Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၃၆၆) သွေးလနက္ခတ် (၆)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>သာမန်မြို့သူမြို့သားများ၊ ကျေးလက်တောရွာမှ လယ်သမားများ၊ တောင်ပိုင်းတစ်ခွင် လှည့်လည်သွားလာနေကြသော ကုန်သည်ကြီးများနှင့် အရပ်တကာ လှည့်လည်သွားလာတတ်သော ဆာမူရိုင်းများပင် ဖြစ်စေကာမူ၊ ပုံမှန်အားဖြင့် မိမိတို့၏ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်း သက်သေခံအထောက်အထားတစ်ခုခုကို ဆောင်ထားလေ့ရှိကြစမြဲ ဖြစ်ချေသည်။</p> <p> </p> <p>ယင်းက တံဆိပ်ခတ်နှိပ်ထားသော ကတ်ပြားတစ်ခု သို့မဟုတ် တံဆိပ်အမှတ်အသားတစ်ခုခု ဖြစ်တန်ရာ၏။</p> <p> </p> <p>ကင်းလှည့်အရာရှိတစ်ဦး ဖြစ်သည့်အားလျော်စွာ၊ ရိုနန်ရေးမွန်သည် လမ်းသွားလမ်းလာများအား သက်သေခံကတ်ပြား တောင်းခံစစ်ဆေးပိုင်ခွင့် အာဏာရှိပေသည်။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ ထိုသူတို့က ထုတ်မပြနိုင်ပါက၊ ၎င်းနေရာတွင်ပင် ဒဏ်ရိုက်ခြင်း သို့မဟုတ် စစ်ဆေးမေးမြန်းရန် ရဲစခန်းသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခြင်းတို့ကို ပြုလုပ်နိုင်ပေရာ၏။</p> <p> </p> <p>ထိုခရီးသွားမှာ ပျာပျာသလဲ ဖြစ်နေဟန်တူပြီး “ကောင်းပါပြီ... ကောင်းပါပြီ အရာရှိမင်း၊ အခုပဲ ထုတ်ပြပါ့မယ်” ဟု ဆိုကာ ရင်ဘတ်ထဲသို့ လက်နှိုက်၍ ကတ်ပြားတစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုသို့ ပြုလုပ်နေစဉ်အတွင်း၊ သူ၏ ဘယ်ဘက်လက်မောင်းသည် အောက်သို့ လျှောကျသွားပြီး အေးစက်စက် အပြာရောင်ဓားမြှောင်တစ်စင်းသည် အင်္ကျီလက်ထဲမှ လျှောခနဲ ကျလာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် ထိုဓားကို အမိအရ ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်၏။</p> <p>သူ၏ သက်သေခံကတ်ပြားကို ဝမ်ချန်အား ပြသနေသည့် ဟန်ပန်ဖြင့်ပင်၊ ထိုဓားမြှောင်သည် အစာကို ချောင်းမြောင်းနေသော မြွေဆိုးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ရိုနန်၏ ဝမ်းဗိုက်ဆီသို့ တိတ်တဆိတ်နှင့် လျင်မြန်စွာ ဦးတည်ထိုးနှက်လိုက်လေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ခရီးသွား၏ မျက်နှာသည်လည်း ရုတ်ခြည်းပင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော အသွင်သို့ ပြောင်းလဲသွား၏။ အတွေ့အကြုံနုနယ်သေးသည့် ရိုနန်သည် သူ၏ သေစေနိုင်သော တိုက်ခိုက်မှုကို ရှောင်တိမ်းနိုင်လိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း နောက်တစ်ခဏ၌ အဆိပ်လူးထားသော ထိုဓားမြှောင်သည် လေထဲတွင်သာ ဝဲသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ...”