Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၃၆၇)  သွေးလနက္ခတ် (၇)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>အမြဲတမ်းဝန်ထမ်း ရဲအရာရှိတစ်ဦး၏ ခံစားခွင့်မှာ အရန်ရဲအရာရှိထက် များစွာ သာလွန်ပေသည်။</p> <p>ရဲအရာရှိအဖြစ် အတည်ပြုခန့်အပ်ခြင်း ခံရပြီးနောက် ဒုတိယမြောက်နေ့တွင် ရိုနန်သည် ရဲစခန်းမှ ထုတ်ပေးသော ကိရိယာတန်ဆာပလာသစ်များကို လက်ခံရရှိလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဦးစွာပထမ အသစ်စက်စက် ရဲယူနီဖောင်း နှစ်စုံ၊ သားရေဖိနပ် သုံးစုံ၊ ဘက်စုံသုံး ခါးပတ်တစ်ခုနှင့် ရဲဦးထုပ်တစ်လုံးတို့ကို ရရှိ၏။</p> <p>ထို့နောက်တွင်မူ တာဝန်ထမ်းဆောင်ရာ၌ အသုံးပြုရန် လက်နက်ကို ထုတ်ပေးလေသည်။</p> <p> </p> <p>၎င်းမှာ ခုနစ်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းခန့် အသစ်ဖြစ်နေသေးသော 'ဒေါ့ဂ်' အမည်ရှိ ခြောက်လုံးပြူးသေနတ်ပင် ဖြစ်ချေသည်။</p> <p> </p> <p> ဤသေနတ်သည် ရန်းဒ်နိုင်ငံ၏ အရာရှိများအတွက် စံသတ်မှတ်ချက်အတိုင်း ထုတ်ပေးသော လက်နက်ဖြစ်ပြီး ကြေးနီကျည်ခွံပါ ကျည်ဆန် ခြောက်တောင့် ဆံ့ပေသည်။</p> <p> </p> <p> ပေ ၁၅၀ခန့်အကွာအထိ ထိရောက်စွာ ပစ်ခတ်နိုင်ပြီး တိကျမှုမှာလည်း များစွာ ကောင်းမွန်လှ၏။</p> <p>ဓားနှင့် ပတ်သက်၍မူ ရဲစခန်းမှ အရာရှိများကို ထုတ်ပေးခြင်းမရှိဘဲ မိမိတို့၏ စိတ်ကြိုက်နှင့် အလေ့အထပေါ် မူတည်ကာ ကိုယ်တိုင် ဝယ်ယူကြရခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> ဤဝတ်စုံကို လဲလှယ်ဝတ်ဆင်လိုက်သည့်အခါတွင်မူ ရဲအရာရှိသစ်ကလေး ရိုနန်မှာ အသစ်စက်စက် လူပျိုပေါက်ကလေးနှယ် သပ်ရပ်ကျနသွားတော့၏။</p> <p> </p> <p>သူသည် လမ်းပေါ်၌ ကင်းလှည့်သည့်အခါ မိမိအပေါ်သို့ ကျရောက်လာသော ပတ်ဝန်းကျင်၏ အကြည့်များမှာ ယခင်နှင့်မတူဘဲ အနည်းငယ် ခန့်ညားရိုသေမှု ပါဝင်နေသည်ကို သိသိသာသာ ခံစားရလေသည်။</p> <p> </p> <p> အဘိုးကြီးဟတ်မှာ ဆက်လက်၍ နာမကျန်းခွင့် ယူထားဆဲဖြစ်သဖြင့် နောက်ရက်များတွင်လည်း ရိုနန်တစ်ဦးတည်းသာ ဆက်လက်၍ ကင်းလှည့်နေခဲ့ရသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ဤအခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ သူသည် အခြားကိစ္စများကိုလည်း ဆောင်ရွက်ခဲ့သေး၏။ ရိုနန်သည် နေထိုင်ရန် နေရာသစ် ရှာဖွေနိုင်ရန်အတွက် အနီးအနားရှိ အကျိုးဆောင်တစ်ဦးကို ငှားရမ်းခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> သူ ယခုလက်ရှိ နေထိုင်သော တိုက်ခန်းမှာ အခြေအနေ အလွန်ဆိုးရွားလှသော်လည်း စီးပွားရေး ကျပ်တည်းမှုကြောင့်သာ အောင့်အည်း သည်းခံနေခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ယခုအခါ ရိုနန်သည် ဆုကြေးငွေ အမြောက်အမြား ရရှိထားပြီဖြစ်ရာ မိမိကိုယ်ကိုယ် ဆင်းရဲဒုက္ခ မပေးလိုတော့သည်မှာ ဓမ္မတာပင် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>သို့ရာတွင် အိမ်သစ် မတွေ့သေးမီမှာပင် ပြဿနာက တစ်ဖန် ရောက်ရှိလာပြန်၏။</p> <p> </p> <p>ထိုနေ့က ကင်းလှည့်ခြင်းလုပ်ငန်း ပြီးဆုံး၍ ရဲစခန်းမှ ထွက်လာပြီး အပြန်လမ်းတွင် သူ၏နောက်၌ လူတချို့ တိတ်တဆိတ် ထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်ပါလာကြသည်။</p> <p>ကောင်းကင်ယံမှာ တဖြည်းဖြည်း မှောင်ရီပျိုးစ ပြုလာချေပြီ။</p> <p> </p> <p>သူသည် မိမိနေထိုင်ရာ တိုက်ခန်း၏ မှောင်ရိပ်ကျနေသော လမ်းကြားသို့ ရောက်ရှိသောအခါ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်၍ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ လူသန်ကြီးအချို့က လမ်းကြားကို ပိတ်ဆို့ထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုသူတို့အနက် တစ်ဦးက လှောင်ပြုံးပြုံးလျက် "အရာရှိ ရိုနန်... ငါတို့ဆရာက မင်းကို တွေ့ချင်နေတယ်၊ ငါတို့နဲ့ လိုက်ခဲ့စမ်း" ဟု ဆိုလေသည်။</p> <p> </p> <p>ရိုနန်၏ မျက်လုံးများမှာ မှေးကျဉ်းသွား၏။ သူ ရောက်စက လမ်းကြားထဲတွင် ပိတ်ဆို့ဖမ်းဆီးခဲ့သော လူသုံးဦးအနက် တစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း သူ မှတ်မိလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ရိုနန်သည် ထိုသူ၏ လက်မောင်းကို ရဲတုတ်ဖြင့် ရိုက်ချိုးခဲ့ဖူးသော်လည်း ဤမျှ မြန်မြန်ဆန်ဆန် ပြန်လည်သက်သာလာကာ အားမာန်တက်နေလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။</p> <p>သူတို့၏ ရင်ဘတ်ပေါ်ရှိ တံဆိပ်များကိုလည်း မြင်လိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>၎င်းမှာ 'ဂျယ်လို ညီနောင်များအဖွဲ့' ပင် ဖြစ်ချေသည်။</p> <p>"ထွက်သွားစမ်း"</p> <p>ရိုနန်သည် အေးစက်စက် တစ်ခွန်းသာ ပြောလိုက်ပြီး ညာဘက်လက်ကို ဓားရိုးပေါ်တွင် တင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ရန်းဒ်နိုင်ငံ၏ လက်နက်ကိုင်ဆောင်မှု ဥပဒေမှာ အလွန် တင်းကျပ်လှရာ ရဲအရာရှိအဆင့်များမှာ တာဝန်ထမ်းဆောင်ချိန် သို့မဟုတ် စစ်ဆင်ရေးကာလတွင်သာ သေနတ်ကိုင်ဆောင်ခွင့်ရှိပြီး တာဝန်ပြီးဆုံးပါက ရဲစခန်းရှိ လက်နက်တိုက်သို့ ပြန်လည် အပ်နှံကြရသည်။</p> <p> </p> <p>စုံထောက်အဆင့် ရောက်မှသာ သေနတ်ကို အိမ်သို့ ယူဆောင်ခွင့် ရရှိကြခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>ထို့ကြောင့် ရိုနန် လက်ဝယ်ရှိသော တစ်ခုတည်းသော လက်နက်မှာ လွန်ခဲ့သော နှစ်ရက်က ဝယ်ယူထားသည့် ကြက်ခြေခတ်ဓား သာ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဂျယ်လို ညီနောင်များအဖွဲ့ဝင် သုံးဦးမှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြပြီး လှောင်ပြောင်သော အပြုံးများ ကိုယ်စီ ထွက်ပေါ်လာကြသည်။</p> <p> </p> <p>ရိုနန်က လက်မောင်းကို ရိုက်ချိုးခဲ့ဖူးသော လူမှာ သူ၏ ဝတ်ရုံကို မတင်လိုက်ရာ ခါးတွင် ထိုးထားသော ခြောက်လုံးပြူးသေနတ် နှစ်လက်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>သူသည် နှုတ်ခမ်းကို လျှာဖြင့်သပ်လျက် ရိုနန်ကို ရန်လိုသော အကြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်ရင်း "အရာရှိ ရိုနန်... မင်း အကောင်းအတိုင်း နေချင်ရင်တော့ အလိုက်သင့် လိုက်လာဖို့ ငါ အကြံပေးချင်တယ်..." ဟု ပြောလေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုလူရမ်းကား စကားမဆုံးမီမှာပင် သူ၏ မြင်ကွင်းထဲသို့ စူးရှသော အလင်းတန်းတစ်ခု ဝင်ရောက်လာသည်။ သူ၏ လည်ချောင်းမှာ ရုတ်ချည်း အေးစက်သွားကာ မည်သည့်စကားကိုမျှ ဆက်၍ မပြောနိုင်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p>သေးသွယ်ရှည်လျားသော ပစ်ဓားတစ်လက်မှာ သူ၏ လည်ပင်းတည့်တည့်တွင် စိုက်ဝင်နေပြီး ဓားသွားမှာ လည်ပင်းနောက်ဘက်သို့ပင် လျှံထွက်နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ အပေါင်းအဖော် နှစ်ဦးမှာလည်း ထပ်တူထပ်မျှသော အခြေအနေနှင့် ရင်ဆိုင်လိုက်ရပြီး လည်ပင်းကို ဖောက်ထွက်သွားသော ဓား၏ အရသာကို တန်းတူရည်တူ ခံစားလိုက်ကြရလေသည်။</p> <p> </p> <p>မကောင်းမှုပေါင်းစုံ ပြုလုပ်ခဲ့ကြသော ဂျယ်လို ညီနောင်များအဖွဲ့ဝင် သုံးဦးမှာ အရိုက်ခံရသော ခွေးများနှယ် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားကာ ခေတ္တမျှ တွန့်လိမ်နေပြီးနောက် ငြိမ်သက်သွားကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ရိုနန်သည် အေးအေးလူလူပင် လျှောက်သွားကာ သူတို့၏ အလောင်းများကို ဘေးရှိ လမ်းကြားငယ်တစ်ခုအတွင်းသို့ ဆွဲခေါ်သွား၏။</p> <p> ထိုနေရာရှိ မြေအောက်ရေမြောင်း အဖုံးကို ဖွင့်လိုက်ပြီး အလောင်းသုံးလောင်းလုံးကို အထဲသို့ ပစ်ချလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဗလုန်း... ဗလုန်း" ဟု မြည်သော အသံများမှာ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။</p> <p>လန်ဒီမြို့၏ မြေအောက်ရေမြောင်းစနစ်မှာ ရှေးကျလှပြီး မြို့တော် တိုးချဲ့လာသည်နှင့်အမျှ အကြိမ်ကြိမ် ပြုပြင်မွမ်းမံမှုများ ပြုလုပ်ခဲ့သဖြင့် ယခုအခါတွင်မူ အတိုင်းအဆမရှိ နက်ရှိုင်းသော မြေအောက်ဝင်္ကပါကြီးနှယ် ဖြစ်နေချေပြီ။</p> <p> </p> <p> ဤဝင်္ကပါကြီးထဲတွင် လေလွင့်သူများ၊ သူတောင်းစားများ၊ ရာဇဝတ်ကောင်များနှင့် ထွက်ပြေးလာသော ကျွန်များ အမြောက်အမြား ခိုအောင်းနေကြသည်။</p> <p> </p> <p>ဤမြေအောက်ကမ္ဘာမှာ အလွန်တရာ မှောင်မိုက်လှသဖြင့် နတ်ဆိုးမုဆိုးများ  နှင့် ညစောင့်တပ်ဖွဲ့ဝင်များပင်လျှင် ပေါ့ပေါ့ဆဆ ခြေမချဝံ့ကြရာ ရဲအရာရှိများမှာ ဆိုဖွယ်ရာ မရှိတော့ပေ။</p> <p> </p> <p> အဘိုးကြီးဟတ်သည်လည်း ရိုနန်ကို မြေအောက်ရေမြောင်းထဲသို့ မည်သည့်အခါမျှ မသွားရန် အကြိမ်ကြိမ် သတိပေးခဲ့ဖူးသည်။</p> <p>မည်သို့ သေဆုံးသွားသည်ကိုပင် သိလိုက်ရမည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>အချို့သော သူခိုးများနှင့် ဝရမ်းပြေး ရာဇဝတ်ကောင်များသည် မြေအောက်ရေမြောင်းများကို ထွက်ပြေးလမ်းအဖြစ် အသုံးပြုလေ့ရှိရာ ရိုနန်အနေဖြင့် စိတ်လိုက်မာန်ပါ လိုက်လံဖမ်းဆီးရင်း အသက်မဆုံးရှုံးစေရန် အဘိုးကြီးက စိုးရိမ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>လန်ဒီမြို့၏ မြေအောက်ရေမြောင်းစနစ်မှာ ရှုပ်ထွေးလှသဖြင့် အလောင်းများကို ဖျောက်ဖျက်ရန်အတွက်မူ အကောင်းဆုံးနေရာပင် ဖြစ်ပေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ရိုနန်သည် ဂျယ်လို ညီနောင်များအဖွဲ့ဝင်များထံမှ သေနတ်များ အပါအဝင် မည်သည့်အရာကိုမျှ ယူဆောင်ခြင်း မပြုခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>မြေအောက်ရေမြောင်းထဲတွင် နေထိုင်ကြသော 'ဧရာမကြွက်ကြီးများ' က ၎င်းတို့ကို သန့်ရှင်းစင်ကြယ်အောင် ရှင်းလင်းပေးလိမ့်မည်ဟု သူ ယုံကြည်နေသည်။</p> <p> </p> <p>လက်ကို ခါထုတ်လိုက်ပြီးနောက် ရိုနန်သည် အဖုံးကို ပြန်ပိတ်ကာ ထိုမှောင်ရိပ်ကျသော လမ်းကြားထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။ သူ၏ တိုက်ခန်းဆီသို့ ဦးတည်လိုက်စဉ် ဘေးရှိ အဆောက်အဦးတစ်ခုကို ရုတ်တရက် မော့ကြည့်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဒုန်း"</p> <p>တစ်စုံတစ်ဦးက ပြတင်းပေါက်ကို အလျင်အမြန် ပိတ်ချလိုက်လေသည်။ ရိုနန်ကမူ ၎င်းကို အလေးဂရုမပြုခဲ့ပေ။ တစ်ဖက်လူ မည်မျှပင် မြင်ခဲ့သည်ဖြစ်စေ စိတ်မနှံ့သူ မဟုတ်ပါက မည်သည့်စကားကိုမျှ ပြောဝံ့လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p> သူတစ်ပါးကိစ္စတွင် ဝင်မပါခြင်းမှာ မြို့အောက်ပိုင်း ရပ်ကွက်ရှိ သာမန်လူတန်းစားများအတွက် အသက်ရှင်သန်ရေး နည်းဗျူဟာတစ်ခုပင် ဖြစ်ချေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သို့သော် ဤဖြစ်ရပ်က ရိုနန်ကို သတိပေးလိုက်သည်မှာ သူသည် ဤရှုပ်ထွေးသော နယ်မြေမှ အမြန်ဆုံး ပြောင်းရွှေ့ရန် လိုအပ်နေပြီဟူသော အချက်ပင် ဖြစ်သည်။ မဟုတ်ပါက ပြဿနာများမှာ ဆက်တိုက် ရောက်ရှိလာနိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် ရိုနန် ကင်းလှည့်နေစဉ်အတွင်း လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားတစ်ဦးက သူ၏ရှေ့မှ ပိတ်ရပ်ကာ ဦးညွှတ်နှုတ်ဆက်ရင်း "မင်္ဂလာနံနက်ခင်းပါ အရာရှိမင်း" ဟု ဆိုလေသည်။</p> <p> </p> <p>ရိုနန်က ပြုံးလျက် "မစ္စတာ လျိုယီစီ... မင်း ငါ့အတွက် သတင်းကောင်း ပါလာမယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်" ဟု ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ဆံပင်ကို ဆီနှင့် သေသေချာချာ ဖိကပ်ဖြီးထားသော ဤလူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားမှာ လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က