ်မှ အပြာရောင် အလင်းတန်း တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>ပိုးမွှားငါးကောင် ဂိုဏ်းချုပ် ချွေ့ရွှမ်ဇီပင်။</p> <p> </p> <p>"ဂါရဝပြုပါတယ် စီနီယာချင်..."</p> <p> </p> <p>လူ မရောက်မီ အသံက အရင်လာသည်။</p> <p> </p> <p>ချွေ့ရွှမ်ဇီက သူ့အလင်းကို ရုပ်သိမ်းပြီး ချင်စန်းရှေ့သို့ ဆင်းသက်ကာ အလွန် ရိုသေလေးစားစွာ ပြုမူတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"စီနီယာ... တောင်ပေါ်ကို ကြွပါ... ဝိညာဉ်လက်ဖက်ရည် ပြင်ဆင်ထားပါတယ်"</p> <p> </p> <p>"ငါ ဝင်လိုက်တာနဲ့ ပိုးမွှားငါးကောင်ဂိုဏ်းထဲ ဗရုတ်သုက္ခ ဖြစ်ကုန်မှာ မကြောက်ဘူးလား..." ချင်စန်းက နောက်ပြောင်သော အပြုံးဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ချွေ့ရွှမ်ဇီ တောင့်ခဲသွားပြီး သူ့မျက်နှာထားမှာ စိုးရိမ်စိတ်ကြောင့် အနည်းငယ် တွန့်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ချင်စန်းက သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး အအမလေးနှင့်အတူ ရှေ့သို့ တက်လှမ်းကာ အေးစက်စက် အမူအရာဖြင့်…</p> <p> </p> <p>"ငါ မင်းတို့ ပိုးမွှားငါးကောင်ဂိုဏ်းကို စိတ်မဝင်စားဘူး... ငါတို့ သဘောတူထားတဲ့ ကိစ္စအတွက် လာတာ... ငါ စုဆောင်းခိုင်းထားတဲ့ သတင်း အချက်အလက်တွေနဲ့ တောင်းထားတဲ့ ပစ္စည်းတွေ အဆင်သင့် ဖြစ်ပြီလား"</p> <p> </p> <p>ချွေ့ရွှမ်ဇီက အားတင်း ပြုံး၍…</p> <p> </p> <p>"စီနီယာ့ ညွှန်ကြားချက်တွေကို အစွမ်းကုန် ကြိုးစားပြီး ဆောင်ရွက်ထားပါတယ်... ဒီရက်ပိုင်း အတွင်း တိုးတက်မှုတချို့ ရှိခဲ့ပါတယ်..."</p> <p> </p> <p>နှစ်ယောက်သား စကားပြောရင်း လမ်းလျှောက်လျှောက်ဖြင့် မကြာမီ ဂိုဏ်းထဲ ဝင်ရောက်ပြီး ဂိုဏ်းချုပ်၏ ပင်မခန်းမဆောင်သို့ ရောက်လာလေပြီ။</p> <p> </p> <p>"ဒီနေရာက မဆိုးဘူးပဲ..." ချင်စန်းက ခေါင်းညိတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် မဆိုးဘူး ဆိုရုံသာ။</p> <p> </p> <p>ပိုးမွှားငါးကောင်ဂိုဏ်းမှာ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ကြွယ်ဝပြီး ရှုခင်းများ သာယာလှပသည်။ ရှီကျန်း ဒေသတွင် ရှားပါးသော ရတနာမြေ တစ်ခု ဖြစ်သော်လည်း ရွှေအမြူတေ အဆင့် ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦး အတွက်မူ လိုအပ်ချက် ရှိနေဆဲပင်။</p> <p> </p> <p>"ကြွပါ စီနီယာ... လက်ဖက်ရည် သုံးဆောင်ပါဦး"</p> <p> </p> <p>သုံးယောက်သား မျက်နှာချင်းဆိုင် ထိုင်ပြီးသည်နှင့် ချွေ့ရွှမ်ဇီ ကိုယ်တိုင် လက်ဖက်ရည် ငှဲ့ပြီး အအမလေး ကိုပါ တစ်ခွက် ကမ်းပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့်…</p> <p> </p> <p>"ဒီမိန်းကလေးက ဘယ်သူများလဲ မသိဘူး..."</p> <p> </p> <p>"ငါ ဒီနားတဝိုက် လှည့်ကြည့်နေတုန်း တောင်ပံပါ မြွေရွာရဲ့ ယဇ်ပူဇော်ပွဲမှာ မြင်ရတဲ့ မြင်ကွင်းကို သဘောမကျလို့ သူတို့ ယဇ်ပုရောဟိတ်တွေ အကုန်လုံးကို သတ်ပစ်လိုက်တယ်လေ... သူက သူတော်စင် မိန်းမပျိုတွေထဲက တစ်ယောက်ပဲ... လောလောဆယ် သူ့ကို ပိုးမွှားငါးကောင်ဂိုဏ်းမှာ နေပြီး ကျင့်ကြံခိုင်းထားလိုက်..." ချင်စန်းက ပြတ်သားစွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"တောင်ပံပါ မြွေရွာ..."</p> <p> </p> <p>ချွေ့ရွှမ်ဇီ မျက်တောင်ခတ်ရင်း ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>မြင်ကွင်းကို သဘောမကျလို့ အကုန် သတ်ပစ်လိုက်တယ်... ဟုတ်လား။</p> <p> </p> <p>ချွေ့ရွှမ်ဇီ ကျောပြင်တွင် ချွေးအေးများ စို့လာပြီး စိတ်ထဲ တုန်လှုပ်သွား၏။</p> <p> </p> <p>ချင်စန်း စကား၏ နောက်ပိုင်းကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ချွေ့ရွှမ်ဇီ စိတ်ထဲ အတွေးတစ်ခု ဝင်လာသည်။ သူက ချက်ချင်း တွေဝေခြင်း မရှိဘဲ သဘောတူပြီး အသံမြှင့်၍ ချီးကျူးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ကောလာဟလတွေ ကြားမိပါတယ်... တောင်ပံပါ မြွေရွာက လူ့အသက်တွေကို သုံးပြီး ဂူပိုးကောင်တွေ မွေးမြူကြတာ တကယ့်ကို ယုတ်မာလွန်းပါတယ်... စီနီယာက တရားမျှတမှု အတွက် ဆောင်ရွက်ပေးခဲ့တာပါ... သူတို့ကို သတ်ပစ်လိုက်တာ မှန်ပါတယ်... ဒီမိန်းကလေး ပိုးမွှားငါးကောင်ဂိုဏ်းမှာ ကျင့်ကြံချင်တယ် ဆိုရင် ကျွန်တော် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ကြိုဆိုပါတယ်... သူ ကြိုက်တဲ့ လှိုဏ်ဂူကို ရွေးချယ်နိုင်ပါတယ်"</p> <p> </p> <p>ချင်စန်းက အအမလေးဘက် လှည့်ပြီး…</p> <p> </p> <p>"မင်း ဒီမှာ ခဏလောက် နေပြီး ကျင့်ကြံနေလိုက်... အဆင်ပြေတယ်လို့ ခံစားရရင် ဂိုဏ်းချုပ်ချွေ့ လက်အောက်မှာ တပည့်ခံလိုက်တာလည်း မဆိုးပါဘူး... သူ ငြင်းမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ငါ ယုံတယ်"</p> <p> </p> <p>သူ လွန်ခဲ့သော တစ်လအတွင်း တောင်ပံပါ မြွေရွာ၌ နေထိုင်စဉ် အအမလေးကို လမ်းညွှန်ပေးရင်း ရှေးဟောင်း တည်နေရာ ကူးပြောင်းခြင်း အစီအရင်များ ရှာဖွေရန် ဝက်ဝံတောင် ဒေသ တစ်ခုလုံး လှည့်လည် သွားလာခဲ့သည်။ ထိုခရီးစဉ် တစ်လျှောက် ရွာကြီးအချို့မှ ယဇ်ပုရောဟိတ်များနှင့် ဆက်သွယ်ခဲ့ပြီး ပိုးမွှားငါးကောင်ဂိုဏ်းမှာ နာမည်ကောင်း ရှိနေသေးကြောင်း သိခဲ့ရ၏။</p> <p> </p> <p>သူက အအမလေးနှင့် ပတ်သက်မှုကို ရှင်းလင်းစွာ ထုတ်မပြောဘဲ တမင် ရှောင်လွှဲထားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သူ ထွက်သွားပြီးသည့်တိုင် ဂိုဏ်းအနေဖြင့် သူမကို အချိန်တစ်ခုကြာသည်အထိ မလေးမစား လုပ်ရဲမည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>သူတို့ အခြေအနေမှန်ကို သဘောပေါက်သွားမည့် အချိန်တွင် အအမလေး၏ ကျင့်ကြံခြင်းမှာ တိုးတက်နေပြီ ဖြစ်လိမ့်မည်။ ရွှေရေခဲဓားနှင့် အမြူတေစား သံဆူးများ ပိုင်ဆိုင်ထားသဖြင့် ဆက်နေမလား ထွက်သွားမလား ဆိုသည်ကို သူမဘာသာ လွတ်လပ်စွာ ရွေးချယ်နိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">End</p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save