</p> <p>ထိုသူမှာ အံ့အားသင့်သွားရုံသာ ရှိသေး၏၊ အချိန်ကား မရတော့ပေ။ ရိုနန်၏ နံပါတ်တုတ်မှာ သူ၏ နဖူးပေါ်သို့ ဝုန်းခနဲ ကျရောက်လာလေပြီ။</p> <p>“ဖတ်” ကနဲ မြည်သံနှင့်အတူ ထိုရက်စက်လှသော ခရီးသွားမှာ မျက်ဖြူလန်ကာ လဲကျသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ချက်ချင်းပင် ပတ်ဝန်းကျင်မှ လူများ၏ အော်ဟစ်သံများ ဆူညံသွား၏။ ရိုနန်သည် ထိုရုတ်ရုတ်သဲသဲ အခြေအနေကို လျစ်လျူရှုကာ၊ ထိုသူ၏လက်ထဲမှ ဓားမြှောင်ကို ကန်ထုတ်လိုက်ပြီးလျှင် ခါးမှ လက်ထိပ်ကို ထုတ်၍ သတိမေ့နေသူ၏ လက်ကို တင်းကျပ်စွာ ခတ်နှိပ်လိုက်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုသူကို ဟိုဘက်ဒီဘက် လှန်ကြည့်နေစဉ် တစ်ခုခု ထူးဆန်းနေသည်ကို သတိထားမိသဖြင့် ရိုနန်က သူ၏ ဆံပင်ကို ဆွဲနုတ်ကြည့်လိုက်ရာ၊ ဆံပင်အစုအဝေးကြီးမှာ လက်ထဲသို့ ပါလာတော့သည်။</p> <p> </p> <p> ယင်းက ဆံပင်တုသာ ဖြစ်ချေသည်။</p> <p>ရိုနန်၏ မျက်လုံးများမှာ ဝင်းခနဲ ဖြစ်သွား၏။ သူသည် ထိုသူကို ပြန်လှန်ကာ မျက်နှာကို စမ်းသပ်ကြည့်လိုက်ရာ၊ မျက်ခုံးအတု၊ မုတ်ဆိတ်အတုနှင့် အမာရွတ်အတုတို့ကို တွေ့ရှိရပြီးနောက် ထိုသူ၏ ရုပ်သွင်အစစ်အမှန်မှာ ပေါ်ထွက်လာပေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ရိုနန်သည် ထိုမျက်နှာကို မြင်ဖူးသလို ခံစားလိုက်ရ၏။ ယင်းက ဝရမ်းပြေးစာစောင်များပေါ်ရှိ လူတစ်ဦးနှင့် ဆယ်ပုံခြောက်ပုံ၊ ခုနစ်ပုံခန့် ဆင်တူနေပေသည်။ သူ ချက်ချင်းပင် သဘောပေါက်သွား၏။</p> <p> </p> <p>ဤသူသည် ရုပ်ဖျက်ကာ လန်ဒီမြို့သို့ ခိုလှုံရန် ရောက်ရှိလာပြီး၊ သင်္ဘောဖြင့် နိုင်ငံခြားသို့ ထွက်ပြေးရန် ကြံစည်နေသော ဝရမ်းပြေးတစ်ဦး ဖြစ်တန်ရာ၏။</p> <p> </p> <p>လန်ဒီမြို့သည် ဆိပ်ကမ်းမြို့ဖြစ်၍ ဤနေရာမှတစ်ဆင့် အခြားသော တိုင်းနိုင်ငံများစွာသို့သာမက၊ အရှေ့ဘက်တိုက်ကြီးသို့ပင် သင်္ဘောဖြင့် သွားလာနိုင်ပေရာ၊ ဝရမ်းပြေးများ ခြေချင်းလိမ်နေခြင်းမှာ ဆန်းကြယ်လှသော ကိစ္စမဟုတ်ချေ။</p> <p> </p> <p>ခဏအကြာတွင် ထိုသူမှာ နာကျင်စွာ ညည်းညူရင်း သတိပြန်လည်လာမည့် ဟန်ရှိနေသဖြင့် ရိုနန်က မဆိုင်းမတွပင် နောက်ထပ်တစ်ချက် ထပ်မံရိုက်နှက်လိုက်ပြန်သည်။ ထို့နောက် သတိမေ့မြောနေသော ထိုဝရမ်းပြေးကို ဆွဲယူကာ လမ်းသွားလမ်းလာများ၏ အံ့အားသင့်နေသော အကြည့်များကြားမှ တတိယရဲစခန်းသို့ ပြန်လာခဲ့ပေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ယာလာ နတ်ဘုရားမကို တိုင်တည်ပါရဲ့” ဟု အသက်ကြီးပိုင်း အရာရှိတစ်ဦးက ရေရွတ်ရင်း “ကြည့်ကြစမ်းပါဦး၊ ငါတို့ ရိုနန်လေး ဘာတွေ ဖမ်းလာလဲဆိုတာ” ဟု အော်ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ရဲအရာရှိများစွာ စုရုံးရောက်ရှိလာပြီး “ရိုနန်... ဒါ ဘယ်သူလဲ” ဟု မေးမြန်းကြရာ ရိုနန်က ထိုသူကို ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ချလိုက်ရင်း “သူ့ကို ဝရမ်းပြေးလို့ ကျွန်တော် သံသယရှိတယ်၊ စစ်ဆေးနေတုန်း ကျွန်တော့်ကို ဓားနဲ့တောင် ထိုးဖို့ ကြိုးစားသေးတယ်၊ တော်သေးတာပေါ့ ကျွန်တော် မြန်မြန် ရှောင်လိုက်နိုင်လို့” ဟု အေးအေးဆေးဆေးပင် ရှင်းပြလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ရိုနန်က ခပ်ပေါ့ပေါ့ပင် ဆိုသော်ငြားလည်း၊ အမှန်စင်စစ် ထိုသို့သော အခြေအနေမျိုးတွင် တတိယရဲစခန်းမှ မည်သည့်အရာရှိမျှ ရှောင်တိမ်းနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။</p> <p> </p> <p>ထိုတိုက်ခိုက်မှုမှာ လျှို့ဝှက်ရုံသာမက အလွန်ပင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လှသဖြင့် လွတ်မြောက်ရန် လမ်းစ မရှိသလောက်ပင် ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း သူသည် ရိုနန်နှင့် ထိပ်တိုက်တွေ့ခဲ့ရခြင်းကသာ သူ၏ ကံကြမ္မာ အမှား ဖြစ်ချေသည်။</p> <p> </p> <p>အရာရှိများမှာ စိတ်ဝင်တစားဖြင့် ဝရမ်းပြေး စာစောင်များကို ယူဆောင်လာကာ တစ်ဦးချင်းစီ တိုက်ဆိုင်စစ်ဆေးကြပေသည်။ မကြာမီမှာပင် စာစောင်တစ်ခုကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီးနောက် “ဒါ... ဒါက မီးခိုးရောင်ဝံပုလွေဂိုဏ်းရဲ့ အဓိက ခေါင်းဆောင်တစ်ဦးဖြစ်တဲ့ ဂျေးဆမ်ပဲ၊ သူ့ရဲ့ ဆုကြေးက ရွှေဒင်္ဂါးပေါင် ၁၀၀ တောင် ရှိတာ” ဟု စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ပြောလိုက်လေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ရွှေဒင်္ဂါးပေါင် ၁၀၀ ဟူသော ကိန်းဂဏန်းသည် ရဲစခန်းတစ်ခုလုံးကို လှုပ်ခတ်သွားစေ၏။ အရာရှိတိုင်း စုရုံးလာကာ ထိုသူ၏ ဝိသေသလက္ခဏာများကို အထပ်ထပ်အခါခါ တိုက်ဆိုင်စစ်ဆေးကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်တယ်... ဂျေးဆမ်ရဲ့ ဘယ်ဘက်နားရွက်က တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ပြတ်နေတာ”</p> <p>“မေးစေ့မှာ မှည့်တစ်လုံး ရှိတယ်”</p> <p>“ရင်ဘတ်မှာလည်း သေနတ်ဒဏ်ရာ ရှိတယ်”</p> <p> </p> <p>ဝရမ်းပြေး၏ လက္ခဏာများမှာ တစ်ထပ်တည်း ကျနေပေသည်။ သူ၏ ရင်ဘတ်ထဲမှလည်း လျှို့ဝှက်သေနတ် သုံးလက်နှင့် ကျည်ဆန်များ၊ ထို့ပြင် ရွှေဒင်္ဂါးများ အပြည့်ပါသော အိတ်တစ်အိတ်ကိုလည်း တွေ့ရှိရသေး၏။</p> <p> </p> <p>အရာရှိများမှာ ရိုနန်အား မနာလိုမှုနှင့် အားကျမှုတို့ ရောပြွမ်းနေသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်နေကြပေသည်။ ဂျေးဆမ်သည် သာမန်ဝရမ်းပြေးတစ်ဦး မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>ရွှေဒင်္ဂါးပေါင် ၁၀၀ ဟူသော ဆုကြေးကပင် သူ၏ အရေးပါမှုကို ဖော်ပြနေပေသည်။ ရိုနန်ကဲ့သို့ အလုပ်သင်အရာရှိ အဆင့်ပင် မတည်မြဲသေးသူတစ်ဦးက ဤမျှ အရေးကြီးသူကို အနာအဆာမရှိ ဖမ်းဆီးနိုင်ခြင်းမှာ ကံကောင်းခြင်းသက်သက်ဟုပင် သူတို့ ထင်မှတ်နေကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ်အတွင်း ဆူညံသံများကြောင့် ဒုတိယရဲအရာရှိချုပ် ရှောင်အိုကော့သည် သူ၏ ရုံးခန်းအတွင်းမှ ထွက်လာ၏။ သူသည် အခြေအနေကို ကြားသိရသောအခါ မယုံကြည်နိုင်ဘဲ ကိုယ်တိုင်ပင် စစ်ဆေးကြည့်ရှုလေသည်။</p> <p> </p> <p>နောက်ဆုံးတွင် ရိုနန် ဖမ်းဆီးလာသူမှာ ဂျေးဆမ် အမှန်ပင်ဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုနိုင်ခဲ့ပေသည်။</p> <p>“ကောင်းတယ်... ကောင်းတယ်” ဟု ရှောင်အိုကော့က ဆိုကာ ရိုနန်၏ ပုခုံးကို ပုတ်ရင်း “မင်းရဲ့ ဒီစွမ်းဆောင်ရည်ကို ငါ အထက်ကို တင်ပြပေးမယ်၊ ဒါဆိုရင် မင်း အလုပ်ခန့်အပ်လွှာကို စောစောစီးစီး ရနိုင်လိမ့်မယ်” ဟု ချီးကျူးစကား ဆိုလေသည်။</p> <p> </p> <p>ရိုနန်က “ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာ” ဟု ပြုံး၍ ပြန်ပြောသော်လည်း၊ ရှောင်အိုကော့က “ဒါက မင်းရဲ့ ကြိုးစားမှုအတွက် ရထိုက်တဲ့ အရာပါပဲ” ဟု ခေါင်းယမ်းကာ ဆို၏။</p> <p> </p> <p>ဘေးမှ အရာရှိတစ်ဦးက “ရိုနန်... မင်း ငါတို့ကို ကျွေးရမယ်နော်” ဟု ဆိုရာ အားလုံးက ဝိုင်းဝန်း ထောက်ခံကြပေသည်။ ရိုနန်ကလည်း “ရပါတယ်... ဆုကြေးရတာနဲ့ အားလုံးကို မန်ဆန်ဘားမှာ သောက်ဖို့ ကျွေးပါ့မယ်” ဟု ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာပင် ကတိပေးလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>မန်ဆန်ဘားသည် မြို့၏ အကောင်းဆုံးနှင့် ဈေးအကြီးဆုံး ဘားတစ်ခု ဖြစ်သဖြင့် အရာရှိများ၏ မနာလိုစိတ်များမှာလည်း ချက်ချင်းပင် လွင့်ပျယ်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>နောက်တစ်နေ့တွင် ရိုနန်သည် ရွှေဒင်္ဂါးပေါင် ၁၀၀ ဆုကြေးနှင့်အတူ အလုပ်ခန့်အပ်လွှာကိုလည်း စောစီးစွာ ရရှိခဲ့ပေသည်။ ထိုညတွင် သူသည် သူ၏ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များအား မန်ဆန်ဘား၌ ကျွေးမွေးခဲ့ရာ ရွှေဒင်္ဂါးပေါင် ၂၀ ခန့် ကုန်ကျခဲ့သော်လည်း ရိုနန်ကမူ ဂရုမစိုက်ချေ။</p> <p> </p> <p>အလုပ်တည်မြဲသွားပြီ ဖြစ်သည့်အတွက် သူ၏ လစာမှာ နှစ်ဆ တိုးလာရုံသာမက၊ သေနတ်နှင့် ဓားတို့ကိုလည်း တရားဝင် ဆောင်နှင်းခွင့် ရရှိသွားပြီ ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်ပေတော့သတည်း။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save