ရိုနန် ငှားရမ်းခဲ့သည့် အိမ်ခြံမြေ အကျိုးဆောင်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုသူက သူ၏ ဦးထုပ်ကို ချွတ်လိုက်ပြီး ရိုသေစွာ ပြုံးလျက် "အရာရှိမင်း ခန့်မှန်းတာ မှန်ပါတယ်" ဟု ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>ရိုနန်သည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အနီးရှိ ကော်ဖီဆိုင်တစ်ခုကို ညွှန်ပြကာ "အဲဒီထဲမှာ ခဏဝင်ထိုင်ပြီး စကားပြောရအောင်" ဟု ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဤအကျိုးဆောင်မှာ တော်တော်လေး စွမ်းဆောင်နိုင်သူဖြစ်ရာ ရိုနန်၏ လိုအပ်ချက်နှင့် ကိုက်ညီသော အိမ်သုံးလုံးကို ရှာဖွေပေးထားနိုင်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"အရာရှိမင်း... ကျွန်တော့်ကို ခွင့်လွှတ်ပါဦး"</p> <p>မစ္စတာ လျိုယီစီက တောင်းပန်စကား ဆိုလေသည်မှာ "အရာရှိမင်းရဲ့ လိုအပ်ချက်နဲ့ ကိုက်ညီတဲ့ အိမ်က သိပ်မရှိဘူး ဖြစ်နေတယ်၊ လောလောဆယ်တော့ ဒီသုံးလုံးပဲ တွေ့ထားပါသေးတယ်၊ အချိန်သာ ရမယ်ဆိုရင်တော့..."</p> <p> </p> <p>ရိုနန်က လက်ကာပြလိုက်ပြီး အကျိုးဆောင်ကို ဆက်ပြောရန် မလိုကြောင်း အချက်ပြလိုက်သည်။ သူသည် အကျိုးဆောင် ပေးထားသော အချက်အလက်များကို သေချာစွာ စစ်ဆေးလျက် စိတ်ထဲတွင် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်နေမိ၏။</p> <p> </p> <p>ရလဒ်မှာမူ အားရကျေနပ်ဖွယ် မရှိလှပေ။ လန်ဒီမြို့မှာ လူဦးရေ သိန်းချီရှိသော ဆိပ်ကမ်းမြို့ကြီး ဖြစ်သည့်အပြင် ၎င်းမှာ မှတ်ပုံတင်ထားသူများသာ ရှိသေးခြင်းဖြစ်ရာ အမှန်တကယ် နေထိုင်သူမှာ ထိုထက် များစွာ ပိုပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>လူကုံထံများ နေထိုင်သော မြို့အထက်ပိုင်း ရပ်ကွက်မှာ ကောင်းမွန်သော်လည်း မြို့အောက်ပိုင်း ရပ်ကွက်မှာမူ မကြာသေးမီ နှစ်များအတွင်း လူဦးရေ ထူထပ်လွန်းလာရာ အိမ်ငှားရန် ခက်ခဲလာပြီး နေထိုင်မှု အဆင့်အတန်း ကောင်းမွန်သော အိမ်များကို ရှာဖွေရန်မှာလည်း ခဲယဉ်းလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>အကြံပြုထားသော အိမ်သုံးလုံးမှာ သူ၏ စိတ်တိုင်းကျ မဖြစ်ခဲ့ပေ။ ရိုနန်သည် ထပ်မံ၍ အိမ်ပြောင်းရသည့် ဒုက္ခကို မခံစားလိုသဖြင့် တစ်ခါတည်းနှင့် အတည်တကျ ဖြစ်မည့် နေရာကိုသာ ရှာဖွေလိုနေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ရိုနန်၏ မျက်နှာအမူအရာကို ကြည့်လျက် လျိုယီစီသည် သူ၏ လက်ဆွဲအိတ်ထဲမှ စာရွက်အချို့ကို ထပ်မံ ထုတ်ယူလိုက်ပြီး "အရာရှိမင်း... ဒါကတော့ မြို့ပြင်မှာရှိတဲ့ အိမ်တချို့ပါ၊ တစ်ချက်လောက် ကြည့်ကြည့်ဦးမလား" ဟု ဆိုလေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ရိုနန်သည် စိတ်ဝင်တစားဖြင့် ထိုစာရွက်များကို လှမ်းယူလိုက်လေတော့သတည်း။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save